Είναι αυτό που πάντα σκέφτομαι λίγο διαφορετικά, είναι που και ο Παναγιώτης ή έτσι σκεφτόταν πάντα ή τον κόλλησα εγώ, πάντως σήμερα σαν γονείς συγκινηθήκαμε και νιώσαμε πολύ πολύ περήφανοι για το μικράκι μας...
Πήγαμε στο Άγιο Ευχέλαιο το μεσημέρι και ο Δημήτρης ήταν πολύ ήσυχος και χαρούμενος όπως πάντα άλλωστε στην εκκλησία. Έχει μάθει να κάνει πολύ καλύτερα τον σταυρό του και τον έκανε και αυτός περήφανα, περήφανα όποτε τον κάναμε και εμείς, έκανε ματάκια σε όλους, γενικότερα ήταν απολαυστικός και με πολύ πολύ κέφι.
Στο μύρωμα ο παππούλης μοίρασε και από μια εικόνα Του Εσταυρωμένου στον καθένα μας. Ο Παναγιώτης του εξήγησε πως αυτός είναι ο Χριστούλης που σταυρώθηκε για να είμαστε εμείς καλά και να του δώσει ένα φιλάκι για να νιώσει καλύτερα. Του είπε επίσης πως δίπλα του είναι η μανούλα του, η Παναγίτσα δηλαδή, και πως κλαίει επειδή πονάει το παιδί της... Ο Δημήτρης μέχρι να φτάσουμε σπίτι φιλούσε την εικόνα συνεχώς μέχρι που κάποια στιγμή σταμάτησε και απλά την κοιτούσε. Και ξαφνικά ξεσπάει σε ένα κλάμα, περίεργο και έντονο, μέχρι και δάκρυα έτρεξαν από τα ματάκια του, που δεν έμοιαζε με κανένα κλάμα του. Αφού εξαντλήσαμε κάποιες πιθανές αιτίες ρωτώντας τον και αφού μας έλεγε σε όλα όχι, τότε κοιταχτήκαμε με τον Παναγιώτη και καταλάβαμε...
"Άντρα μου" τον ρωτάει ο μπαμπάς του "στεναχωρήθηκες που πονάει ο Χριστούλης;"
Ο Δημήτρης δεν απαντά και συνεχίζει να κλαίει...
"Μήπως στεναχωρήθηκες που κλαίει η μανούλα του Χριστούλη;" τον ρωτάει αυτή τη φορά.
"Νιαι..." λέει σχεδόν με ψιθυριστό λυγμό το αγοράκι μας.
"Αγάπη μου" του λέει ο Παναγιώτης "καλά είναι ο Χριστούλης μην στεναχωριέσαι άντρα μου, αναστήθηκε και έγινε καλά και τώρα η μανούλα του δεν στεναχωριέται, εντάξει;"
"Νιαι"... φωνάζει αυτή τη φορά κλαίγοντας απαρηγόρητο το μικρούλι μας...
Τι ψυχούλα κουβαλάνε Θεέ μου... Πόσα νιώθουν και γνωρίζουν χωρίς καν να τα συνειδητοποιούμε... Πόση ευθύνη κουβαλάμε και εμείς με τη σειρά μας...
Πήγαμε στο Άγιο Ευχέλαιο το μεσημέρι και ο Δημήτρης ήταν πολύ ήσυχος και χαρούμενος όπως πάντα άλλωστε στην εκκλησία. Έχει μάθει να κάνει πολύ καλύτερα τον σταυρό του και τον έκανε και αυτός περήφανα, περήφανα όποτε τον κάναμε και εμείς, έκανε ματάκια σε όλους, γενικότερα ήταν απολαυστικός και με πολύ πολύ κέφι.
Στο μύρωμα ο παππούλης μοίρασε και από μια εικόνα Του Εσταυρωμένου στον καθένα μας. Ο Παναγιώτης του εξήγησε πως αυτός είναι ο Χριστούλης που σταυρώθηκε για να είμαστε εμείς καλά και να του δώσει ένα φιλάκι για να νιώσει καλύτερα. Του είπε επίσης πως δίπλα του είναι η μανούλα του, η Παναγίτσα δηλαδή, και πως κλαίει επειδή πονάει το παιδί της... Ο Δημήτρης μέχρι να φτάσουμε σπίτι φιλούσε την εικόνα συνεχώς μέχρι που κάποια στιγμή σταμάτησε και απλά την κοιτούσε. Και ξαφνικά ξεσπάει σε ένα κλάμα, περίεργο και έντονο, μέχρι και δάκρυα έτρεξαν από τα ματάκια του, που δεν έμοιαζε με κανένα κλάμα του. Αφού εξαντλήσαμε κάποιες πιθανές αιτίες ρωτώντας τον και αφού μας έλεγε σε όλα όχι, τότε κοιταχτήκαμε με τον Παναγιώτη και καταλάβαμε...
"Άντρα μου" τον ρωτάει ο μπαμπάς του "στεναχωρήθηκες που πονάει ο Χριστούλης;"
Ο Δημήτρης δεν απαντά και συνεχίζει να κλαίει...
"Μήπως στεναχωρήθηκες που κλαίει η μανούλα του Χριστούλη;" τον ρωτάει αυτή τη φορά.
"Νιαι..." λέει σχεδόν με ψιθυριστό λυγμό το αγοράκι μας.
"Αγάπη μου" του λέει ο Παναγιώτης "καλά είναι ο Χριστούλης μην στεναχωριέσαι άντρα μου, αναστήθηκε και έγινε καλά και τώρα η μανούλα του δεν στεναχωριέται, εντάξει;"
"Νιαι"... φωνάζει αυτή τη φορά κλαίγοντας απαρηγόρητο το μικρούλι μας...
Τι ψυχούλα κουβαλάνε Θεέ μου... Πόσα νιώθουν και γνωρίζουν χωρίς καν να τα συνειδητοποιούμε... Πόση ευθύνη κουβαλάμε και εμείς με τη σειρά μας...
