Ένα γράμμα για σένα, για μένα, για όλες….

(Αυτό το κείμενο της γλυκιάς μου Τασούλας δεν επιλέγω τυχαία να το αναρτήσω σήμερα της Αγίας Άννας. Ένα ακόμα συγκλονιστικό κείμενο που όπως μίλησε στην δική μου καρδιά, νομίζω θα μιλήσει στην κάθε καρδιά της κάθε μητέρας που βίωσε την νεογνική απώλεια...) Ένα γράμμα για όλες μας λοιπόν... 

Και ξαφνικά μένεις με ένα παιδί ,όχι επειδή έτσι ήθελες ,όχι επειδή το αποφάσισες, όχι επειδή δεν έρχεται, αλλά επειδή δεν μπορεί να μείνει μέσα σου … και τελικά αυτό σου γίνεται εμμονή ρε παιδί μου… και αναρωτιέσαι, είναι δυνατό να μου συμβαίνει αυτό το πράγμα συνέχεια; Ναι λοιπόν, είναι… γιατί ποια είμαι εγώ δηλαδή και να μη συμβεί σε μένα;

Αυτό το παιδί λοιπόν που έχω θα το αγαπάω με όση δόση υπερβολής έχω μέσα μου… θα τρομάζω σαν τρελή κάθε φορά που αρρωσταίνει , θα το κοιτάω στα μάτια όταν μιλάει, θα του κάνω τα χατίρια και ας γίνει «κακομαθημένο», δεν θα το στείλω σχολείο πριν το υποχρεωτικό γιατί το θέλω στην αγκαλιά μου όσο γίνεται περισσότερο, θα κοιμάται στο κρεβάτι μας μέχρι να θέλει το ίδιο να φύγει, θα τσεκάρω αν ανασαίνει όταν κοιμάται , θα περιμένω να κοιμηθεί και μετά θα φεύγω από κοντά του τις νύχτες, θα το παίρνω όποτε θέλει αγκαλιά και δεν θα το αφήσω για να πάω διακοπές μόνη μου… 

Γιατί για μένα είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός που μου έχει δοθεί..

Γιατί… για μένα δεν ήρθε αυτονόητα..ούτε είναι φυσική η ευχή «να σας ζήσει»…

Γιατί … έχω περάσει και στην απέναντι όχθη… και ξέρω ότι τίποτε δεν είναι αυτονόητο…

Γιατί… Δεν έζησα καμία εγκυμοσύνη μου ανέμελα..ούτε καν φόρεσα ρούχα εγκυμοσύνης γιατί δεν μπορούσα να περπατήσω για να τα αγοράσω…

Γιατί… δεν περπάτησα για να «κατέβει» το μωρό μου πιο χαμηλά(ήταν ήδη), δεν έφτασα καν «στον μήνα» μου….

Γιατί… δεν μου ακούμπησαν τα μωρά μου επάνω μου όταν τα γέννησα (τα έτρεχαν για εξετάσεις), ούτε ήξερα αν πρέπει να χαρώ απο το πρώτο τους κλάμα…

Για σένα μανούλα μου , που φοβάσαι μια εγκυμοσύνη όσο εγώ, για σένα που δεν είναι αυτονόητο ότι τα μωρά σου θα μείνουν στην κοιλίτσα σου… για σένα που νιώθεις «άχρηστη» και με ένα αφιλόξενο σώμα για τα ίδια τα μωρά σου… για σένα που «έμεινες με ένα παιδί» όχι από επιλογή, για σένα που τρέμεις μη σου πάθει και εκείνο κάτι και ξαναβρεθείς σε εκείνη τη μεριά της ζωής , την σκοτεινή και ταραγμένη, και τώρα δεν θέλεις ούτε να διαβάζεις ή να ακούς τέτοιες ιστορίες, για σένα που λαχταράς ένα ακόμη μωρό αλλά φοβάσαι και να το σκέφτεσαι (γιατί , ναι, είναι πολλοί 9 μήνες) για σένα που θα ευχόσουν να σου άφηναν απλά ένα μωρό στην πόρτα σου , για σένα που δεν έχεις κανένα μωρό στην αγκαλιά σου και μοιάζει όνειρο απατηλό το να συμβεί… για σένα μανούλα μου…

Να ξέρεις δεν είσαι μόνη… υπάρχουμε όλες εμείς εκεί έξω να σε

νιώθουμε τόσο που δεν χρειάζεται να μας πεις πολλά… αρκεί ένα βλέμμα να σ αγκαλιάσει… Θα έρθει κάποτε η σωστή ώρα… Άλλος την ορίζει… Οπότε ας απολαύσουμε ότι έχει καθεμία… ένα ουράνιο τόξο… Εναν γλυκό σύντροφο, με μεγάλη αγκαλιά..μια μαμά που πονάει και εκείνη… μια φίλη που δεν ξέρει πώς να βοηθήσει αλλά θέλει πολύ … μια αδερφή που θέλει πολύ να κλάψει κ εκείνη… Ας αγκαλιάσουμε ότι μας γεμίζει ασφάλεια και αγάπη… θα έρθει και το θαύμα για όλες μας… να είστε σίγουρες…

Κάπου διάβασα (τότε που τα Χριστούγεννα πονούσαν πολύ πολύ…) πως είναι ευλογημένη γιορτή γιατί ότι δεν προλαβαίνει να σε ακούσει ο Θεός ..το προλαβαίνει ο Άγιος Βασίλης… Παιδική σκέψη ε;… Ε, ποιος ξέρει μπορεί και να συμβαίνει …φωνάξτε τις ευχές σας…

Ας είναι η χρονιά που θα έρθει τυχερή και ευλογημένη όπως ξέρει Εκείνος…

Χωρίς εσένα;... (Οι σκέψεις της Τασούλας)

Όταν κάτι τελειώνει λιώνει ο πόνος στο χιόνι...και μετά ξημερώνει και είμαι ακόμη πιο μόνη...

Αχ ψυχή μου..τι να σου γράψω φέτος.... Πέντε χρόνια πέρασαν κ εγώ ακόμη μπορώ να θυμηθώ ευτυχώς αυτά τα νυσταγμένα σου μάτια...

Τι να σου πω πια δεν ξέρω...όλα μέσα μου μαλάκωσαν πια...ο θυμός, η λύπη, ο πόνος...δεν σε ξεχνάω μωρό μου ...μη σκέφτεσαι έτσι μα...όλα έγιναν πιο απαλά...-έτσι λέει η αδερφή σου το μαλακά-..σε θυμάμαι με μια γλύκα τόση που λιώνω στη σκέψη σου...σ έχω φωτογραφία στην καρδιά μου χωρίς καλώδια..χωρίς ήχους..χωρίς μυρωδιές...χωρίς το πλαστικό τζάμι που μας χώριζε...σ έχω απομονώσει σ΄ενα μικρό καδράκι στην άκρη της καρδούλας μου ...δεν έχει άλλο αγκαθάκια εκεί , μη φοβάσαι...εκεί θα είσαι πια...εκεί που όλα είναι απαλά, εξάλλου το συννεφένιο κρεβατάκι σου είναι απαλό, δεν είναι;

Έτσι θέλω να σε σκέφτομαι..πάνω σ ένα σύννεφο να ξαπλώνεις και να ταξιδεύεις όπου σε πηγαίνει ο άνεμος...να μας ρίχνεις και καμιά ματιά ναι;

Φέτος λοιπόν ,βρήκα τι θα σου γράψω....ότι άλλαξα μωρό μου...δεν είμαι θυμωμένη...δεν είμαι λυπημένη...μου λείπεις βέβαια πολύ και θα έδινα τα πάντα να μην είχε συμβεί ποτέ τίποτε από όλα αυτά που μας χώρισαν..μα...ξέρεις κάτι; μου έδωσες τόση χαρά εκείνη τη μέρα που με κοίταξες για πρώτη φορά...με έκανες να κλάψω από συγκίνηση εκείνη τη μέρα που έσφιξες το δάχτυλο μου μέσα στη μικροσκοπική γροθιά σου ...που ...εντάξει πια...τα ζύγισα...τα μέτρησα...δεν θέλω άλλο να πονάω όταν σε σκέφτομαι...κ ας τρέχουν ακόμη ποτάμια τα μάτια μου εκείνες τις στιγμές...εκεί κάπου μέσα στα δάκρυα πια υπάρχει κ λίγο χαμόγελο...πικρό; γλυκό; δεν μπορώ ακόμη να ξέρω...μα ένα ξέρω...θα σ αγαπώ για πάντα πουλάκι μου συννεφένιο....

Όμως ξέρω μια μέρα ίσως χρόνια μετά  θα μετρήσω ξανά τα σπασμένα  χωρίς εσένα.............

η μαμά...

Θέλω κάτι να σου πω...αλλά δεν ξέρω τι... (quest post)

Όποτε η γλυκιά μου Τασούλα μοιράζεται εδώ τις πιο πολύτιμες σκέψεις της, μου προκαλεί ρίγος. Όχι μόνο επειδή καταφέρνει τόσο γλυκά να μοιραστεί τα συναισθήματα της, όχι μόνο επειδή με εμπιστεύεται, αλλά κυρίως επειδή είναι τρομακτικό πόσο ίδιες αγωνίες βιώνουμε... Είναι τρομακτικό πόσο ίδιος είναι ο πόνος... Είναι τρομακτικά υπέροχο πόση επικοινωνία έχουν τα ουράνια τόξα μας με τα αδέλφια τους στον ουρανό... Διαβάστε...

"Στέκομαι πολύ ώρα έτσι... Κοιτώντας την άδεια σελίδα του υπολογιστή...

Απόψε θέλω κάτι να σου πω αλλά δεν ξέρω τι... Έτσι ένα γεια... Ένα σ αγαπώ... Ένα ευχαριστώ που ήρθες στη ζωή μου έτσι σαν σίφουνας... Ούτε χαμπάρι που σε πήρα... σαν ανεμοστρόβιλος...

Σε σκέφτομαι πολύ αυτές τις μέρες... Είναι που ξαφνικά η αδερφή σου μιλάει για σένα σαν να ξέρει...μα δεν ξέρει... Ή μήπως της είπες κάτι εσύ; Τι μήνυμα μου στέλνεις μικρό μου χελιδονάκι; Θα ξαναφέρεις την άνοιξη στο σπίτι μας κ στην αγκαλιά μας; Μα....πως να νικήσω αυτό το φόβο; Πως να διώξω τη μνήμη; Και αν χειμωνιάσει πάλι; Τι θα πω στην αδερφή σου; Δεν αντέχω άλλο τέτοιο χειμώνα μωρό μου...

Η αδερφή σου σε ονειρεύτηκε... Σε "βλέπει" μέσα στο σπίτι μας... Σε γυρεύει...που σε ξέρει μάτια μου ; Που σε είδε;  Πρώτη φορά μας ζητάει παρέα... Τι λαχτάρα για ένα ακόμη μωρό έχω ...μα...φοβάμαι τόσο... Και αυτά τα μάτια σου ρε ψυχή μου... αυτά τα μάτια σου... Πάντα μπροστά μου τεράστια κ εκφραστικά...γεμάτα ερωτηματικά κ ανάγκη για να τα φιλήσω... Μα ούτε στα όνειρα μου δεν τα φίλησα...

Καμιά φορά αδυνατώ να πιστέψω πως μας συνέβη αυτό... Αποκλείεται να έχει συμβεί αυτό .... Και από την άλλη απίστευτο αυτή η πριγκίπισσα που κοιμάται σκεπασμένη με την κουβερτούλα σου στο ζεστό μας κρεβάτι... Τόσο δυνατά συναισθήματα για τα δύο μου παιδιά.... Δεν ξέρω αγάπη μου αν είναι πόνος πια αυτό που νιώθω όταν σε σκέφτομαι... Είναι ένας τεράστιος κόμπος στο λαιμό.. Τόσο τεράστιος που δεν μπορώ να τον καταπιώ όταν σε σκέφτομαι... Ξέρω όμως με σιγουριά πως σε αγάπησα τόσο πολύ που η καρδιά μου δεν το αντέχει... Δεν γίνεται να μου έφυγες έτσι... 

Κάνε κάτι μωρέ να σε ονειρευτώ μια βραδιά... Που είσαι τόσες νύχτες που σε περιμένω;"

Για το χελιδονάκι μου... (quest post- η ιστορία μιας μανούλας αγγέλου...)

Σε μυρίζω στον αέρα του χειμώνα, 
με χαϊδεύεις όταν γίνεσαι βροχή.. 
Να γυρίσεις σαν θα 'ρθουν τα χελιδόνια 
και της άνοιξης να πάρεις τη μορφή...



Χελιδονάκι μου μικρό, ήσουν άμαθο στο πέταγμα σε δύσκολο καιρό και δεν ήμουν εκεί να σου δείξω πως να πετάς χωρίς να πέφτεις... σε πήραν από μέσα μου γρήγορα...

ούτε που κατάλαβα πως ,γιατί.... 

δεν πρόλαβα παρά να σου χαϊδέψω το διάφανο σου χεράκι....
δεν πρόλαβα να σου πω τα μυστικά μου...να σου ψιθυρίσω πόσο σ αγαπώ...πόσο χαρούμενη με έκανε η σκέψη σου....πόσο λαχταρούσα να μυρίσω το άρωμα του σώματος σου...πόσο ανυπομονούσα να ακούσω τη φωνούλα σου κ να νιώσω τη ζεστή ανάσα σου πάνω στο στήθος μου...

ήσουν μόνη σου σε μια κρύα, πλαστική ¨αγκαλιά¨....αντί για τον χτύπο της καρδιάς μου άκουγες τα μηχανήματα...αντί για το στοργικό μου χάδι ένιωθες τα γάντια των γιατρών...αντί για τη μυρωδιά μου μύριζες τα φάρμακα...αντί για το στήθος μου έπινες από ένα σωληνάκι το γάλα μου....κ αντί να είμαι ο πρώτος άνθρωπος που θα σου λέει καλημέρα κ ο τελευταίος που θα σου λέει καληνύχτα, ήμουν ένας (δυστυχώς) βιαστικός επισκέπτης....

Πόσο λυπάμαι χελιδονάκι μου γλυκό...Πριν μάθεις να πετάς με τα μικρά σου τα φτεράκια έφυγες για πάντα από τα μάτια μου μπροστά... Πόσο θα θελα να σε είχα πάρει μια μόνο αγκαλίτσα... Πόσο μετάνιωσα που δεν έχω μια φωτογραφία σου... Πόσο λυπάμαι που έφυγα τρέχοντας μόλις σε έχασα και δεν ήρθα να σε χαιρετίσω... Πόσες τύψεις να χωρέσουν στην καρδιά μου....

Πόσο πολύ σ αγάπησα μικρή μου...

Πάντα θα είμαι η μανούλα σου....

Είναι αργά... Το ουράνιο τόξο μου κοιμάται κ χαμογελάει... Ίσως την βλέπει στον ύπνο της... Μακάρι να την βλέπει στον ύπνο της...

Χελιδονάκι μου αγαπημένο...

Αν μ' ακούς απόψε, χάιδεψε το δάκρυ μου και κλείσε μου το μάτι...θα τα πούμε κάποτε να το ξέρεις...    

η μαμά σου 


Σου στέλνω με τ' αγέρι χαιρετισμούς
όταν θα σε χαϊδεύει να με ακούς
και να στους τραγουδάνε στον ουρανό οι βραδινές παρέες των αστεριών.....

(12/10/12-21/10/12 Μαρίνα)

Ένα αστεράκι με το όνομα Μαρίνα... (η ιστορία απώλειας μιας μαμάς αγγέλου)

Ακόμη μια γλυκιά μανούλα αγγέλου, τιμά την γωνίτσα μου αυτή, με την δική της ιστορία απώλειας και την ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για αυτό...

Η Τασούλα γράφει... 

Ώρες ώρες είναι σαν να παίζω σε ταινία....Δύσκολη, ζόρικη, με τέλος που εύχεσαι να μην το δείξει....Να θέλεις να κλείσεις τα μάτια πριν το δεις...

Έχασα το πρώτο μου παιδί από ενδονοσοκομειακή λοίμωξη στη διάρκεια της 9ήμερης ζωής της στην εντατική μονάδα ενός νοσοκομείου...έτσι απλά! Ένα μωρό 2 κιλών γεννημένο στις 31 εβδομάδες κ 4 ημέρες... Ένα μωρό που ανέπνεε χωρίς βοήθεια αλλά τρεφόταν με σωληνάκι...

Αυτές τις 9 μέρες  επιτέλεσα τον πιο σημαντικό ρόλο της ζωής μου... Ήμουν η μαμά της... Είχε μόνο εμένα κ τον μπαμπά της... Κάθε μέρα, από δύο μισάωρα, της πιάναμε το χεράκι κ της ψιθυρίζαμε ότι θα τα καταφέρει.... 9 μέρες αντλούσα ανά δύο ώρες με θήλαστρο το "φάρμακο" μου κ της το πήγαινα... 9 μέρες γεμάτες αγωνία... 9 μέρες που κρεμόμουν από τα χείλη των γιατρών... 9 μέρες που δεν ήξερα αν πρέπει να χαίρομαι που έγινα μαμά... Έγινα μαμά;;;  9 μέρες που η ευχή "να σας ζήσει" είχε για πρώτη φορά στη ζωή μου πραγματικό νόημα...

Ώσπου ΕΚΕΙΝΗ την ημέρα σαν να το ήξερα κ πήγα όμορφα ντυμένη...Έβαψα τα μάτια μου να μη με βλέπει όλο κλαμμένη η πριγκίπισσα μου... Όμως ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπα τα νυσταγμένα της ματάκια... Που θα έπιανα ότι απαλότερο έχω αγγίξει ποτέ στη ζωή μου... Που η ευχή "να σας ζήσει" δεν θα είχε πια νόημα... Που δεν θα ήμουν πια μαμά.... Που δεν θα την θήλαζα ποτέ... Που έφυγε μόνη της στα χέρια των γιατρών μέσα σε ένα γυάλινο κρεβάτι ... Σαν τη Χιονάτη... Μόνο που ο πρίγκιπας της δεν πρόλαβε καν να την φιλήσει...

Ότι κ να γράψω είναι τόσο λίγο για να περιγράψει τον πόνο που βιώνω.... Ακόμη μυρίζω τη μυρωδιά της εντατικής... Ακόμη αν κλείσω τα μάτια μου ακούω τον ήχο απ τα μηχανήματα.... Ακόμη θυμάμαι τα στενοχωρημένα πρόσωπα των άλλων γονιών... Τι να απέγιναν οι υπόλοιποι μικροί αγωνιστές;

2 χρόνια μετά κρατούσα στην αγκαλιά μου την αδερφή της... Με τον μπαμπά της κλαίμε πολλές φορές ακόμη βλέποντας την γιατί βλέπουμε τι χάσαμε... Νιώθω ενοχές να κλαίω ενώ έχω ένα μωράκι πια, όμως κ εκείνο ήταν το μωρό μου... Το πρώτο μου μωρό... Εκείνο μ έκανε μαμά κ θα την θυμάμαι πάντα... Δώσαμε στην αδερφή της το ίδιο όνομα κι την βαφτίσαμε τη μέρα που είχε γεννηθεί εκείνη... Έτσι για να θυμόμαστε κάτι όμορφο από εκείνη την ημέρα...

Τρία χρόνια πέρασαν φέτος τον Οκτώβρη κ δεν έχει υπάρξει μέρα που να μην την έχω σκεφτεί κ νύχτα που να μην έχω κλάψει...  Δεν αντικαταστάθηκε το αγγελάκι μου, απλώς η αδερφή της έκανε τη ζωή μου ν αποκτήσει ξανά νόημα κ ευχαριστώ κάθε μέρα το Θεό γιαυτό...

Αν κοιτάξετε προσεκτικά στον ουρανό υπάρχει ένα αστεράκι πολύ φωτεινό ακριβώς δίπλα στο φεγγάρι...Εκείνο διάλεξε ο μπαμπάς της για να της μιλάμε όταν μας λείπει...

Μαρίνα,  12.10.12-21.10.12