Ένας καταπληκτικός πατέρας...

Λένε πως παντρεύεσαι τον άντρα που θες να γίνει πατέρας των παιδιών σου. 

Συμφωνώ απόλυτα. (άλλωστε ποια είμαι εγώ να διαφωνήσω με την επιστήμη;) 

Αυτό όμως έχει- στα δικά μου τα μάτια- και άλλες προεκτάσεις. Φυσικά και παντρεύεσαι τον άντρα που θες να γίνει πατέρας των παιδιών σου. Αυτό όμως σημαίνει ευθύς εξαρχής πως σου ξύπνησε το ένστικτο της μητρότητας. Άρα αυτό σημαίνει πως περνάς καλά μαζί του, σου διευκολύνει τη ζωή και σε κάνει να γελάς. (διότι το γέλιο είναι το καλύτερο αφροδισιακό) Συνεπώς αυτό σημαίνει πως έχετε ερωτευτεί και πιθανότατα έχεις βρει το άλλο σου μισό. 

Μόνο που εγώ δεν βρήκα το άλλο μου μισό. Βρήκα το άλλο μου εγώ. (αυτό που γουργουρίζει). Δηλαδή ακόμα καλύτερα. Και ήξερα όχι μόνο πως θέλω να είναι ο πατέρας των παιδιών μου, αλλά και πως  θα είναι ένας καταπληκτικός πατέρας. 

Το ήξερα από τα πρώτα κιόλας ραντεβού βλέποντας πόσο περιποιητικός, σεβαστικός και τρυφερός ήταν απέναντί μου. Το διαπίστωσα ακόμα περισσότερο όταν παρά τα διάφορα σκαμπανεβάσματα που πέρασε η σχέση μας- αφού δεν ήμασταν παρά παιδιά όταν σμίξαμε- αυτός δεν το έβαζε κάτω και συνέχισε να με αγαπάει και να με στηρίζει άνευ όρων. 

Και όταν πλέον φτάσαμε να περάσουμε τις πραγματικές φουρτούνες της κοινής μας ζωής και ο Παναγιώτης στεκόταν και πάλι βράχος, φράγμα πανύψηλο να σπάνε πάνω του τα κύματα, όταν αγάπησε τα δυο μας παιδιά που χάσαμε με όλη του τη ψυχή ακόμα και αν δεν τα γνώρισε και με στήριξε για να μην πέσω ακόμα και αν ο ίδιος μετά βίας στεκόταν στα πόδια του, τότε το ήξερα πλέον με βεβαιότητα. 

Και τώρα, που τον έκανα επιτέλους πατέρα και στην πράξη, απλά τον παρακολουθώ να είναι αυτός  που πάντα γνώριζα ότι θα είναι και κάτι ακόμα παραπάνω. Τον παρακολουθώ να μεγαλώνει τον γιο του με αφοσίωση, αγάπη και προστατευτικότητα. Τον παρακολουθώ να ωριμάζει ακόμα περισσότερο και να γίνεται ακόμα πιο όμορφος άνθρωπος από ότι ήδη είναι. 

Μπορεί να μην ξέρω που θα καταλήξουμε σαν ζευγάρι, (καλέ ψέματα, ξέρω πολύ καλά, θα γεράσουμε μαζί, ευτυχισμένοι και πολύ πολύ ερωτευμένοι!), ξέρω όμως καλά πως καλύτερο πατέρα για τα παιδιά μου δεν θα μπορούσα να έχω επιλέξει. Και ευχαριστώ τον Θεό που τον έστειλε στο δρόμο μου και τον έκανε να αγαπήσει εμένα- την γκρινιάρα, τελειομανή και κομματάκι υπερβολική-  Γιάννα. 

Χρόνια σου πολλά μπαμπά του Δημήτρη- Γεράσιμου. Σε αγαπάμε από τα βάθη της καρδιάς μας. Για την ακρίβεια σε λατρεύουμε. 

Ο μπαμπάς μου ο σούπερ ήρωας!

Κατ' αρχάς να ξεκαθαρίσουμε κάτι. 

Ο μόνος σούπερ ήρωας που γνωρίζω είναι ο μπαμπάς μου. Αλήθεια. 

Έχω πλέον πεισθεί πως δεν υπάρχει κάτι που να μην μπορεί να κάνει άπαξ και το αποφασίσει. Θες υδραυλικά, ηλεκτρολογικά, ξυλουργική, οικοδομικά, μαγειρική και πάει λέγοντας. 

Θες ψηφιδωτό κάδρο με άγρια ζώα; Θα το έχεις. Θες χειροποίητο τραπέζι με χώρο για άμμο και πετρούλες; Θα το έχεις. Θες εξωτερική σκάλα να ενώσει δυο μπαλκόνια; Θα την έχεις. Θες ενυδρείο για τις χελώνες σου με ειδικές εξέδρες και φωτισμό; Θα το έχεις. Θες μαρμελάδα κουμ κουάτ; Θα την έχεις! 

Δεν με πιστεύετε; Θα το αποδείξω σε άλλη ανάρτηση... (και όχι ένα από το καθένα... φτιάχνει για όλη τη γειτονιά και τα περίχωρα!)

Και δεν φτάνει που είναι σούπερ ήρωας. Είναι και βασιλιάς γιατί εγώ είμαι η πριγκίπισσα του. Αμέ.... Αμφιβάλλετε; Είναι και αυτό αποδεδειγμένο σας λέω! 

Ο μπαμπάς μου είναι Κρητικός και φυσικά ότι αυτό συνεπάγεται.  Άρα ο μπαμπάς μου είναι και φιλόσοφος. Μπορείς να κουβεντιάσεις μαζί του τα πάντα αρκεί να αποδεχθείς πως θα έχει πάντα δίκιο αυτός. Επίσης είναι πολύ "μετριόφρων" (λέμε τώρα!!) - προσόν που έχει μεταφέρει και σε μας. (ε, τι να κάνουμε είμαστε από καταπληκτικό σόι.!!) Είναι φυσικά και των άκρων με τις εκδηλώσεις θυμού αλλά και αγάπης να μην έχουν όρια. Και πολύ αυστηρός. Αλλά πάνω από όλα είναι σκέτο "βούτυρο". 

Κάτω από όλη αυτή την αυταρχική και "μάτσο" εικόνα κρύβεται ένα παιδί. Ένα μεγάλο παιδί. Και ένας εξαιρετικά ευαίσθητος άνθρωπος. Σκέφτεστε κάποιον ιδανικότερο για να γίνει πατέρας; Εγώ όχι. Και έχω τα παιδικά μου χρόνια να το αποδεικνύουν. (και αυτό!)

Ο μπαμπάς μου ήταν πάντα εκεί. Είχε πάντα ανοιχτή την μεγάλη του αγκαλιά. Είχε πάντα διάθεση για παιχνίδια και εξερεύνηση. (ίσως και περισσότερο από μένα!) Μου απαντούσε σε όλες μου τις απορίες ακόμα και τις πιο χαζές. Και αν κάτι δεν το γνώριζε, (λέμε τώρα!) θα το παραδεχόταν και θα με παρότρυνε να το ψάξουμε μαζί. Ο μπαμπάς  μου, μου μιλούσε σαν σε ενήλικα και με αντιμετώπιζε σαν ενήλικα. (αυτό βέβαια υπήρχαν φορές που δεν με σύμφερε...)  Ο μπαμπάς μου πάντα μου έξυνε τη πλάτη για να αποκοιμηθώ και πάντα μα πάντα ερχόταν να μου δώσει ένα φιλί για καληνύχτα ακόμα και όταν εγώ- νόμιζε ότι- κοιμόμουν. 

Η αλήθεια όμως είναι πως αυτό το φιλί ήταν το υπνωτικό μου. Σήμαινε πως ο μπαμπάς μου είχε γυρίσει σπίτι- άρα ήμουν ασφαλής. 

Μεγαλώνοντας ο μπαμπάς μου είναι ακόμα πάντα εκεί.  Ίσως και περισσότερο από ποτέ. Και ακόμη και τώρα η μαύρη αλήθεια είναι πως αν το ακούσω από αυτόν θα είμαι σίγουρη ότι είναι και σωστό. Ξέρω πως αν είναι δίπλα μου θα προβλέψει αυτό που δεν θα προβλέψω εγώ. Ξέρω πως πάντα, μα πάντα, φυλάει τα νώτα μου. 

Με τον μπαμπά μου φυσικά οι καυγάδες είναι ομηρικοί. Και παρόλο που είναι τόσο έξυπνος, (όπως διατυμπανίζει), δεν του έχει κόψει να καταλάβει πως αυτό οφείλεται στο ότι οι χαρακτήρες μας μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Και φυσικά ακόμα και τώρα, 12 χρόνια μετά, νομίζει πως κάποιος άλλος άντρας πήρε τη θέση του. Όμως αυτό που δεν λέει να καταλάβει είναι πως μπορεί να βρήκα τον πρίγκηπα μου, μα αυτός θα είναι πάντα ο βασιλιάς μου. Και πως τον αγαπώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου. 

Αλλά είπαμε. Ο μπαμπάς μου είναι Κρητικός. Και έχει πάντα δίκιο. 

Διαφωνεί κανείς;