Μια άδεια βάρκα πάνω στην άμμο... (και μια γεμάτη καρδιά...)

Στην προσπάθεια του μικρού μας να ξεπεράσει το πρόσφατο τραυματικό γεγονός με το "μάθημα κολύμβησης" και ιδίως μετά το πρόσφατο πρώτο μπάνιο μας για φέτος στην θάλασσα κατά το οποίο οι οδυνηρές αναμνήσεις τον κατέκλυσαν αποτρέποντας τον από το να βουτήξει καν τα πόδια του- μου είχε ζητήσει να του πάρω μια βαρκούλα για να είναι αυτός μέσα όσο εμείς κάνουμε το μπάνιο μας. 

Από την στιγμή που έτσι ένιωθε ασφάλεια να μπει ξανά στο νερό, δεν είχα καμία άλλη επιλογή από το να βρω ότι ακριβώς μου ζητούσε. Ενθουσιασμένος ακόμα μια φορά, περίμενε με ανυπομονησία να πάμε. Πόσο απογοητεύτηκε όταν ο καιρός χάλασε ακριβώς την μέρα που θα πηγαίναμε αλλά και την επόμενη-  ράγισε η καρδιά μου με την λαχτάρα του να ξεπεράσει ότι έγινε μα και με την λαχτάρα του να απολαύσει ξανά την θάλασσα που απλά λατρεύει από τόσο δα μωράκι...

Σήμερα λοιπόν πήγαμε για το δεύτερο μπάνιο μας. Και αυτή η βαρκούλα δεν άγγιξε ποτέ την θάλασσα. Διότι το μικρό μου το αγόρι- το γενναίο αυτό και ξεχωριστό αγόρι- το μικρό μα τόσο μεγάλο αυτό μαιμούδι που αχνοφαίνεται να τρέχει όλο ανυπομονησία προς την θάλασσα,  όπως βρήκε την δύναμη να σκεφτεί μια λύση για να μας ακολουθήσει μέσα στα νερά, έτσι και σήμερα βρήκε το θάρρος- εντελώς μόνος του- να βουτήξει μέχρι τους μηρούς σχεδόν και να μην χορταίνει να τρέχει μπρος πίσω, πίσω μπρος- οριοθετώντας μόνος τα όρια που ήθελε.  

Και κάπου εκεί και εγώ, να βγάζω βιαστικά αυτή την φωτογραφία, πριν τρέξω με περισσότερη λαχτάρα και από αυτόν- να τον καμαρώνω που είναι τόσο δυνατός και πεισματάρης- να κρύβω τις κομμένες μου ανάσες με κάθε στραβοπάτημα του, να χαμογελάω σαν να μην τρέμει κάθε φυλλοκάρδι της ψυχής μου, να εύχομαι να μην φαίνεται στο βλέμμα μου η βαθιά κρυμμένη θλίψη, που το αγόρι μου αναγκάστηκε να ζήσει κάτι τόσο έντονο, τόσο αρνητικό ,τόσο μικρός... 

Και η καρδιά μου να κοντεύει να σπάσει... Από ευτυχία. Και ευλογία. Και αυτή την έγνοια του γονιού που δεν φεύγει ποτέ. Δεν καταλαγιάζει με τα χρόνια αλλά εντείνεται... Μαζί της όμως και η ευτυχία. Και η ευλογία. 

Μαιμούδι μου... Κάθε καλοκαίρι-  από το πρώτο κιόλας που γεννήθηκες- σου υπόσχομαι πως αυτό θα είναι το πιο ξεχωριστό καλοκαίρι της ζωής μας... Το ίδιο σου υποσχέθηκα και φέτος. 

Και ξέρεις πια νομίζω καλά. Υποσχέσεις δεν αθετώ... 

Ένα όνειρο, μια εικόνα, χίλιες ευλογίες....

Με τον Παναγιώτη έχουμε κάνα δυο στέκια που πάμε πιστά από τότε που ήμαστε μαζί. (από πάντα δηλαδή). Το ένα μάλιστα είναι και αυτό στο οποίο είχαμε το πρώτο μας ραντεβού και το πρώτο που πήγαμε μόλις σαράντισε το μαιμουδάκι. Το έχω ξαναπεί, δεν αγαπάμε πολύ τις αλλαγές- μας αρέσει η ρουτίνα μας... 

Η μια καφετέρια εξ αυτών είναι ακριβώς διπλά στο κύμα... Λόγω δουλειάς πάμε κυρίως καθημερινές πρωινά και είναι πραγματικά υπέροχα. Συνήθως είμαστε μόνο εμείς και η θάλασσα. 

Στα τόσα χρόνια που είμαστε μαζί πόσες φορές είχαμε πετύχει οικογένειες με τα παιδάκια τους να παίζουν στην ακρογιαλιά και αυτοί να απολαμβάνουν το καφεδάκι τους... Πολλές... Πόσες φορές είχαμε "ζηλέψει" την ευτυχία τους και είχαμε ευχηθεί να μας αξιώσει ο Θεός να ζήσουμε κάποια στιγμή το ίδιο... 

Κύματα, αλμύρα, θαλασσινό αεράκι στο πρόσωπο μας και εμείς να ονειρευόμαστε χωρίς σταματημό, να κουβεντιάζουμε πως θα ήταν "αν"...

Και ήρθε ο καιρός που το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Και πλημμύρισε η καρδιά μας χαρά. 

Και σήμερα, μια τόσο υπέροχη μέρα, ενώ ένα σωρό δουλειές περιμένουν να γίνουν, αποφασίζουμε να θυμηθούμε τα παλιά μας τα λημέρια. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερο κόπο, πάντα έχω στο αυτοκίνητο τα απαραίτητα για μαιμουδοπαιχνίδι στην φύση. 

Και δεν ξέρω.. 

Δεν είναι ότι δεν έχουμε απολαύσει ξανά το μικράκι μας να παίζει έτσι... 'Ισως φταίει το συγκεκριμένο μαγαζί... Μα βλέποντας αυτή την εικόνα, κοιταχτήκαμε με τον Παναγιώτη και ξέραμε... 

Σκεφτόμασταν το ίδιο.. 

Μια εικόνα, χίλιες ευλογίες... 

Και παρότι εξωτερικοί παράγοντες μας χάλασαν λίγο την γαλήνη και την διάθεση μας, επιλέγω να το ξεχάσω και να μείνω σε εκείνη την αρχική αίσθηση μόλις αντίκρισα τα όνειρο μου, ολοζώντανο μπροστά μου... 

Λίγη άμμος, λίγα κουβαδάκια και τα αγόρια μου!

Ε ναι λοιπόν! Κάναμε το πρώτο μας μπάνιο στη θάλασσα! 

Και ήταν υπέροχα.... 

Παρά την λίγη συννεφιά, δεν πτοηθήκαμε.  Ξεκινήσαμε πρωί πρωί τα τρία μας ώστε να προλάβουμε να βουτήξει ο Δημήτρης μεταξύ του πρωινού και του δεκατιανού- αλλά να παίξει και ενδιάμεσα μέχρι να χωνέψει. 

Και έτσι και έγινε. Το παραλιακό μαγαζί ήταν ακόμα κλειστό όταν φτάσαμε, μα εμείς άψογα οργανωμένοι όπως πάντα, είχαμε μαζί ότι χρειαζόμασταν.! Απλώσαμε κουβαδάκια και λοιπά στην ακρογιαλιά και αφήσαμε το μαιμουδάκι να αφηνιάσει... 

Η θάλασσα φυσικά ήταν αρκετά κρύα μα πολύ αναζωογονητική! Ο Δημήτρης δεν έδειξε να ενοχλείται καθόλου από τη θερμοκρασία, αντίθετα ξετρελάθηκε, ενώ εφαρμόσαμε όλα όσα έχουμε μάθει στο μάθημα και το καταδιασκεδάσαμε. Χορτάσαμε κακαριστά γελάκια όταν βουτούσαμε με τον Παναγιώτη εναλλάξ μέσα και βγαίνοντας απότομα κάναμε "Τσααα!!" στο μαιμουδάκι, που μας περίμενε κάθε φορά και με περισσότερη ανυπομονησία! 

Εννοείται ότι πρέπει να ήπια το πολύ τρεις γουλιές καφέ και δεν έκατσα καθόλου στη ξαπλώστρα, (όχι βέβαια και να ξαπλώσω!!), όμως άξιζε και με το παραπάνω- άσε που μετά από 3 χρόνια απουσίας μου από τις θάλασσες λόγω του ιστορικού μου- δεν μπορώ να περιγράψω πόσο ανάγκη το είχα... 

Σήμερα λοιπόν ήταν το πρώτο από πολλά μπάνια που θα ακολουθήσουν, και πείτε με υπερβολική, πείτε με μέχρι και γραφική, μα όταν αυτά τα ποδαράκια ένιωσαν για πρώτη φορά τη υπέροχη και θεραπευτική αλμύρα των δικών μας θαλασσών, ε, ναι- συγκινήθηκα... 

Κουκουβά... 

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas?ref=hl