5+1 γκάφες που έχω κάνει από την κούραση. (και δεν με νοιάζει κιόλας!)

Η έμπνευση ήρθε από αυτή την ξεκαρδιστική ανάρτηση της Έφης του Νουαζέτα με φουντούκι  όταν σε μια από τις περιγραφές της που τα είχε παίξει έτυχε να κάνει τον σταυρό της την ώρα που έφτανε ο συρμός στον σταθμό της! Ταυτίστηκα τόσο πολύ μιας και πολύ συχνά μου τυχαίνει να κάνω αφηρημένα τον σταυρό μου όταν περνάω απέξω από κάποιο μεγάλο κτίριο το οποίο με κάποιο παρανοϊκό τρόπο μου θυμίζει εκκλησία, ακόμα και αν αυτό είναι απλά ένα... σούπερ μάρκετ!   

Ταυτόχρονα θυμήθηκα μια μαμά που σε παρόμοια συζήτηση στην υπέροχη ομάδα της Χριστίνας και της Λίζας του e-mama παραδέχτηκε πως έχει πάει μόνη της για ψώνια, έχει παρκάρει, έχει τελειώσει τα ψώνια της, τα έχει φορτώσει στο αυτοκίνητο και μετά έχει κάτσει στην θέση του συνοδηγού και περιμένει... Μέχρι που ήρθε ο φύλακας να την ρωτήσει αν όλα είναι καλά. Είχα πραγματικά κλάψει από τα γέλια! 

Κάπως έτσι λοιπόν σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας τις φορές που αυτή η μαιμουδομαμά τα έπαιξε και έκανε κάτι εντελώς τρελό και ταυτόχρονα ξεκαρδιστικό από την κούραση. 

1. Έχω βγει από το σπίτι εντελώς ξυπόλητη. Όχι με παντόφλες. Ούτε με σαγιονάρες. Ούτε καν με κάλτσες. Ξυπόλητη. Δεν το κατάλαβα στο ασανσέρ. Ούτε όταν κατέβηκα τα σκαλιά στην κεντρική είσοδο. Δεν το κατάλαβα ούτε όταν περπάτησα στην άσφαλτο. Το κατάλαβα όταν μπήκα στο αυτοκίνητο και πάτησα το αμπραγιάζ.... 
2. Έχω τηλεφωνήσει στον παιδίατρο με σκοπό να κλείσω ραντεβού για το αντιγριπικό, στο μεταξύ σκέφτομαι πως πρέπει να πάρω την φαρμακοποιό για να μου κρατήσει το εμβόλιο οπότε όταν το σηκώνει η γραμματέας αρχίζω να μιλάω μονοκοπανιά σαν να μιλάω στην φαρμακοποιό μου: "'Ελα Αργυρώ μου η Πάνου είμαι. Θα μου φυλάξεις το αντιγριπικό για τον μικρό και μας; Θα περάσει ο Παναγιώτης να τα πάρει" για να το συνειδητοποιήσω στο καπάκι και να συνεχίσω το ντελίριο "Αχ συγνώμη Μαρία μου, η Πάνου είμαι μπερδεύτηκα να κλείσουμε ραντεβού για τον μικρό"  μόνο για να ακούσω πως τελικά ήταν η Κωνσταντίνα- η νέα γραμματέας που δεν έχω καν γνωρίσει... 
3. Φτιάχνω πορτοκαλόπιτα για την γιορτή του Δημήτρη Γεράσιμου. Σκέφτομαι να φτιάξω διπλή δόση ως συνήθως για να είμαι σίγουρη πως θα με φτάσει. Στο μεταξύ, σκέφτομαι πως μάλλον δεν θα έρθει τόσος κόσμος οπότε καταλήγω να φτιάξω μια δόση. Όλα καλά. Μα έλα που στη μισή προετοιμασία ετοίμαζα για διπλή δόση και στην άλλη μισή για μονή. Το αποτέλεσμα; Το κατάλαβα όταν το γλυκό ήταν πιο πολύ ξινό παρά γλυκό... Ευτυχώς ήρθαν μόνο άτομα που αγαπάνε τα ξινά, ενώ σε άλλους το έσωσα με μπόλικη ζάχαρη άχνη από πάνω... 
4. Απόγευμα. Σκουπίζω το σπίτι με ηλεκτρική. Κάνω γενική και τα έχω παίξει. Σταματάω λίγο για να φέρω κάτι και πάω να ανοίξω πάλι την ηλεκτρική. Πατάω το διακόπτη του φωτός στον διάδρομο. Ανάβει φως. Εγώ αναρωτιέμαι γιατί δεν δουλεύει η ηλεκτρική. Ξαναπατάω τον διακόπτη για το φως. Σβήνει το φως. Ακόμα αναρωτιέμαι γιατί δεν δουλεύει η σκούπα. Ξαναπατάω διακόπτη για φως προσπαθώντας να ανοίξω ηλεκτρική. Ξαναανάβει το φως. Εγώ ακόμα αναρωτιέμαι τι έπαθε η σκούπα. Ξαναπατάω τον διακόπτη. Ξανασβήνει το φως. Και ωωωω! Έγινε το θαύμα. Μόλις κατάλαβα γιατί δεν λειτουργεί η σκούπα... 
5.  Με παίρνει ο ξάδελφος μου τηλέφωνο. Μιλάμε. Πρέπει να φύγω όμως και αρχίζω και μαζεύω τα πράγματα για την τσάντα μου ενώ μιλάμε. Βάζω πορτοφόλι, κλειδιά, νερό, ότι χρειάζομαι και τώρα ψάχνω το κινητό. Ψάχνω, ψάχνω, πουθενά το κινητό. Παθαίνω υστερία. Πάω να πω στον ξάδελφο μου πως έχασα το κινητό μου και πρέπει να κλείσω για να το βρω. Και ωωωω! Να το κινητό μου. Κολλημένο στο αυτί μου ενώ μιλάω.... 
6. Έχω πάει στο ταχυδρομείο να στείλω κάμποσα δέματα. Μπαίνω μέσα, η ουρά μέχρι την πόρτα. Περιμένω υπομονετικά την σειρά μου. Μετά από πολύ ώρα φτάνω στον γκισέ, ακουμπάω τα δέματα και λέω στον υπάλληλο- ο οποίος με κοιτάζει και λίγο απορημένος και εγώ απορώ γιατί απορεί αυτός- πως θέλω να σταλούν. Τότε μου απαντάει: "Το ταχυδρομείο είναι δίπλα. Εδώ είναι τράπεζα"... 

Και αυτά είναι μόλις οι πιο εντυπωσιακές γκάφες! Εννοείται πως έχω βάλει αλάτι στον καφέ, το τηλεκοντρόλ στο ψυγείο, διαφορετικές κάλτσες και ανάποδα τις μπλούζες. Εννοείται πως έχω βγει με τις πυτζάμες από το σπίτι, έχω κόψει και τα μακαρόνια του άντρα μου μικρά ενώ με κοιτάει αποσβολωμένος, έχω κουνήσει το καρότσι χωρίς μωρό μέσα όταν το μαιμούδι ήταν μικρό, έχω κουνήσει το καρότσι του σούπερ μάρκετ λες και έχει μωρό μέσα. Τα έχω κάνει όλα γιατί ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι να δουλεύει 24- 7 είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα τα παίξει. Όπως είμαι σίγουρη πως τα περισσότερα από αυτά τα έχετε κάνει και εσείς! Για πείτε λοιπόν! Ποια είναι η πιο ξεκαρδιστική γκάφα που έχετε κάνει εσείς από την κούραση; 

via

Ένα χεράκι... αρκεί...

Σήμερα ήταν μια από αυτές τις "μαμαδοδύσκολες" μέρες... 

Για πολλούς και διάφορους λόγους απόψε το μαιμουδάκι χρειάστηκε 4 ώρες να αποκοιμηθεί... 4 ολόκληρες ώρες... 3 στην αγκαλιά μου και 1 δίπλα μου στο κρεβάτι... 

Έφτασα στα όρια μου... Κάποιες στιγμές ήθελα να κλάψω από την κούραση... Άλλες μπήκα στον πειρασμό να τον αφήσω στην κούνια του και ας έκλαιγε γοερά... Στριφογυρνούσε σαν σβούρα. Τα ματάκια του κατακόκκινα. Να βλέπεις ότι νυστάζει τρομερά μα να μην μπορεί να κοιμηθεί. Να προσπαθεί να βολευτεί. Να προσπαθεί να σου κεντρίσει την προσοχή μήπως και αλλάξεις γνώμη και τον αφήσεις να παίξει. Να κλαίει και να ζητάει ότι μπορείς να φανταστείς απλά και μόνο επειδή είχε και ο ίδιος απελπιστεί. 

Και εγώ εκεί. Βράχος από βούτυρο, αφού εξωτερικά διατηρούσα την ψυχραιμία μου μα μέσα μου έβραζα. Είχα κουραστεί. ΄Και ήμουν ήδη πολύ μα πολύ κουρασμένη. Αντοχές κάτω από το όριο. 

Και εκεί που σκέφτομαι όλα αυτά και είμαι να σκάσω, νιώθω ένα χεράκι να ακουμπάει το δικό μου. Δεν τον κοιτάω από φόβο μην τον ξεσηκώσω. Κάθομαι εντελώς ακίνητη, σχεδόν δεν αναπνέω. Το χεράκι αυτό με έχει πιάσει ενσυνείδητα. Το νιώθω. Σαν χέρι ενήλικα που θέλει να με παρηγορήσει. Να μου δώσει δύναμη. Δακρύζω. 

Και τότε... όπως είναι μπρούμυτα τον βλέπω με την άκρη του ματιού μου να ανασηκώνει τον κορμό του, να γέρνει προς το μέρος μου, να σκύβει το κεφάλι του τόσο χαμηλά ώστε να δει τα μάτια μου- και αφού υποκύπτω φυσικά και τον κοιτάω- χαμογελάει όλο νάζι και γαλήνη και με στόμφο και  βροντερή φωνή μου λέει: "Απώωωω!!!!" 

"Και εγώ σε αγαπώ ματάκια μου" απαντώ με σπασμένη φωνή και αποφασίζω να κάτσω στωικά εκεί- ακοίμητος φρουρός- για όσο αυτός με χρειάζεται... Τόσο απλά. Από ένα και μόνο χεράκι... 

Αυτό μονάχα αρκεί... 

Να κλάψω ή να γελάσω;....

Σήμερα συναντήθηκα με μια φίλη που μόλις πριν δυο μήνες έφερε στον κόσμο το δεύτερο μωράκι της. Μου διηγήθηκε κάτι εντελώς παράλογο που έκανε μια μέρα από την τόση συσσωρευμένη κούραση, περιστατικό το οποίο μου έφερε δάκρυα στα μάτια από τα γέλια... Ήταν πραγματικά πολύ πολύ αστείο! 

 Τελειώνοντας την ιστορία της η Αρετούλα συμπλήρωσε, 

"Δεν ήξερα αν ήθελα να κλάψω ή να γελάσω..." 

Αυτή η φράση της με άγγιξε βαθιά μες την ψυχή μου... Διότι είμαι και εγώ μανούλα και καταλαβαίνω. Μπορεί να έχω μόνο ένα παιδάκι όμως γνωρίζω καλά την κούραση, την αγωνία, μέχρι και την απελπισία μιας μάνας που έχει ξεχάσει τι σημαίνει συνεχόμενος ύπνος, ζεστό φαγητό, ένας ολόκληρος καφές, ένα απολαυστικό μπάνιο, τα χτενισμένα μαλλιά, οι ενήλικες συζητήσεις με τον άντρα της. Γνωρίζω καλά την συνεχόμενη προσπάθεια μιας  γυναίκας, συζύγου, κόρης, αδελφής και φίλης να ταιριάξει όλους τους ρόλους της με επιτυχία. Γνωρίζω πολύ καλά πως νιώθεις όταν μέσα στο κεφάλι σου στριφογυρίζουν εκατομμύρια σκέψεις, αμφιβολίες, ενοχές.... "Το κάνω καλά; Είναι η σωστή επιλογή; Μήπως έπρεπε να το ψάξω καλύτερα; Τον αγκάλιασα αρκετά; Του μίλησα τρυφερά, τον παίνεψα; Τι να μαγειρέψω σήμερα; Χυμό του έστυψα; Το πλυντήριο το άπλωσα; Σήμερα του μίλησα για τα χρώματα; Πλύναμε τα δόντια μας; Μήπως πρέπει να τον πάω παιδικό σταθμό; Μήπως πρέπει να τον πάρω από τον παιδικό σταθμό;Μήπως μίλησα απότομα σήμερα του άντρα μου; Μήπως το παρακάνω;" Εκατομμύρια σκέψεις με ένα τεράστιο εύρος ανησυχιών... 

Και έρχεται η φράση αυτή που περιέχει μέσα της όλη την αλήθεια... Όλη την δική μας αλήθεια- των μαμάδων... 

"Δεν ήξερα αν ήθελα να κλάψω ή να γελάσω..."

Ξέρετε γιατί; (ξέρετε, ξέρετε...) Διότι παρ όλη την τόση κούραση και την τόση αγωνία που μπορεί να μας ωθήσει στο να κάνουμε χαζομάρες- όπως λόγου χάρη να βάλουμε το κινητό στο ψυγείο, ή να συνεχίσουμε να μιλάμε μπεμπεκίστικα ακόμα και όταν το μωρό δεν είναι μπροστά ή να κουνάμε ένα άδειο καρότσι σούπερ μάρκετ από συνήθεια και τόσα, τόσα άλλα- παρόλο που πολλές φορές ο μόνος τρόπος να εκτονώσουμε την κούραση είναι ένα λυτρωτικό κλάμα, άλλες τόσες φορές το ξέρουμε βαθιά μέσα στην ψυχή μας πως δεν θα αλλάζαμε την ζωή μας για κανέναν λόγο  και πως ο λόγος που μας προκαλεί  τόση κούραση είναι ο ίδιος ακριβώς λόγος που έδωσε νόημα στην ζωή μας και γέμισε την καρδιά μας με απόλυτη ευτυχία και  γαλήνη... 

Γιατί ειλικρινά δεν μπορώ και ούτε θέλω να θυμηθώ πως ήταν η ζωή μου πριν το μαιμουδάκι... Και εσύ γλυκιά μανούλα που διαβάζεις- με νιώθεις, σωστά;