Το μαιμούδι στην χώρα της κ. Γιώτας...

Ακόμα μια χρονιά μουσικής έκφρασης. Τρεις μόλις μήνες για την μαμά- ολόκληρη χρονιά για το μαιμούδι. 

Φέτος λοιπόν το γνωρίζαμε εξαρχής. Θα ξεκινούσαμε μαζί μαμά και παιδί όπως πέρσι, όμως μέχρι τον Γενάρη θα γινόταν η σταδιακή "αποδέσμευση" μας ώστε να συνεχίσουν τα μικράκια μας αυτό το ταξίδι μόνα τους. 

Και πόσο έτοιμη ΔΕΝ ήμουν... Όχι επειδή ανησυχούσα για την προσαρμογή του Δημήτρη Γεράσιμου- δεν ανησυχούσα καθόλου. Άλλωστε μου έδειξε σε αυτούς τους τρεις μήνες που συνυπήρχαμε στο μάθημα πόσο έτοιμος ήταν. Δεν ήμουν έτοιμη γιατί να μωρέ- είχα και εγώ ανάγκη της μαγεία αυτή που εκπέμπει η δασκάλα ΜΑΣ, (δική ΜΑΣ δασκάλα την θεωρώ και όχι μόνο δική του), μάθαινα και εγώ πράγματα μαζί του, λαχταρούσα αυτή την μια ώρα που η Γιώτα θα έκανε τα μαγικά της και θα γέμιζε τις μπαταρίες μας μέχρι την επόμενη βδομάδα. 

Ήρθε όμως η μέρα που φίλησα το αγόρι μου και έμεινα να περιμένω έξω από την αίθουσα. Με στημένο το αυτί στην πόρτα- μην σου πω και το μάτι στην κλειδαρότρυπα και συγχύσω το άλλο κορίτσι μου- να μην αφήνω συλλαβή να πέσει κάτω, να αφουγκράζομαι με προσοχή σε κάθε αναφορά του ονόματος του παιδιού μου- να  φουσκώνω το στέρνο από περηφάνια σε κάθε "ΜΠΡΑΒΟΟΟ" της Γιώτας προς το μαιμούδι μου... 

Και μόλις τελείωσε εκείνο το πρώτο μάθημα, άνοιξε η πόρτα και το ένα παιδάκι πίσω από το άλλο σαν τρένο, έβγαινε και έτρεχε στην αγκαλιά της μαμάς του. Ανάμεσα σε αυτά τα παιδάκια και το δικό μου. Χαμογελαστό και με κατακόκκινα μάγουλα από την υπερένταση, μόλις ήρθε η σειρά του, πήδηξε στην αγκαλιά μου και με αγκάλιασε τόσο σφιχτά που πήγα να σκάσω. Επιστρέφοντας στο αυτοκίνητο το ίδιο βράδυ, να τρέχει χοροπηδώντας λέγοντας πόσο χαρούμενος είναι, πόσο ωραίο ήταν το μάθημα της κ. Γιώτας του... 

Και συνεχίσαμε έτσι ακριβώς και τους επόμενους μήνες. Πάντα ένα χαμογελαστό προσωπάκι στο τρενάκι, πάντα χοροπηδητά στην επιστροφή, πάντα η μάνα να ξεροσταλιάζει να ακούσει την δική του φωνή μέσα σε όλες τις άλλες... 

Ταυτόχρονα όμως άρχισαν οι κουβεντούλες με τις άλλες μανούλες, οι συμπάθειες με το άλλο κορίτσι μας- αυτό που πάντα μας έλεγε να κάνουμε ησυχία- η λαχτάρα να πιεις τον απογευματινό σου καφεδάκι αλλιώς- χαλαρώνοντας την στιγμή που ήξερες πως η Γιώτα μέσα σε εκείνη την αίθουσα δημιουργούσε μαγεία δίνοντας προτεραιότητα πάντα στην ελεύθερη έκφραση, δίνοντας πάντα προτεραιότητα στην δική τους φωνή... 

Άρχισαν οι μαιμουδοαδυναμίες... Να μην μου επιτρέπει να τραγουδάω τραγούδια που λέει η κ. Γιώτα ΤΟΥ. Να εκστασιάζεται κάθε φορά που η κ. Γιώτα ΤΟΥ δημιουργούσε ένα ακόμα διαδραστικό μουσικό παραμύθι. Να ανυπομονεί να δει τον σίφουνα Θανάση ΤΟΥ, την όμορφη Μαρία ΤΟΥ, τις αδυναμίες ΤΟΥ- Άννα Μαρία και Ζωή. Όταν δε ξεκίνησαν "πρόβες" για την συμμετοχή τους στην υπέροχη παράσταση που εμπνεύστηκε η Γιώτα- να είναι στρατιώτης, να την κοιτάει στα μάτια, να συζητάει διαρκώς τι θα κάνει και πως. 

Και έτσι έκανε και στην παράσταση. Το βλέμμα του στην κ. Γιώτα ΤΟΥ ακόμα και όταν προσπαθούσε να αποφύγει τα ντέφια από διπλανά χεράκια. Να ακολουθεί τον ρυθμό κατά γράμμα. Πόσο σπουδαίος ένιωσε - μαζί του και εμείς. Να καμαρώνουμε για το αίσθημα ανεξαρτησίας που του έχουμε μεταδώσει, για τον δυναμισμό του και το πείσμα του- αυτά άλλωστε τα δυο τελευταία στοιχεία του χαρακτήρα του τον έφεραν στην αγκαλιά μας... 

Το μικρό μας μαιμούδι... Ο μικρός μας ροκάς... Το αγόρι μας. 

Υπήρξε μια μέρα- όταν ακόμα συμμετείχα στο μάθημα- που μετά από πολύ επίμονες "απαιτήσεις" του μαιμουδιού να δει πως ακούγεται εκείνο το παράξενο στρογγυλό όργανο μουσικής, (το γκόνγκ αν δεν κάνω λάθος), η Γιώτα ξεκίνησε με αυτό το μάθημα. Και ήταν εκείνη η μέρα για μένα ορόσημο και πόσο ευχαριστώ την Τζωρτζίνα για αυτή την υπέροχη φωτογραφία... 

Καθισμένη στο πίσω μέρος της αίθουσας, παρακολουθούσα το μικράκι μου να απομακρύνεται με αυτοπεποίθηση και να δοκιμάζει όλο δέος το όργανο που με τόση λαχτάρα κοιτούσε - την Γιώτα να τον συνοδεύει στην μελωδία του με την αγαπημένη μου φλογέρα- και φυσικά να συγκινούμαι... 

Να συγκινούμαι για όλα αυτά που έχει μπροστά του να ζήσει, για όλες αυτές τις φορές που θα απομακρυνθεί, για όλες αυτές τις φορές που δεν θα είμαι καν μάρτυρας σε κάτι καινούργιο που θα δοκιμάζει... 

Αυτός είναι ο ρόλος μας. Το γνωρίζω πολύ καλά ακόμα και αν κάποιοι το αμφισβητούν. Να τα γεμίζουμε αγάπη, εμπειρίες, αγάπη, σιγουριά, αγάπη, σεβασμό στον εαυτό τους, πάλι αγάπη και όλα τα άλλα θα έρθουν μόνα τους. 

Όσο ανυπομονούμε λοιπόν για την επόμενη χρονιά, θα μείνω εδώ να συλλογίζομαι τις φετινές μας στιγμές... Όλα τα snic peek από την κλειδαρότρυπα, (μέχρι και φωτογραφίες επιχειρήσαμε να βγάλουμε από εκεί!), τις ματιές απαξίωσης της Ελένης  όταν το κάναμε αυτό, που με έκαναν να χαμογελώ, τις κουβέντες μας με τις άλλες μανούλες, όλα τα "Κάνετε πολύ φασαρία¨της Ελένης στις κουβέντες μας, όλα τα "ΜΠράβοοοο, καλέ τι ομάδα είστε εσείς;;;" της Γιώτας στα μικράκια μας, όλες τις τσιριχτές φωνούλες στο τραγούδι του "Γειάαα", τον θεόρατο μα τόσο γλυκό Γιάννη που πάντα είχε μάθημα ταυτόχρονα με τα μικράκια μας και που μόλις έμπαινε τακτοποιούσε τα παπούτσια τους σε ευθεία, (και πόσο το εκτιμούσα ενώ χαμογελούσε και πάλι η ψυχαναγκαστική ψυχή μου), σε όλα τα κατακόκκινα μάγουλα και τα μεγάλα χαμόγελα στο τρενάκι όταν άνοιγε αυτή η πόρτα- που όσο και αν διαμαρτυρηθήκαμε κάμερα από πίσω για να βλέπουμε δεν μπήκε! (και είναι η μόνη μου ένσταση- το ακούς Ελένη;;;!!) 

Γιώτα μου σε αγαπάμε πολύ. Και μαμά και γιος. Ανυπομονούμε για τις μαγείες σου του χρόνου- αυτό μόνο... 

Η μέρα που μπήκαν στην ζωή μας η Γιώτα, ο χορός και το τραγούδι....

Σήμερα είχαμε το τελευταίο μας εργαστήρι μουσικής έκφρασης. Και πολύ συγκινήθηκα. Ενώ δεν το περίμενα. Και δεν ξέρω γιατί δεν το περίμενα, αφού πολλές φορές έχω συγκινηθεί και κατά την διάρκεια των μαθημάτων. 

Σε αυτό το μάθημα λοιπόν, πήγα για πρώτη φορά τον Οκτώβριο. Το μαιμούδι ήταν ηλικιακά οριακά για το συγκεκριμένο group- στο οποίο συμμετέχουν και οι μαμάδες- και δεν έχετε ιδέα πόσο στεναχωριέμαι που δεν είχα μάθει νωρίτερα για αυτό. Θα είχα πάρει το μωρό από το sling ακόμα και ας μην ήμουν στο ηλικιακό πλαίσιο. (12 μηνών- 2.5 ετών) Θα είχα πάει για μένα! Τόσο πολύ απόλαυσα αυτό το μάθημα. 

Μέσα λοιπόν από αυτοσχέδια τραγούδια και μη, μέσα από την χρήση μουσικών οργάνων, του σώματος μας, της φωνής μας μα και της σιωπής μας, έμαθα τόσα, μα τόσα πολλά... 

Έμαθα να συνυπάρχω με το παιδί μου σε μια δραστηριότητα και να μην προσπαθώ να του επιβάλω τον "δικό" μου τρόπο εκτέλεσης της. Έμαθα πως αν εγώ λειτουργώ με αυτοπεποίθηση, θα λειτουργήσει και αυτός με αυτοπεποίθηση. Έμαθα να μην διστάζω να βγάλω προς τα έξω την εσωτερική μου φωνή- όσο "γελοία"¨και αν νομίζω ότι ακούγεται. Έμαθα να επικοινωνώ με το παιδί μου χωρίς λόγια. Έμαθα να έχω εμπιστοσύνη στο παιδί μου και να πιστεύω πως θα κάνει κάτι χωρίς να του το ζητήσω απαραίτητα. Έμαθα να δίνω τον λόγο σε έναν άλλο άνθρωπο όσον αφορά το παιδί μου- να εμπιστεύομαι την κρίση του σε αυτό που θέλει να επιτύχει. Έμαθα να είμαι και πάλι παιδί, κατά συνέπεια έμαθα να παίζω με το παιδί μου χωρίς να φοβάμαι πως αν μιλήσω ακαταλαβίστικα ή απλά τσιρίξω μαζί του στο παιχνίδι θα χάσω έστω και ελάχιστο από τον σεβασμό που καλλιεργείται σιγά σιγά απέναντι μου. Μα το πιο σημαντικό που έμαθα είναι πως έχω κάθε δικαίωμα να διεκδικώ και για μένα. Για αυτά που θέλω εγώ. 

Για μένα- που πέρασα τόσα πολλά για να έχω στην ζωή μου αυτό το παιδί- αυτό δεν ήταν και ούτε είναι αυτονόητο. Εξακολουθώ να βλέπω την ζωή πολύ ροζ και να εστιάζω στα θετικά παρά στα αρνητικά, μιας και έχω ζήσει στο πετσί μου να θες όσο τίποτα στον κόσμο να ζήσεις την μητρότητα full extra και ας μην ξαναξεκουραστείς ποτέ- (το εννοώ!), όμως το να διεκδικώ πχ λίγο χρόνο το πρωί να πιω το καφέ μου βάζοντας σε αναμονή τα θέλω του μικρού- εφόσον δεν επείγουν- για μένα δεν υπήρχε σαν επιλογή πριν από αυτό το μάθημα. Και πόσο καλό έκανε και στους δυο μας αυτή μου η απαίτηση...

Τι έμαθε ο Δημήτρης Γεράσιμος μέσα από όλα αυτά; Έμαθε τα ίδια με μένα μα από την δική του πλευρά. Έμαθε να υπάρχει και να συνυπάρχει μέσα σε μια συγκεκριμένη ομάδα ακολουθώντας τους "κανόνες" της χωρίς αυτοί να επιβάλλονται... Πόσο σπουδαίο είναι αυτό; Παρά μόνο παρατηρώντας και επιλέγοντας να κάνει το ίδιο... Έμαθε να ακολουθεί την μουσική, να δίνει και να παίρνει, να διαλέγει και να επιστρέφει ότι δεν του ανήκει. Έμαθε πως η παρουσία του μπορεί να είναι σημαντική και έξω από την οικογένεια. Έμαθε πως η μαμά μπορεί να είναι πολύ αστεία και πως είναι εκεί για αυτόν χωρίς όμως να επιβάλει την παρουσία της. 

Και όλα αυτά μας τα πρόσφερε ένα πλάσμα αιθέριο και ευγενικό. Αστείο μα και σοβαρό. Ένα πλάσμα ευαίσθητο μα και δυναμικό. Η Γιώτα ήταν η δασκάλα μας και την λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που την είδα με τα πολύχρωμα ρούχα της και το πλατύ και ευγενικό χαμόγελο της. 

Την λάτρεψα γιατί δεν βαρέθηκα ούτε στιγμή στο μάθημα της. Γιατί ένα χρόνο δεν έπαψε να με εκπλήσσει. Γιατί με έκανε να γελάσω πολύ μα και να συγκινηθώ πολύ. Γιατί έπιανε την ψυχολογία του καθενός στον αέρα και δρούσε αναλόγως. Γιατί σε μια άτυχη στιγμή που είχα στο μάθημα της, φέρθηκε άψογα μου είπε τα σωστά λόγια και μου χάρισε την πιο "αγωνιστική" αγκαλιά. Μα πιο πολύ από όλα την λάτρεψα γιατί προσέγγισε το παιδί μου με σεβασμό, διακριτικότητα, ευγένεια και αγνή αγάπη κάνοντας τον με την σειρά του να την λατρέψει και αυτός και να θέλει στο σπίτι να κάνει ότι και η "δική του κυρία". 

Σήμερα λοιπόν, προς τιμήν του τελευταίου εργαστηρίου,  ζωγραφίσαμε δυο μπλούζες. Ακούγοντας την φωνή της Γιώτας σε ένα ακόμα υπέροχο και συγκινητικό αυτοσχέδιο τραγούδι, και αφήνοντας τα παιδιά μας εντελώς ελεύθερα να δημιουργήσουν και να κάνουμε και εμείς το ίδιο σιωπηλά ακριβώς δίπλα τους- είχα κολλήσει τόσο πολύ από την συγκίνηση που μόνο αυτό μπορούσα να σκεφτώ... "Πάντα μετά την καταιγίδα ακολουθεί το ουράνιο τόξο". Και αυτό ζωγράφισα στην δική μου μπλούζα. Και αφού ο Δημήτρης τελείωσε την δική του, ζητώντας μου να του προσθέσω το όνομα του, γύρισε και μου είπε: "Είναι πολύ ωραία η μπλούζα σου μαμά". Για να γίνει λοιπόν ακόμα πιο ωραία του ζήτησα να την ζωγραφίσει και αυτός. Μόνο τότε θα ήταν ολοκληρωμένη. Και πραγματικά... Δεν θα μπορούσε να συμπληρώσει η μια την άλλη καλύτερα... 

Ακόμα και σήμερα όμως η Γιώτα με έβαλε σε σκέψεις... Σε μια μουσική άσκηση μας ζήτησε να πούμε η καθεμία ελεύθερα την πρώτη λέξη που έρχεται στο μυαλό μας όταν σκεφτόμαστε το παιδί μας. Πρώτη από όλες φώναξα: "Ουράνιο τόξο!" Όταν όμως μετά μας ζήτησε να κάνουμε το ίδιο για τον εαυτό μας ως μανούλες, κόλλησα... Γιατί δεν είχα έτοιμη την λέξη; Γιατί άργησα; Γιατί είχα ένα τεράστιο κενό στο μυαλό μου; 

Μια άλλη μανούλα, η γλυκιά μου Τζωρτζίνα, φώναξε- πρώτη νομίζω: "Αγάπη". Και πόσο δίκιο είχε... Αυτό είναι η μάνα. Αγάπη. Καθαρή, παθιασμένη, ανιδιοτελής. Αγάπη που μπορεί να κινήσει βουνά. Αγάπη που μπορεί να αντέξει τα πάντα. Βράχος. Να λοιπόν και η δική μου λέξη. Σε ευχαριστώ Τζωρτζίνα που μου την ενέπνευσες... 

Για όλες αυτές λοιπόν τις μανούλες που γνώρισα αυτόν τον χρόνο και η καθεμία με ενέπνευσε διαφορετικά.... τα ονόματα των οποίων δεν τα γνωρίζω όλα. Γνωρίζω όμως των παιδιών... Και μέσω αυτών θα μιλήσω... (με εντελώς τυχαία σειρά- όχι ότι γνωρίζουν καν την ύπαρξη αυτού του μπλογκ- όμως τα νιώθω και θα τα πω, όπως κάνω πάντα άλλωστε!)

Για την πάντα χαμογελαστή μαμά του Σπύρου. Για τον Σπύρο που είχε πάντα το πιο όμορφο βλέμμα έκπληξης και σου χαμογελούσε τόσο γλυκά και απρόσμενα. 

Για την γλυκιά μαμά της Αλεξάνδρας. Για την Αλεξάνδρα που είχε την πιο διακριτική και φινετσάτη παρουσία. 

Για την μαμά της Δήμητρας, αδελφικής μου φίλης. Για την Δήμητρα που απολάμβανε τόσο πολύ τον χρόνο με την μαμά της. 

Για την γαλήνια και πανέμορφη μαμά του Μάξιμου. Για τον Μάξιμο και τα επικά του κλάματα που επισκίαζαν κάθε τι άλλο, μα και τα μοναδικά του χαμόγελα. 

Για την- ήρεμη δύναμη- μαμά της Ζωής και του Αλέξη. Για την Ζωή που ήταν η χαρά της ζωής πάντα. Για τον Αλέξη, το μπεμπάκι που μπουσουλούσε ανάμεσα στα πόδια μας και χαμογελούσε δίχως δισταγμό. 

Για την μαμά της Χρύσας που έτρεχε μα πάντα προλάβαινε. Για την Χρύσα που πάντα είχε απορίες, που πάντα είχε τις απαντήσεις, που πάντα ήξερε τα πάντα για όλους! 

Για την κούκλα, δυναμική  και πάντα μέσα σε όλα μαμά της Άννας Μαρίας και της μπουμπούς. Για την Άννα Μαρία που πάντα έτρεχε κακαρίζοντας έξω από τον κύκλο. Για την μπουμπού που τόση μυρωδιά Θεού έφερε στην παρέα μας. 

Για την διακριτικά δυναμική και πάντα χαμογελαστή μαμά της Μελίνας. Για την γλυκύτατη Μελίνα που πάντα καθόταν στην μέση του κύκλου. 

Για την χαμογελαστή  μαμά του Ραφαήλ. Για τον τόσο ήρεμο και γλυκό Ραφαήλ. 

Για την γλυκιά μαμά της Μαρίας. Για την ακόμα πιο γλυκιά Μαρία. 

Για το τόσο γλυκό και πανέμορφο εκείνο κοριτσάκι που έριξα κάτω εκείνη την άτυχη για μένα μέρα, που αδυνατώ να θυμηθώ το όνομα της.... Για την μαμά της που ήταν πάντα τόσο γλυκιά και χαμογελαστή. 

Και για μερικές ακόμα που ίσως ήρθαν περιστασιακά και ξέχασα πια... 

Μα πιο πολύ από όλα για την Γιώτα. Που με έκανε ακόμα καλύτερη μαμά. 

Γιώτα μου, το δωράκι μας ήταν πολύ μικρό μπροστά σε όλα όσα μας έκανες δώρο εσύ... 

Τι μας προτείνεις για του χρόνου;