Από χθες το απόγευμα έχω ένα σφίξιμο στο στήθος...
Στην ουσία το έχω εδώ και μια βδομάδα περίπου που έχω αρχίσει και συνειδητοποιώ πιο έντονα πόσο κοντά είναι τα πρώτα γενέθλια του Δημήτρη....
Και ναι- μελαγχολώ. Γιατί αυτός ο χρόνος πέρασε τόσο γρήγορα, σαν... σαν το νερό που τρέχει και το μαιμουδάκι δεν μπορεί να πιάσει και αγανακτεί, έτσι νιώθω και εγώ- σαν να γλίστρησαν μέσα από τα χέρια μου σχεδόν 365 μέρες σαν νερό και να μην κατάφερα να τις "πιάσω".
Σήμερα όμως είναι μια εξίσου σημαντική μέρα. Είναι η μέρα που αποφασίσαμε να κοιμηθεί ο Δημήτρης για πρώτη φορά στο δωμάτιο του... Είναι η μέρα που, μετά από 11 ολόκληρους μήνες, θα λείπει από το δωμάτιο μας.... Είναι η μέρα που δεν νομίζω να κοιμηθώ και τόσο πολύ.....
Οι πατεράδες ως γνωστών είναι πιο ψύχραιμοι σε τέτοια ζητήματα. Ο Παναγιώτης λοιπόν από χθες είναι εκστασιασμένος που θα μπορέσει επιτέλους να δει τηλεόραση με κανονική ένταση και χωρίς παιδικά νανουρίσματα ως μουσικό "χαλί"... Επίσης είναι ενθουσιασμένος που δεν θα χρειαστεί να σκαρφαλώνει για ξαπλώσει- αφού για να χωρέσει η κούνια του μικρού είχαμε αλλάξει όλη τη διαρρύθμιση του δωματίου και είχαμε κολλήσει το κρεβάτι στο τοίχο.
Και εγώ δεν λέω.. Θα χαρώ που δεν θα χρειάζεται να σκαρφαλώνω επίσης στο κρεβάτι για να ανοίξω τα παντζούρια, μου είχε λείψει το κομοδίνο μου με όλα τα αγαπημένα μου τζάρτζαλα στο πρώτο συρτάρι και φυσικά θα μπορώ επιτέλους να στρώνω το κρεβάτι σαν άνθρωπος.... όμως...
Θα μου λείπει όμως περισσότερο το μαιμουδάκι μου....
Θα μου λείπει η ανασούλα του...
Θα μου λείπει να χαζεύω τις ανορθόξες στάσεις και τα περίεργα μουτράκια που παίρνει ενώ κοιμάται...
Θα μου λείπει ο αστείος ήχος από το πιπίλισμα του....
Και ναι- θα μου λείπουν και τα νανουρίσματα... (μια χαρά νανούριζαν και μένα...!)
Το δωμάτιο μας μου φαινόταν πάντα πολύ μικρό.
Τώρα όμως ξαφνικά μου φαίνεται τεράστιο....και άδειο.
Για να δούμε... Πως θα είναι αυτή η μετάβαση και για τους δυο μας... Προς το παρόν ο Δημήτρης κοιμάται ανενόχλητος και εγώ πάλι... εγώ ήδη κλαίγομαι και δεν έχω καν ξαπλώσει....
Αχ βρε μαιμουδάκι, αχ....
Το ημερολόγιο μιας μαμάς
Στην ουσία το έχω εδώ και μια βδομάδα περίπου που έχω αρχίσει και συνειδητοποιώ πιο έντονα πόσο κοντά είναι τα πρώτα γενέθλια του Δημήτρη....
Και ναι- μελαγχολώ. Γιατί αυτός ο χρόνος πέρασε τόσο γρήγορα, σαν... σαν το νερό που τρέχει και το μαιμουδάκι δεν μπορεί να πιάσει και αγανακτεί, έτσι νιώθω και εγώ- σαν να γλίστρησαν μέσα από τα χέρια μου σχεδόν 365 μέρες σαν νερό και να μην κατάφερα να τις "πιάσω".
Σήμερα όμως είναι μια εξίσου σημαντική μέρα. Είναι η μέρα που αποφασίσαμε να κοιμηθεί ο Δημήτρης για πρώτη φορά στο δωμάτιο του... Είναι η μέρα που, μετά από 11 ολόκληρους μήνες, θα λείπει από το δωμάτιο μας.... Είναι η μέρα που δεν νομίζω να κοιμηθώ και τόσο πολύ.....
Οι πατεράδες ως γνωστών είναι πιο ψύχραιμοι σε τέτοια ζητήματα. Ο Παναγιώτης λοιπόν από χθες είναι εκστασιασμένος που θα μπορέσει επιτέλους να δει τηλεόραση με κανονική ένταση και χωρίς παιδικά νανουρίσματα ως μουσικό "χαλί"... Επίσης είναι ενθουσιασμένος που δεν θα χρειαστεί να σκαρφαλώνει για ξαπλώσει- αφού για να χωρέσει η κούνια του μικρού είχαμε αλλάξει όλη τη διαρρύθμιση του δωματίου και είχαμε κολλήσει το κρεβάτι στο τοίχο.
Και εγώ δεν λέω.. Θα χαρώ που δεν θα χρειάζεται να σκαρφαλώνω επίσης στο κρεβάτι για να ανοίξω τα παντζούρια, μου είχε λείψει το κομοδίνο μου με όλα τα αγαπημένα μου τζάρτζαλα στο πρώτο συρτάρι και φυσικά θα μπορώ επιτέλους να στρώνω το κρεβάτι σαν άνθρωπος.... όμως...
Θα μου λείπει όμως περισσότερο το μαιμουδάκι μου....
Θα μου λείπει η ανασούλα του...
Θα μου λείπει να χαζεύω τις ανορθόξες στάσεις και τα περίεργα μουτράκια που παίρνει ενώ κοιμάται...
Θα μου λείπει ο αστείος ήχος από το πιπίλισμα του....
Και ναι- θα μου λείπουν και τα νανουρίσματα... (μια χαρά νανούριζαν και μένα...!)
Το δωμάτιο μας μου φαινόταν πάντα πολύ μικρό.
Τώρα όμως ξαφνικά μου φαίνεται τεράστιο....και άδειο.
Για να δούμε... Πως θα είναι αυτή η μετάβαση και για τους δυο μας... Προς το παρόν ο Δημήτρης κοιμάται ανενόχλητος και εγώ πάλι... εγώ ήδη κλαίγομαι και δεν έχω καν ξαπλώσει....
Αχ βρε μαιμουδάκι, αχ....
Το ημερολόγιο μιας μαμάς
