Ένας χρόνος στους τοίχους μας...

Η μέρα που εκθέσαμε με περηφάνια τα έργα μιας ολόκληρης χρονιάς... 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.. (την πολύ αρχή!) 

Η αρχική μας γνωριμία με την κ.Σία, δασκάλα του Δημήτρη Γεράσιμου στο νηπιαγωγείο- έγινε με μια ευγενική διαφωνία. Βλέπετε, εγώ είχα πάει να τον γράψω στο προ νήπιο όταν ακουγόταν ότι θα γινόταν υποχρεωτικό. Καθώς λοιπόν συμπλήρωνα τα χαρτιά έτυχε να μιλήσω για την πεποίθηση μας να πάει ο μικρός κατευθείαν νήπιο και διαφώνησε μαζί μου κάθετα. Ευγενέστατα και με επιχειρηματολογία- μα κάθετα. Δεν ενοχλήθηκα καθόλου, η ευγένεια κερδίζει πάντα, απλά συμφώνησα ότι διαφωνούμε. 

Εφόσον το προ νήπιο δεν έγινε τελικά υποχρεωτικό τότε, δεν τον πήγαμε φυσικά. Μιλήσαμε ωστόσο ξανά στο τηλέφωνο τον Σεπτέμβριο για να ενημερώσω σχετικά. Με θυμόταν και με "μάλωσε" ξανά με το γάντι για την απόφαση μας αυτή. Εν τέλει, ο τελευταίος "αποκλειστικός" μας χρόνος πέρασε γρηγορότερα από όσο θα ελπίζαμε και ήρθε η στιγμή που το παιδί μου θα πήγαινε σχολείο. 

Σίγουρη για τον εαυτό μου πως το homeschooling που είχε προηγηθεί ήταν επαρκές, σχεδόν δεν πίστευα πως το παιδί θα μάθει κάτι παραπάνω από αυτά που κάναμε μαζί. Το παραδέχομαι. Άκουσα με πάθος ωστόσο τις συμβουλές της στην πρώτη συνάντηση γονέων και τις εφάρμοσα κατά γράμμα. Πάντα  μιλούσα σε αυτόν με τα καλύτερα λόγια για τις δασκάλες του και τον προέτρεπα να τις βλέπει σαν εμένα ακριβώς. Μόνη μου έννοια απλά να περνάει καλά. Το παιδί συμπάθησε και το ίδιο τις δασκάλες του, έκανε αμέσως φιλίες και ήμουν ευτυχισμένη για αυτό. 

Στην πρώτη μας συνάντηση του μήνα, μου τόνισε πως γράφει πολύ αχνά και πως πρέπει να το δουλέψω αυτό.  Δεν έκλεισα τα αυτιά, δεν παρεξηγήθηκα. Παρά σκέφτηκα. Και είχε δίκιο. Συνειδητοποίησα πως ποτέ δεν τον προέτρεψα να γράφει με μολύβι ή να ζωγραφίζει με ξυλομπογιές που θέλουν μεγαλύτερη πίεση εξού και το "πρόβλημα". Πράγματι το δουλέψαμε και το αποτέλεσμα ήταν άμεσο. Από εκείνη την στιγμή, σε συνδυασμό με το ενδιαφέρον της δασκάλας- και ας ήταν ο Δημήτρης Γεράσιμος ένα ήσυχο παιδί που δεν της προκαλούσε την προσοχή με κάποιο τρόπο, ποτέ δεν τον "ξεχνούσε"- αλλά και αυτά που έβλεπα από το ίδιο το παιδί στο σπίτι, ακολούθησα πολλές τακτικές της δασκάλας του και εγώ - μαθαίνοντας παράλληλα με αυτόν- και μόνο θετικά αποτελέσματα είχα. 

Πάντα εκεί και για μένα, να ακούσει οποιοδήποτε παράλογο ή μη προβληματισμό μου, πάντα εκεί για το παιδί μου- για όλα τα παιδιά. Ευγενική, αυστηρή- τόσο όσο- και χωρίς ποτέ να δείχνει αδυναμίες. (αυτό το χαρακτηριστικό της το λάτρεψα). Και όλες οι χειροτεχνίες, ακόμα και ατελής, ΠΑΝΤΑ όμως κομμένες, ζωγραφισμένες, κολλημένες από τα παιδικά χεράκια.  Και ο Δημήτρης Γεράσιμος κάθε μέρα να έχει μάθει και κάτι καινούργιο! Άρχισα και εγώ να συμπληρώνω με το homeschooling μου, την εκπαίδευση στο σχολείο. Και πάλι ωστόσο, τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει για τον (τους) φάκελο, (φακέλους) που θα λάμβανα στο τέλος της χρονιάς... 

Αποφοίτησε λοιπόν το μικράκι μας, πήραμε μια βαριά και πανέμορφη τσάντα- στολισμένη φυσικά από χειροτεχνία που έκανε το ίδιο το μαιμούδι και φινιρισμένη από την δασκάλα του- και πήγαμε απευθείας για μπάνιο στην θάλασσα. Μόλις γυρίσαμε σπίτι και ανοίξαμε την τσάντα (του sport billy!!) φανερώθηκε και πρακτικά ΌΛΗ η δουλειά που είχαν κάνει έναν ολόκληρο χρόνο. Τακτοποιημένα σε φακέλους ανάλογα με την εκπαιδευτική ενότητα κάθε δραστηριότητας, (πχ γλώσσα, μαθηματικά, παιδί και περιβάλλον, παιδί και δημιουργία, ελεύθερο σχέδιο, δανειστική βιβλιοθήκη) ούτε που ξέρω ΠΌΣΕΣ εργασίες είδαμε.... 

Συγκινήθηκα πραγματικά. Ντράπηκα σχεδόν για το homeschooling που καμάρωνα ότι του κάνω. Είδα την προσπάθεια των εκπαιδευτικών μα και την πρόοδο του παιδιού μου από τις πρώτες εργασίες τον Σεπτέμβριο, μέχρι τις τελευταίες τον Ιούνιο. Πόσο μα πόσο χάρηκα... Θυμήθηκα τότε την υπέροχη ιδέα της Εύης από το Mamas and Papas η οποία είχε κάνει έκθεση των εργασιών του γιου της ώστε να τα καμαρώσουν συγγενείς. Ρώτησα τον Δημήτρη Γεράσιμο αν ήθελε και ξετρελάθηκε. Το κανονίσαμε για την επόμενη κιόλας μέρα. Γεμίσαμε ΌΛΟ το δωμάτιο περιμετρικά και πάλι κρύψαμε μερικές πίσω από άλλες- δεν χώρεσαν όλες. Ήρθαν ο παππούς, οι γιαγιάδες και η νονά του οι οποίοι ξετρελάθηκαν μαζί του και του ευχήθηκαν καλή πρόοδο. Και ήταν υπέροχα και ας μας περνάνε πιθανότατα για τρελούς.

Μα πιο υπέροχα ήταν για εμάς. Εμάς τους τρεις. Από χθες το δωμάτιο του στολίζουν οι εργασίες ενός χρόνου. Φτιάχνουμε καφέ με τον Παναγιώτη, πάμε μέσα και τις κοιτάμε μια μια, ενώ το μικράκι μας μας λέει κάθε μικρή και μεγάλη λεπτομέρεια για κάθε εργασία. Αναβιώνει την σχολική του χρονιά, μαζί του και εμείς. Αυτές τις δυο μέρες δεν έχει βγάλει παιχνίδια στο δωμάτιο του όταν είναι μόνος. Τα τακτοποιεί γρήγορα γρήγορα και κάθεται και χαζεύει τις εργασίες του. Ανοίγει βιβλία που κάτι του θυμίζουν και χαζεύει. Παίρνει χαρτί, μαρκαδόρους και φτιάχνει μια ακόμα εργασία μόνος του. 

Θυμάται. Αναβιώνει. Εμπεδώνει. Καμαρώνει. Ανυπομονεί να νιώσει εξίσου υπερήφανος και του χρόνου για τον εαυτό του. "Μαμά, να μην τα βγάλουμε. Να τα αφήσουμε μέχρι να φτιάξουμε το γραφείο. Να τα αφήσουμε μέχρι το τέλος του καλοκαιριού!!"  "Φυσικά καρδούλα μου" του απαντώ και επιβεβαιώνεται ακόμα μια φορά το ένστικτο μου. Δεν υπάρχει αρκετή μαγεία, αρκετή αγάπη, αρκετή επιβεβαίωση για τα παιδιά. Πάντα θα χρειάζονται λίγη ακόμη. Ποτέ δεν είναι αρκετή. Μην διστάζετε ακόμα και αν σας χαρακτηρίζουν υπερβολική. (εμένα πάντα!) Ξέρετε ποιος δεν θα σας θεωρήσει υπερβολική μα απλά την καλύτερη μαμά του κόσμου; Το παιδί σας. Σας διαβεβαιώνω. 

Κλείνω λοιπόν αυτή την πρώτη μας επαφή με το σχολείο, πολύ γλυκά. Νιώθω ευλογία που βρέθηκαν οι συγκεκριμένοι εκπαιδευτικοί φέτος στο δρόμο μας. Και δεν μπορώ παρά να ελπίζω να συμβεί το ίδιο και του χρόνου. Και όσο ευτυχισμένος ήταν κάθε πρωί που πήγαινε νήπιο, άλλο τόσο να είναι και στο δημοτικό! Καλό και ξέγνοιαστο καλοκαίρι λοιπόν! Από εδώ και πέρα μετράμε μόνο μπάνια, παγωτά, αγκαλιές και βόλτες.... 

Ένας χρόνος μετά... (νηπιαγωγείο...)

Πέρασε λοιπόν κιόλας ένας χρόνος. Ένας χρόνος στο νηπιαγωγείο. Για μας, ο πρώτος χρόνος στο σχολείο. Και η αλήθεια είναι πως πέρασε πριν καν τον συνηθίσω. Πριν καν συνηθίσω την καθημερινή απουσία. Τις ώρες μακρυά μου. Την σιωπή στο σπίτι. Στο μυαλό μου. Στην καρδιά μου. 

Ξέρεις, όταν δίνεσαι ολοκληρωτικά στην μητρότητα και  έρχεται αυτή η στιγμή που το μικράκι σου θα ανοίξει τα φτερά του- και θα τα ανοίξει είναι το μόνο σίγουρο όπως σας είχα πει και εδώ- έρχεσαι και πάλι αντιμέτωπη με την γυναίκα πίσω από την μάνα. Με την σύντροφο. Την φίλη. Την αδελφή. Το κορίτσι εκείνο το μικρό που κρύβεται μέσα σου. Έρχεσαι αντιμέτωπη με σένα. Χωρίς το παιδί σου δίπλα σου 24 ώρες το 24ωρο. Και είναι πρόκληση αυτό από μόνο του. Γιατί, για μένα προσωπικά, είχα ξεχάσει πως να υπάρχω χωρίς αυτόν. Είχα ξεχάσει πως είναι να γυρνάς σε ένα άδειο σπίτι. 

Και με το δικό μας παρελθόν, αυτό ξύπνησε άσχημες μνήμες. Κι όμως. Αν το έχεις ζήσει το καταλαβαίνεις. Ξύπνησε και πάλι αυτά τα ατελείωτα χρόνια που παλεύαμε να γεμίσει η αγκαλιά μας, φτάναμε στην πηγή και νερό δεν πίναμε. Και το σπίτι να μένει πεισματικά σιωπηλό. Μα ήρθε η στιγμή που φώτισε, γέμισε γάργαρα γελάκια και τσιριχτές φωνές. Και δεν ήμουν έτοιμη για αυτή την σιωπή και πάλι. 

Ναι. Έστω και πεντάωρη. 

Μην γελιέστε. Χαίρομαι αφάνταστα που το παιδί μου μεγαλώνει. Γνωρίζω πόσο μεγάλη και μη δεδομένη ευλογία είναι αυτό. Καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι για την υπέροχη προσαρμογή του. Θυμήθηκα πόσο γρήγορα μπορώ να κάνω μια δουλειά στο σπίτι χωρίς ένα μαιμούδι να τρέχει από πίσω μου. Γύρισα και πάλι στην μερική απασχόληση και καθαρίζει το μυαλό μου από την ρουτίνα του σπιτιού. Βγήκα για καφέ με τον άντρα μου σαν σαχλό σχολιαρόπαιδο ξανά!

Μα δεν φαντάζεσαι ΠΟΣΟ λαχταρούσα να βρεθώ έξω από την σιδερένια αυτή καγκελόπορτα κάθε μεσημέρι. Πόσο λαχταρούσα να δω το μουτράκι αυτό που τόσο καλά γνωρίζω μα και τόσο λίγο όσο μεγαλώνει. Πόσο κρεμόμουν από κάθε λέξη του, προσπαθώντας να ζήσω και εγώ αυτές τις ώρες που δεν ήμουν κοντά του. Πόσο αχόρταγα ρουφούσα τα απογεύματα μας και τα σαββατοκύριακα μας. Τίποτα δεν συγκρίνεται με τα λεπτά που περνάω δίπλα στον χιλιάκριβο μου. 

Και όταν έκανα την εγγραφή στο δημοτικό πλέον, πόσο πιο οικεία ένιωσα.... Δεν λαχταρούσα πια να είμαι ένα τετραγωνάκι σε εκείνο το σαλιγκάρι, όπως στο νήπιο. Γιατί ξέρω πια πως πρέπει να εμπιστευτώ. Αυτόν. Τις δασκάλες. Τον κοινωνικό του περίγυρο. Αυτόν πάλι. Εμένα. Και την σχέση ΜΑΣ. Αυτή που έχτισα λιθαράκι λιθαράκι τα περασμένα πέντε χρόνια. 

Για αυτή την ανάρτηση, γιατί θα ακολουθήσει και άλλη, θα κρατήσω τις ευχές της δασκάλας του... Γιατί τις διάβαζα και έκλαιγα με λυγμούς. Τους τις διάβαζα και πάλι έσπαγε η φωνή μου. Γιατί πήρε το χαρτί, κοίταξε τα δωράκια του και έμεινε σκεφτικός και μελαγχολικός...Έτσι είναι όμως...

Κάθε τέλος και θλιβερό. Κάθε αρχή και δύσκολη. Το ενδιάμεσο είναι αυτό που μετράει. Να το θυμάσαι πάντα αυτό μαιμούδι μου.... 

Μιαν αυλή νηπιαγωγείου....

Η εγγραφή έγινε. Συμπλήρωσα τα χαρτιά που έπρεπε να συμπληρώσω, άκουσα όσα είχα να ακούσω, πήγα και την βεβαίωση από τον γιατρό, είναι όλα έτοιμα. Η εγγραφή έγινε. Την "έσπασα" σε όσες περισσότερες φορές μπορούσα- μα σε πόσες φορές να σπάσεις κάτι τόσο απλό; (και τόσο περίπλοκο ταυτόχρονα;) Η εγγραφή- στο νηπιαγωγείο- έγινε. 

Και εγώ να κοιτάω κάθε φορά, από αυτές τις λίγες που προσπάθησα να κάνω πολλές, τις μελλοντικές δασκάλες του βαθιά στα μάτια. Να κοιτάω για να δω τον άνθρωπο πίσω από την εκπαιδευτικό. Να κοιτάω για να δω το πάθος και την αίσθηση ευθύνης. Να κοιτάω για να δω την αγάπη και το συναίσθημα. Γιατί σε αυτές τις γυναίκες θα εμπιστευτώ την πρώτη επαφή του παιδιού μου με το σχολικό περιβάλλον και την σχολική πραγματικότητα που θα αντιμετωπίσει τα επόμενα 13 χρόνια της ζωής του. Για μένα αυτές οι γυναίκες είναι αυτή την δεδομένη στιγμή ότι πολυτιμότερο. Κοιτάω λοιπόν και ευελπιστώ να βλέπω αλήθειες και όχι όσα θέλω βαθιά στην καρδιά μου να δω. 

Για μας το νηπιαγωγείο θα είναι μια ολοκαίνουργια αρχή. Ήταν επιλογή μας να μην στείλουμε τον Δημήτρη Γεράσιμο οπουδήποτε άλλου πριν την υποχρεωτική εκπαίδευση. (το σκεπτικό μας το ανέλυσα πέρσι εδώ).  Μόνη του δραστηριότητα η μουσική έκφραση την οποία παρακολουθεί τα τελευταία τρία χρόνια, μια φορά την εβδομάδα. Και φυσικά όλο το homeschooling που κάνουμε από 18 μηνών, όλες οι αμέτρητες αγκαλιές, όλα τα χουζουρέματα το πρωί, όλες οι βόλτες σε θάλασσα, βουνό και εξοχή, όλες οι εμπειρίες από την κοινή μας διαβίωση τα τελευταία πέντε χρόνια και την επιλογή να κάνουμε τα πάντα μαζί. Από τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ μέχρι τα ραντεβού σε γιατρούς και τις υποχρεώσεις σε δημόσιες υπηρεσίες. Δεν θα άλλαζα ούτε στιγμή, δεν θα θα ήθελα να λείπει καμιά κοινή μας πραγματικότητα. 

Γιατί η αλήθεια είναι πως θα ανοίξουν τα φτερά τους. Θα ανεξαρτητοποιηθούν πολύ πιο γρήγορα από όσο πιστεύουμε. Και θα μεγαλώσουν ακόμα πιο γρήγορα από όσο ίσως θέλουμε. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά που θα σου ζητήσουν βοήθεια για να φορέσουν τα παπούτσια τους ή να βάλουν γάλα στο ποτήρι τους.  Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σκαρφαλώσουν τελευταία φορά στην αγκαλιά σου ή πότε θα τρυπώσουν στην μέση της νύχτας στο κρεβάτι για να κουλουριαστούν γαληνεμένα δίπλα σου. Πότε δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά που παρότι έχουν θυμώσει μαζί σου και κλαίνε θα αναζητάνε ταυτόχρονα την αγκαλιά σου. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά που θα σε διεκδικούν χωρίς έλεος... Δεν το ξέρεις και δεν το ξέρω ούτε εγώ... 

Και το γεγονός πως από Σεπτέμβρη οι κοινές μας ώρες θα μειωθούν κατά πέντε ώρες ημερησίως, όχι μόνο με ξενίζει μα με τρομάζει κιόλας- το παραδέχομαι. Έχω ξεχάσει να υπάρχω χωρίς αυτό το υπέροχο πλάσμα δίπλα μου. Ή μάλλον δεν ξέρω καν πως να υπάρχω χωρίς αυτό το υπέροχο πλάσμα δίπλα μου γιατί μαζί με αυτόν ξαναγεννήθηκα και εγώ. Και ξέρω πως θα μάθω να υπάρχω. Το ξέρω. Και είμαι απόλυτα σίγουρη πως αυτός ήδη γνωρίζει πως να υπάρχει και χωρίς εμάς διαρκώς στο πλευρό του. Και βλέπω πόσο έτοιμος είναι για αυτό το νέο, συναρπαστικό κεφάλαιο. Και θα είμαι ψεύτρα αν δεν ομολογήσω, πως φέτος ήταν πολύ απαιτητική η απασχόληση του στο σπίτι. Δυσκολεύτηκα. Τα κατάφερα, αλλά δυσκολεύτηκα. Όπως θα δυσκολευτώ και τον Σεπτέμβρη.  

Και ας του λέω χαριτολογώντας! "Να πας σχολείο,  να σε ξεφορτωθώ! Να κάνω καμιά δουλειά και εγώ με την ησυχία μου!" και κακαρίζει το μικράκι μου γιατί σας λέω να με ξεφορτωθεί θέλει- αν σας απασχολεί η υπερβολική προσκόλληση σας διαβεβαιώνω- αν δεν θέλετε το παιδί σας να σας ρίξει ούτε δεύτερη ματιά πριν πάει νήπιο κρατήστε το μέχρι τότε σπίτι!! Κακαρίζει όλο ευτυχία και εγώ εύχομαι απλά να βρω τις καινούργιες μου ισορροπίες γρήγορα σε αυτό το τόσο σημαντικό κεφάλαιο της ζωής του που θα ξεκινήσει το μικράκι μου! Θα τα καταφέρω, δεν υπάρχει αμφιβολία. Μπορεί να πονέσει η μετάβαση. Να με αγχώσει. Κάθε αρχή και δύσκολη, κάθε τέλος και θλιβερό- το ενδιάμεσο είναι που μετράει. Αυτό κρατάω. (αυτό κρατάω πάντα). 

Η εγγραφή λοιπόν έγινε. Και όσες φορές και αν πήγα στο νηπιαγωγείο μας- το μικράκι μου φυσικά με ακολούθησε. Σήμερα φεύγοντας πήγε για πρώτη φορά στο πολύχρωμο σαλιγκάρι στην αυλή και ακολούθησε τους αριθμούς λέγοντας τους. Το έκανε τρεις φορές μέχρι που ήρθε με έπιασε από το χέρι και φύγαμε... 

 Δεν έχω κανένα λόγο να ξαναβρεθώ σε αυτή την αυλή μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου. Από τις 11 Σεπτεμβρίου όμως,  αυτή η αυλή θα γίνει το δεύτερο σπίτι του γιου μου. Και σκέφτομαι πως θα ήθελα να είμαι ένα χρωματιστό τετραγωνάκι σε αυτό το σαλιγκάρι- όποιο νούμερο να'ναι δεν με πειράζει- ενα χρωματιστό τετραγωνάκι για να μπορώ να κλέβω και εγώ λίγη από αυτή την καθημερινότητα που θα ζει και στην οποία εγώ δεν θα είμαι μάρτυρας... Αυτό θα ήθελα. 

Ψέμματα να πω;