Πρώτη δημοτικού. Ένα μπλε μολύβι δαγκωμένο....

Η πρώτη δημοτικού- για μένα προσωπικά- ήταν πολύ πιο εύκολη συναισθηματικά από το νήπιο το οποίο υπήρξε η πρώτη μου προσαρμογή στον κόσμο της υποχρεωτικής εκπαίδευσης,  κυρίως στο θέμα της καθημερινής απουσίας του παιδιού από το σπίτι- πράγμα για το οποίο είχα μιλήσει εδώ.  Μου έλειπε και πάλι το μικράκι μου, μα είχα βρει τις ισορροπίες μου τον προηγούμενο χρόνο , ξαναγνωρίζοντας την Γιάννα, ξεκινώντας ξανά την εργασία μου με μερική απασχόληση, βάζοντας την ζωή μου σε πρόγραμμα με τα καινούργια δεδομένα. Αν με δυσκόλεψε κάτι ήταν το γεγονός πως υπήρχαν πολλοί εκπαιδευτικοί με τους οποίους ήθελα να αλληλεπιδράσω σχετικά με την πορεία του μικρού και συγκεκριμένες μέρες για να το κάνω, σε αντίθεση με το νήπιο όπου έστω και το καλημέρα ήταν καθημερινό και έδινε μια άλφα γαλήνη στην ψυχή μου. Ωστόσο τους συμπάθησα όλους- ακόμα και κάνα δύο με τους οποίους δεν κατάφερα να ανταλλάξω ούτε ένα καλημέρα, (μιας και μέσα από τις διηγήσεις του παιδιού αντιλαμβανόμουν πολλά)- με αποκορύφωση την δασκάλα του η οποία ήταν τόσο γλυκιά και προσεγγίσιμη, αυστηρή τόσο- όσο, η ιδανική αρχή για το μικράκι μου. 

Ο Δημήτρης Γεράσιμος από την άλλη, το βίωσε διαφορετικά. Ήταν εύκολη η προσαρμογή του όσον αφορούσε τις ώρες που έλειπε από το σπίτι και τις φιλίες του- η αρχή είχε γίνει ήδη στο νήπιο- δυσκολεύτηκε όμως λίγο στην υποχρέωση του διαβάσματος - γεγονός που ίσως είχε αντίκτυπο στην μοναδική εξωσχολική δραστηριότητα που είχε όλα τα προηγούμενα χρόνια, αυτή της μουσικής έκφρασης. Μετά τα Χριστούγεννα ήμασταν πλέον σίγουροι ότι αυτό το κεφάλαιο της ζωής του είχε κλείσει για αυτόν από την προηγούμενη κιόλας χρονιά- εγώ αρνιόμουν να το δω- απλώς οι καινούργιες του υποχρεώσεις ήταν που προκάλεσαν τις έντονες αντιδράσεις που με βοήθησαν να το διαπιστώσω.   Το κολύμπι ήταν η μόνη δραστηριότητα που δέχτηκε να κάνει παράλληλα με την πρώτη δημοτικού- το οποίο εξελίχθηκε σε μεγάλη αγάπη- μα αυτό είναι μια ανάρτηση από μόνη της. 

Κατά την διάρκεια της πρώτης δημοτικού ανακάλυψα μια ακόμα πλευρά του χαρακτήρα του μικρού. Αυτή της τελειομανίας. Μια ιδιότητα που ούτε αγαπώ, μα ούτε και μισώ. Ίσως μάλιστα να την προτιμώ από την αδιαφορία. Ήταν όμως αυτή ακριβώς η πλευρά του χαρακτήρα του που τον δυσκόλεψε κατά την διάρκεια της επαφής του με την πρώτη τάξη του εκπαιδευτικού συστήματος. Δεν είχε σημασία αν ήταν κουρασμένος και τον παρότρυνα να συνεχίσει μετά από ένα διάλειμμα τις ασκήσεις του. Ο ίδιος ήθελε να τις τελειώσει το συντομότερο δυνατόν- ακόμα και τις μέρες, γιατί υπήρξαν και αυτές, κυρίως στην αρχή της χρονιάς- που σχεδόν έκλαιγε από απελπισία. Δεν είχε σημασία αν καθόμουν μαζί του να τον βοηθήσω. Οι συστάσεις της δασκάλας ήταν να μελετούν μόνοι τους και αυτό ακριβώς σκόπευε να κάνει παρότι κάποιες φορές του στοίχιζε σε διπλάσιο σχεδόν χρόνο. Δεν είχε σημασία αν είχε ήδη κάνει τα γράμματα στις ασκήσεις- αν όταν έλεγχε για λάθη δεν του άρεσαν, τα έσβηνε ένα ένα για να τα γράψει από την αρχή. Το ίδιο πάθος έδειχνε σε όλα τα μαθήματα- ακόμα και όταν κάποιος δάσκαλος θα έλειπε και θα μοιράζονταν σε άλλες τάξεις- αυτός  ερχόταν το μεσημέρι γεμάτος γνώσεις από μαθήματα μεγαλύτερων τάξεων σχετικά με ιστορία, γαλλικά και γεωγραφία! Μόλις όμως τελείωνε τα μαθήματα του, ήταν το ζωηρό και παιχνιδιάρικο παιδί που πάντα γνώριζα- ένα που προσπαθούσε να χωρέσει τις ώρες παιχνιδιού που έχασε, σε όσες του απέμειναν. 

Και κάπως έτσι φτάσαμε σε έναν βίαιο αποχωρισμό τις αρχές Μαρτίου- λόγω covid19. Όσο και αν ευγνωμονώ για τον επιπλέον χρόνο που μου δόθηκε με το παιδί μου, τόσο στεναχωριέμαι για τον χρόνο ανεξαρτησίας που έχασε, μα και τον χρόνο δεσίματος με τους φίλους του, τον χρόνο εδραίωσης της κοινωνικής του εικόνας, της "εκτός σπιτιού" προσωπικότητας του. Για μας που ο Δημήτρης Γεράσιμος δεν είχε άλλη εμπειρία πέραν του νηπίου- ήταν μια σοβαρή απώλεια. Απώλειας που φάνηκε έντονα σε αρκετά στάδια της καραντίνας μα και κατά την επιστροφή του στο σχολείο την οποία λάτρεψε και παρότι δεν έτυχε στην ομάδα του κανέναν φίλος- φρόντισε σε αυτόν τον απειροελάχιστο χρόνο- να προσεγγίσει με τον δικό του μοναδικό διακριτικό τρόπο καινούργιους φίλους. Ταυτόχρονα όμως, κατά την διάρκεια της καραντίνας, μας δόθηκε η ευκαιρία να επικοινωνήσουμε με τους εκπαιδευτικούς σε ένα άλλο επίπεδο- που προσωπικά- μας έδεσε ακόμα περισσότερο μαζί τους. Δεν το συζητώ καν- για το πόσα κερδίσαμε ως οικογένεια από όλη αυτή την εμπειρία. 

Ήταν γενικότερα μια πρωτόγνωρη χρονιά σε πολλά διαφορετικά επίπεδα- τόσο εκπαιδευτικά όσο και συναισθηματικά. Μια χρονιά που όπως είχα γράψει και εδώ έκλεισε πικρόγλυκα- γιατί η πίκρα υπερτέρησε της γλύκας... 

Για μένα, η πρώτη δημοτικού, συνοψίζεται άψογα στην παρακάτω φωτογραφία. Το μολύβι με το οποίο ξεκίνησε και αυτό με το οποίο κατέληξε. (Και δεν έγραφε καν μόνο με αυτό). Όσο και αν φαίνεται πιο όμορφο το μεγάλο και αχρησιμοποίητο μολύβι, η πραγματικότητα είναι πως το μικρό και χιλιοδαγκωμένο είναι το πιο όμορφο. Γιατί σε αυτό αντικατοπτρίζεται όλη η δουλειά που έκανε το μικρακι μου αυτόν τον χρόνο. Και αυτή η δουλειά γίνεται αντιληπτή στο πιο ανοιχτό μυαλό του, στην πιο ώριμη καρδιά του, στην μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση του.

Και είμαι αρκετά τυχερή ώστε να έχω ακόμα μια χρονιά την ευλογία να ευχαριστώ τους δασκάλους του για αυτό. Μπορεί εμείς να έχουμε βάλει τις ρίζες- μα αν τύχουν σωστοί εκπαιδευτικοί στον δρόμο σου- ρίχνουν το πιο καρποφόρο λίπασμα... 

Εάν θέλετε να δείτε τα συναισθήματα μου στην αποφοίτηση μας από το νήπιο πέρσι  δείτε εδώ.
Εάν θέλετε να δείτε γιατί αυτό το δαγκωμένο μπλε μολύβι ήταν τόσο σημαντικό, δείτε εδώ.  

Ένας χρόνος στους τοίχους μας...

Η μέρα που εκθέσαμε με περηφάνια τα έργα μιας ολόκληρης χρονιάς... 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.. (την πολύ αρχή!) 

Η αρχική μας γνωριμία με την κ.Σία, δασκάλα του Δημήτρη Γεράσιμου στο νηπιαγωγείο- έγινε με μια ευγενική διαφωνία. Βλέπετε, εγώ είχα πάει να τον γράψω στο προ νήπιο όταν ακουγόταν ότι θα γινόταν υποχρεωτικό. Καθώς λοιπόν συμπλήρωνα τα χαρτιά έτυχε να μιλήσω για την πεποίθηση μας να πάει ο μικρός κατευθείαν νήπιο και διαφώνησε μαζί μου κάθετα. Ευγενέστατα και με επιχειρηματολογία- μα κάθετα. Δεν ενοχλήθηκα καθόλου, η ευγένεια κερδίζει πάντα, απλά συμφώνησα ότι διαφωνούμε. 

Εφόσον το προ νήπιο δεν έγινε τελικά υποχρεωτικό τότε, δεν τον πήγαμε φυσικά. Μιλήσαμε ωστόσο ξανά στο τηλέφωνο τον Σεπτέμβριο για να ενημερώσω σχετικά. Με θυμόταν και με "μάλωσε" ξανά με το γάντι για την απόφαση μας αυτή. Εν τέλει, ο τελευταίος "αποκλειστικός" μας χρόνος πέρασε γρηγορότερα από όσο θα ελπίζαμε και ήρθε η στιγμή που το παιδί μου θα πήγαινε σχολείο. 

Σίγουρη για τον εαυτό μου πως το homeschooling που είχε προηγηθεί ήταν επαρκές, σχεδόν δεν πίστευα πως το παιδί θα μάθει κάτι παραπάνω από αυτά που κάναμε μαζί. Το παραδέχομαι. Άκουσα με πάθος ωστόσο τις συμβουλές της στην πρώτη συνάντηση γονέων και τις εφάρμοσα κατά γράμμα. Πάντα  μιλούσα σε αυτόν με τα καλύτερα λόγια για τις δασκάλες του και τον προέτρεπα να τις βλέπει σαν εμένα ακριβώς. Μόνη μου έννοια απλά να περνάει καλά. Το παιδί συμπάθησε και το ίδιο τις δασκάλες του, έκανε αμέσως φιλίες και ήμουν ευτυχισμένη για αυτό. 

Στην πρώτη μας συνάντηση του μήνα, μου τόνισε πως γράφει πολύ αχνά και πως πρέπει να το δουλέψω αυτό.  Δεν έκλεισα τα αυτιά, δεν παρεξηγήθηκα. Παρά σκέφτηκα. Και είχε δίκιο. Συνειδητοποίησα πως ποτέ δεν τον προέτρεψα να γράφει με μολύβι ή να ζωγραφίζει με ξυλομπογιές που θέλουν μεγαλύτερη πίεση εξού και το "πρόβλημα". Πράγματι το δουλέψαμε και το αποτέλεσμα ήταν άμεσο. Από εκείνη την στιγμή, σε συνδυασμό με το ενδιαφέρον της δασκάλας- και ας ήταν ο Δημήτρης Γεράσιμος ένα ήσυχο παιδί που δεν της προκαλούσε την προσοχή με κάποιο τρόπο, ποτέ δεν τον "ξεχνούσε"- αλλά και αυτά που έβλεπα από το ίδιο το παιδί στο σπίτι, ακολούθησα πολλές τακτικές της δασκάλας του και εγώ - μαθαίνοντας παράλληλα με αυτόν- και μόνο θετικά αποτελέσματα είχα. 

Πάντα εκεί και για μένα, να ακούσει οποιοδήποτε παράλογο ή μη προβληματισμό μου, πάντα εκεί για το παιδί μου- για όλα τα παιδιά. Ευγενική, αυστηρή- τόσο όσο- και χωρίς ποτέ να δείχνει αδυναμίες. (αυτό το χαρακτηριστικό της το λάτρεψα). Και όλες οι χειροτεχνίες, ακόμα και ατελής, ΠΑΝΤΑ όμως κομμένες, ζωγραφισμένες, κολλημένες από τα παιδικά χεράκια.  Και ο Δημήτρης Γεράσιμος κάθε μέρα να έχει μάθει και κάτι καινούργιο! Άρχισα και εγώ να συμπληρώνω με το homeschooling μου, την εκπαίδευση στο σχολείο. Και πάλι ωστόσο, τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει για τον (τους) φάκελο, (φακέλους) που θα λάμβανα στο τέλος της χρονιάς... 

Αποφοίτησε λοιπόν το μικράκι μας, πήραμε μια βαριά και πανέμορφη τσάντα- στολισμένη φυσικά από χειροτεχνία που έκανε το ίδιο το μαιμούδι και φινιρισμένη από την δασκάλα του- και πήγαμε απευθείας για μπάνιο στην θάλασσα. Μόλις γυρίσαμε σπίτι και ανοίξαμε την τσάντα (του sport billy!!) φανερώθηκε και πρακτικά ΌΛΗ η δουλειά που είχαν κάνει έναν ολόκληρο χρόνο. Τακτοποιημένα σε φακέλους ανάλογα με την εκπαιδευτική ενότητα κάθε δραστηριότητας, (πχ γλώσσα, μαθηματικά, παιδί και περιβάλλον, παιδί και δημιουργία, ελεύθερο σχέδιο, δανειστική βιβλιοθήκη) ούτε που ξέρω ΠΌΣΕΣ εργασίες είδαμε.... 

Συγκινήθηκα πραγματικά. Ντράπηκα σχεδόν για το homeschooling που καμάρωνα ότι του κάνω. Είδα την προσπάθεια των εκπαιδευτικών μα και την πρόοδο του παιδιού μου από τις πρώτες εργασίες τον Σεπτέμβριο, μέχρι τις τελευταίες τον Ιούνιο. Πόσο μα πόσο χάρηκα... Θυμήθηκα τότε την υπέροχη ιδέα της Εύης από το Mamas and Papas η οποία είχε κάνει έκθεση των εργασιών του γιου της ώστε να τα καμαρώσουν συγγενείς. Ρώτησα τον Δημήτρη Γεράσιμο αν ήθελε και ξετρελάθηκε. Το κανονίσαμε για την επόμενη κιόλας μέρα. Γεμίσαμε ΌΛΟ το δωμάτιο περιμετρικά και πάλι κρύψαμε μερικές πίσω από άλλες- δεν χώρεσαν όλες. Ήρθαν ο παππούς, οι γιαγιάδες και η νονά του οι οποίοι ξετρελάθηκαν μαζί του και του ευχήθηκαν καλή πρόοδο. Και ήταν υπέροχα και ας μας περνάνε πιθανότατα για τρελούς.

Μα πιο υπέροχα ήταν για εμάς. Εμάς τους τρεις. Από χθες το δωμάτιο του στολίζουν οι εργασίες ενός χρόνου. Φτιάχνουμε καφέ με τον Παναγιώτη, πάμε μέσα και τις κοιτάμε μια μια, ενώ το μικράκι μας μας λέει κάθε μικρή και μεγάλη λεπτομέρεια για κάθε εργασία. Αναβιώνει την σχολική του χρονιά, μαζί του και εμείς. Αυτές τις δυο μέρες δεν έχει βγάλει παιχνίδια στο δωμάτιο του όταν είναι μόνος. Τα τακτοποιεί γρήγορα γρήγορα και κάθεται και χαζεύει τις εργασίες του. Ανοίγει βιβλία που κάτι του θυμίζουν και χαζεύει. Παίρνει χαρτί, μαρκαδόρους και φτιάχνει μια ακόμα εργασία μόνος του. 

Θυμάται. Αναβιώνει. Εμπεδώνει. Καμαρώνει. Ανυπομονεί να νιώσει εξίσου υπερήφανος και του χρόνου για τον εαυτό του. "Μαμά, να μην τα βγάλουμε. Να τα αφήσουμε μέχρι να φτιάξουμε το γραφείο. Να τα αφήσουμε μέχρι το τέλος του καλοκαιριού!!"  "Φυσικά καρδούλα μου" του απαντώ και επιβεβαιώνεται ακόμα μια φορά το ένστικτο μου. Δεν υπάρχει αρκετή μαγεία, αρκετή αγάπη, αρκετή επιβεβαίωση για τα παιδιά. Πάντα θα χρειάζονται λίγη ακόμη. Ποτέ δεν είναι αρκετή. Μην διστάζετε ακόμα και αν σας χαρακτηρίζουν υπερβολική. (εμένα πάντα!) Ξέρετε ποιος δεν θα σας θεωρήσει υπερβολική μα απλά την καλύτερη μαμά του κόσμου; Το παιδί σας. Σας διαβεβαιώνω. 

Κλείνω λοιπόν αυτή την πρώτη μας επαφή με το σχολείο, πολύ γλυκά. Νιώθω ευλογία που βρέθηκαν οι συγκεκριμένοι εκπαιδευτικοί φέτος στο δρόμο μας. Και δεν μπορώ παρά να ελπίζω να συμβεί το ίδιο και του χρόνου. Και όσο ευτυχισμένος ήταν κάθε πρωί που πήγαινε νήπιο, άλλο τόσο να είναι και στο δημοτικό! Καλό και ξέγνοιαστο καλοκαίρι λοιπόν! Από εδώ και πέρα μετράμε μόνο μπάνια, παγωτά, αγκαλιές και βόλτες.... 

Ένας χρόνος μετά... (νηπιαγωγείο...)

Πέρασε λοιπόν κιόλας ένας χρόνος. Ένας χρόνος στο νηπιαγωγείο. Για μας, ο πρώτος χρόνος στο σχολείο. Και η αλήθεια είναι πως πέρασε πριν καν τον συνηθίσω. Πριν καν συνηθίσω την καθημερινή απουσία. Τις ώρες μακρυά μου. Την σιωπή στο σπίτι. Στο μυαλό μου. Στην καρδιά μου. 

Ξέρεις, όταν δίνεσαι ολοκληρωτικά στην μητρότητα και  έρχεται αυτή η στιγμή που το μικράκι σου θα ανοίξει τα φτερά του- και θα τα ανοίξει είναι το μόνο σίγουρο όπως σας είχα πει και εδώ- έρχεσαι και πάλι αντιμέτωπη με την γυναίκα πίσω από την μάνα. Με την σύντροφο. Την φίλη. Την αδελφή. Το κορίτσι εκείνο το μικρό που κρύβεται μέσα σου. Έρχεσαι αντιμέτωπη με σένα. Χωρίς το παιδί σου δίπλα σου 24 ώρες το 24ωρο. Και είναι πρόκληση αυτό από μόνο του. Γιατί, για μένα προσωπικά, είχα ξεχάσει πως να υπάρχω χωρίς αυτόν. Είχα ξεχάσει πως είναι να γυρνάς σε ένα άδειο σπίτι. 

Και με το δικό μας παρελθόν, αυτό ξύπνησε άσχημες μνήμες. Κι όμως. Αν το έχεις ζήσει το καταλαβαίνεις. Ξύπνησε και πάλι αυτά τα ατελείωτα χρόνια που παλεύαμε να γεμίσει η αγκαλιά μας, φτάναμε στην πηγή και νερό δεν πίναμε. Και το σπίτι να μένει πεισματικά σιωπηλό. Μα ήρθε η στιγμή που φώτισε, γέμισε γάργαρα γελάκια και τσιριχτές φωνές. Και δεν ήμουν έτοιμη για αυτή την σιωπή και πάλι. 

Ναι. Έστω και πεντάωρη. 

Μην γελιέστε. Χαίρομαι αφάνταστα που το παιδί μου μεγαλώνει. Γνωρίζω πόσο μεγάλη και μη δεδομένη ευλογία είναι αυτό. Καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι για την υπέροχη προσαρμογή του. Θυμήθηκα πόσο γρήγορα μπορώ να κάνω μια δουλειά στο σπίτι χωρίς ένα μαιμούδι να τρέχει από πίσω μου. Γύρισα και πάλι στην μερική απασχόληση και καθαρίζει το μυαλό μου από την ρουτίνα του σπιτιού. Βγήκα για καφέ με τον άντρα μου σαν σαχλό σχολιαρόπαιδο ξανά!

Μα δεν φαντάζεσαι ΠΟΣΟ λαχταρούσα να βρεθώ έξω από την σιδερένια αυτή καγκελόπορτα κάθε μεσημέρι. Πόσο λαχταρούσα να δω το μουτράκι αυτό που τόσο καλά γνωρίζω μα και τόσο λίγο όσο μεγαλώνει. Πόσο κρεμόμουν από κάθε λέξη του, προσπαθώντας να ζήσω και εγώ αυτές τις ώρες που δεν ήμουν κοντά του. Πόσο αχόρταγα ρουφούσα τα απογεύματα μας και τα σαββατοκύριακα μας. Τίποτα δεν συγκρίνεται με τα λεπτά που περνάω δίπλα στον χιλιάκριβο μου. 

Και όταν έκανα την εγγραφή στο δημοτικό πλέον, πόσο πιο οικεία ένιωσα.... Δεν λαχταρούσα πια να είμαι ένα τετραγωνάκι σε εκείνο το σαλιγκάρι, όπως στο νήπιο. Γιατί ξέρω πια πως πρέπει να εμπιστευτώ. Αυτόν. Τις δασκάλες. Τον κοινωνικό του περίγυρο. Αυτόν πάλι. Εμένα. Και την σχέση ΜΑΣ. Αυτή που έχτισα λιθαράκι λιθαράκι τα περασμένα πέντε χρόνια. 

Για αυτή την ανάρτηση, γιατί θα ακολουθήσει και άλλη, θα κρατήσω τις ευχές της δασκάλας του... Γιατί τις διάβαζα και έκλαιγα με λυγμούς. Τους τις διάβαζα και πάλι έσπαγε η φωνή μου. Γιατί πήρε το χαρτί, κοίταξε τα δωράκια του και έμεινε σκεφτικός και μελαγχολικός...Έτσι είναι όμως...

Κάθε τέλος και θλιβερό. Κάθε αρχή και δύσκολη. Το ενδιάμεσο είναι αυτό που μετράει. Να το θυμάσαι πάντα αυτό μαιμούδι μου....