Δικό σου πια το ουράνιο τόξο... Στο χαρίζω...

Απόψε- λίγο πριν αφεθείς στην αγκαλιά του Μορφέα- με χαϊδεψες- ενσυνείδητα- για πρώτη φορά. Με άγγιξες με αυτόν τον μοναδικά άγαρμπο τρόπο που μόνο ένα τετράχρονο έχει, προσπαθώντας όμως τόσο πολύ να είναι το άγγιγμα σου απαλό και αργό. 

Με άγγιξες πρώτα λίγο πιο άτσαλα στο μάγουλο και αφού το χεράκι σου συνήθισε, συνέχισες με περισσότερη σταθερότητα στο κούτελο, κάτω από τα μάτια για να καταλήξεις σε ένα απαλό πείραγμα- άγγιγμα στην μύτη. 

Όπως ακριβώς σε χαϊδεύω εγώ... 

Σου χαμογέλασα γλυκά και με ρώτησες " Ζεστή μου φαίνεσαι. Λες να έχεις πυρετό;" Γέλασα πλατιά και σε διαβεβαίωσα πως είμαι καλά και πως αυτό συμβαίνει όταν αρχίζουν τα φθινοπωρινά χουχουλιάσματα. 

Λίγο μετά αποκοιμήθηκες γαλήνια με τα χεράκια σου σταυρωμένα στο στήθος σου και έμεινα ακόμα μια φορά χαμένη στις σκέψεις μου και προσπαθώντας να ξανανιώσω το απρόσμενο αυτό τρυφερό άγγιγμα σου... 

Έχω αναρωτηθεί ξανά τι θα θυμάσαι από αυτά τα πρώιμα- μα τόσο σημαντικά χρόνια- ή ποια αίσθηση θα έχεις από αυτά.  Η απορία μένει, όσο μεγαλώνεις όμως και σε βλέπω να εξελίσσεσαι σε αυτό το μοναδικά υπέροχο πλάσμα- αρχίζω να αναρωτιέμαι τι παιδί θα γίνεις. Τι έφηβος. Τι ενήλικας. Τι άνθρωπος...  

Άραγε ποια τραγούδια θα μιλάνε στην καρδιά σου; Ποια λόγια; Θα κοιτάς τον ουρανό;  θα γυρεύεις την θάλασσα; Θα γαληνεύουν αυτά τα δυο την ψυχή σου; Θα αγαπάς το διάβασμα, τον κινηματογράφο, θα γυμνάζεις περισσότερο σώμα ή μυαλό; Θα είσαι δυναμικός, στωικός, σεβαστικός,; Θα αγαπάς την δημιουργία, την φιλία, τον Θεό, την οικογένεια, την φύση και τα ζώα; Θα είσαι εκφραστικός; Θα τολμάς; Θα είσαι το πιο σημαντικό από όλα; 

Ο εαυτός σου; 

Θα καταφέρεις να πάρεις αυτόν τον εαυτό και όλα όσα αυτός θα κρύβει και να είσαι ευτυχισμένος; 

Γιατί να ξέρεις, αυτό θέλω περισσότερο από όλα. Να είσαι ευτυχισμένος. Και όχι μόνο εγώ. Και ο πατέρας σου το ίδιο θέλει. Να το ξέρεις και αυτό. Γιατί όσο μιλάω εγώ- τόσο λιγομίλητος είναι αυτός. Νομίζω πως του μοιάζεις σε αυτό άλλωστε. Για αυτό είμαι εγώ εδώ να σας τα επικοινωνώ. Όχι ότι δείχνετε να το έχετε ανάγκη. Έχετε έναν κώδικα μοναδικό μεταξύ σας και αυτό γεμίζει την καρδιά μου χαρά και γαλήνη. 

Όπως γέμισε και με το σημερινό σου άγγιγμα. Και ξέρω πως δεν ήταν τυχαίο σήμερα. Το δουλεύεις καιρό μέσα σου. Με παρακολουθείς στενά όλο αυτό το διάστημα που ξαναβρίσκω σιγά σιγά τον εαυτό μου. Χαίρεσαι για αυτό φυσικά μα είπαμε το όνειρο είναι κοινό. Παλεύουμε τρεις τώρα πια. Έτσι, όταν γυρίζεις την κουβέντα στο αστεράκι μας κατανοείς την θλίψη, την αγωνία για το μέλλον, αναγνωρίζεις την πάλη μας. Θυμάσαι. Έχουν χαθεί και άλλα μωρά. 

Ένα όμως βρήκε τον δρόμο του στην αγκαλιά μας, σωστά; Και τι μωρό! Καλοκαιρινό μωρό σου λέμε και σκας στα γέλια. Θέλω λοιπόν να ξέρεις- αν και θα φροντίσω να στο λέω συνέχεια μέχρι να απευδήσεις- πως ακόμα και αν δεν έρθει άλλο μωρό στην αγκαλιά μας, εσύ καρδιά μου φτάνεις για όλα όσα αποχαιρετήσαμε, για όλα όσα θέλαμε. Στο υπογράφω. 

Μόνη μας έγνοια εσύ. Πως νιώθεις εσύ και μόνο εσύ. Δικό σου πια το ουράνιο τόξο. Στο χαρίζω. Και το ξέρω πως αυτό το παραλήρημα δεν έχει αρχή μέση και τέλος, πως είναι αυτό ακριβώς- ένα παραλήρημα- ήθελα όμως να θυμάμαι για πάντα αυτό απαλό χάδι που απόψε μου ζέστανε την καρδιά με χαρά και γαλήνη. 

Όπως εκείνο το πρωινό που σε ακούμπησαν για πρώτη φορά στο στήθος μου.... 

Όταν ένα "απλό" δώρο και μια "απλή" ευχητήρια κάρτα, απλά....δεν αρκούν....

Πάντα χαίρομαι όταν ακούω πως μια μανούλα είναι έγκυος. Ακόμα περισσότερο χαίρομαι όταν διανύει μια καλή εγκυμοσύνη και φυσικά ακόμα περισσότερο όταν φέρνει στον κόσμο το μωρό που με τόση αγάπη πρόσεχε για εννιά μήνες μέσα στο ίδιο της το σώμα. 

Όταν όμως αυτή η μανούλα φέρνει στο κόσμο το ουράνιο τόξο της- ένα μωρό δηλαδή που ακολούθησε μετά από την απώλεια ενός άλλου μωρού- τότε αυτή η χαρά φτάνει μέχρι τα ουράνια, δεν περιγράφεται. 

Το έχω ζήσει και ξέρω.  Έχοντας χάσει το μωρό που γέννησες, όταν τελικά έρθει το αδελφάκι του που θα καταφέρεις να  κρατήσεις στην αγκαλιά σου, τα συναισθήματα που σου προκαλεί είναι τόσο καθηλωτικά που σχεδόν σου κόβεται η ανάσα. 

Πρόσφατα λοιπόν γέννησε το ουράνιο τόξο της μια μανούλα αγγέλου. Φίλες δεν ήμαστε μα- σαν να ήξερε ο Θεός- γνωριζόμασταν χρόνια και η συμπάθεια ήταν αμοιβαία. Μόλις κόντευε ο καιρός να αποκτήσει το μικρό της θαύμα,  ήξερα πως θέλω να της κάνω ένα άκρως συμβολικό δώρο... 

Ως μανούλα δυο αγγέλων και του δικού μου ουράνιου τόξου, γνωρίζω καλά πως μόλις κρατήσεις το μωρό σου στην αγκαλιά σου, το πάρεις σπίτι σου γερό και δυνατό, είσαι τόσο ευτυχισμένη που σχεδόν πονάς. Πονάς όμως και από την έλλειψη των άλλων σου μωρών. Είναι παιδιά σου και δεν θα τα ξεχάσεις ποτέ. Και  αν δεν τα έζησες, η έλλειψη αναμνήσεων δεν βοηθάει, αντίθετα πονάει πολύ. Ήξερα λοιπόν πως θέλω να της κάνω ένα δώρο προς τιμήν του ουράνιου τόξου της και ένα δώρο προς τιμήν του αγγέλου της...

Και κάπου εκεί στις σκέψεις μου μπαίνει η Τζωρτζίνα.  Η Τζωρτζίνα ήταν η πρώτη μητέρα που πρόσεξα και συμπάθησα ακαριαία στο μάθημα μουσικής έκφρασης που πηγαίναμε πέρσι με τον Δημήτρη Γεράσιμο. Δεν ήταν μόνο ο τρόπος που προσέγγιζε και τα δυο της παιδιά. Ήταν που λατρεύω τις αντιθέσεις και η Τζωρτζίνα συνδυάζει έναν σιωπηλό δυναμισμό και μια βαθιά κρυμμένη ευαισθησία πίσω από μια εξαιρετικά ντελικάτη, μικροσκοπική και γαλήνια φυσιογνωμία.  

Πολλούς μήνες μετά την αρχική μας γνωριμία έμαθα πως έφτιαχνε χειροποίητες δημιουργίες. Βλέποντας αυτές ακριβώς τις δημιουργίες, σε συνδυασμό με την προσωπικότητα της που αγαπώ- ήξερα πως αν υπάρχει κάποιος να δώσει τον σεβασμό και την αγάπη που αρμόζει σε αυτό το δώρο, είναι αυτή. 

Και είχα δίκιο. Γνωρίζω πως η Τζωρτζίνα έκλαιγε για όσο διάστημα έφτιαχνε την παραγγελία μου. Γιατί καταλάβαινε. Σεβόταν τον πόνο και την χαρά που κρύβονταν πίσω από αυτήν. Κατανοούσε το δέσιμο μεταξύ δυο μανάδων που έζησαν το αδιανόητο. Έθαψαν τα παιδιά τους πριν προλάβουν να τα πάρουν καν σπίτι τους. 

Δυστυχώς έτσι είναι. 

Ανυπομονούσα τόσο πολύ να πάρει το δώρο της το  γλυκό λουλουδένιο μου κορίτσι που όταν το πήγα στον  πατέρα της για να της το δώσει απλά στεκόμουν χαμογελώντας πλατιά χωρίς να μπορώ να αρθρώσω λέξη. 

Τζωρτζίνα να ξέρεις πως  δάκρυα χαράς και συγκίνησης θόλωσαν και τα δικά μας μάτια. Το λουλουδένιο μου κορίτσι συγκινήθηκε πολύ. Και να σου πω γιατί; Γιατί εγώ δεν ξεχνάω- γιατί ξέρω- πως έχει και άλλο ένα παιδί. Και της λείπει. Όσο ευτυχισμένη και να είναι- ένα κομμάτι της θα λείπει πάντα. Και γιατί εσύ το κατάλαβες αυτό. Και τίμησες το αγγελούδι της με τα δάκρυα σου. Που κατά συνέπεια "θωράκισαν" τις δημιουργίες σου με τόση αγάπη. (αγάπη που στην πορεία ενέπνευσε και μένα να φτιάξω την "διαφορετική ευχητήρια κάρτα μου"...

Λουλουδένιο μου κορίτσι, αναμένω καφέ με εκτυφλωτικό ουράνιο τόξο... 
Τζωρτζίνα μου, αναμένω καφέ με όμορφες ξεχωριστές κουβέντες...

10 μηνές μετά, επιτέλους βρήκα άλμπουμ!!

Εάν νομίζετε πως το μπλόγκ είναι το μόνο αναμνηστικό που φτιάχνω για το μαιμουδάκι.... μάλλον δεν με ξέρετε και τόσο καλά! 

Για τον πρώτο χρόνο της ζωής του έχω ήδη δυο λευκώματα- το ένα εκ των οποίων ακόμα το ετοιμάζω αφού θέλω όλα να είναι τέλεια και ολοκληρωμένα! (ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω πως η δική μου η μαμά άφησε μισό το δικό μου αναμνηστικό λεύκωμα σε αντίθεση με της αδελφής μου και ας ήμουν το δεύτερο και έτρεχε σαν τρελή!!) 

Στις 10 μέρες ζωής του, του έγραψα ένα γράμμα το οποίο έχω φροντίσει να μην ανοίξει πριν τα 18... Ενώ στον υπολογιστή υπάρχει ένα οργανωμένο φωτογραφικό αρχείο με κάθε μήνα της ζωής του χωριστά, (εκτός των δυο πρώτων που είναι σε εβδομάδες) με συνολικά 6.833 φωτογραφίες ακριβώς. (χωρίς να περιλαμβάνω της βάφτισης, των γενεθλίων και μια ακόμα επαγγελματική που κάναμε πάντα με τον Αντρέα) 

Έχοντας λοιπόν 123 υπέροχες, επαγγελματικές φωτογραφίες από το πρώτο πάρτι γενεθλίων του μαιμουδιού, έψαχνα από τότε ένα όμορφο άλμπουμ που να με εκφράζει αισθητικά και να τις χωράει αφού είναι λίγο μεγαλύτερες από τον μέσο όρο. Έψαχνα, έψαχνα και έψαχνα και δεν έβρισκα τίποτα. Τίποτα τουλάχιστον που να μην μου κοστίσει σχεδόν όσο και οι ίδιες οι φωτογραφίες ή που να μην θυμίζει άλμπουμ βάφτισης ή γάμου. 

Είχα σχεδόν απελπιστεί όταν έπεσα πάνω σε μια δημοσίευση της Κατερίνας στο La Petite Melina που δοκίμαζε να φτιάξει χειροποίητο άλμπουμ και μάλιστα custom made- σύμφωνα δηλαδή με τις επιθυμίες του πελάτη. Αμέσως επικοινώνησα μαζί της και της εξήγησα τι θέλω και πόσα μπορώ να διαθέσω. Της έστειλα και το link της ανάρτησης για τα πρώτα μας γενέθλια για να εμπνευστεί. Αυτό ήταν. Το προσχέδιο που μου έστειλε ήταν στην ουσία και το τελικό αφού έπεσε διάνα! 

Μπορεί λοιπόν να μου πήρε σχεδόν 10 μήνες, όμως δεν θα μπορούσα να έχω βρει κάτι πιο όμορφο, πιο μοναδικό και πιο ιδανικό να κλείσει μέσα τόσες αναμνήσεις που τόσο μα τόσο όμορφα αποτύπωσε και ο, δικός μας πλέον όπως λέω πάντα, Αντρέας.  Από τη στιγμή που το πήρα στα χέρια μου σε τρεις μέρες είχε ολοκληρωθεί. Χώρεσε 123 φωτογραφίες και περίσσεψε και χώρος για να κολλήσω τις ευχές που έγραψαν οι καλεσμένοι μας όπως και τις ευχητήριες κάρτες τους, αλλά και την ίδια την πρόσκληση για το πάρτι! 

Κατερίνα σε ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ και έχε το νου σου... Σύντομα θα έχεις μήνυμα και για τα δεύτερα γενέθλια μας... 

(Το κείμενο αυτό δεν είναι διαφημιστικό τουλάχιστον όχι με την έννοια πως πληρώθηκα για αυτό. Έμεινα όμως πολύ ικανοποιημένη από μια αγορά μου και θέλω να το μοιραστώ!)