Να γελάς...τραγανιστά!

Από χθες έχω ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη μου. Το πάρτι για τα πέμπτα γενέθλια του αγοριού μας έγινε και ήταν υπέροχο. Και όταν λέω πως ήταν υπέροχο δεν εννοώ πως όλα πήγαν όπως τα υπολόγιζα, πως η διακόσμηση εντυπωσίασε, οι εκπλήξεις το ίδιο, η τούρτα δεν κατέρρευσε. Όχι πως όλα αυτά δεν ήταν σημαντικά. Ήταν. Για αυτό πάλευα δυο μήνες τώρα. Δεν ήταν όμως αυτά που έχουν ζωγραφίσει το χαμόγελο στα χείλη μου.

 Τα πέμπτα γενέθλια του γιου μας ήταν υπέροχα διότι πέρασε υπέροχα ο ίδιος και όλοι οι φίλοι του. Έπαιξαν, συνεργάστηκαν, συμβιβάστηκαν, λερώθηκαν, ίδρωσαν, γέλασαν, αγκαλιάστηκαν και εκτόξευσαν πράγματι την διάθεση τους! Ήταν υπέροχα διότι και οι γονείς χαλάρωσαν, συζήτησαν, χάρηκαν με την χαρά των δικών τους παιδιών και κατά συνέπεια την δική μας. Ήταν υπέροχα διότι είχα και ανθρώπους από μακρυά που έτυχε να βρίσκονται στην πόλη και μας γέμισαν με ακόμα περισσότερη αγάπη. Ήταν υπέροχα διότι κανείς δεν ήρθε από υποχρέωση- όσοι ήρθαν ήθελαν να είναι πραγματικά εκεί και η ενέργεια τους ήταν μοναδική. Στην τελική, ήταν υπέροχα διότι το μικρό μας αγόρι, το μωράκι μας, το ουράνιο τόξο μας μεγαλώνει και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από αυτό. 

Τώρα ανυπομονώ σαν τρελή να συνεχίσουμε τα μπάνια μας και τις τρέλες μας από εκεί που τις αφήσαμε μόλις μια μέρα πριν το πάρτι- και να απολαύσω αυτό το καλοκαίρι στο μεδούλι του. Θέλω να χορτάσω αλμύρα, να περπατάω ξυπόλητη στην καυτή άμμο, να δω όσα περισσότερα ηλιοβασιλέματα μπορώ στην ακρογιαλιά. Να μην σκέφτομαι τίποτα παρά μόνο το σήμερα. Να ξυπνάω νωρίς νωρίς για να απολαμβάνω την γαλήνη της ανατολής. Να μυρίζω διαρκώς αντηλιακό καρύδα και να παίζουμε μπουγέλο στο μπαλκόνι. Να καμαρώνω το πεντάχρονο αγοράκι μου και να δώσω πιο ποιοτικό χρόνο στο άλλο μου αγόρι, το 35χρόνο!

Θέλω και σαν τρελή να σας δείξω τα πάντα από το πάρτι μας αλλά για αυτό θα περιμένω τις μοναδικές φωτογραφίες του μοναδικού μας Αντρέα. Μέχρι τότε το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι την ευχή που έτυχε στο μικρό μου αγόρι... Να γελάμε όλοι...τραγανιστά! (όπως λέει με τον δικό της μοναδικό τρόπο η γλυκιά μου Ελένη) 

Όνειρα με "φανταστικά" κεράκια...

Στο σπίτι μας, έχουμε έναν γενέθλιο "κανόνα". Ή μάλλον τρεις κανόνες...

• Ο εορτάζοντας έχει την τιμητική του. Πράγμα που σημαίνει πως εκείνη την ημέρα μπορεί να κάνει και να ζητήσει ότι θελήσει. (στα αλήθεια όμως). 
• Ο εορτάζοντας θα σβήσει τουλάχιστον τρεις φορές κεράκια- ξεκινώντας από το πρωί που θα ξυπνήσει και καταλήγοντας στο τέλος της ημέρας λίγο πριν αφεθεί στην αγκαλιά του Μορφέα και τελειώσει η ξεχωριστή του ημέρα. 
• Ο εορτάζοντας θα κάνει ένα ιδιαίτερο και ξεχωριστό μπάνιο γενεθλίων. 

Οι κανόνες αυτοί ισχύουν τόσο για τους μικρούς, όσο και για τους μεγάλους της οικογενείας μας. Στα πέμπτα του πια γενέθλια, ο Δημήτρης Γεράσιμος γνωρίζει πολύ καλά τους κανόνες! Και επειδή και ο ίδιος τους εφαρμόζει όταν έχουμε εμείς γενέθλια, φέτος- περισσότερο από ποτέ- αναφερόταν σε αυτούς κάθε φορά που από συνήθεια μπορεί να αρνούμασταν, λόγου χάρη, να φάει ακόμα ένα γλυκό... (για τέτοιο πονηρό τερατάκι μιλάμε...) 

Δεν είναι πάντα εύκολο. Ξέρεις. Να βάζεις πάνω από όλα τις επιθυμίες κάποιου άλλου, όποιες και αν είναι αυτές. Οι γονείς τείνουμε να το κάνουμε αυτό όπως και να έχει- πόσο μάλλον σε μια τόσο ξεχωριστή μέρα όσο αυτή που ήρθε στον κόσμο και στην ζωή μας το θαυματάκι μας. Όπως έγραφα όμως και πέρσι, όση μαγεία και να δημιουργήσουμε για αυτά τα πλάσματα που έχουμε την τιμή να αποκαλούμε παιδιά μας και πάλι λίγη θα είναι. 

Σήμερα λοιπόν, στο τέλος της ημέρας ένιωσα αποκαμωμένη από τις προηγούμενες μέρες και τις ετοιμασίες τόσο για σήμερα, όσο και για το επερχόμενο πάρτι. Ανυπομονούσα απλώς  να αποκοιμηθεί επιτέλους το τερατάκι μου για να να δώσω λίγο χρόνο και ξεκούραση στην Γιάννα. Η μαγεία ξέρεις, δεν έρχεται πάντα μόνη της και μαγικά... Τις περισσότερες φορές θέλει δουλειά, ξενύχτια, θέλει προσπάθεια. Θέλει να θες να δημιουργήσεις μαγεία. 

Όταν τελικά αποκοιμήθηκε το μικρό μου αγόρι, το σήκωσα με προσοχή για να τον πάω στο δωμάτιο του. Μόλις έκανα αυτή την κίνηση, άρχισε να φυσάει μέσα στον ύπνο του "φανταστικά" κεράκια... Με έπιασαν τα γέλια. Προσπάθησα να συγκρατηθώ για να μην το ξυπνήσω και με μιας- ως δια μαγείας- όλη η κούραση που ένιωθα εξαφανίστηκε. Με μιας - ως δια μαγείας- όλη η μαγεία που με κόπο δημιουργούσα όλη μέρα, πολλές μέρες τώρα, επέστρεψε σε μένα με τον πιο χαριτωμένο τρόπο... 

Με ένα πεντάχρονο πλάσμα, το δικό μου προσωπικό θαύμα, να σουφρώνει τα χειλάκια και να φυσάει "φανταστικά" κεράκια... 

Άλλο κείμενο λοιπόν είχα σκοπό να γράψω. Μα έλα που με συνεπήραν τα όνειρα του γιου μου. Του πεντάχρονου γιου μου που σήμερα έχει γενέθλια. Τα όνειρα του αυτά που είναι πασπαλισμένα με μαγεία, πολλά πολύχρωμα μπαλόνια, όσα γλυκά θέλει, μπάνια ξεχωριστά και πολλά πολλά φυσήματα σε κεράκια που τρεμοπαίζουν οι φλόγες τους. 

Σε αυτά τα όνειρα θέλω να σταθώ. Και να ευχηθώ να είναι πάντα μαγικά. Να είναι πάντα μεγάλα. Να είναι πάντα φωτισμένα από την λάμψη των αστεριών που τον ακολουθούν. Και εύχομαι μέσα σε αυτά, να υπάρχει πάντα λίγη μαγεία που να έχω δημιουργήσει εγώ. Έτσι μια τόση δα γωνίτσα στην άκρη του μυαλού του και της καρδιάς του. 

Το εύχομαι αυτό... Γιατί τότε, ίσως- ίσως- να επιστρέφει και λίγη από αυτή την μαγεία και σε μένα... 

Χρόνια πολλά καρδιά μου... Η μαγεία της ζωής μου είσαι εσύ και μόνο εσύ. Όλα τα άλλα είναι παραληρήματα. Μην δίνεις σημασία... 

Για αυτές τις στιγμές ζω...

Λίγες μέρες μας χωρίζουν από τα πέμπτα σου γενέθλια... Πέντε χρονών. Ηλικία ορόσημο νομίζω. Κυρίως για σένα. Συνεπώς και για μένα. 

Ένα μικρό αγόρι πλέον. Το ξέρω- το έχω ξαναπεί- τώρα όμως ισχύει. Έφυγε και η τελευταία μωρουδίλα. Δεν έχει μείνει ούτε ίχνος από αυτά τα χαριτωμένα παχάκια που έχουν όλα τα νήπια. Θες λίγο στα μαγουλάκια, λίγο στην κοιλίτσα, στα μπουτάκια...τίποτα. Ψήλωσες και έφυγαν όλα. Μεγάλωσες και έφυγαν όλα. Έμειναν πια μόνο στο μυαλό μου και στις χιλιάδες φωτογραφίες. 

Λίγο ακόμα και θα αλλάξει και το χαμόγελο σου. Άρχισε ήδη να κουνιέται το κάτω σου δοντάκι- αυτό που βγήκε πρώτο και φωτογραφίζαμε με τόσο καμάρι, αυτό που χαμογελούσες και έστεκε περήφανο στο υπόλοιπο φαφούτικο στόμα...τώρα κουνιέται και πάλι με περηφάνια χαμογελάς και ανυπομονείς να πέσει, να βγουν τα άλλα σου τα δόντια- τα γερά, τα μεγάλα όπως λες και ο ίδιος... 

Πέντε χρονών. Στα μισά των δέκα. 

Κάνεις ποδήλατο χωρίς τις βοηθητικές. Αυτοεξυπηρετείσαι σχεδόν μόνος. Μέχρι που έμαθες να κόβεις με μαχαίρι το φαγητό σου. Στο μπάνιο μόνο χρειάζεσαι βοήθεια και είναι η ώρα της μέρας που νιώθω ακόμα όπως ένιωθα όταν ήσουν ένα τόσο δα μωρό που γελούσε με ένα φαφούτικο στόμα και το κάτω δοντάκι να στέκει περήφανο. 

Αυτό, που ετοιμάζεται να πέσει... 

Δυο μήνες τώρα ετοιμάζω το φετινό πάρτι γενεθλίων σου. Δυο μήνες τώρα ετοιμάζω τις εκπλήξεις ανήμερα των γενεθλίων σου. Και λίγα μου φαίνονται. Θέλω τα πέμπτα σου γενέθλια να είναι μαγικά και μοναδικά όπως αρμόζει στην μαγική και μοναδική ηλικία σου. Όπως αρμόζει στον μαγικό και μοναδικό εαυτό σου. Βλέπεις, δεν νομίζω πως μπορώ να σε κάνω να νιώσεις πόσο πολύ σε αγαπάω, πόσο λαχταράω κάθε σου χαμόγελο, κάθε σου σφιχτή αγκαλιά- παλεύω λοιπόν με ότι άλλο μέσο μπορώ να σκεφτώ, παλεύω να σε κάνω να νιώσεις την αλήθεια μου... 

Πώς πέντε χρόνια τώρα έχεις δώσει νόημα στην ζωή μου. Χρώμα. Γέλιο. Έχεις δώσει την απόλυτη ευτυχία. 

Τα βράδια ξαπλώνω και δεν με πιάνει ύπνος. Κοιτάω τις φωτογραφίες, αναπολώ τις στιγμές... Να ξέρεις. Θυμάμαι μέχρι και κάθε μικρή κλωτσιά που μου έδινες όσο ήσουν στην κοιλιά μου... Κρυφοπατάς στην μέση της νύχτας και έρχεσαι στο δωμάτιο μας, μπαίνεις ανάμεσα μας και διεκδικείς πλέον τον χώρο σου ανοίγοντας διάπλατα πόδια και χέρια, εκτοπίζοντας μας την άκρη του κρεβατιού. Μα δεν θα θέλαμε να είσαι και άλλου. Και θυμάμαι τα πρώτα βράδια αϋπνίας που κοιμόμασταν με βάρδιες για να είμαστε σίγουροι πως αναπνέεις. Θυμάμαι και τα επόμενα βράδια που κοιμόμουν καθιστή με εσένα κουλουριασμένο στο στήθος μου- οτιδήποτε αρκεί να ακούω την ανάσα σου, να νιώθεις τους χτύπους της καρδιάς μου. Τώρα αν ξαπλώσεις στο στήθος μου, τα πόδια σου φτάνουν μέχρι την μέση της γάμπας μου... 

Και όμως. Είσαι πάντα το μωρό μου. Πάντα θα είσαι το μωρό μου. Στο λέω συχνά το ξέρω- το γράφω όμως κιόλας να είμαι σίγουρη πως δεν θα το ξεχάσεις. "Δεν χωράω πια στην αγκαλιά σου" μου λες όλο παράπονο. Και εγώ σου απαντάω: "Πάντα θα χωράς στην αγκαλιά μου. Πάααντα.. Ακόμα και αν εγώ είμαι μια μικρή ζαρωμένη γριούλα και εσύ ένας ψηλός άντρας σαν τον μπαμπά σου. Να το θυμάσαι αυτό." Και εσύ χαμογελάς όλο αγάπη και παλεύεις να στριμωχτείς στην μικρή μα τεράστια αγκαλιά μου... Ανοίγουν και μένα μαγικά τα χέρια μου και σε χωράνε. Αυτό το κάνει η αγάπη. 

Και αν αυτό το κείμενο δεν έχει συνοχή, μήτε αρχή μέση και τέλος- συγχώρα με. Δεν έχω βάλει τα αισθήματα μου σε σειρά. Κάθε λίγο αναρωτιέμαι πως γίνεται να σε αγαπήσω περισσότερο αφού νιώθω πως σε αγάπησα με όλο μου το είναι από την ροζ εκείνη γραμμή στο τεστ εγκυμοσύνης. Και όμως... Κάθε μέρα σε αγαπάω ακόμα περισσότερο και είναι τρομακτικό που μπορεί να φτάσει η αγάπη μιας μάνας....

Πέντε χρόνια ο πιο γλυκός τρόμος... Αυτή είναι η αλήθεια. (μου)

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, γράφω όσα λατρεύω σε σένα... Μα τι να γράψω πια; Τι δεν λατρεύω; Μέχρι και τα πρώτα σου ξεσπάσματα που θυμώνεις και δηλώνεις όλο στόμφο πως δεν με αγαπάς καθόλου και πως δεν θες να με ξαναδείς ποτέ, εγώ τα λατρεύω. Γιατί λατρεύω εσένα. 1825 μέρες λατρείας. Που τις ζήσαμε μια μια. Αχώριστοι. Εύχομαι μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου να θυμάσαι την αίσθηση τους. Να θυμάσαι την αγάπη. να θυμάσαι το απόλυτο δόσιμο. 

Άραγε θα θυμάσαι; 

Μεγαλώνεις λοιπόν... Πόσο γρήγορα... Δεν αποζητάς πια την αγκαλιά μου τόσο συχνά. Ούτε τα χάδια μου. Και τα σβουριχτά φιλάκια έχουν αρχίσει να περιορίζονται... Υπάρχουν όμως και αυτές οι μαγικές στιγμές που σε στέλνουν ξανά κοντά μου. Όπως προχθές. Που ενώ είχες ξαπλώσει στον δίπλα καναπέ γιατί ήθελες τον χώρο σου- μόλις νύσταξες- ήρθες δίπλα μου, ξάπλωσες, πήρες το χέρι μου, το έβαλες στο στήθος σου και το κρατούσες γερά εκεί και μετά που αποκοιμήθηκες... 

Για αυτές τις στιγμές ζω. Για αυτές τις στιγμές θα ζω.