Πόση αφθονία και μαγεία μπορεί να "αντέξει" ένα παιδί;

 Σαν παιδί μεγάλωσα μέσα στην αφθονία. Πραγματικά. Βλέπετε ο πατέρας μου μεγάλωσε σε ένα πολύ φτωχό σπιτικό- του έλειψε το ίδιο το φαγητό πόσο μάλλον οι "περιττές" πολυτέλειες- έτσι όταν πλέον ήταν ο ίδιος υπεύθυνος για την ζωή του, όταν κατάφερε όχι μόνο να σταθεί στα πόδια του μα να γίνει και ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, τότε ορκίστηκε πως ποτέ ξανά δεν θα έχει όλες αυτές οι ελλείψεις που είχε σαν παιδί. Ούτε αυτός, ούτε κανείς από την οικογένεια του.

Ο πατέρας μου ακόμα και σήμερα, θα αγοράσει μια δεκάδα σοκολάτες- μόνο και μόνο για να τις έχει εκεί μπροστά του και να τις βλέπει. Τόσο δυνατός ήταν ο ψυχολογικός αντίκτυπος αυτής της έλλειψης στην παιδική του ηλικία. Σαν παιδιά λοιπόν μας καλόμαθε. (Και δεν χρησιμοποιώ τυχαία την λέξη καλόμαθε αντί για κακόμαθε). Τα χέρια του ήταν πάντα γεμάτα λιχουδιές. Δεν μας αρνήθηκε τίποτα. (Τίποτα που να μην είναι παράλογη απαίτηση- ανάλογη πάντα της ηλικίας μας). Τα Χριστούγεννα το δέντρο μας είχε ένα βουνό δώρα. Όταν βγαίναμε για ψώνια έλεγε πάντα της μητέρας μου "Κοίτα μην γυρίσουν τα παιδιά πίσω με παράπονο". Και δεν γυρνούσαμε ποτέ με παράπονο. Πάντα με το χαμόγελο.

Εκτός όμως από τα γεμάτα χέρια του, ήταν και η αγκαλιά του πάντα ανοιχτή για να χωθείς μέσα. Ήταν πάντα πρόθυμος να ακούσει τον προβληματισμό σου με σοβαρότητα. Ήταν όμως και αυστηρός. Απαιτούσε να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας. Να σεβόμαστε και να εκτιμούμε ότι έχουμε. Μας έβαλε από μικρές μέσα στην οικογενειακή επιχείρηση για να κατανοήσουμε με πόση δυσκολία βγαίνουν τα λεφτά που μας έδειχνε να σκορπά με τόση ευκολία. Οι πράξεις μας είχαν επιπτώσεις. Είχε όμως βαρύτητα και η γνώμη μας. Στα οικογενειακά συμβούλια που έκανε πάντα πριν μια μεγάλη απόφαση ή κατά την διάρκεια ενός σημαντικού γεγονότος- συμπεριλάμβανε πάντα και εμάς. Την άποψη μας. Μας έμαθε ότι αυτή έχει βαρύτητα- παρά το γεγονός πως ήμασταν μόνο παιδιά.

Και ακόμα και τώρα, που εγώ είμαι πλέον 40 χρόνων γαϊδούρα, τα χέρια του είναι πάντα γεμάτα και η αγκαλιά του πάντα ανοιχτή. Ακόμα και τώρα θα μου φέρει σακούλες πράγματα στο σπίτι, θα μου στείλει έτοιμο φαγητό που θα έχει μαγειρέψει, θα με πάρει τηλέφωνο μόνο και μόνο για να μου τραγουδήσει "Σ' αγαπάω μ'ακουουους;;;;!!" και όταν βρεθούμε θα απαιτήσει την αγκαλιά στην οποία θα με κλείσει ασφυκτικά μέσα. Και όπως ακριβώς εκτιμώ βαθιά όλες τις ευλογίες και αφθονίες της ζωής μου στο παρόν- έτσι τις εκτιμούσα και σαν παιδί. Δεν είναι τυχαίο που έχω σε άριστη κατάσταση όλα μου τα παιδικά αντικείμενα- διαθέσιμα για το μαϊμούδι και την βρωμούσα. Και τις εκτιμούσα παρότι "κολυμπούσα" μέσα σε αυτές.

Πολλές φορές λοιπόν, μας έχουν εκφράσει την αντίθετη άποψη τους σχετικά με την υπερβολή με την οποία γεμίζουμε δώρα τον Δημήτρη Γεράσιμο- ενίοτε έχουμε κατηγορηθεί και για αυτό. Σέβομαι την αντίθετη άποψη. Πραγματικά. Δεν υπάρχει ιερότερο πράγμα από ένα παιδί που τρέχει στην αγκαλιά του γονιού του ακόμα και όταν τα χέρια του είναι άδεια. Μα δεν υπάρχει και μεγαλύτερη κατάκτηση από το να τρέχει ένα παιδί στην αγκαλιά του γονιού του ακόμα και όταν τα χέρια του είναι είτε άδεια, είτε γεμάτα. Και εμείς, προς το παρόν, αυτό το έχουμε πετύχει.

Δεν μιλώ για τις περιπτώσεις όπου η οικογένεια δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να φέρει την υλική υπερβολή στην ζωή ενός παιδιού. Εννοείται. Μιλάω για τις οικογένειες που επιλέγουν την "λιτότητα" ακόμα και αν η οικονομική άνεση υπάρχει. Δεν κρίνω και φυσικά δεν "δικαιολογούμαι" για την δική μας επιλογή- εφόσον θέλουμε και μπορούμε είναι ανεφέρετο δικαίωμα μας. Μπορώ όμως μέσα από την ιστορία μου, να αιτιολογήσω γιατί έχουμε επιλέξει αυτόν τον δρόμο και για ποιους λόγους πιστεύω βαθιά πως δεν θα επηρεάσει αυτή η επιλογή μας αρνητικά την προσωπικότητά του.

Δεν θα τον επηρεάσει γιατί δεν τον λούζουμε μόνο στα δώρα και τα υλικά αγαθά. Τον λούζουμε με αγάπη, σεβασμό και ενσυναίσθηση. Κουβεντιαζουμε μαζί του για τα ΠΑΝΤΑ με πάσα ειλικρίνεια. (ανάλογα φυσικά με την ηλικία του). Του δίνουμε άφθονο προσωπικό χρόνο μαζί μας. Του μαθαίνουμε μέσα από την βιωματική μάθηση, (αυτό σημαίνει πως τον συμπεριλαμβάνουμε σε όλα όσο είναι αυτό δυνατόν) - πόσο δύσκολα βγαίνουν τα λεφτά, πόση προσπάθεια θέλει να συντηρείς ένα σπιτικό, μέχρι και με πόσο κόπο και διαρκή αναζήτηση προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι γονείς. Παραδεχόμαστε τα λάθη μας, αλλά ταυτόχρονα είμαστε αυστηροί μαζί του αν παρεκκλίνει από τα πιο σημαντικά- για εμάς- κριτήρια ανατροφής. Τον σεβασμό προς τους ανθρώπους πάνω από όλα μα και προς τα υλικά αγαθά, (καλώς ή κακώς τα έχουμε ανάγκη) και κατά συνέπεια το να εκτιμάει πάντα αυτές ακριβώς τις ευλογίες.

Στην τελική, πέρασα μέσα από την κόλαση για να αποκτήσω αυτό το παιδί. Έμαθα από πρώτο χέρι πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ούτε καν το αυριανό ξημέρωμα. Σκοπεύω λοιπόν, όσο ζω και ανασαίνω, αυτό το θαύμα που μπήκε στην ζωή μου και την γέμισε μαγεία, να το γεμίζω και εγώ με την σειρά μου μαγεία. Μέχρι που να μου πει φτάνει! Γιατί όση μαγεία και να του δώσω- πάλι δεν θα φτάσω αυτή που χαρίζει αυτός καθημερινά σε εμένα...

Θα είμαι βράχος αγέρωχος....

Μαιμουδάκι μου... θέλω να ξέρεις κάτι... 

Θέλω να ξέρεις πως όλες εκείνες τις φορές που κλαις, είτε σπαρακτικά, είτε παραπονιάρικα, είτα τσαντισμένα, επειδή δεν σου κάνω το "χατήρι", κλαίω και εγώ. Το ξέρω πως δεν το βλέπεις... μα σε διαβεβαιώ πως κλαίω...Δακρύζει η καρδιά μου. 

Λες να μην θέλω να σου κάνω το χατήρι; Πίστεψε με, είναι πολύ πιο εύκολο για μένα. Πρέπει όμως να μάθεις. Πρέπει να μάθεις πως στην ζωή δεν περνάει πάντα το δικό μας. Πως πρέπει να προσέχουμε τον εαυτό μας. Πως οι πράξεις μας έχουν και συνέπειες. Πως κάθε τι που λέμε ή πράττουμε επηρεάζει και άλλων τη ζωή όχι μόνο τη δική μας. Πως καμιά φορά πρέπει να πάθεις για να μάθεις. 

Για αυτό κλαίω από μέσα μου. Με πληγώνει αφάνταστα που σε πληγώνω, πρέπει όμως να είμαι εγώ δυνατή για να μάθεις. Λυπάμαι για αυτό, μα είναι μέρος του ρόλου μου. 

Θέλω όμως και να ξέρεις πως δεν υπήρξε ούτε μια φορά που μετά δεν σε πήρα μια σφιχτή, σφιχτή αγκαλιά και που να μην σου είπα "σε αγαπώ" πολύ. 

Είσαι τόσο μικρός ακόμη... οι μεγάλες μας διαφωνίες έπονται.. Σκοπεύω όμως να ακολουθήσω ακριβώς την ίδια τακτική να το ξέρεις. Θα είμαι βράχος αγέρωχος, να σκάνε πάνω μου τα μανιασμένα σου κύματα και όταν θα γαληνεύεις, εγώ θα είμαι εκεί, πάντα,  να σε αγκαλιάζω  σφιχτά και να σου λέω  "σε αγαπώ πολύ" . Όσες γκριμάτσες και αν κάνεις... 

Να το ξέρεις. 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Αυτός είναι ο μπαμπάς μου... Μπαμπάς...

Ο μπαμπάς μου είναι... ο μπαμπάς. Καμιά φορά η μαμά τον φωνάζει  ματάκια ή Παναγιώτη μα εγώ τον λέω μπαμπά. 

Σήμερα λοιπόν ο μπαμπάς μου έχει τα γενέθλια του. Εγώ δεν το ήξερα, η μαμά μου μου το είπε. Μου είπε επίσης πως στα γενέθλια κάνουμε δώρα. Ακόμα και αν είναι απλά μια αγκαλιά ή ένα πιο ζεστό φιλί, μα κάνουμε ένα δώρο. Βλέπω τη μαμά που γράφει εδώ κάθε πρωί μέχρι να πιει το καφέ της και σκέφτηκα να γράψω κάτι για τον μπαμπά μου. Έτσι για δώρο. Η μαμά συμφώνησε. Θα είχε και περισσότερο χρόνο για τη τούρτα μου είπε. 

Ο μπαμπάς μου λοιπόν είναι πολύ ωραίος τύπος. Όλο βόλτες με πάει. Με πιάνει από το χέρι και πάμε. Και που δεν με έχει πάει. Παντού μαζί. Στις πλατείες, στις παιδικές χαρές, στη θάλασσα, στο super market, μέχρι και στα χιόνια με έχει πάει! Αμεεε!

Ο μπαμπάς μου με αφήνει να κάθομαι στο τιμόνι του αυτοκινήτου, πατάμε τη κόρνα και κάνουμε πολύ φασαρία! Μου αρέσει τόσο πολύ! Μα πιο πολύ μου αρέσει όταν με αφήνει να κάθομαι στο τιμόνι του μεγάλου αυτοκινήτου, λεωφορείο νομίζω το λέει η μαμά, τότε ξετρελαίνομαι! Από τότε που πήγα για πρώτη φορά κατάλαβα και τι κάνει ο μπαμπάς όταν λείπει και μου λέει η μαμά ότι είναι στη δουλειά. Αυτό κάνει! Κάθεται σε αυτή τη τεράστια καρέκλα και γυρίζει το τιμόνι όλη μέρα! 

Ο μπαμπάς μου με μαθαίνει να παίζω με τη μπάλα. Την κλωτσάει, την πετάει ψηλά και τι δεν κάνει! "Και ο Δημήτρης, και ο Δημήτρης" λέει και εγώ ξετρελαίνομαι από χαρά και προσπαθώ να τον μιμηθώ. Νομίζω τα καταφέρνω πολύ καλά αφού ο μπαμπάς ενθουσιάζεται και όλο με χειροκροτεί! 

Το καλοκαίρι ο μπαμπάς ήταν το άλλο μου μισό! Παίζαμε όλη μέρα! Μου έμαθε τόοοσα πράγματα. Να περπατάω σε ανώμαλες επιφάνειες, να φτιάχνω καστράκια  στην άμμο, να μαζεύω χαλικάκια, να κολυμπάω, να μην φοβάμαι να αγγίξω και να αισθανθώ τα πάντα.

Σας είπα ότι με το μπαμπά μου όλο βόλτες πάμε; Ε, καλά, αν το είπα μην θυμώνετε το ξέχασα! Μικρό παιδάκι είμαι! Τι να κάνω, αφού όλο βόλτες πάμε; Ψέμματα να πω; Ο μπαμπάς και η μαμά με παίρνουν παντού μαζί τους και προς το παρόν πολύ το διασκεδάζω! Έχω δει τόσα πολλά πράγματα από πολύ μικρός! Με τον μπαμπά μου κάνουμε υπέροχες συζητήσεις σαν δυο μεγάλοι άντρες. Στα μάτια τον κοιτάω και αυτός το ίδιο. Και σαν τη σιγουριά και την ασφάλεια που νιώθω στην αγκαλιά του μπαμπά, δεν νιώθω αλλού. (συγνώμη μαμάαα) Και όλο παίζουμε, παίζουμε και παίζουμε! Ακόμα και αν το παιχνίδι μας είναι απλά η κουρτίνα στη δωμάτιο του μπαμπά και της μαμάς....

Ο μπαμπάς μου είναι αυτός που με σηκώνει ψηλά για να μάθω όλα αυτά που έχει φτιάξει η μαμά στη μεγάλη ζωγραφιά στο τοίχο του δωματίου μου. "Δέντρο, σπιτάκι, ουράνιο τόξο, αεροπλάνο" να βλέπεις μπαμπά μου, τα θυμάμαι!! Αυτά και όλα τα υπόλοιπα. (Την κανάτα πρέπει να μου ξαναδείξεις μονάχα...) 

Από τη στιγμή που ξεκίνησα να μπουσουλάω, που έμαθα να παίζω κρυφτούλι, να πηγαίνω καλικούτσα,  όλο τον μπαμπά μου έχω ένα βήμα μπροστά μου ή ένα βήμα πίσω μου. Πότε πότε κάνουμε και τσαχπινιές και ας είμαστε κοτζαμάν άντρες!

Ο μπαμπάς μου μέχρι και σε αγώνες καρτ με έχει πάει! Φασαρία, πολλά πολλά αυτοκίνητα, βουμ, βουμ, βουμ, ήταν από τις καλύτερες μου μέρες! Ευτυχώς που δεν διαφώνησε η μαμά να πάμε... Φαντάζεσαι να το είχα χάσει; Ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω!

Ο μπαμπάς μου μου έδωσε να δοκιμάσω και το πρώτο μου παγωτό! (μιαμ, μιαμ!)

Και δεν είναι έτσι τα πράγματα μόνο τώρα που μεγάλωσα και είμαι και εγώ άντρας. Από πολύ μικρός με έπαιζε ο μπαμπάς μου! Τον περίμενα να γυρίσει από τη δουλειά πως και πως! Κάναμε αγκαλίτσες, μου έδειχνε τα παιχνίδια μου, μου έκανε γκριμάτσες, με κρατούσε αγκαλιά και μου εξηγούσε όσο η μαμά στόλιζε για πρώτη φορά το χριστουγεννιάτικο δέντρο. 

Πόσες φορές έχω αποκοιμηθεί στην αγκαλιά του μπαμπά μου, ούτε που θυμάμαι... Αμέτρητες! Η μαμά λέει πως ο μπαμπάς έχει το μαγικό χέρι, μόλις μου χαϊδεύει λίγο την πλατούλα, αμέσως κοιμάμαι. Εμένα όπως και να έχει πολύ μου αρέσει γιατί είμαι και πολύ αγκαλίτσας! 

Το πιο βασικό όμως είναι πως ο μπαμπάς μου κάνει πολύ ευτυχισμένη τη μαμά μου. Και αν είναι η μαμά μου ευτυχισμένη είναι και ο μπαμπάς μου. Και αν είναι και οι δυο, τότε είμαι και εγώ! Όποτε καθόμαστε και οι τρεις μαζί αγκαλιά είναι η καλύτερη στιγμή της ημέρας...

Η μαμά μου λέει πως από την αρχή φάνηκε πως ο μπαμπάς μου θα ήταν αυτός που είναι. Από τις πρώτες ώρες κιόλας που γεννήθηκα που καθόταν φρουρός πάνω από το "πυρεξάκι" μου, γιατί μόνο έτσι ένιωθε ασφάλεια η μαμά μου να κλείσει λίγο τα μάτια της. Πόσο μικρός ήμουν και πόσο μεγάλος είναι αυτός, σωστός γίγαντας! 

Αυτός είναι ο μπαμπάς μου. Και έχει γενέθλια σας το είπα; Και αυτό είναι το δώρο μου. Και να του πω πως κοιμάμαι πάντα ήσυχος τα βράδια. Γιατί ξέρω πως ο μπαμπάς μου είναι εκεί να με προσέχει. 

Σε αγαπ-ά-ω  μπαμπά μου. Να το θυμάσαι. Να το θυμάσαι και όταν θα μεγαλώσω και άλλο και μπορεί να διαφωνούμε πότε πότε, ακόμα και να τσακωνόμαστε, ναι; Εσύ απλά συνέχισε ότι κάνεις. Το κάνεις τέλεια...

Χρόνια Πολλά

Ο γιος σου. 

Ο δικός μου Pablo Picasso!

Μέρα με την μέρα μεγαλώνει το μαιμουδάκι, για να μην πω ώρα με την ώρα και με πείτε υπερβολική... (εγώ υπερβολική, ΠΟΤΕ!)

Τα παιχνίδια όλο και εμπλουτίζονται, τα κακαριστά γελάκια όλο και αυξάνονται και οι μελωδικές ακαταλαβίστικες κουβέντες δίνουν και παίρνουν σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μιλήσει μπας και συνεννοηθούμε επιτέλους! 

Βρήκα λοιπόν την παρέα μου στο παιχνίδι... Αιώνιο παιδί κατά βάθος, (καλά, μπορεί όχι και τόσο βάθος), ώρες ώρες νιώθω πιο ενθουσιασμένη με το παιχνίδι ή την απασχόληση μας από ότι ο Δημήτρης. Και συνήθως εξαντλείται αυτός πριν από εμένα. (εντάξει, ΤΩΡΑ υπερβάλω!) 

Το μαιμούδι δεν βάζει τίποτα στο στόμα του, οπότε του έχω πάρει σύνεργα ζωγραφικής εδώ και καιρό. Μόλις πρόσφατα πήραμε και την πρώτη μας πλαστελίνη! Ο ίδιος ξετρελαίνεται- είτε τον αφήσω να απασχοληθεί στο καρεκλάκι του όσο εγώ κάνω τα πιάτα ή μαγειρεύω, είτε κάτσω μαζί του για να του δώσω ακόμα περισσότερα ερεθίσματα. Βέβαια όταν γίνεται αυτό, τσακωνόμαστε για τις κηρομπογίες και τους μαρκαδόρους, μιας και με πιάνει ντελίριο και θέλω να ζωγραφίσω οπωσδήποτε. (Και φυσικά, ως γνήσια γεροπαράξενη, πρέπει και να ολοκληρώσω τη ζωγραφιά! Απλά πρέπει!)

Σήμερα δε, που έχω τρελή και παιχνιδιάρικη διάθεση από το πρωί, (εντελώς αδικαιολόγητα μιας και έχω να κοιμηθώ σαν άνθρωπος μιας βδομάδα- μάλλον όμως οι δυο απανωτοί καφέδες έκαναν τη δουλειά τους!),  ζωγράφισα πάλι! (και κυριολεκτικά και μεταφορικά!) 

Μάνα και γιος κάτσαμε αντικριστά, καφέ με κανέλα εγώ, (Νο4), χυμό μανταρίνι ο Δημήτρης, έβγαλα έξω όλα τα σύνεργα και ξεκινήσαμε! Εγώ ζωγράφιζα μανιωδώς όσο ο Δημήτρης έβαζε και έβγαζε τις κηρομπογιές από το κουτάκι τους, περιγράφοντας του παράλληλα τι έκανα. (δεν νομίζω να μου έδωσε ΚΑΜΙΑ σημασία!) Φυσικά τα Χριστούγεννα ήταν και πάλι το θέμα μας...  (μα δεν είναι τέλεια η ζωγραφιά μου;;;) 

Αφού τελείωσα και θαύμασε το μαιμουδάκι το έργο μου, αποφάσισε να βάλει και αυτός τη πινελιά του! (Όχι ότι έχω μέτρο σύγκρισης και όχι που είναι παιδί μου, μα δεν κρατάει πολύ καλά την ξυλομπογιά;;;;!)

Έπειτα μεγαλούργησα πάλι με υπέροχη φύση ως μοτίβο και θα την πω την αμαρτία μου, λίγο αγχώθηκα όταν ο Δημήτρης πήρε περίτρανα τον μπλε μαρκαδόρο και άρχισε τις μουτζούρες, κράτησε όμως μόλις λίγα δεύτερα, (το άγχος- όχι ο μαρκαδόρος!), και αφού είπα στον εαυτό μου πως δεν είμαι δα και κανάς Πικάσο του έδωσα και το κόκκινο χρώμα για να το αποτελειώσει το έργο! (ή να το απογειώσει;;;) (Παρεμπιπτόντως, δεν θέλω σχόλια για το μαλλί μας εντάξειειειιιι;;;;)

Τέλος, (επιτέλους για εσάς),  μαζί με το βαρύ πυροβολικό, (την πλαστελίνη, ντε!), ζωγράφισα και τον μπαμπά μας -έτσι για να διασκεδάσω λίγο ακόμη και τελικά είχε όντως πολύ πλάκα μιας και ο Δημήτρης το βρήκε πολύ αστείο και ήθελε να πάει να τον ξυπνήσει για να του την δείξει! "Που είναι ο μπαμπάς;;" τον ρώτησε ο Παναγιώτης και έδειχνε τη ζωγραφιά με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά! (εδώ που τα λέμε, είναι για γέλια η προσωπογραφία- ο μπαμπάς μας είναι πολύ κούκλος εντάξει; Να ξηγιόμαστε για να μην παρεξηγιόμαστε!) 

Εν τέλει καταλήξαμε με χρωματιστά χεράκια και την πιο υπέροχη ζωγραφιά του κόσμου οοοόλου..... 

Ένα παιδί....τι γνωρίζει ένα παιδί;

Ένα παιδί μπορεί να πέσει και να ξανασηκωθεί αμέτρητες φορές. Μπορεί κάποιες φορές να κλάψει αλλά κάτω δεν θα το βάλει. Όσες φορές και να πέσει άλλες τόσες θα ξανασηκωθεί. 

Ένα παιδί δεν φοβάται να εκδηλώσει τα συναισθήματα του. Θα κλάψει γοερά όταν κάτι τον πονέσει, θα γελάσει δυνατά όταν κάτι είναι αστείο, θα τσιρίξει άφοβα όταν κάτι το ενθουσιάσει. 

Ένα παιδί δεν γνωρίζει εγωισμούς. Θα απαιτήσει σθεναρά την παρουσία σου, θα διεκδικήσει την αγκαλιά σου, θα αποζητά τη παρηγοριά σου την ίδια στιγμή που εσύ μπορεί να το μαλώνεις. 

Ένα παιδί δεν γνωρίζει τη λαιμαργία- θα φάει όταν πεινάσει και θα σταματήσει όταν χορτάσει. 

Ένα παιδί θα προσπαθήσει με όλη τη δύναμη της ψυχής του να αποκτήσει αυτό που θέλει. Θα πιστέψει ότι μπορεί και θα τα καταφέρει. 

Ένα παιδί δεν νιώθει ντροπή, η συνείδηση του είναι ακόμη αμόλυντη και αγνή. Ένα παιδί δεν θα σκεφτεί "Τι θα πουν οι άλλοι" 

Ένα παιδί δεν κοιτάει χρώμα δέρματος, οικονομική κατάσταση, εξωτερική εμφάνιση. Ένα παιδί νιώθει τι κρύβεις μέσα στη καρδιά σου. 

Ένα παιδί θα ενθουσιαστεί με πράγματα ασήμαντα και μικρά στα δικά μας μάτια. Θα δώσει όλη του τη προσοχή σε μια πεταλούδα, θα αγγίξει το γρασίδι, θα εντυπωσιαστεί ένα τόσο δα μικρό μυρμυγκάκι....

Ένα παιδί βλέπει πράγματα που εμείς δεν βλέπουμε. Πιστεύει στα θαύματα γιατί είναι το ίδιο ένα και δεν έχει σπαρθεί ακόμα στη ψυχούλα του η αμφιβολία. 

Ένα παιδί νιώθει πράγματα που προσπαθούμε να κρύψουμε. Είναι απόλυτα συντονισμένο με την ανθρωπινή ψυχολογία και βιώνει και αυτό ότι βιώνεις εσύ. 

Μήπως να  σταματούσαμε για μια στιγμή ότι κάναμε και να παρατηρούσαμε ένα μικρό τοσοδούλικο παιδάκι, ένα παιδάκι που μόλις τώρα κάνει τα πρώτα του βήματα στη ζωή; 

Μήπως να σταματούσαμε για λίγο να σκεφτόμαστε τι θα διδάξουμε εμείς σε αυτό και να το αφήσουμε να διδάξει αυτό εμάς; 

Μήπως; 

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas?ref=hl

Λιώνω η δόλια η μάνα....

Μαιμουδάκι μου...

Πονηρέ μπαμπουίνο μου.. 

Βρωμογοριλάκι μου.... (όλο το ζωικό βασίλειο τίμησα δεν έχεις παράπονο!) 

βγάζεις το πάνω σου αριστερό δοντάκι και τα έχεις δει όλα... Πρώτη φορά εδώ και 10 μήνες που έχεις τόσο παράπονο και τόσο κλάμα "άνευ λόγου και αιτίας"... 

Έχει σκιστεί το ούλο μα δεν έχει φανεί ακόμα το δοντάκι που τόσο σε ταλαιπωρεί.  Μόλις ξεμυτίσει θα το μαλώσω για τη ταλαιπωρία που σου προκάλεσε στο υπόσχομαι!

Εντάξει; (Εντάξει!) 

Έχεις αρχίσει πάλι να αποκοιμιέσαι στην αγκαλιά μου με τον ίδιο τρόπο που το έκανες όταν ήσουν νεογέννητος ... Δεν ξέρω αν φταίει πάλι το δοντάκι- μα αυτό, πολύ το απολαμβάνω το ομολογώ. Παίρνεις στάση εμβρυακή μπρούμυτα πάνω στο στήθος μου, τουρλώνεις πωπουδάκι, βάζεις κεφαλάκι στα πλάγια και αναστενάζεις με ανακούφιση.... 

Και εγώ, η δόλια η μάνα,... πονάει η καρδιά μου από την ευτυχία...

Έρχομαι από μακρυά, σφυρίζοντας ύπουλα και σατανικά τον ρυθμό από τον Ροζ Πάνθηρα των παιδικών μου χρόνων, (ή μήπως του Αστυνόμου Σαΐνι; Δεν θυμάμαι πάνε και τόσα- πόσααααα;;;- χρόνια...), περπατώντας όσο πιο καραγκιοζιστικά μπορώ, σιγά σιγά και σταθερά με απώτερο σκοπό να σε γαργαλήσω φυσικά και εσύ το ξέρεις και ξεσπάς σε γέλια και τραντάζεσαι από χαρά αλλά και από τόσο ενθουσιασμό που στο ορκίζομαι μου δίνεις την αίσθηση πως θες να σηκωθείς να τρέξεις για να γλυτώσεις... 

Το λατρεύω αυτό το νέο μας παιχνίδι.... 

Σήμερα όμως μαιμουδάκι... σήμερα έκανες κάτι συγκλονιστικό. Σήμερα λούφαξες στην αγκαλιά μου έτσι χωρίς λόγο. Δεν ήθελες ούτε να φας, ούτε να περιεργαστείς το πρόσωπο μου, ούτε να σε παρηγορήσω από κλάματα, ούτε να μου τραβήξεις τα μαλλιά, ούτε να παίξουμε. Ήθελες απλά να λουφάξεις, να ηρεμήσεις, να μου προκαλέσεις άλλο ένα καρδιακό επεισόδιο απόλυτης ευτυχίας. 

Ενώ έπαιζες, άπλωσες τα χεράκια σου, σε πήρα αγκαλιά και λούφαξες.... 

Άντε με τούμπαρες πάλι... Ξύπνα πάλι από τις 5 αύριο, χαλάλι σου!