Ένα πάτωμα παραμύθια- volume 2

Πριν δυο χρόνια, είχα μοιραστεί μαζί σας ένα πάτωμα παραμύθια σε μια ανάρτηση που αγαπώ πολύ και που μπορείτε να την δείτε εδώ. (και σας προτρέπω να την δείτε!) Όπως ακριβώς έγραφα και τότε, η ώρα που διαβάζω παραμύθια στον γιο μου είναι από τις αγαπημένες μου στιγμές μέσα στην μέρα. 

Πόσο χαίρομαι που δυο χρόνια μετά ισχύει ακριβώς το ίδιο, τόσο για μένα όσο και για το μαιμούδι μου. Τότε, ήταν αδίστακτος, μπορεί να διαβάζαμε και δέκα βιβλία μέσα στην μέρα- και τα βιβλία του Δημήτρη Γεράσιμου δεν είναι πάντα μικρά! Τώρα πια, διαβάζουμε από δυο μέχρι και πέντε βιβλία την ημέρα ξεκινώντας από το πρωί ή όποτε ο ίδιος το επιθυμήσει ή το επιδιώξει. Δύο χρόνια μετά, η βιβλιοθήκη μας αριθμεί περίπου 190 τίτλους και περικυκλώνουν πια το μικρό μου αγόρι... 

Και φανταστείτε πως δεν κατέβασα από τα ψηλότερα ράφια της βιβλιοθήκης τα Χριστουγεννιάτικα και Πασχαλινά παραμύθια μας, όπως και αυτά της παιδικής μου ηλικίας- τα οποία αριθμούν συνολικά σε περίπου 50 τίτλους. Και ναι. Τα έχουμε διαβάσει όλα και τα διαβάζουμε όλα ξανά και ξανά και ξανά. 

Πολλές φορές με ρωτάνε πως έκανα τον Δημήτρη Γεράσιμο να αγαπήσει τόσο πολύ τα βιβλία. Άλλες φορές μου λένε πως απλά είμαι τυχερή που το παιδί μου αγαπάει εκ φύσεως τα βιβλία. Δεν ξέρω τι ισχύει. Εγώ αυτό που γνωρίζω είναι πως- όπως έγραφα και στην προηγούμενη ανάρτηση- όταν ξεκίνησα να του διαβάζω ο μικρός απλά αδιαφορούσε. Δεν καθόταν καν δίπλα μου- απλώς έπαιζε. Αυτό που επίσης γνωρίζω είναι πως με βλέπει και εμένα την ίδια να διαβάζω. Πίνοντας τον καφέ μου, την ώρα που κάνει το μπανάκι του και φυσικά την ώρα που πέφτω για ύπνο. (έχω ξαγρυπνήσει άπειρες φορές μιας και ένα καλό βιβλίο θα το κάνει αυτό). Πολλές φορές με έχει παρακαλέσει να του διαβάσω και από τα δικά μου βιβλία και επειδή δεν το κάνω- μονολογεί πως θα μάθει να διαβάζει και θα το κάνει μόνος του! Γνώμη μου λοιπόν είναι πως πιθανότατα είναι ένας συνδυασμός όλων. Πείσματος δικού μου να του μεταδώσω αυτή την αγάπη αλλά και μίμισης αφού γνωρίζουμε πολύ καλά πως τα παιδιά θα κάνουν ότι βλέπουν- όχι ότι ακούν. 

Αυτό που αγαπώ είναι όταν χαζεύει μόνος του τα βιβλία του. Πολλά πρωινά θα σηκωθεί χωρίς να έρθει να με ξυπνήσει, θα βγάλει κάμποσα αγαπημένα βιβλία από την βιβλιοθήκη του, θα τα βάλει δίπλα του, θα κάτσει οκλαδόν και θα αρχίσει να τα χαζεύει. Όπως ακριβώς και δύο χρόνια πριν- κάθε φορά που θα τον βάλω δίπλα σε ένα βιβλίο για να τον φωτογραφίσω, δεν χρειάζεται να του ζητήσω απολύτως τίποτα. Έχει μια έμφυτη ανάγκη να χαζέψει, να ξεφυλλίσει, να θυμηθεί και να αρχίσει να ζητάει να διαβάσουμε αυτό, και το άλλο και το επόμενο! 

Σήμερα μόνο, διάλεξε οχτώ παραμύθια που του είχαν λείψει να διαβάσουμε. Οφείλω να ομολογήσω, τα έξι του Ευγένιου Τριβιζά. Αρκέστηκε στα δυο για απόψε γιατί είναι μακροσκελή παραμύθια. Τα έχει τοποθετήσει με ευλάβεια στο τραπέζι του σαλονιού για αύριο. 

Και ενώ ονειρεύομαι αυτή την ανάρτηση μήνες τώρα- η αλήθεια είναι πως πήρα μια βαθιά ανάσα πριν αρχίσω να τα μαζεύω πάλι να τα βάλω στην θέση τους- μιας και το μαιμούδι βοήθησε μόνο στο σκόρπισμα φυσικά! 

Γελούσε πονηρά πίσω από τα βιβλία του και ομολόγησε πως χαίρεται γιατί είναι ευκαιρία να τα αναδιοργανώσουμε αφού πάντα ανακατεύονται με το καθημερινό ψάξιμο... Αυτή όμως δεν είναι και η μαγεία μιας βιβλιοθήκης; Ποτέ δεν είναι πολύ καθαρή και ποτέ πολύ σκονισμένη. Γιατί πάντα κάποιος θα είναι εκεί, να ψαχουλεύει, να βγάζει τα βιβλία από τα ράφια και να ξαγρυπνάει διαβάζοντας... 

Αααα.... Μην ξεχάσω φυσικά να σας ξαναδώσω την πολυτιμότερη συμβουλή μας από τα τόσα μαγευτικά διαβάσματα μας... 

Ποτέ να μην κάνετε πιπί στη μέση του Μισισιπή. Να κάνετε από εδώ και πέρα πιπί σας.. στην μπανιέρα! 

(Ευγένιος Τριβιζάς- ποιος άλλος;) 

Ένα πάτωμα παραμύθια...

Νομίζω πως η αγαπημένη ώρα που μοιράζομαι με τον γιο μου, πέρα από το βράδυ που κουρνιάζει στην αγκαλιά μου για να κοιμηθεί,  είναι όταν του διαβάζω παραμύθια. 

Όντας ο αδύναμος κρίκος στα prentend play παιχνίδια, όπου με κατατροπώνει με απέραντη ευκολία ο Παναγιώτης, διεκδικώ το δικό μου μερίδιο στην διασκέδαση με πρωτότυπες ιδέες για κατασκευές και δραστηριότητες, ατελείωτο γαργαλητό και φυσικά το αγαπημένο μου όλων. 

Το διάβασμα παραμυθιών. 

Την πρώτη φορά λοιπόν που διάβασα ένα παραμύθι του Δημήτρη Γεράσιμου και ανακάλυψα αυτόν τον μαγικό κόσμο-  όπου η φωνή σου μπορεί να αλλάξει, οι χειρονομίες να είναι πρωταγωνιστικές και το κάθε ψιθύρισμα, η κάθε απόχρωση της φωνής να παίζει τεράστιο ρόλο- απλά ερωτεύτηκα. 

Ήταν μόλις έξι μηνών μωράκι, όταν ένα μεσημέρι τον ακούμπησα στην κούνια του, έπιασα το "Ένα Κεράκι για το Ρινοκεράκι¨ του Τριβιζά και άρχισα να διαβάζω. Σίγουρα δεν μου έδινε την σημασία που είχα φανταστεί, ωστόσο δεν αγανακτούσε. Εγώ διάβαζα και αυτός έκανε όλα όσα κάνει ένα μωράκι της ηλικίας του. Συνέχισα ωστόσο καθημερινά στο ίδιο μοτίβο, εμπλουτίζοντας αργά και σταδιακά την βιβλιοθήκη του και με πιο μικρά παραμύθια που μπορούσε να αγγίξει και να ξεφυλλίσει μόνος του και κάπως έτσι φτάσαμε στα τρία του χρόνια να έχει μια εξαιρετικά πλούσια βιβλιοθήκη, μα το πιο σημαντικό; 

Να έχουμε διαβάσει κάθε ένα από αυτά του τα βιβλία, το λιγότερο δεκάδες φορές το καθένα. 

Κάθε φορά που τρέχει ενθουσιασμένος με ένα βιβλίο στο χέρι ζητώντας μου να του το διαβάσω, ένα μικρό κομμάτι μέσα μου σπαρταράει από χαρά και σταματώ ότι και αν κάνω για να του, μας,  προσφέρω αυτή την μαγική στιγμή. (εντάξει εκτός από μερικές φορές που έχει έρθει στο κρεβάτι μας γύρω στις τέσσερις τα ξημερώματα με μια αγκαλιά βιβλία και τον έχω στείλει με πολύ συνοπτικές διαδικασίες στο δωμάτιο του!) 

Κάθε βράδυ πηγαίνει στην βιβλιοθήκη του και διαλέγει τα βιβλία που θέλει να του διαβάσω. Πάντα επιλέγω και εγώ ένα. Αυτή είναι η συμφωνία μας. Καθόμαστε, είτε στο καναπέ στο σαλόνι, είτε στην κουνιστή καρέκλα στο δωμάτιο του, κάποιες φορές ξαπλώνουμε στο κρεβάτι του με σβηστά φώτα και τον αγαπημένο του φακό να φωτίζει τις σελίδες, και διαβάζουμε ιστορίες μαγικές με τσαγκάρηδες που φτιάχνουν μαύρα παπούτσια γεμάτα κεραυνούς για τρομερούς δράκους, για την Χρυσομαλλούσα που τρώει το χυλό που προοριζόταν για το αρκουδάκι, για γιγάντια φταρνίσματα που προκαλούν ακραία καιρικά φαινόμενα, για βουβάλια που μπορεί να σου πέσουν στο κεφάλι, ιστορίες που μας ταξιδεύουν και μας πείθουν πως όλα είναι δυνατά αρκεί να το θελήσεις. 

Όταν δε, τον παρακολουθώ να πιάνει ένα βιβλίο, να κάθεται οκλαδόν και να αρχίζει να το "διαβάζει¨ από μνήμης,  απλά με αποτελειώνει. Είναι τόσο γλυκό να βλέπω πως έχει δώσει τόση σημασία σε κάθε λέξη που βγαίνει από στόμα μου, σε κάθε απόχρωση της φωνής, σε κάθε γκριμάτσα και κίνηση μου. 

Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάζετε ατελείωτες ώρες στα παιδιά σας. Μόνο οφέλη έχουν να αποκομίσουν. Και μην κολλάτε σε στερεότυπες εικόνες ή ώρες νομίζοντας πως εφόσον το παιδί σας δεν θέλει να κουρνιάσει δίπλα σας πριν τον ύπνο, δεν θέλει παραμύθι. Αρχικά, ούτε ο Δημήτρης Γεράσιμος ήθελε. Μάλιστα το βράδυ ήθελε τραγουδιστά νανουρίσματα για να αποκοιμηθεί. Ότι διαβάσματα κάναμε, τα κάναμε κατά την διάρκεια της μέρας. (Ακόμα και τώρα σπάνια θα αποκοιμηθεί κατά την διάρκεια ενός παραμυθιού.) Εγώ διάβαζα και αυτός τριγυρνούσε στον χώρο. Μα δεν το έβαλα κάτω. Επέμενα και επέμενα και να που πάντα η επιμονή, η υπομονή και μια καλή ιστορία πάντα νικάνε! 

Σήμερα που κατεβάσαμε όλα τα βιβλία από την βιβλιοθήκη του για να βγάλω την πρώτη φωτογραφία αυτού του κειμένου- ενθουσιάστηκε. Κατευθύνθηκε απευθείας πάνω στο σωρό επιλέγοντας αμέσως, αμέσως δυο τρία εξ αυτών που είχαμε καιρό να διαβάσουμε και ρωτώντας με: "Μαμά, μπορούμε να διαβάσουμε; Τώρα;" 

Και μαντέψτε τι χαμόγελο πήρα όταν τον διαβεβαίωσα πως θα διαβάζαμε όσα παραμύθια ήθελε...

Ααα... Μην ξεχάσω φυσικά να σας δώσω την πολυτιμότερη μας συμβουλή, από τα τόσα μαγευτικά διαβάσματα μας... 

Ότι μα ότι και αν συμβεί, ποτέ, ποτέ, ποτέ, ΠΟΤΕ... ποτέ μην γαργαλάς έναν γορίλα! 

(Ευγένιος Τριβιζάς- who else?) 

Μια στιγμή παγωμένη για πάντα στον χρόνο...

Σήμερα το απόγευμα, ενώ έτρεχα σαν παλαβή να ετοιμάσω σπίτι, εμένα αλλά και το παιδί ώστε να πάμε για δουλειά και ενώ ήμουν ήδη πολύ κουρασμένη μετά από μια δύσκολη ημέρα αλλά μια ακόμα πιο δύσκολη νύχτα, το μαιμουδάκι επέμενε να του διαβάσω ακόμα μια φορά το αγαπημένο του παραμύθι "Ένα κεράκι για το Ρινοκεράκι" του Τριβιζά. 

Δεν είχε σημασία αν είχαμε ήδη καθυστερήσει ή αν απλά δεν άντεχα να διαβάσω για πέμπτη φορά τα ίδια, το κλαψούρισμα του και το βλέμμα λαχτάρας δεν μου άφηναν πολλά περιθώρια... 

Έκατσα στον καναπέ και ήρθε και κουλουριάστηκε δίπλα μου... 

Πρώτο κύμα ηρεμίας... 

Άρχισα να διαβάζω αυτά που πλέον σχεδόν ξέρω απέξω, παραδομένη στην επιθυμία του. Ήσυχος και γαλήνιος με άκουγε με προσοχή. Δεν είχε σημασία αν ήμουν κομμάτια, έκανα όλες τις διαφορετικές "φωνές", όλα τα ηχητικά εφέ με στρατιωτική πειθαρχία... 

Και ενώ σε κάποιο σημείο, προσπερνάει κάποιες σελίδες και με πάει στο αγαπημένο του κομμάτι του βιβλίου παρατηρώ αυτή την εικόνα.... 

Δυο μικροσκοπικά χεράκια που, δεν ξέρω πως να το πω, είναι απόλυτα αφημένα σε αυτά που ακούν, δυο μικροσκοπικά χεράκια εντελώς απροστάτευτα που περιμένουν από εμένα να τα καθοδηγήσω και να τα κρατάω σφιχτά... Και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως το αγαπημένο του κομμάτι στο βιβλίο είναι αυτό που συμπεριλαμβάνει και την μαμά του... Ξαφνικά συνειδητοποιώ πως δεν έχει σημασία πόσα ή τι καταλαβαίνει... Σημασία έχει πως το απολαμβάνει... Ξαφνικά συνειδητοποιώ πως φυσικά και θέλει να του το διαβάζω διαρκώς αφού το μυαλό του ταξιδεύει και η φαντασία του οργιάζει... Ξαφνικά θυμήθηκα πόσο συχνά ξεφύλλιζα και εγώ τα βιβλία μου παρότι μεγαλύτερη... 

Και ξαφνικά συγκινήθηκα... Και ήθελα να παγώσω αυτή τη στιγμή για πάντα στον χρόνο... 

Μικρό μου μαιμουδάκι σε κάθε δυσκολία που θα συναντήσεις στη ζωή σου, σε κάθε αναποδιά και πρόκληση να θυμάσαι πάντα αυτά τα λόγια..

Και η μαμά του το χαιδεύει στοργικά και λέει: 

"Ρινοκεράκι μου καλό, όμορφο και στρουμπουλό
δεν θα ήτανε καλύτερα αν μου τα είχες πει αυτά λίγο νωρίτερα;

                   .........
Μην σε πιάνει καμάρι μου, του λέει, η βιασύνη.
Η βιασύνη είναι μεγάλο ελάττωμα,
γεμίζει με νερά το πάτωμα
και προκαλεί πλημμύρες και υγρασία, 
ενώ η υπομονή έχει μεγάλη αξία. 
Είναι δηλαδή μεγάλο χάρισμα, 
γιατί γλυτώνεις το σφουγγάρισμα
και δεν χρειάζεται να καλείς υδραυλικούς
δυσεύρετους και βλοσυρούς. 

                     .......

Έλα, ξάπλωσε τώρα
στων ονείρων το ντιβάνι, 
ξεκουράσου!
Κάνε νάνι, νάνι!"