Προωρότητα και απώλεια... Χρόνια μετά....

 Έχει καιρό τώρα που ο Δημήτρης Γεράσιμος δείχνει αφοσίωση στην γνωστή διαφήμιση για τις πάνες για τα πρόωρα μωρά, ποτέ όμως μέχρι σήμερα δεν μου είχε εκφράσει τις σκέψεις του. Ταυτόχρονα, φέτος ήταν και η χρονιά που συνειδητοποίησε πως τα μωρά που έχουν προηγηθεί του ιδίου και δεν είναι δυστυχώς στην αγκαλιά μας και στο σπιτικό μας,  είναι αδέλφια του. Σήμερα λοιπόν, μόλις είδε ξανά την συγκεκριμένη διαφήμιση,  με ρώτησε με αγωνία σχεδόν και λίγο λυπημένος - τι κάνουν σε αυτά τα μωράκια οι γιατροί. Του εξήγησα φυσικά ενώ μου δόθηκε η ευκαιρία να του δώσω να καταλάβει πως τόσο μικρά γεννήθηκαν και τα αδέλφια του. Ενδιαφέρθηκε να μάθει αν βοήθησαν οι γιατροί τον αδελφό του και πόσο κατάφερε να ζήσει. Το ίδιο ακριβώς ρώτησε και για την αδελφή του. Δεν γνωρίζω αν διαπίστωσε πως η φωνή μου είχε αρχίσει να σπάει, πάντως η συζήτηση τελείωσε όσο απότομα και μαγικά είχε ξεκινήσει. 

Εγώ επίσης βλέπω εδώ και καιρό την συγκεκριμένη διαφήμιση. Ή μάλλον την μισοβλέπω γιατί μου προκαλεί περίεργα συναισθήματα και ταυτόχρονα απολύτως λογικά. Από την μια σχεδόν λαχταράω να την πετύχω, γιατί βλέποντας αυτούς τους πανέμορφους μαχητές νιώθω λίγο κοντά στα παιδιά μου. Μπορώ να πάρω, έστω και έτσι, μια μικρή γεύση του πόσο μικρά γεννήθηκαν. Σχεδόν θέλω να απλώσω τα χέρια μου, να ανοίξω τις παλάμες μου κόντρα στην άψυχη οθόνη για να νιώσω πως θα τα ένιωθα στην αγκαλιά μου. Θέλω να νιώσω πως θα ήταν αν τα είχα νιώσει και έξω από το σώμα μου... 

Δεν μπορώ όμως. Δεν θα μπορέσω ποτέ. Και τότε είναι που αυτή η διαφήμιση μου δίνει μια μαχαιριά στην καρδιά και αιμορραγώ και πάλι. Για αυτό κοιτάω αλλού και κάνω ότι δεν βλέπω. Και προσπαθώ να μην θυμάμαι πόσο τεράστια και λάθος για το κορμάκι του, φαινόταν η πάνα στον δικό μου γιο. Προσπαθώ να μην θυμάμαι τους μώλωπες στα χεράκια του και τα πατουσάκια του από τα πολλά τρυπήματα, ούτε την τομή στον λάρυγγα του, προσπαθώ να μην θυμάμαι την γύμνια του πάνω σε ένα ψυχρό πράσινο νοσοκομειακό σεντόνι. Προσπαθώ να μην θυμάμαι ότι άφησαν την κόρη μου να σκάσει στο πάτωμα μόνο και μόνο επειδή γεννιόταν ήδη νεκρή. Προσπαθώ να μην θυμάμαι πως κανείς δεν βρέθηκε να μου την δείξει, να την ακουμπήσει στην αγκαλιά μου έστω και φευγαλέα να νιώσω την ζεστασιά της πριν την εγκαταλείψει. 

Δεν γίνεται όμως να μην τα θυμάμαι. Δυστυχώς οι μόνες αναμνήσεις που έχω από τα μωρά μου είναι δυσάρεστες. Αυτές όμως με συνδέουν μαζί τους. Και για αυτό, αυτή η μαχαιριά που νιώθω στην καρδιά είναι τόσο πολύτιμη. Γιατί αυτές οι δυο πληγές σε αυτήν, οι βαθύτερες από όλες στην ζωή μου, είναι αποκλειστικά δικές τους. Είναι αυτές που με συνδέουν μαζί τους και αυτές που αποδεικνύουν πως εγώ είμαι η μητέρα τους και αυτά τα μωρά μου. 

Και δεν ξέρω πότε θα έρθει η στιγμή που το μικράκι μου θα με ρωτήσει τα αυτονόητα. Δεν ξέρω πότε θα με ρωτήσει αν μου λείπουν τα αδέλφια του, αν πονάω για αυτά. Ανυπομονώ όμως για εκείνη την ημέρα. Για να μπορέσω επιτέλους να ελευθερώσω τα δάκρυα μου μπροστά του, να τον πάρω αγκαλιά και ξέρω πως αυτός θα νιώσει τις πληγές στην καρδιά μου να πάλλονται. Γιατί υπήρξε και αυτός κομμάτι αυτού του σώματος όταν οι πληγές ακόμα αιμορραγούσαν. Οι πληγές αυτές ήταν που με έναν μυστήριο τρόπο έθρεψαν την πίστη και την τριπλή αγάπη που βοήθησαν να έρθει αυτός στον κόσμο και στην αγκαλιά μας. 

Εμείς λοιπόν, οι μανάδες των πρόωρων αυτών μαχητών που βιάστηκαν να μας αποχωριστούν, να θυμάστε πάντα πως ζήσαμε από καθόλου έως ελάχιστο χρόνο με αυτά τα παιδιά μας, μα καλούμαστε να μας λείπουν για το υπόλοιπο της ζωής μας. Έτσι. Επειδή απόψε με πήρε το παράπονο πάλι... 

Σχεδόν 9 χρόνια μακριά σου. 
Σχεδόν 8 χρόνια μακριά σου. 
Σχεδόν 6 χρόνια στην αγκαλιά μου. Αγαπώ και θυμάμαι όλα μου τα παιδιά. 

Οι τρεις βέρες που φορώ στο χέρι...

Αχ αυτή η προωρότητα...

Την έζησα στο πετσί μου. Το άσχημο πρόσωπο της. Και πόσες ακόμα μανούλες; Αχ και να ξέρατε. Δεν ξέρετε. 

Αυτή την στιγμή που μιλάμε κάποια μανούλα ξενυχτάει με μάτια μαύρα και μούσκεμα από το κλάμα έξω από μια μονάδα εντατικής νεογνών, λαχταρώντας λίγα λεπτά με το μωρό της που τόσο βίαια και πρόωρα αποκόπηκε από αυτή και το σπιτικό που με τόση, (πόση Θεέ μου) προσπάθεια του είχε φτιάξει. Κάποια μανούλα προσεύχεται, (πόσο προσεύχεται Θεέ μου), να πάρει το μωράκι της σπίτι. Γερό. Δυνατό. Ζωντανό. 

Μην σοκάρεστε. Αυτό είναι το πρόσωπο της προωρότητας. 

Κάποια μανούλα θέλει απλά να ξυπνήσει από αυτόν τον εφιάλτη. Να χαιδέψει την κοιλιά της και να νιώσει την ζωή να κινείται μέσα της. Όχι το απόλυτο κενό. Μια μανούλα θέλει να ξαναείναι έγκυος. Θέλει να της τηλεφωνούν για να ευχηθούν "Να σας ζήσει¨ και να μην σκέφτεται πόσο αντιφατική ακούγεται αυτή τη ευχή... Πόσο ουσιώδης και ειλικρινής. Τόσο που της τρυπάει τα κόκαλα. 

Θέλει να πει ευχαριστώ με χαμόγελο, μα δεν μπορεί. Το έχει χάσει. Μόνο ρυτίδες αγωνίας. Μόνο ατονία στην φωνή. Σοκ. Ακόμα να το πιστέψει. Είχε ακόμα 14 εβδομάδες μπροστά της...  

Δεν είναι έτοιμη. Το μωρό της τόσο μικρό που την σοκάρει. Πως μπορεί ένα τόσο μικρό πλασματάκι να έχει τόση δύναμη; Της δίνει και της ίδιας. Ρουφάει από την δική του δύναμη. Τρομάζει στην προοπτική να πάψει να έχει αυτή την πηγή δύναμης. 

Πανικοβάλλεται στην προοπτική να πάψει να έχει μωρό- έστω και σε θερμοκοιτίδα. 

Αν σας έλεγα μια κουβέντα που μου είχε πει ο Παναγιώτης όταν χάσαμε το δεύτερο μωρό μας, το γιο μας, θα σοκαριζόσασταν. Πόσο όμως ματωμένη αλήθεια κρύβει Θεέ μου. Πόση λαχτάρα να κρατήσεις το μωρό σου κοντά σου με κάθε κόστος... Ακόμα και αν το κόστος είναι η ίδια η τρέλα.... 

Εγώ λοιπόν φοράω τρεις βέρες στο χέρι μου. Μια για τον γάμο μου και μια για κάθε αγγελούδι που αποχωρίστηκα πρόωρα. Νιώθω με αυτό τον, ανόητο ίσως τρόπο, να τα έχω πάντα κοντά μου. Ακόμα και τις μέρες που η ανθρώπινες αδυναμίες μου δεν με αφήνουν να τα νιώθω ψυχικά και πνευματικά. Δεν ξέρω γιατί και πως και έχω πάψει πια να αναρωτιέμαι. Συμβιβάστηκα. Αποδέχτηκα. Αγάπησα τις πληγές μου. Τις χάιδεψα και τις ομόρφυνα. Τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. 

Κάντε μου όμως μια χάρη. Για κάθε μανούλα εκεί έξω που αυτή την στιγμή παλεύει με την ίδια την ζωή. 

Φιλήστε τα παιδιά σας. Αγκαλιάστε τα σφιχτά. Μην τους στερείτε την αγκαλιά σας για κανένα λόγο. Χαμογελάστε τους και πείτε τους πόσο χρώμα έδωσαν στην ζωή σας. Μην μιζεριάζετε με ανούσια πράγματα, μην αναλώνεστε σε αγωνίες χωρίς ουσία. Μην φωνάζεται "μη" όλη την ώρα. Χαρείτε την φασαρία, την ακαταστασία, τις φωνές... Την ζωή...

Γιατί κάπου μια μανούλα παλεύει ακριβώς για αυτά. Παλεύει για τα αυτονόητα. Παλεύει για την ίδια την ζωή. Γιατί κάπου μια άλλη μανούλα λαχταράει ακριβώς αυτά. Γιατί παλεψε και ήρθε αντιμέτωπη με τον θάνατο και την σιωπή του...

Ο δικός μου μικρός πρίγκηπας... (quest post)

Όταν κάποιος αποφασίζει να κοιτάξει την δυσκολία του κατάματα, να την αποδεχθεί και να βρει ακόμα και μέσα σε αυτή την μαγεία, μπορεί... 

Ένα υπέροχο κείμενο από την Μερσίνη και τα Tosodoulika... 

"Κάποτε βρέθηκα μέσα σε μια έρημο. Το αεροπλάνο μου είχε χαλάσει και αν δεν αποφάσιζα να το φτιάξω δε θα είχα καμιά ελπίδα. Έτσι κατέβηκα και έπιασα αμέσως δουλειά.

Μέχρι που ξαφνικά…

Ένα μικρό αγοράκι πλησίασε.

Ήταν μόλις  650 γραμμάρια.

«Θα μου ζωγραφίσεις ένα αρνί;»

Έτσι γνώρισα το αγόρι που άλλαξε τη ζωή μου. Μείναμε μαζί σχεδόν έξι μήνες. Του έλεγα ιστορίες και εκείνος μου ..."

Για την συνέχεια πατήστε εδώ.

Η μαμά Μερσίνη και η δική της ιστορία για τον δικό της άγγελο, τον δικό της μαχητή.

Τα μωρά μας γεννήθηκαν πρόωρα.

Ο Γιώργος είχε βάρος 650 γραμμάρια. Τόσο γεννήθηκε. Μόλις στην 27η

κύησης. Ήταν πολύ μικρούλης. Μικρά και λεπτά χεράκια, ποδαράκια. Σχεδόν 

διάφανος. Όταν έκλαιγε δεν άκουγες ήχο. Ήταν τόσο αδύναμος για να το καταφέρει. 

Με τόσα σωληνάκια στη μύτη και το στόμα, αυτό γινόταν ακόμα πιο δύσκολο. Είχε 

όμως νεύρο. Τσαγανό.

Εκτός από την προωρότητα του, είχε να αντιμετωπίσει και μια σοβαρή καρδιοπάθεια. 

Γνωρίζαμε για την ύπαρξη μιας «μικρής τρυπούλας» από την εξέταση Β’ επιπέδου 

που είχα κάνει, όταν ήμουν έγκυος. Το πρόβλημα όμως επιδεινώθηκε. Το πρώτο 

χειρουργείο, έγινε μόλις 15 μέρες αφού γεννήθηκε. Απ’ ότι μας είπαν οι γιατροί, τα 

πνευμόνια του (και φανταστείτε πόσο μικρά ήταν), γέμιζαν με αίμα και καθώς τα 

φάρμακα δεν βοηθούσαν την κατάσταση, η μόνη λύση ήταν η χειρουργική επέμβαση. 

Οι γιατροί ήταν απαισιόδοξοι. Όχι πως το έλεγαν. Το έβλεπα στα μάτια τους και το 

μόνο που τόνιζαν ήταν η έλλειψη βάρους. Αν θα άντεχε άραγε την αναισθησία. Ο 

μικρός δεν είχε φτάσει ούτε τα 800 γραμμάρια ακόμα.

Η πρώτη μάχη τον έβγαλε νικητή.

Μια εβδομάδα αργότερα του έκαναν μετάγγιση αίματος και στη συνέχεια του 

έβαλαν Hickman (ένα είδος καθετήρα). Κατά τη μεταφορά του στο θάλαμο, ο 

Γιώργος έκανε σπασμούς. Φοβήθηκα. Ο Γιώργος όμως έμεινε κι άλλο μαζί μας.

Το κορμάκι του φούσκωνε και ξεφούσκωνε από τα φάρμακα. Ήταν πολύ δύσκολο να 

πάρει βάρος, αν και ήταν επείγον. Είχε να αντιμετωπίσει και άλλες επεμβάσεις και 

όσο βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση, οι κίνδυνοι παραμόνευαν.

Εκτός από την καρδιά, σοβαρό πρόβλημα υπήρχε και με τα μάτια. Η πρόωρη 

γέννηση του διέκοψε την ανάπτυξη των νεύρων του ματιού. Ο ιατρικός όρος 

αυτού του φαινομένου, είναι «αμφιβληστροειδοπάθεια των πρόωρων». Η ιατρική 

έχει προχωρήσει ευτυχώς και ο κίνδυνος σε άλλες περιπτώσεις μειώνεται. Στη 

συγκεκριμένη όμως περίπτωση συνδυασμού καρδιάς – ματιών και προωρότητας, οι 

πιθανότητες λιγοστεύουν.

Τελικά πρώτα έγινε η επέμβαση, με laser, στα μάτια. Ο γιατρός έδινε λίγες 

πιθανότητες από την αρχή. Εξακολούθησε και μετά το χειρουργείο.

Το μόνο που με έκανε να πιστεύω σε ένα θαύμα, ήταν το μωρό. Δεν είχα δει ποτέ 

κανέναν άνθρωπο να φέρεται έτσι. Πάλευε να ζήσει.

«Πόσο “μικροί” είμαστε τελικά εμείς οι μεγάλοι;»

Οι γονείς να φοβούνται και το παιδί να τους δίνει μαθήματα ζωής και θάρρους!

Ο Γιώργος μας συνέχισε να παλεύει, αν και η γενικότερη κατάσταση της υγείας του 

δεν ήταν ιδανική.

Ο γιατρός που του έκανε το laser στα μάτια, ήταν απαισιόδοξος από την αρχή. Οι 

γιατροί της μονάδας επέμεναν στις ενημερώσεις : «Σταθερά». Κάποια στιγμή πήγαμε 

με τον μπαμπά του, αποφασισμένοι να μάθουμε τι πραγματικά συμβαίνει. Έβλεπα τα 

μάτια του Γιώργου να μην εστιάζουν και να κινούνται ακανόνιστα. Προσπαθούσαμε 

να πείσουμε τη γιατρό που είχε εφημερία, ότι ήμασταν ψυχολογικά έτοιμοι για την 

αλήθεια. Πιέστηκε τόσο από την προσπάθεια μας, που έβαλε τα κλάματα. Παρ’ όλα 

αυτά επέμεινε στο ότι είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη περίπτωση, αλλά «Σταθερά».

Κάποια στιγμή αποφασίσαμε να μιλήσουμε και με τον άλλο οφθαλμίατρο που 

εξέταζε τα μικρά της μονάδας. Ο σύζυγος μου πήγε και τον βρήκε. Του εξήγησε 

πώς έχει η κατάσταση και ο γιατρός είπε τελικά ότι το παιδί δεν βλέπει. Το ένα 

μάτι είχε χαθεί και το άλλο είχε 5% πιθανότητα βελτίωσης. Αυτό ήταν. Τόσο καιρό 

προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να μας το πουν; Από τη μια καταλαβαίνω πως 

κάποιοι γιατροί προσπαθούν να βοηθήσουν την ψυχολογία των γονιών. Να μην 

τους απελπίσουν κλπ. Υπάρχουν όμως γονείς που θέλουν να ξέρουν, για να δουν αν 

μπορούν με κάποιο άλλο τρόπο να βοηθήσουν το παιδί.

Αφού λοιπόν μάθαμε την αλήθεια, ήρθε και μια ευχάριστη στιγμή. Μια απρόσμενη 

χαρά. Ένα γεγονός που δεν περίμενα πια. Μετά από τέσσερις μήνες και είκοσι τρεις 

ημέρες πήρα στα χέρια μου το Γιώργο. Έκλαιγα από συγκίνηση και χαρά. Σιγά-

σιγά άρχισα να το απολαμβάνω. Δεν έπρεπε να χάνω στιγμή χαράς μαζί του. Τον 

χάιδευα, του τραγουδούσα, του έλεγα για τον αδερφό του, που είχε έρθει πια στο 

σπίτι. Έτσι κερδίζαμε δύναμη ο ένας από τον άλλο και στιγμές. Αργότερα, του πήγα 

μια κουδουνίστρα. Δεν είχε σημασία που δεν έβλεπε. Σκέφτηκα πως θα τον βοηθούσε 

να πάρει τη μυρωδιά του σπιτιού μας, θα άκουγε έναν ευχάριστο για τα μωρά ήχο, θα 

του κέντριζε το ενδιαφέρον και παίζοντας και οι δυο μαζί θα επικοινωνούσαμε. Αυτό 

γινόταν σχεδόν κάθε μέρα. (όπως είπα, ο αδερφός του ήταν πια σπίτι, οπότε έπρεπε 

να έχω κάποιον να τον προσέχει.)

Ήρθε όμως ο καιρός και για νέα επέμβαση. Το μωρό παρουσίαζε αρρυθμίες και 

γενικότερα η καρδιά υπολειτουργούσε. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Το χειρουργείο 

έγινε. Μας περίμεναν τρία κρίσιμα 24ωρα. Το πρώτο πέρασε. Στο δεύτερο η 

κατάσταση επιδεινώθηκε. Οι γιατροί προσπάθησαν πολύ να τον κρατήσουν, βάζοντας 

του ένα είδος μικροσκοπικού βηματοδότη. Ο Γιώργος όμως είχε πια κουραστεί.

"Έφυγε", αφού μας είχε διδάξει τη δύναμη της πίστης, τη θέληση για ζωή, την 

υπομονή, το θάρρος και πολλά άλλα πράγματα. Πράγματα που μόνο τα «μωρά 

μαχητές» μπορούν να μας διδάξουν.

(Η Μερσίνη διατηρεί ένα προσωπικό ιστολόγιο σχετικά με την προωρότητα, βοηθώντας έτσι μανούλες που βιώνουν την ίδια κατάσταση. Με πολύ αγάπη, σεβασμό και κατανόηση προσφέρει σημαντική βοήθεια διατηρώντας έτσι τη μνήμη του Γιώργου της ζωντανή, δίνοντας ένα παραπάνω νόημα και σκοπό στον πρόωρο ταξίδι του στον ουρανό. Μπορείτε να την βρείτε εδώ και στην σελίδα της στο facebook.)