Πρόσκληση σε πάρτι...πειρατικό!

Το έχω πει πολλάκις, και δεν θα βαρεθώ να το λέω. Το "vibe" ενός πάρτι- για μένα- γίνεται αντιληπτό από την πρόσκληση! Σε μας αρέσουν οι χειροποίητες προσκλήσεις, γραμμένες και στο χέρι αν είναι δυνατόν!! Φέτος είπαμε να το πάμε ένα βήμα παραπέρα και να τις ζωγραφίσουμε κιόλας- γιατί όχι;; 

Γίνεται άλλωστε πάρτι πειρατικό χωρίς χάρτη θησαυρού; ΔΕΝ γίνεται! Η πρόσκληση λοιπόν για τα έκτα γενέθλια μας, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα λιγότερο από αυτό ακριβώς! Έναν χάρτη θησαυρού! 

Δεν θα σας πως ψέμματα! Δεν ήταν εύκολο! Στις μισές ήδη προσκλήσεις αναρωτιόμουν γιατί δεν έβγαλα απλά φωτοτυπία το πρώτο σχέδιο μου, να τελειώνει η υπόθεση! Όμως δεν θα ήταν το ίδιο. Διότι το χαρτί που χρησιμοποίησα εγώ ήταν σαν πάπυρος. Και η κάθε πρόσκληση είναι μοναδική- καμία δεν είναι απολύτως πανομοιότυπη με την άλλη... Οι πρώτες έχουν πιο μικρά και μαζεμένα σχέδια- οι τελευταίες μεγαλύτερα και εντονότερα! Έφαγα πολλά ξενύχτια, αλλά μου κράτησαν και συντροφιά στις πολύωρες πρόβες του μαιμουδιού στην μουσική έκφραση που ξεροστάλιαζα έξω από το θέατρο με τις ώρες! Εν τέλη, αυτή την πρόσκληση πολύ την αγαπήσαμε- τόσο το μαιμούδι, όσο και εγώ. 

Αρχικά σχεδίαζα με μολύβι τον χάρτη που συμπεριλάμβανε όσα βρήκα στο διαδίκτυο που μου φάνηκαν εύκολα να ζωγραφίσω. 

Έπειτα περνούσα με μαύρο στυλό το περίγραμμα. 

Ζωγράφιζα με ξυλομπογιές τα σχέδια...

Έγραφα το κείμενο της πρόσκλησης...

Και ολοκλήρωνα την πρόσκληση... Ή μήπως όχι; Όχι! Την έκαιγα γύρω γύρω για μεγαλύτερο εφέ....

Και αφού την τύλιγα σε ρολό,  την έδενα με σπάγκο, και την σφράγιζα με βουλοκέρι!! Σωστός χάρτης πειρατικός! (όχι παίζουμε!!!) 

Καταρχάς να τονίσω κάτι σχετικά με το κάψιμο! Από έφηβη έχω μανία να καίω περιμετρικά τα γράμματα μου. Μπορούν να σας το επιβεβαιώσουν όλες οι φίλες μου που έχουν λάβει γράμμα από μένα- και πιστέψτε με τέτοια αγάπη στο γραπτό λόγο από...πάντα, είναι πολλά αυτά τα γράμματα! Ωστόσο, ο πατέρας μου ήταν πολύ αυστηρός σχετικά με το πως θα το έκανα,και ακόμα και τώρα, 1 εκατομμύριο χρόνια μετά (χεχεχε), τήρησα τους κανόνες του. Καίμε λοιπόν πάντα πάνω από νεροχύτη τα γράμματα μας, ο οποίος είτε έχει νερό μέσα, είτε έχουμε την βρύση ανοιχτή. Προσωπικά καίω λίγο λίγο, ίσα που ανάβει η φλόγα και μετά την σβήνω με το χέρι γιατί αν την φυσήξω η κάφτρα συνεχίζει και καίει ύπουλα το χαρτί! ΠΡΟΣΟΧΗ λοιπόν! 

Ήταν λοιπόν αναμενόμενο αφού αλληλογραφούσα πάντα τόσο φανατικά, να ενδιαφερθώ πολύ σύντομα και για το βουλοκέρι. Σε ένα ταξίδι μου λοιπόν τότε στην Αγγλία είχα αγοράσει ένα σετ για σφραγίδα με βουλοκέρι η οποία σφραγίδα είχε το μονόγραμμα μου πάνω. Και ενώ η αρχική ιδέα ήταν να βάλω τους χάρτες μέσα σε γυάλινα μπουκάλια, επειδή δεν βρήκα με φελλό για καπάκι και δεν μου άρεσαν, θυμήθηκα το λατρεμένο μου βουλοκέρι! Πήρα λοιπόν τηλέφωνο στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου το οποίο μου έφερε άμεσα όσα χρειαζόμουν! Ξεκίνησα με πολύ ενθουσιασμό και ένα εκστασιασμένο μαιμουδάκι από δίπλα, για να διαπιστώσω πολύ σύντομα πόσο χρόνο για χάσιμο είχα όταν ήμουν νια!!!! (χαχαχα) Δυομισή σχεδόν λεπτά χρειαζόμουν για κάθε σφραγίδα, περίπου 40 λεπτά για κάθε πρόσκληση, 17 προσκλήσεις μαζί με την δική μας, κάντε τον λογαριασμό!!! Προς το τέλος, σκεφτόμουν πως δεν πάω καλά στα μυαλά μου αλλά όταν έβλεπα την χαρά του μαιμουδιού μόλις άρχισε να τις μοιράζει, άξιζε κάθε ξενύχτι και κάθε κούραση. 

Στις πρώτες προσκλήσεις, ο μικρός καθόταν πάντα απέναντι μου και έφτιαχνε τους δικούς του χάρτες. Τους οποίους και έδωσε μαζί με την πρόσκληση στα άτομα που ο ίδιος διάλεξε. Δεν είναι υπέροχος ο ένας από αυτούς;; 

Εγώ τον λάτρεψα! Τόσο που απογοητεύτηκα που δεν χάρισε και σε μένα έναν! Όσο για τον χάρτη και την πρόσκληση; Όσοι μας παρακολουθείτε και ακόμα περισσότερο όλοι εσείς οι συνήθεις ύποπτοι καλεσμένοι, γνωρίζετε πως δεν υποσχόμαστε ποτέ κάτι που δεν θα προσφέρουμε... Ετοιμαστείτε λοιπόν για περιπέτειες....πειρατικές!!!  

Ahoy matey!!! (χαιρετισμός μεταξύ πειρατών- Αχόυ μέιτ!!!!-με ύφος ανάλογο παρακαλώ πολύ!!) 

Δείτε και τις άλλες μας προσκλήσεις! 

Την πρόσκληση "Ουράνιο τόξο" εδώ 
Την πρόσκληση "Μαιμουδάκι" εδώ 
Την πρόσκληση "Μια μέρα στην παραλία" εδώ 
Την πρόσκληση "Αγώνες ταχύτητας" εδώ
Την πρόσκληση "Ταξίδι στο διάστημα" εδώ.

Μια άκρως καλοκαιρινή πρόσκληση!

Μπορεί για μερικούς να είμαι γραφική, υπερβολική, τρελή, όπως θέλετε πείτε το! Η μέρα ωστόσο που με τύφλωσε το πιο πολύχρωμο ουράνιο τόξο, είναι από τις σημαντικότερες μέρες της ζωής μου και σκοπεύω να την γιορτάζω με υπερβολή και πάθος, μέχρι το ίδιο το μαιμούδι να μου πει: "Εντάξει μάνα, φτάνει. Σταμάτα να με ντροπιάζεις- φέτος θέλω απλά να βγω με τους φίλους μου!!" 

Και αυτή η μέρα δεν είναι άλλη από τα γενέθλια αυτού του πιθηκιού που κοντεύει να με τρελάνει! Φέτος κλείνουμε τα τρία και όπως λέω κάθε χρόνο εμείς πάμε με τα χρόνια. Οπότε φέτος θα γίνει τριπλός χαμός! 

Ένα μήνα λοιπόν σχεδόν πριν την μεγάλη μέρα, οι προσκλήσεις έχουν ήδη μοιραστεί. Φέτος, επέλεξε ο ίδιος τους καλεσμένους του, ε και σε μερικούς που ξέχασε έβαλα εγώ το χεράκι μου να τους θυμίσω! 

Το θέμα το είχα αποφασίσει από πέρσι, όταν είχα βρει τα τέλεια party favors σε τιμή σχεδόν κόστους στο τέλος του καλοκαιριού λόγω του ότι έκλεινε η σεζόν. Ήλπιζα να μην επιβληθεί με άλλο θέμα μέχρι τώρα το μαιμούδι και ευτυχώς ήμουν πολύ τυχερή!

Η θάλασσα  είναι πολύ μεγάλο γιατρικό για τον Παναγιώτη και εμένα, και από ότι φαίνεται μεταδώσαμε αυτή την αγάπη και στον Δημήτρη Γεράσιμο αφού ακόμα και καθ' όλη την διάρκεια του χειμώνα, η παραλία είναι αγαπημένος μας προορισμός. Συνεπώς, το θέμα "Μια μέρα στην παραλία" ήταν για όλους μας η ιδανική επιλογή! Και τι μπορεί να χαρακτηρίσει καλύτερα μια μέρα στην παραλία από μια αγαπημένη, άνετη σαγιονάρα;;; 

Αγόρασα λοιπόν εφτά ζευγάρια σαγιονάρες, (15 λοιπόν προσκλήσεις), και με μόλις με 10. 50 λεπτά είχα την πρόσκληση! (και θα την είχα με 7 ευρώ αν είχα τολμήσει να αγοράσω και σαγιονάρες που είχα βρει πέρσι σε προσφορά στο τέλος της σεζόν με ένα μόλις ευρώ το ζευγάρι.) Μετά αγόρασα και μαγνήτες με 6 ευρώ, κόλλησα πάνω σε κάθε σαγιονάρα και έφτιαξα ένα όμορφο αναμνηστικό για το πάρτι μας που θέλω να πιστεύω πως θα στολίσει τα ψυγεία των καλεσμένων μας! Όλα τα υπόλοιπα υλικά τα είχα ήδη από τις χειροτεχνίες που περισσεύουν κατά καιρούς. 

Διάλεξα ένα χαρτί που θυμίζει άμμο, τόσο στο χρώμα όσο και στην υφή, έγραψα χειρόγραφα το κείμενο μου- όπως προτιμώ πάντα μιας και δίνει μια πιο προσωπική αίσθηση- και πολύ απλά σχεδίασα έναν ήλιο και μερικά κύματα! Το τύλιξα και το έδεσα στην σαγιονάρα μας με ένα απλό σχοινί σαν τριχιά. (δεν ξέρω πως το λένε, μα το λατρεύω το είχα χρησιμοποιήσει και πέρσι!) 

Όπως έγραψα και χθες- (και ναι, ναι από εμένα έκλεψε η πονηρή Σουλτάνα την ιδέα για την πρόσκληση της περπατόπιτας, τστστσ!!)- η πρόσκληση είναι κατά κάποιο τρόπο η "σφυγμομέτρηση" του πάρτι ή του εκάστοτε γεγονότος. Δίνει μια ιδέα για το τι θα ακολουθήσει και πόση υπερβολή ή μη,  να προσμένει κάποιος εκείνη την ημέρα. 

Και εμείς ειλικρινά σκοπεύουμε να φέρουμε την παραλία στο μπαλκόνι μας. Πιστέψτε με! Άλλωστε είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για αυτά τα χεράκια που από την πρώτη στιγμή που με ακούμπησαν- εκεί στην μέση στο στήθος λίγο πιο δίπλα από την καρδιά- έγιναν σφραγίδα απόλυτης αγάπης και αφοσίωσης. 

Για αυτά τα χεράκια τα κάνω ΟΛΑ....