Λίγα άτσαλα κομμένα λουλούδια...

Τι μπορούν να σου κάνουν λίγα λουλούδια σε ένα παιδικό χεράκι... Ή μάλλον τι μπορούν να σου κάνουν λίγα λουλούδια άτσαλα κομμένα, σε ένα παιδικό χεράκι με βρώμικα νυχάκια... Ή ακόμα πιο σωστά, τι μπορούν να σου κάνουν λίγα λουλούδια άτσαλα κομμένα, σε ένα παιδικό χεράκι με βρώμικα νυχάκια και δυο μάτια- τα πιο λαμπερά μάτια- να σε κοιτάνε ορθάνοιχτα γεμάτα χαρά και προσμονή... 

θα σας πω εγώ τι μπορούν να σου κάνουν λίγα λουλούδια άτσαλα κομμένα, σε ένα παιδικό χεράκι με βρώμικα νυχάκια και δυο μάτια- τα πιο λαμπερά μάτια- να σε κοιτάνε ορθάνοιχτα γεμάτα χαρά και προσμονή... 

Μπορούν να φέρουν δάκρυα ευτυχίας στα μάτια σου. Μπορούν να κάνουν την καρδιά σου να χάσει έναν χτύπο. Μπορούν να κλείσουν μέσα τους όλο το νόημα, όλη την ουσία της ζωής σου. Μπορούν και να σε μελαγχολήσουν λίγο. Για αυτά τα γεμάτα μαγεία και παιδική αθωότητα χρόνια που περνάνε τόσο, μα τόσο γρήγορα. Χωρίς να προλαβαίνεις. Χωρίς να χορταίνεις. 

Εγώ τουλάχιστον έτσι νιώθω. Τρέχει ο χρόνος και μαζί του και εγώ. Τρέχω να προλάβω να απορροφήσω κάθε μυρωδιά. Να ακούσω κάθε περίεργα ειπωμένα λεξούλα. Να προσέξω κάθε μικρή λεπτομέρεια σε αυτό το πρόσωπο και κορμάκι που αλλάζει μέρα με την μέρα. Να δώσω βάση σε κάθε ερώτηση. Να χωθώ σε κάθε αγκαλιά που μου δίνεται ακόμα απλόχερα, να ρουφήξω κάθε φιλάκι που μου προσφέρεται. Και έρχονται και κάποιες στιγμές που απλά θέλω να παγώσω τον χρόνο. Να πάψει να τρέχει, να πάψω και εγώ μαζί του. 

Όταν μέσα στην νύχτα κουρνιάζει και πάλι σαν μωρό στο στην αγκαλιά μου. Όταν στην απογοήτευση του, στην "αποτυχία" του θα τρέξει πάνω μου για παρηγοριά. Όταν μου χαιδεύει τα μαλλιά καθώς του διαβάζω παραμύθια. Όταν με αποκαλεί "παραμύθι μου". Όταν με κοιτάει κατάματα. Και όταν αφήνει ξαφνικά την μπάλα του μπάσκετ ενώ παίζει επειδή είδε κάποια λουλούδια τα οποία πρέπει οπωσδήποτε να μου προσφέρει... 

Δεν παγώνει όμως ο άτιμος. Τρέχει, όπως έτρεξε και το μικράκι μου να ξαναπιάσει την μπάλα του. Και μένω μόνο εγώ παγωμένη. Για μια και μόνο στιγμή. Γιατί δεν ξέρω πραγματικά που να την χωρέσω τόση αγάπη... Νιώθω πως θα σπάσει η καρδιά μου. Μα δεν σπάει. Και αυτή η μια και μόνο στιγμή περνάει. Κοιτάω τα άτσαλα κομμένα λουλούδια στο δικό μου πια χέρι και ξέρω πως δεν έχει σημασία... Ο χρόνος θα τρέχει πάντα. Ξοπίσω του και εμείς πάντα. Η ουσία είναι να ξέρεις πότε να παγώνεις τον χρόνο. Έστω και για μια μόνο στιγμή.... 

"Δεν προλαβαίνω..." ( ή απλά δεν θέλω;)

Να οριοθετήσουμε λίγο το "Δεν προλαβαίνω...";; 

Το "δεν προλαβαίνω" έχει να κάνει με επιλογές και προτεραιότητες. Ειλικρινά. Λυπάμαι που το λέω, μα λίγοι είναι οι άνθρωποι που πραγματικά δεν προλαβαίνουν να κάνουν κάποια πράγματα, και πάλι, αυτό έχει να κάνει με επιλογές.  

Επιλογές καριέρας, επιλογές σπουδών ή όχι, επιλογές στις σχέσεις ζωής, επιλογές οικογενειακής κατάστασης, επιλογές κοινωνικού κύκλου, επιλογές προσωπικού χρόνου. 

Τα παραδείγματα που μπορώ να δώσω άπειρα, μα δεν έχει σημασία. Διότι ο κάθε άνθρωπος, η κάθε κατάσταση είναι μοναδική- αν όμως ο καθένας ψάξει βαθιά μέσα του θα δει πως στο κάθε "δεν προλαβαίνω" κρύβεται μια δική του επιλογή. Μια δική του προτεραιότητα. 

Λυπάμαι, μα όταν θες κάτι πραγματικά, όταν κάτι είναι τόσο σημαντικό όσο ή ίδια σου η ζωή, προλαβαίνεις. Θα σκιστείς, θα γίνεις χίλια κομμάτια στην ανάγκη- μα θα το προλάβεις. Θα στερηθείς από τον ύπνο σου, από οτιδήποτε εσύ δεν θεωρείς τόσο σημαντικό ώστε να δώσεις σε αυτό που θεωρείς τόσο σημαντικό.

Σκέψου το.  

Για όσα λες ότι δεν προλαβαίνεις- θυμήσου. Μάλλον δεν τα θες αρκετά. Ή αν τα θες αρκετά, μάλλον δεν έχεις καταλάβει πόσο εύθραστη είναι η ζωή, πόσο πολύτιμος ο χρόνος ώστε να τον αξιοποιήσεις σωστά. Ή δεν έχεις μάθει πως να διαχειρίζεσαι όλη αυτή την τρέλα που λέμε ζωή. 

Ή δεν ξέρω και εγώ τι... 

Έχω ακούσει πολλά δεν προλαβαίνω στην ζωή μου. Το παράδοξο είναι πως τα έχω ακούσει από άτομα που ειλικρινά έχουν όλο τον χρόνο στην διάθεση τους. Από αυτούς που στριμώχνονται, σπάνια το ακούω.

Η ζωή μας είναι αρκετή να χωρέσει τα πάντα. Όσα εμείς τουλάχιστον θέλουμε να χωρέσουν σε αυτήν.