Η βασιλόπιτα μας για το 2015!

Την Βασιλόπιτα την λατρεύω. Είναι πολύ του γούστου μου. Κέικ, γεύση βανίλια- πορτοκάλι, παραδοσιακό βούτυρο, δεν έχω καλύτερο! Για χρόνια έφτιαχνα τη συνταγή της καλής μου Kellou (!) και ήταν απλά απίθανη! Συνταγή για μεγάλο ταψί, πολλά πολλά αυγά, απίστευτη γεύση όπως ακριβώς μου αρέσει! 

Τα δυο τελευταία χρόνια όμως δεν μου πετυχαίνει... Δεν ξέρω γιατί πραγματικά,  (έχω μια θεωρία μα ο Παναγιώτης με κοροϊδεύει πως δεν φταίει αυτό...),  μου πετύχαινε σερί για 5 χρόνια! Μάλιστα μια χρονιά αφού απέτυχε, έφτιαξα και δεύτερη από την απελπισία μου και πάλι δεν πέτυχε. (βούλιαξε θεαματικά στην μέση και δεν ψήθηκε σχεδόν καθόλου) 

Όταν είδα λοιπόν τη συνταγή της Ελεάννας στο Eleanna's Diary Blog που έχουν από τον παππού της, σκέφτηκα να την δοκιμάσω. Έπειτα είδα την απίστευτη ιδέα για το styling της Βασιλόπιτας από το Ανθομέλι και ήρθε και έδεσε! 

Την συνταγή της Ελεάννας θα της βρείτε εδώ ενώ την ιδέα από το Ανθομέλι εδώ.  Το μόνο εξτρά που έκανα εγώ, (από τον φόβο μου!), ήταν να χτυπήσω χωριστά τα ασπράδια μαρέγκα και να τα προσθέσω στο τέλος ενώ κοσκίνισα και το αλεύρι πριν το προσθέσω στο μείγμα. Ξέχασα όμως η χαζοβιόλα να λιώσω το βούτυρο, ελπίζω να μην έπαιξε ρόλο στο αποτέλεσμα. Την έβαλα σε μεγαλύτερο ταψί από όσο χρειαζόταν μιας και δεν είχα το σωστό και στο αμέσως μικρότερο θα φούσκωνε πολύ και δεν το θέλω αυτό στην βασιλόπιτα- οπτικά είναι λίγο πιο λεπτή, μυρίζει όμως υπέροχα- ελπίζω να είναι εξίσου γευστική. 

Όσο για το styling αλα γιαγιά απλά το λάτρεψα. Καλό είναι να έχεις βοήθεια όταν βγάζεις το σεμεδάκι για να αποφύγεις τις κακοτοπιές, εμένα με βοήθησε ο Παναγιώτης και το αποτέλεσμα μας άρεσε πάρα πολύ- ακόμα και το μαιμουδάκι μου ζητάει συνεχώς να τον σηκώσω για να την δει! 

Άντε και του χρόνου γλυκές μανούλες! 

Η Ελεάννα, η πρό(σ)κληση και οι...20 παραξενιές μου...

Αυτοσαρκάζομαι πολύ, οπότε όταν η Ελεάννα από το Oops Blogara μας προ(σ)κάλεσε να γράψουμε για τις παραξενιές μας... δεν δίστασα. 

Έτσι για να έχω και αποδείξεις στο μέλλον για το μαιμουδάκι πως έχω το γνώθι  σ' εαυτόν και τις αναγνωρίζω... (γιατί μάλλον ακόμα θα τις έχω- γκουχ- γκουχ!)

• Έχω σοβαρή ψύχωση με το liposan. Δεν πάω πουθενά χωρίς αυτό και μόλις αρχίζει να τελειώνει σημαίνει συναγερμός για να αναπληρωθεί ενώ πάντα μα πάντα έχω μια μισοτελειωμένη "ρεζέρβα" σπίτι μου και στη δουλειά μου για παν ενδεχόμενο...
• Δεν μοιράζομαι με ευκολία το φαγητό μου ενώ μπορεί να γίνω έξαλλη αν επιχειρήσεις να πιεις από το καφέ μου...
• Οι πετσέτες και τα σεντόνια πρέπει, (απλά πρέπει) να είναι πάντα τοποθετημένα στα ντουλάπια με την "ενιαία" τους πλευρά αλλά και ανάλογα με το χρώμα τους- όχι μόνο για αισθητικούς λόγους μα και για πρακτικούς. 
• Με το ίδιο σκεπτικό τα μανταλάκια σε κάθε ρούχο πρέπει να είναι του ιδίου χρώματος. Δεν ξέρω γιατί, μιας και αν τα κοιτάξεις από μακρυά, πάλι ένα χάος επικρατεί- όμως δεν μπορώ να το ελέγξω...
• Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να φορέσω κάτι πέρα από μπεζ, λευκό, σκούρο μπλε και καφέ. 
• Οι πυτζάμες μου όμως είναι σχεδόν όλες ροζ!
• Απεχθάνομαι το μαύρο, όταν το φοράω, πέφτει η ψυχολογία μου. (παρόλο που θα έπρεπε να φοράω διαρκώς μπας και "κόψει" κάτι...!)
• Δεν μπορώ να κοιμηθώ χωρίς κάλτσες, (ναι ακόμα και Αύγουστο μήνα) και ποτέ μα ποτέ ξεσκέπαστη. (ναι ακόμα και Αύγουστο μήνα) 
• Μπορώ να γίνω έξαλλη με τη φράση "Εμένα δεν μου πέφτει λόγος αλλά..." 
• Δεν μπορώ να με πλησιάζουν πολύ (και πολλοί)- ιδίως άγνωστοι- τρομάζω και αμέσως οπισθοχωρώ....
• Για το νεροχύτη μου έχω τέσσερα σφουγγάρια. Ένα για τα πιάτα μας, ένα για τα ταψιά και τις κατσαρόλες, ένα για το μαιμουδάκι και ένα για να καθαρίζω το νεροχύτη. (εγώ δεν το θεωρώ παραξενιά, μα μου έχουν πει ότι είναι οπότε ποια είμαι εγώ να το αμφισβητήσω;;) 
• Πάντα μα πάντα πρέπει να κλείνω το καπάκι της τουαλέτας πριν τραβήξω καζανάκι και ζητάω και από τους καλεσμένους μου να το κάνουν. (αν ξέρατε γιατί θα το κάνατε και εσείς) 
• Έχω ψύχωση με τα σουβέρ. Έχω ατελείωτα σουβέρ διότι απλά ποτέ δεν είναι αρκετά. Αν κάποιος καλεσμένος δεν ακουμπήσει πάλι το ποτήρι του στο σουβερ, θα σηκωθώ διακριτικά και θα το κάνω εγώ. Βέβαια με έχουν πάρει πια χαμπάρι και με κοροϊδεύουν ενώ η κουμπαρίτσα μου για να με ξεκουράσει όποτε είναι παρούσα αναλαμβάνει αυτή τη "χωροφυλαξία" των ποτηριών...!
• Δυσκολεύομαι πολύ, μα πάρα πολύ, να ζητήσω βοήθεια. (για οτιδήποτε) 
• Λατρεύω να κάνω λίστες και να "τικάρω" αυτά που έκανα. Είμαι ικανή να γράψω κάτι που έχω ήδη κάνει μόνο και μόνο για τη χαρά του "check"!! 
• Αν οτιδήποτε στο σπίτι μου "μετακινηθεί", έστω και στο ελάχιστο, θα το παρατηρήσω και θα το ξαναβάλω στην θέση του ακόμα και αν χρειαστεί να σηκωθώ από ξάπλα. (Κάποτε ο ξάδελφος μου μετακίνησε  το σφουγγαράκι ενυδρείου που υπήρχε με μαγνήτη στην πρόσοψη του. Όταν γύρισα σπίτι ήταν το πρώτο που είδα και το ξαναέβαλα στη θέση του. Το διαπίστωσε και για λίγες μέρες το μετακινούσε κάθε μέρα και λιγότερο. Και πάλι το παρατηρούσα και το έβρισκε ξανά στη θέση του. Τελικά επιβεβαιώθηκε ότι είμαι τρελή και σταμάτησε και ασχολείται.)
• Μόλις διαπίστωσα ότι έχω ήδη γράψει 17 παραξενιές και παρόλο που ξέρω ότι είναι πολλές πρέπει να τις κάνω 20. Απλά πρέπει να στρογγυλοποίησω τον αριθμό... (και δυστυχώς δεν είναι δύσκολο!)
• Δεν υπάρχει περίπτωση να δεις στραβή κορνίζα σπίτι μου- έστω και στο ελάχιστο. Με τρελαίνει!
• Με τρελαίνει οι κουρτίνες να μην είναι μέχρι τέλους τραβηγμένες. Έστω και αν πρόκειται για ένα μόνο εκατοστό. 

Ορίστε. Εύκολα και ανησυχητικά απλά, 20 από τις παραξενιές μου... Αν "σκάψω"και άλλο θα έχω μπόλικο υλικό αλλά νομίζω αρκετά εκτέθηκα! 

(Μαιμουδάκι μου, αν έχω ξεπεράσει έστω και μια από όλες αυτές τις παραξενιές να είσαι περήφανος για την μανούλα. Αν πάλι όχι, δείξε λίγη κατανόηση, ναι;; )