Φτιάξαμε και εκτοξεύσαμε πύραυλο με καλαμάκι! (και τα πνευμόνια μας!)

Έχω ήδη "προδώσει" το θέμα για τα φετινά μας γενέθλια που δεν θα είναι άλλο από το διάστημα! Ο Δημήτρης Γεράσιμος το έχει αποφασίσει από πέρσι, έτσι είχα όλο τον χρόνο στην διάθεση μου για να σκεφτώ όλες τις χειροτεχνίες και κατασκευές που μπορώ να φτιάξω,  να ψάξω διαδικτυακά τα πάντα σχετικά με το θέμα μας- το οποίο παρεμπιπτόντως με εξιτάρει πολύ για αυτό να περιμένετε πολλά τρελά ακόμη- αυτή είναι μόνο η αρχή! 

Φτιάξαμε λοιπόν τον δικό μας πύραυλο και τον εκτοξεύσαμε με μόνη βοήθεια ένα καλαμάκι και τον αέρα στα πνευμόνια μας! 

Η συγκεκριμένη χειροτεχνία με ενθουσίασε γιατί είναι απλή αλλά και πρωτότυπη, ενώ για πιο μεγάλα παιδιά μπορεί να αποτελέσει και πείραμα. Την ιδέα την είδα από εδώ  όπου έχει και δωρεάν εκτυπώσιμο- εμείς ωστόσο σχεδιάσαμε το δικό μας γιατί δεν μου άρεσε τόσο το συγκεκριμένο σχέδιο. Εκτός λοιπόν από το σχέδιο του πυραύλου, θα χρειαστείτε: 

• Χαρτόνι 
• καλαμάκια δυο μεγέθη σε φάρδος. 
• ψαλίδι
• σελοτέιπ
• μαρκαδόρους 

Εγώ αρχικά σχεδίασα τον πύραυλο που ήθελα και το εκτύπωσα όσες φορές χρειαζόμουν στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου. Έπειτα κάτσαμε ένα απόγευμα με το μαιμουδάκι και τους ζωγραφίσαμε. Στην πορεία τους κόψαμε, ναι ναι παρέα- διόρθωσα τις ατέλειες στους δικούς του πυραύλους αφού θέλουμε να είναι αεροδυναμικοί- και τους ξανακόλλησα πάνω σε ένα μεγάλο χαρτόνι. Εμείς επιλέξαμε μπλε σκούρο, εσείς θα επιλέξετε ανάλογα με τα δικά σας γούστα! Και στην πορεία τα έκοψα ξανά περιμετρικά με το σχέδιο.

Όταν τα διαστημόπλοια μας ήταν έτοιμα, μαζέψαμε τα υπόλοιπα υλικά μας και τα τελειοποιήσαμε. Τα διάφανα καλαμάκια που ήταν και τα πιο φαρδιά τα έκοψα σε τρία τεμάχια το καθένα. Στην πορεία έκλεισα πολύ καλά την μια πλευρά τους με σελοτέιπ και τα κόλλησα εξίσου καλά στο πίσω μέρος του πυραύλου με την αεροστεγή μεριά τους προς την μύτη του πυραύλου.  Αυτό ήταν! Έβαλα το πιο στενό καλαμάκι μέσα στο πιο φαρδύ, φυσήξαμε με δύναμη και ο πύραυλος μας  απογειώθηκε! 

Ο Δημήτρης Γεράσιμος όλη μέρα εκτοξεύει τον πύραυλο του στο διάστημα, δοκιμάζοντας πότε πιο κάθετα, πότε πιο οριζόντια, πότε με λιγότερη δύναμη, πότε με περισσότερη. Η συγκεκριμένη χειροτεχνία συγκαταλέγεται στην κατηγορία STEM και με ένα μεγαλύτερο παιδί έχει πολλές ακόμα επιλογές. Να δοκιμάσει να σχεδιάσει τον πύραυλο διαφορετικά έτσι ώστε να έχει περισσότερη αεροδυναμική, να επιλέξει άλλα υλικά για την εκτόξευση ίσως πιο ελαφριά, να πειραματιστεί με τις γωνίες και τις πιθανές καιρικές συνθήκες αν παίζει έξω από το σπίτι! 

Εμείς απλά διασκεδάζουμε και φτιάξαμε τόσα πολλά γιατί θα είναι μια από τις εκπλήξεις που θα κρύβουν τα party favors για τους καλεσμένους μας! (τα υπόλοιπα δεν τα αποκαλύπτουμε ακόμη!) Οπότε με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια που έλεγε και η γιαγιούλα μου! 

Τι λέτε; Θα το δοκιμάσετε;;

Μολυβοθήκες Φανάρια για party favors! (και τις φτιάξαμε εμείς!)

Τα party favors είναι δωράκια που δίνουμε στο τέλος ενός πάρτι ή ενός event στους καλεσμένους μας για να τους ευχαριστήσουμε με την σειρά μας για την παρουσία τους και την αγάπη που μας έδειξαν με το να συμμετάσχουν στην χαρά μας. 

Σε όλα μας τα γενέθλια μέχρι τώρα, τα party favors μας ήταν πάντα κάτι αγοραστό. Στα πρώτα είχαμε κάνει δώρο πολύχρωμες κορνίζες, στα δεύτερα παζλ με μικρό ξύλινο παιχνιδάκι και στα τρίτα μια τεράαστια φουσκωτή μπάλα θαλάσσης. 

Φέτος ήθελα να φτιάξω εγώ τα party favors- όχι μόνο επειδή θα ήταν λιγότερα τα παιδιά και έτσι προλάβαινα- αλλά κυρίως επειδή τα είχα φανταστεί από την πρώτη στιγμή. Εκτός λοιπόν από τα καπέλα που ζωγράφισα η ίδια για κάθε ξαδελφάκι μας, ήθελα να φτιάξω και μολυβοθήκες φανάρια- έδεναν άλλωστε τέλεια με το θέμα μας! (Αγώνες ταχύτητας με πρωταγωνιστή τον Κεραυνό Μακ Κούιν!) 

Δεν θα μοιραστώ μαζί σας οδηγίες γιατί  φυσικά είναι απελπιστικά εύκολο και πάρα πολύ εντυπωσιακό στο αποτέλεσμα. Απλά χρησιμοποίησα κουτιά από γάλα σε σκόνη και γλασέ χαρτί που είναι πιο εύκαμπτο και όμορφο στην όψη. Όλα τα άλλα αφορούν απλά μέτρημα, κόψιμο και κόλλημα! 

Αφού τα φτιάξαμε έπρεπε να σκεφτούμε με τι να γεμίσουν... Συνήθως βλέπουμε πολλές λιχουδίτσες στα party favors κάτι που προσωπικά δεν προτιμώ κυρίως για δύο λόγους. Καταρχάς αν έχουμε πολλά παιδάκια δεν γνωρίζουμε αν κάποιο πάσχει από κάποια αλλεργία ή απλά αν οι γονείς δεν προτιμούν να τρώει τέτοιου είδους τροφές. Γιατί να τους φέρουμε σε δύσκολη θέση; Ακόμα όμως και αν δεν ισχύει τίποτα από αυτά, αρκετά δεν έχουν φάει ήδη στο πάρτι; Γιατί να μπουν στον πειρασμό να συνεχίσουν μόλις φύγουν; Συνεπώς, έπρεπε να σκεφτώ κάτι άλλο και ταυτόχρονα σχετικά οικονομικό. 

Έκανα λοιπόν το εξής: Ο Δημήτρης Γεράσιμος έχει άπειρα τετράδια ζωγραφικής με τον αγαπημένο του ήρωα τον Μακ Κούιν- που ήταν άλλωστε και εν μέρει το θέμα του πάρτι μας- τα οποία ποτέ δεν πρόκειται να τα ζωγραφίσει όλα. Έκοψα λοιπόν όσες χρειαζόμουν από το καλύτερο τετράδιο του, τις δίπλωσα σε ρολό για να μην τσακίσουν και τις έδεσα με δερμάτινο λουράκι. Ξέρετε επίσης όλα αυτά τα μπλοκ με αυτοκόλλητα που έχουν δυο σελίδες με μεγάλα και εντυπωσιακά αυτοκόλλητα και μετά δέκα σελίδες με μικρά αυτοκόλλητα που θα έπρεπε να καλύψουμε όλους τους τοίχους για να τα χρησιμοποιήσουμε; Έκοψα μερικά διαφορετικά μεταξύ τους και πρόσθεσα και αυτά. (πάντα του Κεραυνού Μακ Κούιν). Τέλος αγόρασα ένα κουτί πλαστελίνες και έβαλα δυο διαφορετικά χρώματα σε κάθε παιδάκι, δυο μπαλόνια επίσης σε κάθε μολυβοθήκη, ένα μολύβι στο ανάλογο θέμα και ένα μικρό κόκκινο αυτοκινητάκι φόρμουλα. (Όλα αυτά τα τοποθέτησα αφού έβαλα κόκκινο γκοφρέ χαρτί για να δείξει πιο όμορφο) Έβαλα και μια μπάρα σοκολατένια- έτσι για να μην μείνουν με το παράπονο! Τα τύλιξα όλα με διάφανο σελοφάν, το έδεσα με το δερμάτινο λουράκι και έτοιμο το δικό μας μοναδικό χειροποίητο δωράκι! Για τους άλλους δεν γνωρίζω, το μαιμουδάκι ωστόσο, η ακρίδα μας και η Σουλτάνα ενθουσιάστηκαν! (η βρωμούσα όχι τόσο- μόλις είδε το αυτοκινητάκι είπε με απελπισία "Μα...γιατί;;;" (γνήσια θηλυκό ήθελε μια τόση δα κουκλίτσα!) Εγώ από την άλλη- η τρελή η μάνα- απλά ενθουσιάστηκα που τόσο εύκολα έφτιαξα κάτι όμορφο και πρακτικό! 

(Υπόσχομαι σύντομα και όλο το πάρτι μας- πιστέψτε με έχω πολλά ακόμα να σας δείξω!) 

Ζωγραφίσαμε εμείς τα McQueen τζόκεϊ καπέλα μας!

Από το περσινό κιόλας πάρτι μας, είχα αποφασίσει πως φέτος δεν θα κάναμε ένα, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που τα κάναμε ως τώρα. Οι λόγοι πολλοί, σε μερικούς αναφέρθηκα στην τότε ανάρτηση. 

Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει πως δεν θα το γιορτάσουμε. Απλά θα το γιορτάσουμε αυστηρά οικογενειακώς. Και λίγο... αλλιώς.  Αυτό επίσης δεν σημαίνει πως δεν θα φτιάξω το κατιτίς μου. Εννοείται πως θα το φτιάξω γιατί είναι στην φύση μου να ψάχνομαι και να μην ησυχάζω. 

Αφού λοιπόν περάσαμε από μια φάση που ο Δημήτρης Γεράσιμος ήθελε το θέμα του πάρτι του να είναι όλα τα προηγούμενα μαζί γιατί δεν τα θυμάται, συν λίγο mickey, συν λίγη Κ. Γιώτα από το μάθημα μουσικής έκφρασης, συν λίγο σάντουιτς του γίγαντα, (αγαπημένο παραμύθι του Τριβιζά), συν μπόλικο McQueen- έφυγαν όλα τα υπόλοιπα και έμεινε μόνο ο McQueen.

Όνειρο ζω μην με ξυπνάτε! 

Μην το πάρετε στραβά. Αγάπησα και εγώ αυτόν τον ήρωα που ξεκινάει με τόσο ύφος στην πρώτη ταινία για να γίνει ο καλύτερος χαρακτήρας στην πορεία. Αγάπησα και την μοναδική αφέλεια του Μπάρμπα, την αυστηρότητα του Dc Hudson, την ιταλική προφορά του Γκιούντο, την σιωπή του Λουίτζι, την χαλαρότητα του Φίλμορ και την αυτοπεποίθηση του Ραμόν. Δεν με εξιτάρουν όμως καθόλου τα πάρτι που για να στηρίξεις το θέμα πρέπει απλά να γεμίσεις τον τόπο με εκτυπώσιμα της ταινίας και ασορτί πιάτα, ποτήρια και χαρτοπετσέτες. Στην πορεία όμως άνοιξα το μυαλό μου και μου ήρθε η έμπνευση. Την οποία θα μοιραστώ μαζί σας αργότερα. 

Προς το παρόν θα μοιραστώ μαζί σας την ιδέα μου για ένα από τα δωράκια που θα μοιράσουμε στα ξαδέλφια μας. 

Πάρτι είπαμε δεν θα γίνει σωστά; Τουλάχιστον όχι ένα από τα συνηθισμένα. Άρα καπέλα πάρτι δεν θα χρειαζόμασταν που φτιάχνω κάθε χρόνο. Μα και χωρίς ένα καπέλο ξεχωριστό γίνεται; Δεν γίνεται! 

Άρα...η λύση ήταν μια. Τζόκεϊ καπέλα ζωγραφισμένα στο χέρι με το λογότυπο του McQueen.. Τον κεραυνό δηλαδή με τον αριθμό 95. Και τα φτιάξαμε μόνοι μας! 

Χωρίς καν κάποιο εκτυπώσιμο από το διαδίκτυο, μόνο κοιτώντας την νταλίκα του Mac στο πλάι, (λειτουργώ καλύτερα με το μάτι),  ζωγράφισα αρχικά πάνω στα καπέλα με μολύβι. Στην συνέχεια έκανα το περίγραμμα μαύρο, έπειτα το κίτρινο του κεραυνού και το κόκκινο του αριθμού. Τα δυο τελευταία χρειάστηκαν πολλά χέρια για να δείξουν πάνω στο κόκκινο ύφασμα.  (σχεδόν εφτά περίπου).  Έπειτα έκανα με την μύτη ενός λεπτού πινέλου από την ανάποδη, τις μπιλίτσες που δίνουν την ψευδαίσθηση σκιάς μέσα στον κεραυνό και τέλος "φινίρισα" με ειδικό ασημί χρώμα που δίνει όγκο- είναι σαν στυλό η συσκευασία και απλά ακολουθήσεις με την μύτη τις γραμμές που θες. Χρώματα χρησιμοποίησα ακρυλικά. 

Για να ξεχωρίζει ο εορτάζοντας,  το δικό του καπέλο έχει έναν μεγάλο κεραυνό και τον έχει μπροστά, ενώ τα ξαδέλφια μας έχουν έναν μικρότερο στο πλάι. Στην άλλη μεριά, κάθε καπέλο γράφει το όνομα του κάθε παιδιού. 

Θα πως ψέμματα αν πω ότι δεν ταλαιπωρήθηκα, πιο πολύ λόγω του ότι έπρεπε η κάθε κίνηση από αυτές που ανέφερα παραπάνω να στεγνώνει καλά και μετά να συνεχίζω. Επειδή δε ξεκίνησα να τα κάνω μόλις βγήκαμε από το νοσοκομείο για να καθαρίζω το μυαλό μου- μα ταυτόχρονα υπέφερα από μια ψύξη- αδυνατούσα να κάτσω πολύ με συνέπεια να καθυστερήσω αρκετά μια δουλειά που κάτω από άλλες συνθήκες θα είχα τελειώσει σε δυο μέρες. Με ταλαιπώρησε επίσης το πέντε πολύ- δεν ξέρω γιατί- και η ανικανότητα μου να κρατήσω σταθερό το χέρι όταν ζωγράφιζα το ασημένιο περίγραμμα. 

Ωστόσο το αποτέλεσμα με αποζημίωσε. Μην γελιέστε, είναι ΓΕΜΑΤΑ ατέλειες- φωτογραφήθηκαν πολύ πιο εντυπωσιακά από όσο τα βλέπω εγώ από κοντά- όμως φτιάχτηκαν με πολύ αγάπη και το μαιμούδι μου από το μαύρο κιόλας περίγραμμα είχε αρχίσει τα "ΟΥΑΟΥ!", συνεχίστηκαν καθ' όλη την διάρκεια και  ολοκληρώθηκαν πανηγυρικά σήμερα που είδε και τις υπέροχες αυτές φωτογραφίες!

Τα καπελάκια θα μοιραστούν από την αρχή όταν βρεθούμε να σβήσουμε τα κεράκια.... Άλλωστε θα διεξαχθεί αγώνας... Να μην είναι οι μικροί ήρωες ντυμένοι με τα κατάλληλα αξεσουάρ; 

(Θέλω και από εδώ να πως πόσο μεγάλη ψυχή είναι αυτό το εξαιρετικά ταλαντούχο κορίτσι με τις μοναδικές της δημιουργίες, η γλυκιά μου Ματίνα, που μόλις της έστειλα μήνυμα ρωτώντας την να προτιμήσω ασημένιο ή λευκό περίγραμμα, δεν μου απάντησε απλώς μα μου έστειλε όσες συμβουλές μπορούσε  να σκεφτεί προκειμένου να με βοηθήσει. Με συγκίνησε και το εκτίμησα αφάνταστα, πραγματικά). 

33 μέρες για τα τέταρτα μας γενέθλια και ανυπομονούμε τρελά! 

Μπαλάκια κατά του stress από μπαλόνια και αλεύρι;;;! Φτιάξε τα μόνη σου!

Τις μέρες που προετοιμαζόμασταν για το πάρτι της Τσιχλόφουσκας- τελευταία στιγμή φυσικά αφού όσο και να της πιπίλαγα το μυαλό της αδελφής μου, αν δεν φτάσουν λίγες μέρες πριν από το τέλος της προθεσμίας δεν μπορεί να είναι αποδοτική- έπεσα πάνω σε αυτό το βίντεο.. 

Μου φάνηκε πολύ εύκολο και εφόσον το θέμα μας ήταν Luna Park σκέφτηκα πως θα ήταν μια πολύ καλή ιδέα για party favor. Η Σουλτάνα φυσικά ενθουσιάστηκε όπως πάντα και μου έδωσε την έγκριση της...

Τι το ήθελα;;; Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα πως σίγουρα δεν θα είναι τόσο απλό όσο τα δείχνει το βίντεο... Ή τόσο mess free όσο το δείχνει το βίντεο... (Ιδίως αν έχεις μόλις τρεις μέρες και τουλάχιστον 400 τεμάχια γλυκά να φτιάξεις....). Δεν θα δώσω λεπτομερείς οδηγίες, το βίντεο είναι στην ουσία του θέματος κατατοπιστικό απλά αμελεί να μας δείξει κάποιες κομματάκι σημαντικές λεπτομέρειες... 

Καταρχάς... Πόσο σημαντικό είναι να αφαιρεθεί όλος ο αέρας μέσα από το μπαλόνι.... (αλλιώς δεν έχουμε στρεσομπαλάκι, έχουμε απλά ένα μπαλόνι γεμάτο αλεύρι).  Και πόση αλευροβαβούρα μπορεί να προκαλέσει κάτι τέτοιο... Πως να καθαρίζουμε μετά το αλευρωμένο μπαλόνι... (όχι δεν μένει γυαλιστερό καθ όλη την διάρκεια). Το ότι μια λεπτή κορδέλα δένει πολύ πιο εύκολα από το μέγεθος που μας δείχνει. Και εν τέλει πόσο πολύ θα ματώσουν τα δάχτυλα μας από το δέσιμο του μπαλονιού. Εκτός και αν είμαι εγώ τόσο άσχετη πια, αφού έφτιαξα εν τέλει 38 μπαλόνια και πάλι κάποια δεν τα πέτυχα τέλεια. 

Ωστόσο... Είναι μια πολύ ωραία και οικονομική ιδέα για δωράκι σε πάρτι και ταιριάζει με πολλά θέματα... Επίσης είναι ωραία δραστηριότητα για μεγαλύτερα παιδιά σε πάρτι- εάν και εφόσον αυτό γίνεται σε εξωτερικό χώρο, το τονίζω!

Παρότι λοιπόν μάτωσαν τα δάχτυλα μου, παρότι μου έσπασαν κομματάκι τα νεύρα, παρότι σκούπιζα τρεις φορές την ημέρα, είναι κάτι που προτείνω και θα ξαναέκανα και εγώ η ίδια. (απλά να περάσει λίγος καιρός να ξεχάσω την ταλαιπωρία...). 

Οι συμβουλές μου λοιπόν είναι οι εξής: 

• Για 40 μπαλόνια μικρού όμως μεγέθους, (αυτά παθαίνεις όταν τρέχεις το τελευταίο τριήμερο, δεν βρίσκεις ποτέ αυτό που ψάχνεις), χρειάστηκα δυο κιλά αλεύρι. Τα μικρά είναι ακόμα πιο δύσκολα οπότε προτείνω απαραίτητα το κλασσικό μέγεθος μπαλονιού. 
• Το χωνί να είναι σχετικά μεγάλο επίσης. Ένα ξύλο από σουβλάκι θα βοηθήσει να πέσει το αλεύρι. Φροντίζουμε να γεμίσουμε πολύ πολύ καλά, σχεδόν μέχρι τον "λαιμό" του μπαλονιού, ενώ κατά διαστήματα ζουλάμε το μπαλόνι απαλά ώστε να βγαίνει ο αέρας, ενώ το γεμίζουμε. (απαλά, αλλιώς θα φάτε αλεύρι...)
• Μόλις νιώσουμε ότι γέμισε κάνουμε το εξής: Πιάνουμε τον "λαιμό" με τα δύο δάχτυλα του ενός χεριού σφιχτά. Με το άλλο χέρι αρχίζουμε και ζουλάμε το μπαλόνι πολύ καλά προς τον λαιμό έτσι ώστε να φύγει όλος ο αέρας. Ο αέρας θα φύγει φυσικά μαζί με αλεύρι. Για αυτό κάντε το στον νεροχύτη και μόλις δείτε πόσο πετάγεται μπορείτε να το κάνετε στο μπολ από την σωστή απόσταση ώστε να μην γεμίσετε τον τόπο! (αν και πάντα μπορεί να σας εκπλήξει!) 
• Θα καταλάβετε ότι το έχετε κάνει σωστά όταν ενώ βγάζετε τον αέρα νιώθετε το μπαλόνι σαν πλαστελίνη. Αυτή είναι η σωστή υφή. Πρέπει να θυμίζει πλαστελίνη. Αν δεν "πλάθεται" σχεδόν, τότε έχει και άλλο αέρα και δεν θα στέκεται καλά σε όλα τα σχήματα. 
• Δέστε πολύ πολύ καλά και καθαρίστε το μόνο αφότου κόψετε το επιπλέον κομμάτι του λαιμού- ο οποίος θα φανερώσει και άλλο αλεύρι! (Ω, ναι!) 
• Ανακάλυψα πως ο καλύτερος και πιο ανώδυνος τρόπος να καθαρίσεις αυτά τα μπαλόνια- πριν φυσικά βάψεις ματάκια με μαρκαδόρο- είναι τα... μωρομάντηλα. 
• Διαλέξτε λεπτή κορδέλα, δένετε πολύ πολύ πιο εύκολα! 
• Τέλος, αν προσέξετε στην πάνω φωτογραφία το κεντρικό κίτρινο μπαλόνι που έχει το σωστό μέγεθος έχει γεμίσει πολύ καλά και δεν έχει αέρα. Το μικρό μπλε μπροστά από αυτό, παρότι δεν έχει αέρα, κάνει αυτό το σακούλιασμα λόγω μεγέθους που για μένα ήταν αντιαισθητικό. (και ας μην είχε αέρα μέσα και έπαιρνε διάφορα σχήματα. Το ιδανικό είναι σαν το κίτρινο).

Αυτό! Έτοιμα τα δωράκια σας! Εγώ έφτιαξα 38 και πέταξα 8 γιατί είχαν μέσα λίγο αέρα και δεν μου άρεσαν. Πάντως είναι πραγματικά στρεσομπαλάκια, αφού αν σκεφτείς πόσο με δυσκόλεψαν και με νευρίασαν, μόλις πετύχαινα ένα ακόμη και πλαθόταν σε διάφορα σχήματα, αμέσως ηρεμούσα και γέμιζα χαρά.! Πόσο μάλλον αν στο χαρίζουν χωρίς να έχεις μοχθήσει καθόλου! 

Εσείς τι λέτε; Θα τα φτιάξετε;