Μην στεναχωριέσαι- για εμένα- παχιά είμαι, δεν πεθαίνω.

Σήμερα είμαι πολύ θυμωμένη. Ένας πολύ δικός μου άνθρωπος- δεν έχει σημασία ποιος, θα θύμωνα εξίσου και με έναν άγνωστο- με κοίταξε με θλίψη και μου είπε πως όταν με βλέπει που έχω παχύνει στεναχωριέται πολύ. Για την ακρίβεια είπε "Στεναχωριέμαι πολύ για εσένα". Και δεν θυμώνω πια εύκολα, είναι όμως κάτι εκφράσεις που μου χτυπάνε κόκκινο στον εγκέφαλο... 

"Στεναχωριέμαι πολύ για εσένα" 

Ε, λοιπόν μην στεναχωριέσαι. Γιατί στεναχωριέσαι; Αφού είσαι δικός μου άνθρωπος θα σου πω πως δεν καταλαβαίνω γιατί στεναχωριέσαι για εμένα, αφού εγώ, έχω όλα όσα έχω ζητήσει στην ζωή. Την υγεία μου, ψυχική- σωματική-πνευματική- γιατί ναι, τις χρειάζεται κανείς και τις τρεις- μια οικογένεια, και όταν λέω οικογένεια εννοώ αποκλειστικά τους γονείς μου και την αδελφή μου,  που δεν είναι τέλεια μα με έχει στηρίξει στα πάντα- σε κάθε μου επιλογή- δυο πολύ καλές φιλές, ένα σπιτικό πάνω από το κεφάλι μου, φαγητό στο τραπέζι μου καθημερινά και φυσικά έναν υπέροχο σύζυγο και τρία θαύματα από τον ίδιο τον Θεό. Τα τρία παιδιά μου. (ναι, μετράω και τα αγγελούδια μου-μην αρχίστε πάλι γνωστοί και φίλοι να με ρωτάτε αν είμαι έγκυος)

Ναι έχω κάποια κιλά παραπάνω. Για την ακρίβεια έχω πολλά κιλά παραπάνω. Όχι τόσα όμως που να αποτελούν παθολογική πάθηση. Όχι τόσα που να επηρεάζουν την υγεία μου. Οπότε μην στεναχωριέσαι για εμένα. Εγώ, δεν στεναχωριέμαι. Εγώ, ευχαριστώ τον Θεό για όλα τα καλά που έχω στη ζωή μου. 

Και παρότι είχα και έχω λόγους που έγινα έτσι- που "κατάντησα" μάλλον στα δικά σου τα μάτια- και είμαι σίγουρη πως χαλάω την αισθητική σου, όπως και πολλών άλλων- λυπάμαι πραγματικά πολύ για αυτό μα στεναχωριέμαι και εγώ για εσένα που δεν βλέπεις λίγο παραπέρα. Όχι την ομορφιά της ψυχής μου, ή τέτοιες βλακείες. Όχι. Στεναχωριέμαι για εσένα που πάντα στεναχωριέσαι για τόσο ασήμαντα πράγματα αντί να χαίρεσαι για όλα τα θετικά των δικών σου ανθρώπων, αντί να καμαρώνεις για τα επιτεύγματα τους και τις δυσκολίες που κατάφεραν να αντιμετωπίσουν, αντί στην τελική να προσεύχεσαι περισσότερο από όσο στεναχωριέσαι. 

Να στεναχωριέσαι λιγότερο. Να χαίρεσαι, να καμαρώνεις, να προσεύχεσαι περισσότερο. Όχι τίποτα άλλο, αλλά είσαι δικός μου άνθρωπος και σε πονάω. 

Παρότι έχω ακούσει πολλά σχόλια για το πάχος ανά τα χρόνια και όχι πάντα για το δικό μου, σχόλια άλλοτε ειλικρινή μα αγενή, άλλοτε απλά κακόβουλα και κακεντρεχή, άλλοτε απλά σαχλά... έχω να πω τα εξής: 

Υπάρχει τεράστιος ρατσισμός στην εποχή μας για τους υπέρβαρους ανθρώπους- τόσος που έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε χοντρό το φυσιολογικό και φυσιολογικό το σκελετωμένο. Θυμήσου όμως το εξής: Ένας άνθρωπος που κοροιδεύει έναν άλλον άνθρωπο για τα παραπανίσια κιλά του, κοροιδεύει και έναν  άλλον για την μεγάλη του μύτη, έναν άλλον για τα λίγα μαλλιά του, τα μεγάλα αυτιά του, το μεγάλο του κούτελο, τα στραβά του δόντια και ειλικρινά η λίστα δεν έχει τελειωμό... 

Γιατί ο άνθρωπος που επικεντρώνεται μόνο στα "ελλατώματα" και την "ασχήμια" το κάνει αυτό και στον ίδιο του τον εαυτό και την ζωή του- ακόμα και αν ποτέ δεν το παραδέχεται ανοιχτά- με αποτέλεσμα να περνάει μια ζώη μίζερη και δυστυχισμένη έχοντας χάσει το νόημα. 

Και είναι κρίμα. Είναι κρίμα, διότι η ζωή είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Και δεν είναι πρόβα. Την ζεις μόνο μια φορά. Δεύτερη ευκαιρία δεν έχει. Μα αν την ζήσεις σωστά, όπως έχω διαβάσει κάπου, μια φορά είναι αρκετή. 

Δεν ξέρω... Σκέψου το. Για σένα. Όχι για τον "χοντρό" που βλέπεις να περνάει δίπλα σου. Αυτός πιθανότατα την έχει βρει. 

Ημέρα 300 από τις 365...

Σήμερα είχα μερικές περίεργες συγκυρίες που με κάνουν να γράφω αυτή την ανάρτηση. Μάλλον δεν θα έχει και τόσο συνειρμό, μάλλον την γράφω περισσότερο για μένα... 

Πριν 300 μέρες- την 1η δηλαδή Ιανουαρίου 2015- ξεκίνησα το project #φωτογραφισετο. Ένα project που αποδείχθηκε μεγάλη πρόσκληση αλλά ως γνήσιο ψυχαναγκαστικό πλάσμα δυσκολεύομαι να αφήσω στην μέση κάτι που ξεκινώ. Επιπλέον, στο τέλος κάθε μήνα έπαιρνα μεγάλη χαρά βλέποντας μαζεμένες τις καλύτερες στιγμές κάθε μέρας με αποτέλεσμα όσο ανυπομονώ να φτάσει στο τέλος του, άλλο τόσο έχω μπει σε πειρασμό να το συνεχίσω και του χρόνου... 

Σχεδόν από την ημέρα 220, ανυπομονούσα για την 300η  και ποια θα είναι η φωτογραφία της. Η μέρα λοιπόν αυτή έφτασε και η φωτογραφία της είναι αυτή: 

Και το σχόλιο μου στην ομάδα, αυτό:

 Νομίζω πως παρότι ήμουν σε άρνηση- πιστεύοντας πως απλά είναι τυχαίο - 7 ημέρες στην σειρά επιβεβαιώνουν πλέον πως το μικρό μου μαιμουδακι μεγαλώνει και δεν χρειάζεται πια την αγκαλιά μου για να αποκοιμηθεί...Με λίγα χάδια στην πλάτη, ένα παραμύθι ή ένα τραγουδάκι, αποκοιμιέται κουλουριασμένος δίπλα μου στον καναπέ... Και παραδόξως η 300η μέρα αυτού του χρόνου αποκτά μια ιδιαίτερη, γλυκόπικρη σημασία...‪#‎φωτογραφισετο‬ ‪#‎65_μέρες_για_την_αλλαγή_του_χρόνου‬‪#‎για_την_ακρίβεια_63_έχω_πέσει_δυο_μέρες_έξω_στο_μέτρημα‬

Αναρτώ λοιπόν την φωτογραφία όπως κάνω καθημερινά και μπαίνω στο προσωπικό μου λογαριασμό στο fb όπου βλέπω μπροστά μου μια φωτογραφία πριν από δυο χρόνια και είναι αυτή: 

Είναι το μαιμούδι μου, μόλις 3,5 μηνών πλασματάκι, που κοιμάται στην αγκαλιά μου- όπως πάντα από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε- και που λίγο πριν αποκοιμηθεί παίζει με τα χεράκια του, συνήθεια που έχει μέχρι και σήμερα... 

Ημέρα 300η και αυτή μα του 2013 και πείθομαι ακόμη μια φορά πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία...

27 μήνες μετά και είμαι ακόμα η ίδια ψαρωμένη φρέσκια μαμά... Ακόμα σοκάρομαι με τον χρόνο που κυλάει σαν νερό και τρέχω να τον προλάβω.... Ακόμα θυμάμαι τόσο μα τόσο έντονα πόσο μικρός ήταν, πως ακουμπούσε το κεφάλι του στο στήθος μου και τα ποδαράκια του έφταναν- κουλουριασμένα- στην κοιλιά μου. Τώρα, όταν τον κοιμίζω γεμίζει όλη μου την αγκαλιά. Και όταν τον σηκώνω για να τον πάω στην κούνια του, το κεφάλι του γέρνει στον ώμο μου, τα χέρια του τυλίγονται γύρω από τον λαιμό μου και τα πόδια του κρέμονται και φτάνουν στο πάνω μέρος των ποδιών μου...  

Το μικράκι μου λοιπόν μεγαλώνει... Και μαζί του και εγώ. Μπορεί να μην χωράει πια στην αγκαλιά μου, μπορεί να αποκοιμιέται πλέον έξω από αυτή και ξέρω πολύ καλά πως θα έρθει και η μέρα που θα μου κλείνει την πόρτα χωρίς ούτε ένα καληνύχτα... 

Είναι όλα μέσα στο πρόγραμμα και το ξέρω. Για αυτό απολαμβάνω και ρουφάω κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο. Διότι μεγαλώνει κάθε λεπτό και όσο μεγαλώνει, τόσο θα απομακρύνεται και έτσι θέλω. Έτσι θα ξέρω πως έκανα καλά την δουλειά μου. Μέχρι τότε όμως θα είμαι εδώ, δίπλα του να ζω την κάθε στιγμή. 

Και να ξέρεις... Ναι παλιομαιμούδι σε σένα μιλάω... Όσο και να μεγαλώσεις, ακόμα και αν με ξεπεράσεις στο ύψος... Η αγκαλιά μου θα είναι πάντα ανοιχτή για σένα. Η αγκαλιά μου θα σε χωράει πάντα. Ακόμα και όταν δεν θα σε χωράει.... 

Έγινα κατανοητή; 

Μαθαίνω με τον Τυπάκο- η ισχύς εν τη ενώσει.

Στην φίλη μου, την καρδιακή μου φίλη, Κέλλη- (για μένα πάντα Κελλού)- έχω αναφερθεί αρκετές φορές στα κείμενα μου, όχι μόνο με την ιδιότητα της φίλης αλλά και με την ιδιότητα της λογοθεραπεύτριας αφού πάντα μα πάντα μου δίνει συμβουλές στον τρόπο που θα χειριστώ το μαιμουδάκι όταν προσπαθώ να του μάθω κάτι, αλλά και πολλές περισσότερες τώρα που ξεκινήσαμε το homeschooling. 

Εκτιμώ πολύ την γνώμη της- μιας και την γνωρίζω από πάντα και νιώθω πως είναι γεννημένη για αυτή τη δουλειά- και ακούω με περίσσεια προσοχή τις καθοδηγήσεις της, οι οποίες μέχρι στιγμής με έχουν βοηθήσει πολύ. Δεν έχει σημασία που ο Δημήτρης δεν δείχνει προς το παρόν να αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα που αφορά την ειδικότητα της, για μένα κάθε συμβουλή ειδικού είναι πολύτιμη.

Όταν μου είπε πως το βιβλίο στο οποίο εργαζόταν τόσο καιρό σε συνεργασία με άλλους εξαιρετικούς επιστήμονες στον κλάδο τους, (του λογοθεραπευτή, του εργοθεραπευτή, του ψυχολόγου και του παιδοψυχιάτρου), εκδόθηκε, χάρηκα πάρα μα πάρα πολύ. Γνωρίζω πως ειδικεύεται στο φάσμα του αυτισμού και έχοντας ανάλογη εμπειρία στο στενό μου οικογενειακό περιβάλλον γνωρίζω πάρα πολύ καλά πόσο μεγάλη πρόκληση είναι να προσφέρεις ένα βιβλίο- εργαλείο για τον γονιό που παλεύει και αυτός μαζί με το παιδί του με σκοπό να το βοηθήσει σε αυτή τη τόσο προσωπική, ανάλογα με κάθε περίπτωση, εξέλιξη. 

"Αν δεν προοριζόταν για παιδιά με αναπτυξιακές διαταραχές θα έτρεχα να το αγοράσω" της είπα. 
"Μα, αυτή είναι η ουσία του" μου αποκρίθηκε, "είναι ιδανικό για παιδιά με αναπτυξιακές διαταραχές,  (διαταραχές του αυτιστικού φάσματος, διαταραχές επικοινωνίας, διαταραχή ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητας, νοητική ανεπάρκεια),  αλλά είναι εξαιρετική βοήθεια ακόμα για για παιδιά που δεν παρουσιάζουν τέτοιου είδους δυσκολίες." 

Δεν χρειαζόμουν παραπάνω παρότρυνση, το βιβλίο έφτασε στα χέρια μου και έσκισα με αγωνία την ζελατίνη για να δω πως θα το αξιοποιήσω με το μαιμουδάκι. 

Ενθουσιάστηκα. Μου αρέσει πολύ κατ' αρχάς που είναι σε μέγεθος Α4 διότι είναι πιο εύκολο και για μένα μα και για το παιδί να παρακολουθήσει. Είναι γραμμένο απλά με σαφής οδηγίες, και οι εικόνες είναι βατές και απλές ακόμα και για ένα δίχρονο παιδί. (δεν είναι βέβαια όλες οι εργασίες κατάλληλες ακόμα, μα αυτή είναι η γοητεία των βιβλίων πως αποτελούν μακροχρόνια βοήθεια που δεν χάνεται ποτέ). Είναι χωρισμένο σε ενότητες σχετικά με δραστηριότητες απλές και καθημερινές, που όμως για ένα νήπιο δεν είναι φυσικά αυτονόητες- πόσο μάλλον για ένα παιδί με αναπτυξιακές διαταραχές. 

Ειδική δεν είμαι, και ναι μπορεί να είμαι επηρεασμένη από την αδυναμία μου στην Κελλού μου, μα νομίζω πως έχω δίκιο όταν λέω πως είναι ένα βιβλίο που έλειπε από την ελληνική αγορά, θα είναι πολύτιμο εργαλείο για γονείς με παιδιά στο φάσμα του αυτισμού και γενικότερα στο φάσμα των αναπτυξιακών διαταραχών και ένα ευχάριστο εκπαιδευτικό βοήθημα για γονείς που απλά ψάχνονται και θέλουν δώσουν εκπαιδευτικά ερεθίσματα στο παιδί τους. Άλλωστε, δεν είναι μόνο η δική μου η Κέλλη πίσω από αυτή την προσπάθεια, (Κέλλη Σαμοθρακίτη) μα και άλλοι επιστήμονες ψυχικής υγείας και θεραπευτές,  οι: Βάλλη Σώρρα, Ζάνια Αλεξίου, Φιγαλία Σταματοπούλου, Δήμητρα Ιωάννου και Βάγια Παπαγεωργίου, εξαιρετικές όλες τους και φυσικά εδώ ισχύει το ρητό  "η ισχύς εν τη ενώσει".  

Το βιβλίο "Μαθαίνω με τον Τυπάκο" μπορείτε να το βρείτε από τις εκδόσεις Ροτόντα εγώ σας δίνω μια ιδέα με μερικές φωτογραφίες από τον δικό μας "Τυπάκο". Όσες δε μανούλες βρίσκονται στην όμορφη Πάτρα ή όχι πολύ μακρυά από αυτήν, την Κυριακή 1/11 θα γίνει παρουσίαση του βιβλίου στο ξενοδοχείο Βυζαντινό όπου θα μιλήσουν όλοι οι συντελεστές, ενώ θα προλογίσει ο πυρηνικός γιατρός Θωμάς Γκορίλας, Πρόεδρος του Σωματείου Ψυχικής Υγείας και Εκπαίδευσης των Ατόμων με Αυτισμό του Νομού Αχαΐας (ΕΨΥΕΠΕΑ) 

Αυτό που έχω να αναφέρω εγώ από την ταπεινή προσωπική μου εμπειρία με άτομα που αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους αναπτυξιακές διαταραχές είναι πως πρωτεύοντα ρόλο παίζει η αποδοχή του "προβλήματος" από τον γονέα, έπειτα η εύρεση του κατάλληλου θεραπευτή ανά την περίπτωση και φυσικά εξαιρετικά σημαντική είναι η συνεργασία του γονέα με τον θεραπευτή και η πολύ και προσωπική "εργασία" και στο σπίτι πάντα με την καθοδήγηση των ειδικών. Όταν όλα αυτά συνδυαστούν σε μια καλή συνεργασία, τότε το αποτέλεσμα θα είναι παραπάνω από θετικό. (ξαναλέω, ειδική δεν είμαι, παραθέτω απλά την άποψη μου- πιθανότατα μιλώντας εκ του ασφαλούς) 

* Το κείμενο, δεν αποτελεί διαφήμιση, είναι απλώς μια προσωπική εκτίμηση για μια όμορφη γνωριμία και συνεργασία <3 Αν δεν στηρίξουμε η μια την άλλη, τότε τι; 

Θέλετε να κατεβάσετε τα χειμωνιάτικα;;; Ευκαιρία για κρυφτό....

Όπως έγραψα και πριν λίγο καιρό, είναι μαγικές αυτές οι στιγμές που συνειδητοποιώ πως αν κοιτάξω μια καθημερινή, βαρετή-ίσως και κουραστική δουλειά- μέσα από τα μάτια του παιδιού μου, αποκτά αμέσως μια μαγεία που με κάνει να την βλέπω διαφορετικά, πιο παιχνιδιάρικα... 

Αφού λοιπόν στρώσαμε το σπίτι μας και κάναμε σχεδόν μαζί όλες τις δουλειές για το γενικό καθαρισμό που προμηνύει και τον ερχομό του πολυαγαπημένου μου χειμώνα, είχε μείνει μια εκκρεμότητα. Οι ντουλάπες και η εναλλαγή των καλοκαιρινών ρούχων με τα χειμωνιάτικα. 

Το ξέρω πως μάλλον θα με μισήσετε λίγο με αυτό που θα γράψω, μα για μένα δεν είναι μια τόσο κουραστική δουλειά, εφόσον έχω αρκετό αποθηκευτικό χώρο σπίτι ώστε στην ουσία απλά να μεταφέρω τα ρούχα με τις κρεμάστρες τους από την μια ντουλάπα στην άλλη. Όλα έτοιμα, σιδερωμένα και πλυμένα ήδη! (Τα παλτό, μπουφάν και παπούτσια βρίσκονται 365 μέρες τον χρόνο σε ένα μικρό "βεστιάριο" έξω από την κεντρική είσοδο του σπιτιού) 

Για αυτό ακριβώς το λόγο καθυστερούσα να κάνω την "τράμπα" διότι φοβόμουν πως το μαιμουδάκι θα μου τα ανακατέψει, τσαλακώσει κτλ και στην ουσία θα έκανε μια απλή διαδικασία, δύσκολη. Έψαχνα να βρω την ευκαιρία, μα εφόσον η μια ντουλάπα είναι στο δικό του δωμάτιο και το τερατάκι μου ξυπνάει πανεύκολα, η ευκαιρία όλο και χανόταν... 

Ώσπου διάβασα μια ανάρτηση της γλυκιάς Βασιλικής, η οποία δεν θυμάμαι ποια ήταν ακριβώς για αυτό και παραθέτω το κεντρικό link του blog της, όπου έλεγε πως έφτιαξε τις ντουλάπες και συμμετείχε και η Ρέα η κόρη της, η οποία πολύ πολύ το χάρηκε αφού το είδε σαν παιχνίδι. Και αμέσως σκέφτηκα- γιατί όχι; 

Την επόμενη κιόλας μέρα, έκανα την εξής απατεωνιά... Έβγαλα μια θήκη με δικά μου αγαπημένα ρούχα παλιά, τα οποία φυλάω με την ελπίδα πως κάποτε θα μπορέσω να ξαναφορέσω-( τουτέστιν μέσα στα οποία κάποτε θα μπορέσω να ξαναχωρέσω...!)- και άφησα το μαιμούδι να ξεσαλώσει... Δεν μπορώ να σας περιγράψω τον ενθουσιασμό του... Κατέληξα να τον ψάχνω κάτω από ένα σωρό από ρούχα... (βρε παιδιά... βλέπει κανείς τον Δημήτρη;;;) 

Όσο αυτός λοιπόν ανακάτευε τα ρούχα μου δημιουργώντας έναν απίστευτο πανικό στο δωμάτιο, εγώ έκανα την αλλαγή στα ρούχα. Στην πορεία το ενδιαφέρον του πέρασε στις κρεμάστρες- τις οποίες κρέμασε σχεδόν όλες στο χερούλι της πόρτας εντυπωσιάζοντας με οφείλω να ομολογήσω- ενώ μόλις είχαν μπει σχεδόν όλα σε σειρά ανακάλυψε για πρώτη φορά πως ναι- μπορεί να κρυφτεί μέσα στις ντουλάπες!! (τι εννοείτε πως βλέπετε που είναι ο Δημήτρης, εγώ δεν βλέπω τίποτα!!) 

Την επόμενη μέρα έφτιαξα τα δικά του ρούχα διαχωρίζοντας όσα πλέον δεν του κάνουν και όσα θα του κάνουν και του χρόνου και εκεί είχαμε δεύτερο γύρο στο ντελίριο- όπου "παλιός" πια στην τέχνη "τι ωραία κρυψώνα που είναι η ντουλάπα μου"- πέταξε χωρίς ενδοιασμούς όλα τα παιχνίδια του κάτω, άραξε μέσα και άρχισε φυσικά να γράφει σε ένα κομμάτι χαρτί τα αγαπημένα του γράμματα... (Μ, Ι, Ο, Π, Τ, Η)

Ναι, το παραδέχομαι. Όταν τελείωσα τις δουλειές μου βρέθηκα αντιμέτωπη με άλλες τόσες αφού αντίκρισα ένα τέτοιο χάος... 

... όμως δεν το μετανιώνω... Διότι και το μαιμουδάκι διασκέδασε, αλλά και εγώ μαζί του αφού ουκ ολίγες φορές γέλασα με τα παιχνίδια του και φυσικά το ατελείωτο κρυφτούλι του... 

'Οχι αν τον βλέπετε και εδώ, εγώ θα τρελαθώ... (ο οποίος απατεώνας βρήκε τον τρόπο να κλείνει την ντουλάπα τραβώντας τα κολιέ που έχω κρεμασμένα από την μέσα μεριά...!!) 

Εκεί που θέλω και πάλι να καταλήξω και παραληρώ ως συνήθως, είναι να μην διστάζετε να δώσετε τον χώρο και τον χρόνο στα παιδιά σας να νιώσουν πως σας βοηθούν ή έστω πως σας μιμούνται, διότι και αυτά μαθαίνουν και εσείς... Αυτά μαθαίνουν πως γίνονται κάποιες δουλειές και γιατί γίνονται, ενώ εσείς μαθαίνετε πως να διασκεδάζετε κάνοντας δουλειές που διαφορετικά μόνο πονοκέφαλο θα σας προκαλούσαν... 

Τουλάχιστον εγώ έτσι νιώθω... 

Είμαστε και επίσημα πλέον έτοιμοι για τα Χριστούγεννα... ( 56 και σήμερα!!) 

Μάλλον έτσι είναι ο Παράδεισος...

Στην εκπνοή και αυτού του Οκτώβρη, ενός ομολογουμένως "γεμάτου" μήνα με πληθώρα συναισθημάτων και άφθονης κούρασης, νιώθω την ανάγκη να κλείσω τον μήνα Ενημέρωσης και Ευαισθητοποίησης σχετικά με την Νεογνική Απώλεια και Απώλεια Κύησης, αποκλειστικά με το γέλιο που ακολουθεί το κλάμα, την ευτυχία που ακολουθεί την δυστυχία- με το ουράνιο τόξο που πάντα μα πάντα ακολουθεί την καταιγίδα... 

Για μια γυναίκα που έχασε το μωρό της, η απόκτηση ενός παιδιού, η πραγματοποίηση του ονείρου για την ολοκλήρωση της οικογένειας της, γίνεται σχεδόν σκοπός ζωής. Για αυτή την γυναίκα, το γέλιο, η ευτυχία και το ουράνιο τόξο είναι συνυφασμένα με μια γεμάτη αγκαλιά. 

Για μένα, το γέλιο ζωγραφίστηκε σχεδόν μόνιμα στα χείλη μου την ημέρα εκείνη- περίπου 10:30 το πρωί, μια Τρίτη του Ιούλη- που ακούμπησαν στο στήθος μου το πιο όμορφο μωρό του κόσμου όλου.  Αλήθεια. Ο Δημήτρης- Γεράσιμος ήταν κατακόκκινος, με πυκνά σχεδόν μαύρα μαλλιά, το αριστερό ματάκι μισόκλειστο και το δεξί ανοιχτό, με το πιο απαλό και βελούδινο δέρμα και το πιο παραπονιάρικο, σχεδόν σιωπηλό κλάμα... Εκείνη την ημέρα χαμογέλασα βαθιά μέσα στην ψυχή μου και τα μάτια μου πλημμύρισαν με δάκρυα πραγματικής ευγνωμοσύνης και ευτυχίας... 

Ακούω καμιά φορά από μανούλες πως ξεχνάνε πόσο μικρά ήταν τα μωράκια τους, τι έκαναν και πως αντιδρούσαν στο πρώτο χρόνο της ζωή τους. Σε μένα δεν συμβαίνει αυτό. Ναι, μπορεί να μην θυμάμαι σε χρονικά πλαίσια κάποιες λεπτομέρειες με ευκολία, μα ειλικρινά θυμάμαι κάθε αλλαγή στο προσωπάκι του, κάθε διαφορά στο νιαούρισμα του, κάθε τσαχπινιά, κάθε συναίσθημα που μου προκάλεσε κάθε στιγμή. Ίσως φταίει που τον λαχτάρισα τόσο πολύ... Τόσο πολύ που δεν νομίζω πως μπορώ να το περιγράψω... Ίσως είχα τόση αγάπη συσσωρευμένη για τα αγγελούδια μου την οποία δεν κατάφερα να διοχετεύσω αλλού μέχρι που κράτησα το μαιμουδάκι μου στην αγκαλιά μου... 

Για αυτό και σας υποσχέθηκα- γλυκιές μανούλες αγγέλων που ακόμα περιμένετε το ουράνιο τόξο σας να φανεί- πως όταν φανεί, σχεδόν θα σας τυφλώσει... Δεν θα ξέρετε πως να διαχειριστείτε τόση αγάπη και ευτυχία... Πιστέψτε με... 

Το έχω ξαναπεί. Όταν γέννησα το μικράκι μου σκέφτηκα πως δεν γίνεται να τον αγαπήσω περισσότερο από εκείνη την στιγμή. Κι όμως... Κάθε μέρα τον αγαπώ ακόμα πιο πολύ και ειλικρινά αναρωτιέμαι μέχρι που μπορεί να φτάσει αυτή η αγάπη. Κάθε μέρα γεμίζει την ζωή μου με ανέλπιστες δόσεις ευτυχίας, τόσες που μου αρκούν για δέκα ζωές. Μπορεί να κουράζομαι και εγώ, να μελαγχολώ, να αγχώνομαι και να θυμώνω... αρκεί όμως ένα- μόνο ένα- φιλί από το μαιμούδι μου για να πλημμυρίσει η καρδιά μου ζεστασιά και θαλπωρή. Αρκεί ένα και μόνο φιλί για να νιώσω την ευτυχία. Την απόλυτη, αγνή, αληθινή ευτυχία. 

Μάλλον σαν αυτή που θα νιώθουν τα αγγελούδια μου- τα αγγελούδια σας- στον Παράδεισο. 

Βασικά... μάλλον έτσι είναι ο Παράδεισος... Να το θυμάστε αυτό, ναι; 

Όταν γελάς δυνατά...

Η αλήθεια είναι πως περνάω ένα δύσκολο μήνα. 

Θες είναι ο καιρός που δεν λέει να αποφασίσει κατά που θα κινήσει... Θες είναι που ο μήνας είναι αφιερωμένος στα αγγελούδια μας και έρχομαι σε καθημερινή βάση αντιμέτωπη με αναμνήσεις που πονάνε... Θες που έχω κουραστεί πάρα πολύ από όλες τις δουλειές και το σώμα δεν συνεργάζεται... Θες που λόγω συνθηκών έχουμε κλειστεί πολύ μέσα... 

Όλα λίγο πολύ παίζουν τον ρόλο τους και παρότι από την φύση μου είμαι εκπαιδευμένη να βλέπω πάντα τα θετικά και τις ευλογίες, υπάρχουν και οι κακές οι μέρες που απλά θέλω να παραιτηθώ από κάθε προσπάθεια και να μου επιτρέψω να αφεθώ για λίγο στην μελαγχολία μου... 

Μέσα σε όλα αυτά, σήμερα για πρώτη φορά μετά το baby swimming, ξεκινήσαμε με το μαιμούδι μια δραστηριότητα, μουσικής έκφρασης αυτή τη φορά. Ως βαθιά ντροπαλό άτομο που δύσκολα κοινωνικοποιείται, (εγώ-κι όμως τα έχουμε ξαναπεί- αλλά και το μαιμούδι), και με όλη αυτή τη κακή διάθεση να με έχει καταβάλει- βρέθηκα στον χειρότερο "εφιάλτη" μου- ανάμεσα σε άλλες μανούλες και τα παιδάκια τους να καλούμαι να χορέψω, να φωνάξω, να κάνω γκριμάτσες, γενικά να φερθώ και εγώ μαζί με το παιδί μου, σαν ένα παιδί... 

Επειδή όμως, άπαξ και ξεκινήσω κάτι είμαι σωστός στρατιώτης, ακολούθησα τις εντολές κατά γράμμα. Εκεί λοιπόν, στα πρώτα δέκα λεπτά του μαθήματος, που "έπρεπε" να μιμηθώ την δασκάλα μας και να περπατήσω όσο πιο αστεία μπορείτε να φανταστείτε, να τραγουδήσω δυνατά και να κάνω μορφασμούς, αστείους ήχους και γκριμάτσες... εκεί, γέλασα μέσα από την καρδιά μου. Ξέχασα τα κοινωνικά μου άγχη και τις ανησυχίες για το πόσο γελοία μπορεί να δείχνω, σχεδόν έπαψα να βλέπω όλα τα πρόσωπα γύρω μου... Επικεντρώθηκα μόνο στο παιδί μου, που έλαμπε το βλέμμα του να με βλέπει να γίνομαι και εγώ πιο "φυσιολογική" στα δικά του αθώα μάτια,  και η ψυχή μου γέμισε χαρά και ευεξία.... 

Εκεί μέσα στο μάθημα μουσικής έκφρασης του δίχρονου γιου μου, έμαθα πρώτη εγώ- ξανά από την αρχή- πόσο υπέροχο είναι να αφήνεσαι και απλά να απολαμβάνεις την στιγμή. Έμαθα ξανά από την αρχή πως και λίγη "χαζομάρα" δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Μάλλον τον ωφέλησε κιόλας... 

Εκεί μέσα στο μάθημα θυμήθηκα πως αν γελάσω δυνατά, θα το ακούσουν οι φόβοι μου και θα σκορπίσουν μακρυά... 

Εσείς πότε γελάσατε τελευταία φορά δυνατά και με την καρδιά σας; 

Κατευθείαν από τον Παράδεισο....

Όταν γέννησα το Δημήτρη Γεράσιμο τα λευκά είδη που επέλεξα μόνο λευκά δεν ήταν. 

Ήταν πολύχρωμα,  με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου πάνω τους. Πραγματικά, αν μπορούσα να βάλω και άλλα θα έβαζα. Η επιλογή μου αυτή δεν είχε να κάνει με το γεγονός πως το μαιμουδάκι μου είναι το ουράνιο τόξο μας, όπως λένε οι Αμερικάνοι το μωρό που ακολουθεί μετά από μια νεογνική απώλεια. Όχι. 

Ο λόγος που τα διάλεξα όλα πολύχρωμα ήταν άλλος... 

Στο δεύτερο αγγελούδι μου, όταν μπήκα πλέον στον έβδομο και όντας κλινήρης μέσα στην κλινική, έστειλα την μητέρα μου και την αδελφή μου να ψωνίσουν τα λευκά είδη του μωρού. Τότε είχα επιλέξει να μην γνωρίζω το φύλο, ήξερα όμως βαθιά μέσα μου πως είναι αγόρι. Όπως ήξερα και πως θα γεννούσα πρόωρα. Τους είχα δώσει λοιπόν ρητή εντολή. Όλα τα ρούχα του μωρού- ασπρόρουχα, σεντόνια, κουβερτούλες- όλα θα ήταν αυστηρώς λευκά. Η αλήθεια είναι πως δεν βρίσκεις εύκολα μεγάλη ποικιλία από λευκά μωρουδιακά και η πρόκληση ήταν μεγάλη. Μα εγώ επέμενα. 

Όταν έμαθαν οι μαίες "τα νέα" για τα ρουχαλάκια του μωρού, μου έβαλαν τις φωνές. "Γιατί;" μου έλεγαν, "Πάρε χρωματάκι, πολλά χρωματάκια, τι πειράζει αν δεν ξέρεις το φύλο του παιδιού- πάρε πορτοκαλί, πράσινα, κίτρινα" 

"Δεν είναι για αυτό" τους έλεγα. "Ξέρεις γιατί παίρνω λευκά;" "Γιατί το δικό μου το παιδί θα είναι αγγελούδι" έλεγα με καμάρι... 

Και πράγματι καμάρωνα. Δεν είχε περάσει καν από το μυαλό μου ότι θα έχανα και το δεύτερο παιδί μου και ας είχα χάσει το πρώτο. Όχι. Ήμουν απόλυτα σίγουρη πως θα το γεννήσω και θα είναι ένα σκέτο αγγελούδι. 

Και να που είχα δίκιο. Και το γέννησα και είναι πράγματι ένα αληθινό αγγελούδι. Με τα φτεράκια του, τα λευκά του ρουχαλάκια και όλα του... Ήταν όλα έτοιμα για το μακρινό του ταξίδι, όλα έτοιμα από μια μανούλα που χωρίς να το γνωρίζει τότε, είχε ήδη λάβει Θεία Φώτιση...

 Πολύ συχνά στις προσευχές μου, ακόμα και στον εαυτό μου τα βράδια που πέφτω να ξαπλώσω, παραπονιέμαι που δεν έχω δει κανένα όνειρο με τα αγγελούδια μου. Κανένα που να με καθησυχάσει, να μου δώσει λίγη λύτρωση, να δω ξανά τα προσωπάκια τους. Τώρα όμως που ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο, σκέφτομαι... Μήπως αυτό το συναίσθημα που είχα ούσα έγκυος στο δεύτερο αγγελούδι μου, αυτή την βεβαιότητα πως θα είναι αγγελούδι και με γέμιζε καμάρι και περηφάνια, είναι ο δικός μου οιωνός; Ο οιωνός πως είναι πράγματι τόσο ευτυχισμένα όσο θέλω να φαντάζομαι; 

Σας υποσχέθηκα μετά τις 15 του μηνός αισιοδοξία, ελπίδα και πίστη. Μην γελιέστε. Τέτοιο κείμενο είναι και ας βλέπω θολά την οθόνη από το κλάμα. 

Η λύπη νομίζω πως πάει "πακέτο" με όλα τα συναισθήματα. Δεν γίνεται να έχεις περάσει έναν τέτοιο πόνο στην ζωή σου και να επιστρέψεις στα θετικά χωρίς αυτόν να τα συντροφεύει. Απλά δεν γίνεται. 

Αν δεν έρθει ο πόνος, δεν θα γονατίσεις ώστε να χρειαστεί να βρεις δύναμη για να ξανασηκωθείς. Αν δεν έρθει ο πόνος δεν θα κλάψεις, δεν θα ουρλιάξεις ώστε μετά να ξαλαφρώσεις και να γαληνέψεις. Αν δεν έρθει ο πόνος δεν θα διαλυθείς τόσο πολύ που να αναγκαστείς να δεις την ζωή με άλλο μάτι και να  αρχίσεις να "χτίζεις" από την αρχή τον νέο- καλύτερο- σου εαυτό. 

Ο πόνος είναι σιωπή μα δεν υπάρχει πιο εκκωφαντικός ήχος από την σιωπή. Και σε αυτή την "σιωπή" οι προσευχές φτάνουν μέχρι τον Θεό...  Και ο Θεός θα φροντίσει να πάψει η σιωπή. Να καταλαγιάσει ο πόνος. Να έρθει η αποδοχή. Η γαλήνη. Το θαύμα. 

Το δικό μου θαύμα, το δικό μου ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα, φέρει το όνομα Δημήτρης- Γεράσιμος. Για τους φίλους μαιμουδάκι. Και αν δεν είναι αυτό θαύμα τότε τι; Αν δεν είναι καθένας από εσάς ένα θαύμα, τότε τι; 

Αν δεν είναι θαύμα και Θεία παρέμβαση το γεγονός πως, γλυκιά μανούλα, έθαψες το μωρό σου μα στέκεσαι ακόμα όρθια, τότε τι; 

Σου δίνω λοιπόν τώρα υπόσχεση. Υπόσχεση που νιώθω βαθιά μέσα στην ψυχή μου λες και μου την δίνουν τα ίδια μου τα αγγελούδια. 

Θα ξημερώσει η μέρα που θα φανεί και το δικό σου ουράνιο τόξο. Και δεν μπορείς να φανταστείς πόσο λαμπερό θα είναι... Δεν μπορείς να φανταστείς πόση μα πόση αγάπη θα πλημμυρίσει η καρδιά σου... Και θα είναι τόσο το φως και η αγάπη που μόνο μια εξήγηση υπάρχει και να το θυμάσαι... 

Αντανακλάται κατευθείαν από τον παράδεισο... Ξέρεις εσύ από που... Δεν χρειάζεται να στο πω εγώ... 

Κατάλαβες;