Όταν ήμουν παιδί... Τι ήταν τα Χριστούγεννα για μένα, όταν ήμουν παιδί;...

Να πως έχει... Για το τι είναι Χριστούγεννα για μένα έχω γράψει ήδη. Προχθές όμως την ώρα που κοίμιζα το μαιμουδάκι στο σαλόνι και πρόσεξα τα ματάκια του να λαμπυρίζουν κοιτώντας τα φωτάκια του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, μπήκα σε σκέψεις.... 

Τι ήταν τα Χριστούγεννα για μένα, όταν ήμουν παιδί;Και πιστέψτε με, βυθίστηκα σε πολλές σκέψεις και αναμνήσεις... 

Χριστούγεννα λοιπόν για μένα, όταν όμως ήμουν μόλις ένα μικρό παιδί, ήταν: 

Η λαχτάρα να πείσω την μητέρα μου να στολίσουμε το δέντρο όσο πιο σύντομα γινόταν. 

Τα άπειρα φωτάκια στο δέντρο μας και εμένα να ζητάω κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα... 

Οι μεταμεσονύκτιες βόλτες μου στο σαλόνι- και ας ήμουν φοβιτσιάρα- μόνο και μόνο για να ξαπλώσω στον καναπέ και να χαζεύω τα φωτάκια να αναβοσβήνουν. 

Την μητέρα μου να σηκώνεται και να μου βάζει τις φωνές πως θα κρυώσω και να γυρίσω στο κρεβάτι μου. 

Τα όνειρα που έκανα εκείνες τις σιωπηλές ώρες στο σαλόνι, η πίστη πως υπάρχει μαγεία, υπάρχει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο για όλους τους ανθρώπους. 

Η κοτόσουπα της γιαγιάς μου. 

Οι δύο μέρες που έκλεινε το μαγαζί και είχαμε τους γονείς μας αποκλειστικά δικούς μας, στο σπίτι μας, ακόμα και τις βραδυνές ώρες. 

Οι βόλτες στα μαγαζιά με την μητέρα μου, πάντα να προσπαθώ να αποσπάσω ένα ακόμη δωράκι. 

Οι ατελείωτες ώρες που χάζευα τα διαφημιστικά φυλλάδια αλλά και τις διαφημίσεις στην τηλεόραση για να αποφασίσω με σύνεση τι δώρο θα ζητούσα από τον Άγιο Βασίλη. 

Εκείνη η τελευταία μέρα στα αγγλικά που η δασκάλα μας, η Miss Dimitra, μας μοίραζε χειροποίητα μπισκοτάκια και τραγουδούσαμε επί μια ώρα μόνο Χριστουγεννιάτικα τραγούδια. 

Να προσπαθώ πάντα να εξηγήσω στις φίλες μου γιατί εμάς ο Άγιος Βασίλης ερχόταν στις 25 Δεκέμβρη και όχι την Πρωτοχρονιά... 

Τα θεατρικά και τα ποιήματα στο σχολείο.  

Η αγωνία να δω τι δώρα θα είχε σκαρφιστεί πάλι να μου πάρει η αδελφή μου και πως θα μου τα είχε τυλίξει... 

Να μην τολμώ ποτέ μα ποτέ να βγω να πω τα κάλαντα. 

Να γεμίζω την αλληλογραφία μου με άπειρα ζωγραφιστά γκι και έλατα. 

Να στέλνω ευχητήριες κάρτες σε όλους. Μα όλους. 

Να συγκινούμαι ενώ τραγουδάω τον Μικρό Τυμπανιστή. 

Μα πιο πολύ Χριστούγεννα για μένα ήταν όλη αυτή η μαγεία, η πίστη να πιστεύεις σε κάτι ακόμα και αν δεν το βλέπεις, η καλοσύνη που ως δια μαγείας καταβάλει τους περισσότερους εκείνες τις Άγιες μέρες. 

Πράγματα που σηματοδοτούν ακόμα και σήμερα για μένα, ακριβώς αυτό. Τα Χριστούγεννα. 

Εσύ ακόμα να θυμηθείς το παιδί που ήσουν κάποτε, κάποια Χριστούγεννα; 

Μαιμουδάκι μηνών... 28!

Μαιμουδάκι μου... 

Σήμερα μου ζήτησες να σε μετρήσω στο ύψος. 89 πόντους γράψαμε στο μέτρο που έχεις κολλημένο στην ντουλάπα σου και το κοιτούσες όλο καμάρι...

"Μεγάααλος" λες κάθε φορά που τρως ή πίνεις κάτι "Μπαμπάαας" συνεχίζεις "Αβάαανι" και δείχνεις το ταβάνι, εννοώντας πως θα γίνεις τόσο ψηλός όσο ο πατέρας σου, μέχρι δηλαδή το ταβάνι. 

Και συνειδητοποιώ πόσο μεγάλους μας βλέπεις και πόσο απότομη θα είναι η διαπίστωση σου μεγαλώνοντας πως κατά κάποιο περίεργο τρόπο είμαστε κοντύτεροι από όσο μας θυμάσαι, λιγότερο σπουδαίοι και υπέροχοι... 

Το ξέρω αυτό, για αυτό απολαμβάνω κάθε λεπτό και στιγμή αυτών των χρόνων που είμαστε το κέντρο του σύμπαντος σου... 

Είσαι και επίσημα ένα παπαγάλακι αφού επαναλαμβάνεις κάθε λέξη που λέμε... (κάνοντας μας να καταλάβουμε πως για λίγα πράγματα μπορούμε πια να μιλάμε μπροστά σου!) Ενώ μιλάς σχεδόν κανονικά, (συνεχόμενες προτάσεις μέχρι τρεις λέξεις), τώρα τελευταία προσθέτεις σε όσες τελειώνουν σε σύμφωνο το "ι". 'Ετσι το τοστ έγινε τόστι, το κεικ, κείκι,ο χυμός, χυμόσι, κ.ο.κ...

Πολύ το απολαμβάνω! 

"Εγώ, εγώ, ΕΓΩ!", Μόνος, μόνος, ΜΟΝΟΣ" είναι οι πλέον αγαπημένες λέξεις σου αυτή την περίοδο. Επιχειρείς να γθυθείς μόνος σου και ξαφνικά σε βλέπω με μια μπλούζα μπλεγμένη γύρω από το κεφάλι σου να γυροφέρνεις σαν μεθυσμένος στο σαλόνι, φωνάζοντας "Μαμάαααα". Βγάζεις τις κάλτσες  σου μόνο για να, (μην),  τις ξαναφορέσεις. Φοράς τις γαλότσες σου μόνος σου και λες όλο καμάρι, "Μεγάαααλος". 

Έχεις ακόμα μια πιπίλα, (ξέσκισες με τα δόντια σου όλες τις υπόλοιπες), την οποία όταν στην πήραμε σου είπαμε πως είναι η τελευταία πιπίλα και να την προσέχεις γιατί αν την κόψεις θα την στείλουμε στο ποτάμι μαζί με τις άλλες πιπίλες και μετά δεν έχει άλλη, (από το παραμύθι που σου διαβάζουμε σχετικά), και 3 μήνες μετά,  λάμπει είναι σχεδόν σαν καινούργια! (όλα τα καταλαβαίνεις άτιμο πλασματάκι μου εσύ...)

Τρελαίνεσαι για το παιχνιδοσχολείο μας, για τις βόλτες μας, είσαι πλέον σε φάση που μπορείς να παρακολουθήσεις μια ολόκληρη παιδική ταινία χωρίς διακοπή. Αγαπημένη σου αυτή την εποχή την οποία βλέπουμε μια φορά την εβδομάδα, το Polar Express. 

Βρίσκεσαι σε μια μεγάλη εσωτερική διαμάχη μέσα σου αυτή την περίοδο αφού πραγματικά δεν ξέρεις τι να ζητήσεις από τον Άγιο Βασίλη. Ένα τραίνο που να κινείται σε ράγες ή ένα πειρατικό καράβι;... Νιώθω την αγωνία σου και σοκάρομαι για μια ακόμη φορά που αντιλαμβάνεσαι πως μπορείς να ζητήσεις μόνο ένα... 

Το μάθημα μουσικής έκφρασης που ξεκινήσαμε σε έχει απλά αποτρελάνει, με κοιτάς με βλέμμα λατρείας κάθε φορά που είμαστε εκεί και δεν ξέρεις πόσο ευτυχισμένη με κάνεις και πόσο θετικά με προετοιμάζεις για την μέρα που θα ανοίξεις ακόμα περισσότερο τα φτερά σου... 

Έχεις τρελή αδυναμία στην μικρή σου ξαδέλφη, αλλά πότε πότε τις δίνεις και καμία ανάποδη έτσι για να θυμόμαστε ποιος ήρθε πρώτος σε αυτή την οικογένεια! Έχεις επίσης τρελή αδυναμία στην μεγαλύτερη ξαδέλφη σου την Έλενα που τόσο όμορφα σε παίζει και σε ξεσηκώνει. Φυσικά, ο μπαμπάς διατηρεί πάντα τα πρωτεία στην καρδιά σου... 

Μα, για μένα, η μεγαλύτερη αλλαγή σου αυτό τον μήνα ήρθε στον ύπνο. Εκτός του ότι μείωσες σημαντικά τις ώρες που κοιμάσαι στις δέκα ημερησίως, κάνοντας λίγο ακόμα πιο βαθιές και μαύρες τις σακούλες κάτω από τα μάτια μου, ξεκίνησες να αποκοιμιέσαι πλέον δίπλα μου στον καναπέ και όχι στην αγκαλιά μου... 

27 μήνες γεμάτους σε απόλαυσα να νανουρίζεσαι στην αγκαλιά μου, σε κάθε ύπνο σου - μεσημεριανό, βραδινό, μικρό ή μεγάλο. Δεν έχασα ούτε έναν. Ούτε μια φορά δεν σε ανάγκασα να κοιμηθείς μόνος σου οπουδήποτε. Μεγαλώνοντας σε ρωτούσα που θες να αποκοιμηθείς και πάντα απαντούσες στην αγκαλιά μου. Και να που ήρθε η μέρα που μόνος σου, ξάπλωσες δίπλα μου στον καναπέ, άπλωσες τα πόδια σου στα πόδια μου και αποκοιμήθηκες... Αποδεικνύοντας περίτρανα μόνος σου πως όταν ένα παιδί είναι έτοιμο και χορτασμένο από μανούλα, θα αποκοπεί μόνο του... Νιώθοντας όμως όλη την σιγουριά και την ασφάλεια πως η μανούλα είναι πάντα εκεί. Δίπλα, πιο πέρα, όπου εσύ επιθυμείς μα είναι εκεί... 

Σε αυτό τον μήνα υπάρχουν και κάποια βράδια που θα σκαρφαλώσεις και πάλι στα παλιά γνωστά λημέρια, θα με αγκαλιάσεις γύρω από τον λαιμό και θα αφεθείς περισσότερο από ποτέ πάνω μου, χαιδεύοντας τα μαλλιά μου. Ζω για αυτές τις στιγμές. Μα ζω και για τις άλλες.

Αυτές που σε κοιτώ εκεί  μπροστά μου, να διεκδικείς πια τον χώρο σου, σιγά σιγά να ανεξαρτητοποιείσαι, να διαμορφώνεσαι σταθερά στον δικό σου, υπέροχο είμαι σίγουρη, εαυτό.. 

Ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο, ειδικά για το μαιμουδάκι... (DIY felt x-mas tree)

Την ιδέα αυτή την είχα πετύχει μπροστά μου καιρό τώρα στις αναζητήσεις μου στο pinterest. Εφόσον είχα ήδη φτιάξει ένα quiet book στο παρελθόν, το συγκεκριμένο μου φάνηκε πολύ απλό. Και είναι! Το παν είναι να μην κολλήσετε στις λεπτομέρειες και να μην σας νοιάζουν οι ατέλειες. Πιστέψτε με- το νινάκι σας θα το θεωρήσει απλά τέλειο! (και θα είναι!) 

Στην ουσία πρόκειται για ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο φτιαγμένο εξ' ολοκλήρου από τσόχα με σκοπό να μπορούν τα νηπιάκια μας να κολλάνε και να ξεκολλάνε τα στολίδια όσες φορές θέλουνε. Εγώ, από την εμπειρία μου στο quiet book, ήξερα ήδη πως τα αυτοκόλλητα velcro δεν κολλάνε στην τσόχα- όπως ισχυρίζονται τα ξένα site- εκτός και αν μιλάνε για άλλου είδους ύφασμα. (αν κάποια μανούλα γνωρίζει να μου το πει). Θα χρειαζόταν λοιπόν εκ των πραγμάτων να βάλω πάνω στο δέντρο το απαραίτητο μισό από τα αυτοκόλλητα velcro και εφόσον η τσόχα είναι πιο ακριβή και δεν έβρισκα και σε μεγάλο μέγεθος, επέλεξα για το δέντρο απλό χαρτόνι. 

Να τι θα χρειαστείτε για να το φτιάξετε και εσείς: 

• Ένα πιστόλι θερμής σιλικόνης- θερμόκολλας που λένε και φυσικά ανταλλακτικά στικ σιλικόνης. 
• Χαρτόνι ή τσόχα, ανάλογα με το μέγεθος που επιθυμείτε. (εγώ πήρα δυο χαρτόνια στο τυπικό μέγεθος που τα βρίσκεις στα βιβλιοπωλεία και έφτιαξα δυο δέντρα, το ένα μεγάλο και το άλλο μικρό). 
• Τσόχα σε διάφορα χρώματα ή ότι υλικά χειροτεχνίας έχετε σπίτι- εγώ χρησιμοποίησα αφρώδες χαρτί, φουντίτσες, μικρά κουδουνάκια, κορδέλες, γενικά ότι είχε ήδη σπίτι. 
• Ψαλίδι φυσικά και μολύβι.

Αρχικά σχεδίασα με μολύβι τα δέντρα και τα έκοψα. Δεν τήρησα αναλογίες- φαίνεται άλλωστε- όμως στο ολοκληρωμένο αποτέλεσμα νομίζω δεν έχει καμία σημασία. Μετά σχεδίασα τα στολίδια, τα μικρά χρησιμοποιώντας ως οδηγό την θήκη από κάτι βιταμίνες που πίνω και τα μεγάλα με μια αυγοθήκη. Τα έκοψα και στόλισα τα μισά από αυτά με τα κουδουνάκια και ότι άλλο έβρισκα μπροστά μου για να διαφοροποιούνται λίγο. Έπειτα έκοψα τα κομμάτια του velcro και τα κόλλησα και αυτά, το απαλό μέρος πάνω στα δέντρα- το πιο άγριο πάνω στα στολίδια. Σχεδίασα και δυο αστέρια- της κακιάς ώρας το ξέρω, μα το μαιμουδάκι χαμπάρι δεν πήρε- και τέσσερα δώρα. 

Και αρχίζει μετά το κόλλημα. Επειδή έχω δουλέψει πολύ το πιστόλι σιλικόνης λόγω της διακόσμησης που κάνω τόσα χρόνια στο μαγαζί των γονιών μου- θα σας συμβούλευα το εξής. Το πιστόλι σιλικόνης μετά από λίγο καίει πάρα πολύ και η σιλικόνη γίνεται τόσο ρευστή που σχεδόν δεν μπορείς να την δουλέψεις. Εγώ λοιπόν, βάζω το πιστόλι στην πρίζα και μόλις κάψει- όχι πάρα πολύ ώστε να έχει "τρέξει" ποσότητα, (πάντα αλήθεια να ακουμπάτε το πιστόλι σε μια επιφάνεια από χοντρό χαρτόνι γιατί "τρέχει"), μετά το βγάζω και κολλάω χωρίς να το έχω συνδεδεμένο στο ρεύμα. Μόλις νιώθω πως ασκώ πίεση για να βγει η σιλικόνη το ξαναβάζω και ξανά από την αρχή. Είναι λίγο κουραστικό μα πιστέψτε με θα γλυτώσετε πολλά καψίματα και θα κολλήσετε και πιο εύκολα τις κατασκευές σας. 

Ωστόσο, αν τα πηγαίνετε καλά με το ράψιμο- σας προτείνω ανεπιφύλακτα να τα ράψετε όλα αντί να τα κολλήσετε διότι είναι εκ των πραγμάτων πιο σταθερά- ιδίως αν πρόκειται για νήπιο κάτω των 2 ετών που απλά θα τραβήξει ότι δει μπροστά του με μανία με αποτέλεσμα να τα χαλάσει σχεδόν όλα. (το ξέρω γιατί το έζησα με το quiet book που χρειάστηκε "ανακαίνιση")! 

 

Τέλος, το κόλλησα με ταινία διπλής όψεως στον τοίχο, (όχι όμως την λεπτή, αυτή που έχει λίγο πάχος), και έτρεξα να ξυπνήσω το μαιμουδάκι για να του το δείξω! Με πήρε μόλις δυο ώρες- φυσικά κουράστηκα αλλά βιαζόμουν να το τελειώσω κατά την διάρκεια του μεσημεριανού του ύπνου- όμως η χαρά του με αντάμειψε και με το παραπάνω.  

Η πρώτη του αντίδραση ήταν να τα βγάλει όλα ένα, ένα, να τα ακουμπήσει στο πάτωμα και μετά να τα ξαναβάλει- όπου αυτός ήθελε. (λόγου χάρη, αργότερα κάποια δώρα κατέληξαν πάνω στο δέντρο και όχι κάτω από αυτό!). Το βράδυ που ετοιμαζόμασταν για ύπνο ήθελε να ξαναπαίξει- τόσο πολύ του άρεσε! 

Η αγαπημένη μου φωτογραφία όμως είναι αυτή εδώ όπου έχει πάρει αγκαλιά ένα από τα δώρα το οποίο λέει πως είναι δικό του και το προσωπάκι του μαζί με την κίνηση του κεφαλιού του, κρύβουν μια απίστευτη γλύκα... Λες και αυτό είναι το σημαντικότερο δώρο του κόσμου όλου.... (αχ και που να ήξερες...) 

Σημείωση: Για ιδέες μπορείτε να "γκουγλάρετε" felt x-mas tree και θα βρείτε πολλές ιδέες! Επίσης, αν κολλήσει στο χέρι σας σιλικόνη ενώ είναι καυτή- μην επιχειρήσετε να την βγάλετε. Περιμένετε να κρυώσει και μετά, αλλιώς θα υποφέρετε χειρότερα!! 

Για τις χαμένες Κυριακές των παιδικών μου χρόνων...

Τις Κυριακές ποτέ δεν τις αγάπησα πολύ. Τα Σαββατοκύριακα γενικότερα. Ίσως επειδή για την οικογένεια μου ήταν οι πιο τεταμένες μέρες της εβδομάδας λόγω της δουλειάς των γονιών μου και δεν τους βλέπαμε σχεδόν καθόλου- ενώ ήταν οι μόνες μέρες που είχαμε ελεύθερες από το σχολείο. 

Τις Κυριακές δε, πάντα πηγαίναμε στην γιαγιά μου και έτσι ποτέ δεν απόλαυσα αυτό το περίφημο Κυριακάτικο χουζούρεμα όλη μέρα σπίτι με ξεχωριστές λιχουδιές και ανούσια παιχνίδια. Για μας οι Κυριακές ήταν πάντα πιασμένες. Και στην προσωπική μας ζωή και στην επαγγελματική. 

Τώρα που είμαι παντρεμένη, οι Κυριακές είναι φυσικά αφιερωμένες στην πεθερά μου. Και τα βράδια η δουλειά είναι πάντα δουλειά. (τα γλυκόπικρα της οικογενειακής επιχείρησης). Όταν λοιπόν κάτι τυχαίνει και δεν μας κάνει η πεθερά μου το τραπέζι, κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να μην πάμε πουθενά. 

Ένας είναι ο σκοπός μου. Να βιώσω και εγώ αυτές τις τεμπέλικες και νωχελικές Κυριακές, παρέα μόνο με τις πυτζάμες μου, τον άντρα μου και το παιδί μου, ξεχωριστές λιχουδιές και ανούσια παιχνίδια. 

Αυτή η Κυριακή ήταν μια τέτοια μέρα. Θα καθόμασταν σπίτι και δεν θα κάναμε και πολλά πράγματα. Εκτός από τον στολισμό του δέντρου. Είχα κάνει όλες τις "κουραστικές" διαδικασίες, όπως στήσιμο, φωτάκια και λοιπή διακόσμηση του σπιτιού τις προηγούμενες μέρες- ώστε αυτή την μέρα  να είχαμε μόνο το διασκεδαστικό κομμάτι. Να βάλουμε όλοι μαζί τα στολίδια. 

Μια μέρα γεμάτη γελάκια, παιχνίδια, όμορφα στολίδια που ξυπνάνε αναμνήσεις, ένα μαιμουδάκι να μπαίνει σχεδόν μέσα στο κουτί με τα Χριστουγεννιάτικα, αγαπημένες ταινίες, σπιτικά πατατάκια που λαδώνουν τα χέρια, ξεκούραση, άρωμα κανέλας, καραμελωμένης ζάχαρης, γαλλικού καφέ και φουντουκιού, γελάκια, γαργαλητά και παραμύθια, φωναχτά κάλαντα, πατουσάκια με έναν Άγιο Βασίλη κουδουνίστρα που τα ακούς να περιφέρονται σε όλο το σπίτι, άφθονη πραλίνα πάνω στο μαιμουδίσιο μας ψωμί... και γελάκια...  τα είπα τα γελάκια;;; 

Ε, δεν χρειάζεσαι και κάτι παραπάνω για να ευχαριστήσεις τον Θεό για μια ακόμα ευλογημένη μέρα, για πολλές ακόμα ξεχωριστές αναμνήσεις... Εμένα τουλάχιστον αυτά μου φτάνουν και μου περισσεύουν κιόλας... 

Για αυτές τις χαμένες Κυριακές των παιδικών μου χρόνων... 

Για να μην είναι χαμένες οι Κυριακές των δικών του παιδικών χρόνων...

Αφημένη στον ειρμό των σκέψεων μου....

Θα γράψω ακολουθώντας τον ειρμό των σκέψεων μου χωρίς να επιχειρήσω να έχει αυτό το κείμενο αρχή, μέση και τέλος. 

Ξυπνάω σήμερα το πρωί με αυτά τα νέα. Φυσικά σοκάρομαι, στεναχωριέμαι, για μια ακόμη φορά αναρωτιέμαι προς τα που οδεύουμε σαν ανθρωπότητα. Δεν έχω όμως χρόνο να το σκεφτώ , έχω να ετοιμάσω το μικράκι μου να πάμε εκκλησία- σήμερα διότι αύριο είναι η ευκαιρία μας να στολίσουμε το δέντρο μας αφού θα είναι και ο μπαμπάς μας σπίτι σε ένα από τα σπάνια ρεπό του. 

Μπαίνοντας στην εκκλησία βλέπω πως έχει μνημόσυνο. Πλησιάζοντας όλο και πιο κοντά σοκάρομαι με την φωτογραφία δίπλα στα κόλλυβα. Ένα αγοράκι, 10 με 12 χρονών, όμορφο και χαμογελαστό- μια φωτογραφία πιθανότατα τραβηγμένη σε κάποια παρέλαση αν κρίνω από τα ρούχα που φοράει. 

Ματώνει η καρδιά μου. Γιατί, γιατί, γιατί; Έχω ένα κόμπο στον λαιμό σε όλη την λειτουργία. Λίγο πριν το τέλος καταφτάνει και η οικογένεια, αυτή η μάνα που την καταλαβαίνεις μόνο από το κλάμα της, δεν χρειάζεται να την δεις. Το καταλαβαίνεις. Είναι το κλάμα το βουβό στην αρχή, που όσο περνάει η ώρα γίνεται λυγμός, λυγμός που δεν μπορεί να ελέγξει πια και δεν νομίζω πως την αφορά. Ξέρω πως σκέφτεται, δεν μπορεί να διανοηθεί πως αυτό το μνημόσυνο γίνεται για το δικό της αγγελούδι. Όσο κοιτάει την φωτογραφία τόσο δεν το πιστεύει. Πονάει, πονάει, πονάει. 

Αρχίζει το μνημόσυνο και ακούω διαρκώς " Μετά   πνευμάτων   δικαίων   τετελειωμένων,   την ψυχήν του δούλου  σου,  Σώτερ, ανάπαυσον, φυλάττων αυτήν εις την μακαρίαν ζωήν, την παρά σοι, φιλάνθρωπε.Εις την κατάπαυσιν σου, Κύριε, όπου πάντες οι Αγίοι σου  αναπαύονται, ανάπαυσον και   την ψυχήν του δούλου σου, ότι μόνος υπάρχεις αθά­νατος." Και σκέφτομαι πως στα μνημόσυνα θα έπρεπε να ψάλλονται ευχές και για όσους μένουν πίσω. Για αυτούς είναι ο αγώνας ο ψυχικός. Αυτοί χρειάζονται ανάπαυση ψυχής, δύναμη και σθένος. "Παναγίτσα" μου σκέφτομαι "σε εκλιπαρώ. Στείλε σε αυτή την μανούλα δύναμη, ένα σημάδι να ζεσταθεί η ψυχή της, κάτι..."  Θέλω να κλάψω μα δεν αφήνομαι. Δεν έχω το δικαίωμα, η δικοί του άνθρωποι, όσοι τον γνώριζαν πονούν πραγματικά. Αυτοί να κλάψουν , να θρηνήσουν να το βγάλουν από μέσα τους. Έχω και το μικράκι μου που είναι τόσο χαρούμενο, όλο τον σταυρό του κάνει και λέει "Αμήν, Αμήν, Αμήν". Τα παιδάκια που έχουν έρθει για τον φίλο τους τον κοιτούν και χαμογελούν... Μα έχουν μια πίκρα στα μάτια... 

Γνώρισαν και αυτά για πρώτη φορά τον θάνατο. Ο Ιερέας μιλάει για αγγελούδια, για πραγματικό παράδεισο και τα βλέπεις να κλαίνε. Ποιος ξέρει τι σκέφτονται, τι νιώθουν, τι φοβούνται... Η καρδιά μου πια αιμορραγεί...

Βγαίνοντας από την εκκλησία δεν έχω πάλι χρόνο να το σκεφτώ. Ο Δημήτρης ζητάει τον ξάδελφο του, θέλει να παίξουνε, ανυπομονεί, είναι χαρούμενος που θα πάει στην γιαγιά του. Βλέπω το μουτράκι του να μου χαμογελάει από τον καθρέφτη και φωτίζεται και πάλι η μέρα μου. Μια γεμάτη μέρα με την οικογένεια, με τρέξιμο πίσω από μικρά τερατάκια με μισοτελειωμένες κουβέντες που ποτέ δεν σε αφήνουν να ολοκληρώσεις. Σπίτι μετά, μαζέματα, ετοιμασίες για ύπνο, μπανάκι, και πάλι δεν υπάρχει χρόνος να σκεφτείς. 

Μόλις ξαπλώνει δίπλα μου αποκαμωμένος από μια μέρα γεμάτη ένταση και καθόλου ξεκούραση για να κοιμηθεί, μπαίνω στο κινητό μου να καθαρίσω και εγώ λίγο το κεφάλι μου. Και πέφτω πάνω σε απανωτά status γεμάτα με θρήνο για το Παρίσι, ο Πύργος του Άιφελ παντού- σελίδες, προσωπικές και μη- όλοι δείχνουν με τον σημερινό τρόπο, αυτόν του διαδικτύου, τον αποτροπιασμό τους, το σοκ τους, την λύπη τους. Βλέπω προφίλ όλα "ντυμένα" με την γαλλική σημαία προς ένδειξη συμπαράστασης στο πένθος της Γαλλίας.  Σχεδόν όλα τα προφίλ. Παντού η γαλλική σημαία. Όπως και τότε με την συμπαράσταση προς τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. 

Και θυμώνω. Αλήθεια. Θυμώνω διότι όταν τον μήνα ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης σχετικά με την νεογνική απώλεια, ζητήθηκε- παγκόσμια δεν μιλάω μόνο για το αυτό εδώ το μπλογκ- να ντυθούν τα προφίλ στα χρώματα της, ελάχιστοι το έκαναν. Τα ίδια τώρα τον Νοέμβριο με την  υποστήριξη σχετικά με την προωρότητα -με το να ντύσουν τα προφίλ τους με την μοβ κορδέλα- ακόμα λιγότεροι το έκαναν. Το ίδιο και με τον καρκίνο του μαστού. Και φυσικά και θυμώνω, δεν είναι θέμα "νίκης"- ποιος κατάφερε να επηρεάσει περισσότερο κόσμο. Είναι ότι συνήθως υποστηρίζουμε ή ενστερνιζόμαστε αυτό που φοβόμαστε ότι μας απειλεί άμεσα ή αυτό που νιώθουμε ότι δεν μας απειλεί καθόλου...

Θυμώνω επίσης διότι όπως πολύ σωστά έγραψε η γλυκιά μου Αντωνία στο δικό της status, 

"Ο κόσμος που ζούμε σήμερα, είναι ίδιος με αυτόν που ζούσαμε πριν μια εβδομάδα, πριν ένα χρόνο, πριν δέκα ή πριν τριάντα. Σφαγές και θηριωδίες γινόντουσαν πάντα, πόνος και εξαθλίωση υπήρχαν πάντα. Απλώς η φρίκη ήταν πάντα μέρος του "τρίτου" κόσμου, του ξεχασμένου από τους θεούς και εμάς τους "πολιτισμένους". Τώρα είναι δίπλα μας και αναγκαζόμαστε να κρατήσουμε τα μάτια μας ανοιχτά και να τη δούμε... Αν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι, ας αλλάξουμε τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας..."


Στην Συρία μόνο μετράμε 100.000 θύματα πολέμου, μόλις από το 2011, εκ των οποίων οι μισοί είναι απλοί πολίτες. Από τον 14ο αιώνα το Αφγανιστάν βρίσκεται σχεδόν διαρκώς σε πόλεμο. Οι γυναίκες στο Ισλάμ, ακόμα και τώρα, θεωρούνται κατώτερα πλάσματα και τιμωρούνται με βίαιες παραμορφώσεις από δηλητήριο, τιμωρούνται ακόμα και με θάνατο. Καθημερινά, 6000 νεαρά κορίτσια υπόκεινται σε κλειτοριδοεκτομή. 29000 παιδιά πέθαναν τους προηγούμενους μήνες στην Σομαλία από πείνα, (επαναλαμβάνοντας τα γεγονότα της Αιθιοπίας την δεκαετία του '80),  ενώ εκατομμύρια άνθρωποι απειλούνται από ξηρασία και έλλειψη ανθρωπιστικής βοήθειας στην Αφρική. 32 μέχρι πριν μερικές μέρες, ο αριθμός των νεκρών προσφύγων, ανθρώπων που εγκατέλειψαν τα πάντα σε μια απελπισμένη προσπάθεια για μια αξιοπρεπή ζωή- οι οποίοι όμως προστείθενται σε ένα εξαιρετικά μακρύ κατάλογο προσφύγων- με τους Μικρασιάτες να έχουν χαρακτηριστεί η μεγαλύτερη μετακίνηση πλυθησμού στην ιστορία. 

Η ζωή μας, ο κόσμος μας, τα έθνη μας, δεν είναι αγγελικά πλασμένα. Καθημερινά σημειώνονται τεράστιες τραγωδίες, τόσο σε προσωπικό, κοινωνικό, κρατικό, εθνικό όσο φυσικά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν λέω πως δεν πρέπει να μας αγγίζουν, να μας στεναχωρούν, να μας προβληματίζουν. Λέω μόνο πως αυτό είναι παροδικό. Το έχω ξαναπεί, τόσο για τον αδικοχαμένο Βαγγέλη, όσο και για τον μικρό  Alyan, οι άνθρωποι τείνουμε να ξεχνάμε. Μάλλον είναι μια μορφή επιβίωσης δεν ξέρω. Απλά θα προτιμούσα αντί να είμαστε τόσο παθιασμένοι και παρορμητικοί προσωρινά, να ήμασταν τόσο επίμονοι και δυναμικοί σε μόνιμη βάση- να προσπαθούσαμε πάντα για το καλύτερο, ο καθένας από το πόστο του- ο καθένας σε προσωπικό επίπεδο. 

Ο δημόσιος υπάλληλος που κάνει σωστά την δουλειά του ακόμα και αν δεν φοβάται μην την χάσει. Το αφεντικό που εκτιμά τους υπαλλήλους του και συνειδητοποιεί πως όσο τον χρειάζονται αυτοί, άλλο τόσο τους χρειάζεται και αυτός. Ο Ιερέας, ο δάσκαλος, ο γιατρός, η νοσοκόμα που αντιλαμβάνεται το μέγεθος της προσφοράς του, αντιλαμβάνεται πως τελεί λειτούργημα. Ο οδηγός στον δρόμο που οδηγάει ενσυνείδητα, υπεύθυνα και όχι επιθετικά. Ο καθένας που δεν κοιτάει να "φάει" και να αρπάξει για τον ίδιο και την οικογένεια του όσα περισσότερα μπορεί στερώντας από κάποιον άλλον, μην ολοκληρώνοντας μια εργασία όπως έπρεπε. Ο καθένας που φροντίζει για την δημόσια καθαριότητα, που ανακυκλώνει διότι τον αφορά, που δεν καπνίζει με θράσος δίπλα στο παιδί μου- στο παιδί του. Η μάνα και ο πατέρας που μαθαίνουν στα παιδιά τους να σέβονται, να αγαπούν, να φροντίζουν- τους ιδίους, τους γύρω τους, το σπίτι τους, την πόλη τους, τον κόσμο τους. 

Και όπως πολύ σωστά έγραψε η 20χρονη ανιψιά μου στο δικό της status: 

"Στο Παρίσι ΚΑΙ στη Βηρυτό βομβαρδίζονται, και στο Αιγαίο πνίγονται μήνες τώρα και ΕΔΩ γίνονται διακοπές ρεύματος σε πάνω από 10.000 σπίτια και άλλα τόσα βγαίνουν σε πλειστηριασμούς εν όψει μνημονίου. Μην είμαστε επιλεκτικοί στις "προσευχές" και στην αλληλεγγύη.Η τρομοκρατία δεν είναι μόνο βομβιστικές επιθέσεις."

Η τρομοκρατία έχει πολλαπλά πρόσωπα. Το ίδιο και η δυστυχία. Και η ελευθερία είναι μια μεγαλειώδης,  πολύπλευρη και πολυδιάστατη έννοια που έχει πια αλλοιωθεί, στο όνομα της οποίας έχουν γίνει- γίνονται- οι μεγαλύτερες καταπατήσεις. 

Και μετά πέφτω πάνω σε αυτό το κείμενο της Ελίνας. Και μπαίνω σε νέες σκέψεις...

Αν φοβάμαι; Νομίζω όλη μου τη ζωή. Με έναν πατέρα που προέβλεπε πάντα το χειρότερο δυνατό σενάριο και μια μητέρα που απλά φοβόταν και την σκιά της, νομίζω πως το πρώτο συναίσθημα που διδάχθηκα ήταν αυτό. Είμαι ευγνώμων όμως διότι με έκανε τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Έναν άνθρωπο δηλαδή που προβλέπει πάντα το χειρότερο δυνατό σενάριο,  για δυο λόγους. Πρώτον, για να είμαι προετοιμασμένη και δεύτερον για να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να αποφύγω μια ολοκληρωτική καταστροφή. 

Τι σημαίνει αυτό; Είμαι τυπικότατη στις ιατρικές εξετάσεις μου. Φοράω πάντα ζώνη στο αυτοκίνητο και φυσικά το παιδί μου δεν μετακινείται ούτε πέντε μέτρα χωρίς να είναι δεμένο στο κάθισμα του αυτοκινήτου. Δεν πατάω ποτέ πάνω σε καταπακτές και ποτέ δεν περνάω έναν δρόμο τρέχοντας, ή ακόμα χειρότερα σταματώντας στην μέση αυτού-(όταν είναι διπλής κυκλοφορίας και χωρίς διάζωμα), ώστε να περάσω απέναντι... (έχω δει μπροστά στα μάτια μου άτομο να σκοτώνεται από προσπέραση για αυτή του την επιλογή. Κι όμως ο οδηγός δεν τον είδε.) Εάν έχει καταιγίδα δεν στέκομαι κάτω από δέντρα. Όσον αφορά το παιδί μου, τα μαχαίρια και τα απορρυπαντικά είναι κλειδωμένα μονίμως και τα μπάνια έχουν σύρτη ψηλά στην πόρτα που είναι πάντα κλεισμένος όταν δεν είμαστε μέσα. (όχι κλειδιά διότι μπορούν να ξεχαστούν πάνω και να κλειδωθεί ένα νήπιο μέσα σε ένα δωμάτιο...) 

Με βρίσκεις υπερβολική; Εγώ όχι. Με βρίσκω προσεκτική και προνοητική. Μπορεί να φοβάμαι και να σκέφτομαι το χειρότερο δυνατό σενάριο, μα ποτέ δεν κλείστηκα μέσα στο σπίτι, ποτέ δεν στέρησα από το παιδί μου μια εμπειρία. ποτέ δεν έχω κάτσει να μεμψιμοιρώ για όσες προκλήσεις είχα στην ζωή μου- παρά τις κοίταξα κατάματα όσο και αν με φόβιζαν και τις αντιμετώπισα. Δεν σημαίνει πως δεν θα πάθω ποτέ τίποτα και το ξέρω καλά. Ξέρω όμως πως εγώ τουλάχιστον δεν έκανα κάτι που να το προκάλεσε. 

Αν με ρωτάς λοιπόν αν φοβάμαι για το μέλλον μας με όλα όσα συμβαίνουν; Φυσικά και φοβάμαι. Και πολύ μάλιστα. Ειδικά εφόσον η προσωπική μου άποψη επί του θέματος είναι πως οδεύουμε προς πλήρη και ολοκληρωτική καταστροφή. Αν φοβάμαι κάθε ώρα και στιγμή μην πάθουν τίποτα το παιδί μου και ο άντρας μου; Φυσικά και φοβάμαι. Τρέμω. Την μέρα όμως που θα χάσω αυτή την τόσο δα μικρούλα αχτίδα ελπίδας μέσα μου, την μέρα που θα πάψω να προσπαθώ σε προσωπικό επίπεδο- διότι αυτό μπορώ να κάνω- να αφήσω αυτό τον κόσμο ένα λίγο καλύτερο μέρος, την μέρα που θα νιώθω πως ούτε η προσευχή μου δεν θα έχει νόημα, τότε θα τρομοκρατηθώ. 

Τότε όμως, για μένα, δεν θα αξίζει να ζω. 

Μαμά vs δίχρονο.... Όταν ξέρεις να διαλέγεις τις "μάχες" σου...

Όταν είσαι 24 ώρες το 24ώρο με το δίχρονο τερατάκι σου, είναι μαθηματικά βέβαιο πως δεν θα αγαπιέστε και τις 24 ώρες. (ναι, ναι βάζω μέσα και τον ύπνο, ποιος σας είπε πως ο ύπνος είναι και η εγγύηση για λίγη ηρεμία;;) 

Και ναι, μπορεί να σοκάρεστε, μα ούτε εγώ "αγαπιέμαι" όλες τις ώρες της μέρας με το μαιμουδάκι. Είμαστε δυο διαφορετικά πλάσματα, με διαφορετικές προσωπικότητες, διαφορετικές "υποχρεώσεις', και η διάθεση μας και τα θέλω μας δεν συμπίπτουν πάντα. 

Φυσικά ως, όχι μόνο μεγαλύτερη, μα το κυριότερο ως μητέρα του οφείλω να δείξω εγώ περισσότερη κατανόηση, να του διδάξω εγώ όσα περισσότερα μπορώ, πάντα με την συνεργασία του, να καταπιώ τις δικές μου ανάγκες αλλά το κυριότερο να κάνω πολλές φορές το κάτω στις δικές του επιθυμίες. 

Γιατί; Γιατί διαφορετικά είναι πολύ πιο εύκολο να θυμώσω, να ξεσπάσω στο παιδί χωρίς λόγο και αιτία. Κάποιες φορές πρέπει απλά να διαλέγεις τις μάχες σου, διότι πολύ απλά δεν αξίζουν τόσες "απώλειες" προκειμένου να "νικάς" συνέχεια.  

Με ένα δίχρονο λοιπόν, οι μάχες είναι πολλές και ποικίλες. Από το φαγητό που (δεν) θα φάει, μέχρι και τα σεντόνια που θα στρώσεις στο κρεβάτι του ή τα άπειρα αυτοκινητάκια πεταμένα σε όλο το σπίτι και που αρνείται φυσικά πεισματικά να μαζέψει. Από το "εγώ, εγώ, ΕΓΩΩΩΩΩ!" (θα το κάνω- την σκούπα, το πότισμα, βάλτε την φαντασία σας να οργιάσει!), μέχρι το "Μπορώ, μπορώ, ΜΠΟΡΩΩΩΩ!" και φυσικά το κλασσικό, "Μόνος μου, μόνος μου, μόνος ΜΟΥΟΥΟΥ!" που στην ουσία είναι όλα ίδια και πολλές φορές καταλήγουν σε κλάματα, υστερίες, τσακωμούς. 

Μπορείς όμως όλα αυτά να τα αποφύγεις. Πως; Με το να διαλέγεις τις μάχες σου λέμε! Κάποια στιγμή πρέπει απλά να το κάνεις, αλλιώς δεν θα την βγάλεις καθαρή! Τι εννοώ; 

Δεν πειράζει αν δει και λίγο Mickey Mouse μέσα στην μέρα αν αυτό σου δώσει λίγο χρόνο να κάνεις καμιά δουλειά, να πιεις ένα καφέ με την ησυχία σου, να απλώσεις λίγο το κορμί σου βρε αδελφέ. Δεν πειράζει αν του δώσεις και ένα μπισκότο παραπάνω, αν αυτό τον ηρεμήσει σε μια κρίση άνευ λόγου και αιτίας που απλά βαριέται βασικά και δεν ξέρει τι θέλει.Δεν είσαι κακή μητέρα. Είσαι μια φυσιολογική μητέρα. 

 Δεν πειράζει αν μείνουν οι δουλειές λίγο πίσω προκειμένου να του δώσεις εκείνη την αγκαλιά που αποζητά κρεμασμένος από το μπατζάκι σου- σχεδόν επιβάλλεται να μείνουν οι δουλειές πίσω- πρώτον, διότι ΠΟΤΕ δεν αρνούμαστε μια αγκαλιά στο παιδί μας όσο χρονών και αν είναι και επειδή δεύτερον είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο και στο υπογράφω πως άπαξ και του δώσεις αυτή την αγκαλιά και τον αποκλειστικό χρόνο που ζητάει, πολύ σύντομα θα απομακρυνθεί από αυτήν, γεμάτος από την ενέργεια που ήθελε να πάρει και θα συνεχίσει τις δραστηριότητες του ήσυχα και ωραία. 

Δεν πειράζει αν κοιμηθεί στο κρεβάτι σας το βράδυ αφότου ξυπνήσει μέσα στην νύχτα- είσαι τόσο κουρασμένη γιατί να διακόψεις τον τόσο πολύτιμο ύπνο σου, γιατί να μην νιώσει το παιδί την ασφάλεια και ζεστασιά που λαχτάρησε ξυπνώντας μέσα στη νύχτα- άλλωστε, δεν θυμάσαι πόσο γλυκός ήταν ο ύπνος στο κρεβάτι των γονιών σου όταν ήσουν και εσύ παιδί; Έτσι νιώθουν και αυτά. Άλλωστε δεν υπάρχει καλύτερο από το να ξυπνάς με ένα μουτράκι όλο γλύκα κολλημένο στο δικό σου το πρωί. 

Δεν πειράζει αν σκορπίσει όλα τα λαχανικά στο πάτωμα της κουζίνας την ώρα που μαγειρεύεις προκειμένου να τον απασχολήσεις μα και να του μάθεις ταυτόχρονα ποια είναι λαχανικά, ποια φρούτα και πόσα είναι από το καθένα. Το ίδιο συμβαίνει με όλες τις δουλειές του σπιτιού, τον έχω αφήσει να αδειάσει ολόκληρο συρτάρι με καλαμάκια προκείμενου να καταφέρω να κάνω το σίδερο, ή να ανακατέψει μια ολόκληρη σακούλα με ρούχα προκειμένου να κατεβάσω τα χειμωνιάτικα- μα το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο. 

Κάνω την δουλειά μου χωρίς υστερίες, θυμούς και κλάματα, αυτός διασκέδαζει απίστευτα φυσικά και έτσι όλοι είμαστε ευχαριστημένοι. Πολλές φορές μου λέει ο Παναγιώτης: "Πως τον αφήνεις να κάνει τόση βαβούρα, θα μάθει έτσι και θα το κάνει συνέχεια" Μα δεν το κάνει. Φροντίζω να του δώσω να καταλάβει πως το επιτρέπω την εκάστοτε φορά λόγω του ότι έχω δουλειά να κάνω και πως κανονικά δεν επιτρέπεται. Και πραγματικά πάντα με ρωτάει. 

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως σε κάποια πράγματα δεν είμαι απόλυτη- ότι και να γίνει. Αυτά είναι πάντα θέματα ασφαλείας αλλά και καλής συμπεριφοράς. Δεν χτυπάμε- ούτε καν τον εαυτό μας- δεν κάνουμε φασαρία σε ώρες κοινής ησυχίας και κάποια πράγματα στο σπίτι απλά δεν επιτρέπεται να τα πειράζουμε διότι είναι διακοσμητικά και όχι παιχνίδια, είναι μηχανήματα και όχι παιχνίδια, ή είναι απλώς επικίνδυνα. Τέλος. Ήρεμη, αποφασιστική φωνή- διότι πάντα θα δοκιμάζουν τα όρια σου ακόμα και σε αυτά που γνωρίζουν πως δεν πρέπει να κάνουν- ανένδοτη στον κανόνα ενώ αγνοώ το ξέσπασμα εκτός και αν ενέχει σωματικό κίνδυνο. 

Επίσης στο ΤΕΡΑΣΤΙΟ θέμα των επιλογών ενός δίχρονου... Ω Θεέ μου... Μέχρι να βρω το κόλπο δεινοπάθησα. Δέκα λεπτά να αποφασίσουμε σε ποιο ποτήρι θα πιούμε τον χυμό μας, δέκα λεπτά να διαλέξουμε πιρούνι,  δέκα λεπτά να αποφασίσουμε ποιο παραμύθι θα διαβάσουμε, ποια δραστηριότητα θα ακολουθήσουμε.... δέκα από εδώ, δέκα από εκεί πάει η μέρα και εμείς ακόμη διαλέγαμε. Μην δίνετε πολλαπλές επιλογές. Λάθος, λάθος, λάθος. Επίσης, μην δίνετε μια επιλογή σαν δεδομένη- πάλι λάθος αρχίζει η υστερία , πχ "ΔΕΝ ΘΕΛΩ μακαρόνια!!!"και πάρτον πάλι στο πάτωμα... 

Η σωστή ερώτηση δεν είναι "Τι θες να φάμε σήμερα;" , ή η δήλωση "Σήμερα θα φάμε μακαρόνια". Το σωστό είναι ένα:  "Τι θες να φάμε σήμερα; Μακαρόνια με κιμά ή μακαρόνια με τυρί;" Έτσι και η δόλια η μάνα φτιάχνει αυτό που ήθελε και το παιδί νομίζει ότι ήταν δικιά του επιλογή. Πάντα του δίνουμε επιλογές ανάμεσα σε δυο μόνο πράγματα. Εμένα με έχει σώσει αυτή η τακτική. 

Τέλος στα άπειρα "ΕΓΩ! ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ! ΜΠΟΡΩΩΩΩ!" που ακούω όλη μέρα η τακτική μου είναι πάντα η ίδια. "Κάντο! Φυσικά! Για να δω, μπορείς; Αν δεν μπορείς φώναξε με", και πράγματι τον αφήνω και δεν ξέρετε πόσες φορές με έχει εκπλήξει επειδή... μπορεί! Αν δε, αυτό που θέλει να κάνει δεν είναι ασφαλές του δίνω πάντα την ίδια επιλογή. "Ή μαζί ή καθόλου" Και πάντα επιλέγει το μαζί.  (φυσικά!) 

Στα περίφημα tantrums, τα ξεσπάσματα δηλαδή χωρίς πάντα λόγο και αιτία, των δίχρονων- όταν δείχνουν να ξεφεύγουν από τον έλεγχο και η αγνόηση τους δεν βοηθάει, τότε επιστρατεύω τον αδιαμφισβήτητο ¨αντιπερισπασμό", (τεχνική επιβεβαιωμένη και από την Αλεξία με 7 παιδιά- οπότε κάτι ξέρει), ο οποίος όσο πιο παιχνιδιάρικος τόσο πιο αποτελεσματικός, ενώ αν δεν έχω διάθεση ή έμπνευση μια απλή ζεστή αγκαλιά πάντα φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα. (πιστέψτε με!)

Φυσικά ποτέ μα ποτέ δεν θα του πω "Μην κλαις" ή "Θύμωσες; θα σου περάσει", (αν συνεχίσετε να το λέτε αυτό θα έρθει η ώρα που δεν θα του περνάει- να με θυμηθείτε!), "Μην θυμώνεις", ¨Μην φωνάζεις", "Μην στεναχωριέσαι" διότι κάθε έκφραση συναισθήματος είναι υγεία και αυτό πρέπει να το διδαχθεί από εμάς. Είναι φυσιολογικό και να θυμώσει και να κλάψει και να φωνάξει - άνθρωπος είναι και μάλιστα τώρα μαθαίνει να ελέγχει αυτά του τα συναισθήματα. Μπορούμε όμως να πούμε, "Καταλαβαίνω πως είσαι θυμωμένος, στεναχωρημένος, κτλ ξέσπασε αν το έχεις ανάγκη και πες μου τι μπορώ να κάνω. Θες να σε πάρω μια αγκαλιά; Τι σε πείραξε, τι σε ενόχλησε;" Είναι μαγικό πόσα μπορούμε να μάθουμε όταν εκφραζόμαστε και εμείς οι ίδιοι και όταν συζητάμε μαζί με τα παιδιά αντί απλά να επιχειρούμε να επιβαλλόμαστε. Κάτι που φαίνεται σε μας παράλογο ή μικρό στο δικό τους κόσμο, μυαλό και καρδιά μπορεί να είναι τεράστιο. Είναι τεράστιο. Και οφείλουμε να του δώσουμε την σημασία που του αξίζει. Και φυσικά ποτέ δεν παραλείπουμε την θετική παρότρυνση, όπως τι όμορφος που είσαι όταν χαμογελάς, είμαι πολύ ευτυχισμένη όταν γελάς, μπράβο σου που τα κατάφερες, προσπάθησε είμαι σίγουρη πως κάποια στιγμή θα τα καταφέρεις και το βασικότερο όλων: 

"Σε αγαπώ" 

Να λέτε σε αγαπώ στα παιδιά σας μέρα νύχτα. Ακόμα και όταν μεγαλώσουν τόσο που δεν θα θέλουν να το ακούνε. Που δεν θα αποκρίνονται "Και εγώ". Να το λέτε, γιατί είναι δύναμη, φάρμακο και ασφάλεια. Ακόμα και αν το ξέρουμε, είναι πάντα όμορφο να το ακούμε, έτσι δεν είναι;  

Οπότε ναι. Πότε, πότε δίνω και ένα μπισκότο παραπάνω στο μαιμούδι, ή θα τον παροτρύνω να δει λίγο Άκη στην τηλεόραση, (τον Πετρετζίκη καλέ ποιον άλλον;), μπορεί και να του δώσω και την πιπίλα του εκτός ώρας ύπνου για να χαλαρώσει λίγο, θα τον πάω και δεύτερη βόλτα μέσα στην μέρα για να εκτονώσει την ενέργεια του και ας μην μαζέψω τα πιάτα στην κουζίνα... 

Δεν έχω χάσει.... Έχω απλώς διαλέξει τις μάχες μου... Έχω επιλέξει σε κάποιες να υποχωρήσω. Σε άλλες επιμένω σθεναρά. Αυτό δεν με κάνει αποτυχημένη. Με κάνει μια άξια στρατηγό. Ή επίμονο στρατιώτη. Πείτε το όπως θέλετε. Μπορεί να μην κερδίζω κάθε μάχη, μα "πολεμάω". Και αυτό είναι που έχει σημασία. 


(* αυτές φυσικά είναι οι προσωπικές μου διαπιστώσεις, απόψεις και εμπειρίες, με το δικό μου παιδί-  και τον ανάλογο χαρακτήρα του- ένα δίχρονο παιδί, με ένα μόνο παιδί μέσα στο σπίτι και ενώ είμαι full time μητέρα. Δεν σημαίνει πως ισχύουν για όλους και σίγουρα δεν έχω καμία περαιτέρω αρμοδιότητα πέραν της μητρότητας για τα όσα μοιράζομαι μαζί σας) 

Μια αγαπημένη ταινία στο dvd και σπιτικά πατατάκια... Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο;

Σπιτικά πατατάκια φτιάχνω από πάντα σχεδόν. Είμαι πολύ του αλμυρού και είναι μια συνήθεια που πήρα από τον πατέρα μου που μας έφτιαχνε πολύ, πολύ συχνά στο μαγαζί. Και επειδή το μαιμούδι έχει δοκιμάσει- δυστυχώς και- πατατάκια, (τ' ακούς Μαρίσααα;;;), και του αρέσουν πολύ, δεν θα μπορούσα παρά να συνεχίσω να φτιάχνω. 

Την Κυριακή που μας πέρασε διοργανώσαμε την πρώτη μας κινηματογραφική βραδιά στο σπίτι μας, με χαμηλό φωτισμό- δυνατά την ένταση- την ταινία Polar Express στο dvd, (με την ελπίδα να συνηθίσει και να πάμε και αληθινό σινεμά), και φυσικά με ένα μπολ σπιτικά πατατάκια στην αγκαλιά. (pop corn  φοβάμαι ακόμα να του δώσω) 

Ήταν μια μοναδική βραδιά, που απολαύσαμε εξίσου και οι δυο, λίγο σουρεαλιστική για μένα να απολαμβάνω μια από τις αγαπημένες μου συνήθειες- το σινεμά- αγκαλιά με το μαιμουδάκι μου, και εννοείται πως θα την καθιερώσουμε. 

Δεν είναι καθόλου δύσκολο να φτιάξεις και εσύ σπιτικά πατατάκια, αρκεί να τηρήσεις τα λίγα αυτά μικρά- μεγάλα μυστικά. (που δεν ξέρω καν αν είναι μυστικά- μπορεί να έχουν ειπωθεί ήδη χίλιες φορές, εγώ όμως τα έμαθα από τον πατέρα μου και θέλω να τα καταγράψω!). 

• Προτιμάμε μεγάλες πατάτες και τις κόβουμε με τον αποφλοιωτή του καρότου ώστε να είναι σούπερ λεπτές. 
• Τις βάζουμε σε κρύο, ακόμα και παγωμένο νερό, και τις αφήνουμε να βγάλουν το άμυλο τους. 
• Μόλις το νερό γίνει λίγο γαλακτερό, το αλλάζουμε και βάζουμε φρέσκο. Κάνουμε την ίδια διαδικασία δυο τρεις φορές μέχρι το νερό να μένει διαυγές. 
• Τις σουρώνουμε και τις στεγνώνουμε καλά. Ένα κόλπο που βρήκα εγώ είναι να τις βάζω στο μπολ αποστράγγισης της σαλάτας- (αυτό έχω εγώ) , δυο τρεις στροφές και είναι έτοιμες! 
• Καίμε πολύ καλά το λάδι και δεν γεμίζουμε ασφυκτικά το τηγάνι για να μην κολλήσουν και να ξεροψηθούν καλά ώστε να έχουμε αυτή την ωραία τραγανιστή υφή των chips. 
• Μόλις ψήνεται κάθε τηγανιά, τοποθετούμε σε απορροφητικό χαρτί απλωμένο όμως σε ένα ταψάκι- πάλι για να μην "νωτίσουν" από την ζέστη και δεν είναι τραγανά. 
• Τέλος, εγώ τηγανίζω πάντα σε ελαιόλαδο, μα αν τα τηγανίσετε σε ηλιέλαιο ή σπορέλαιο θα είναι ακόμα πιο ελαφριά και κοντά στην γεύση που γνωρίζουμε! 

Το ξέρω πως η φωτογραφία δεν είναι καλή... Μα βλέπω αυτό χεράκι να περιμένει δίπλα στο μπολ, θυμάμαι να μου λέει "Έεεει!" όποτε τολμούσα να φάω και εγώ και απλά την λατρεύω... Διότι μου θυμίζει αυτή ακριβώς την ξεχωριστή βραδιά μας.