Εγώ του γλυκού δεν είμαι. Αν μπω σε ζαχαροπλαστείο, θα μπω επειδή πρέπει να πάρω ένα δώρο για κάποια επίσκεψη. Ή μια λιχουδιά για τον Παναγιώτη που πρέπει, απλά πρέπει, να φάει γλυκό καθημερινά. Επίσης αν μπω, ποτέ δεν θα δεχτώ το κέρασμα. Εκτός και αν δω με την άκρη του ματιού μου πως πουλάει και καφέ, οπότε τότε θα ζητήσω για κέρασμα ένα καφεδάκι. (με μπόλικη κανέλα παρακαλώ!) Επίσης, αν πάρω γλυκά για κάποια επίσκεψη θα πρέπει να με έχει καθοδηγήσει ο Παναγιώτης αλλιώς θα καταλήξω να παίρνω τα γλυκά που λίγοι προτιμούν- πχ τις τάρτες με τα φρούτα-(και σύμφωνα με τον λιχούδη μου αν έχει φρούτο απάνω δεν είναι γλυκό), ή καμιά πίτα που μοιάζει πιο πολύ με κέικ παρά με γλυκό, όπως δηλώνει περίτρανα και πάλι ο ολοδικός μου Γουίλι Γουάνκα. Εκτός και αν παίρνω γλυκά για τους γονείς μου όπου θα ξέρω ακριβώς τι να διαλέξω- όσα δηλαδή δεν τρώει κανένας άλλος!
Ωστόσο από την ώρα που έμπλεξα με το άλλο μου εγώ- αυτό που πάντα γουργουρίζει- έμαθα και εγώ να το τρώω το γλυκάκι μου. Όχι ότι ποτέ θα προτιμήσω το γλυκό από τα nachos με- καυτερό- τυρί. Όμως έμαθα κάπως να το αγαπώ. Και κάπως έτσι ξεκίνησα να φτιάχνω γλυκά.
Ως γνήσια ψυχαναγκαστικό πλάσμα δεν υπάρχει περίπτωση να μην προσπαθήσω να κάνω κάτι τέλεια και από την αρχή. "Θέλω όλα να είναι χειροποίητα" λέω και ο Παναγιώτης θυμώνει με την εμμονή μου αφού ισχυρίζεται πως και του ζαχαροπλαστείου χειροποίητα είναι- "Δεν είναι; Δεν σε καταλαβαίνω!"
Την πρώτη φορά λοιπόν που επεχείρησα να φτιάξω γλυκό, επέλεξα τα σου και τα εκλεράκια! (έχω μεγαλεπήβολα σχέδια τι να κάνωω!) Εννοείται πως ταλαιπωρήθηκα τόσο πολύ να τα φτιάξω που 1ον: πόναγε η καρδιά μου με κάθε εκλερ που έτρωγε ο Παναγιώτης , και 2ον αποφάσισα επιτόπου να μην τα ξαναφτιάξω ΠΟΤΕ γιατί τίποτα δεν αξίζει τόσο από τον χρόνο σου την στιγμή που θα εξαφανιστεί από μπροστά σου μέσα σε μισή ώρα.!! Δεν σταμάτησα να φτιάχνω γλυκά, απλά ξέφυγα λίγο από τον ψυχαναγκασμό να φτιάχνω πχ από την αρχή την κρέμα ζαχαροπλαστικής και απλά αγοράζω μείγμα κρέμας ζαχαροπλαστικής στο κουτί και την έχω έτοιμη σε μόλις πέντε λεπτά, ούτε κατσαρόλες, ούτε τίποτα! Έφτιαχνα εκμέκ, μιλφέιγ και γλυκά του ψυγείου με απίστευτη ευκολία και βέβαιη πάντα επιτυχία!
Ακόμα και έτσι λοιπόν, τα γλυκά έχουν γεύση σπιτική, συν την χαρά της δημιουργίας χωρίς όμως όλη την παλαβομάρα να μην σου πετσιάσει η κρέμα ή να μην σου κόψει η σαντιγί! (αν και η αλήθεια είναι πως την σαντιγί προτιμώ να την φτιάχνω from the scratch που λένε και οι Άγγλοι! )
Ο λόγος που με έπιασε αυτό το παραλήρημα; Με έπιασε γιατί θέλω να τονίσω πόσο μα πόσο εύκολο είναι να φτιάξεις μόνη σου τα γλυκά για μια ειδική περίσταση- ακόμα και αν δεν πιάνει τόσο το χέρι σου που λένε. Καταρχάς το συναίσθημα της δημιουργικότητας δεν συγκρίνεται , ούτε και οι μεθυστικές μυρωδιές που γεμίζει το σπίτι σου. Αν έχεις παιδί μπορεί να συμμετάσχει στην όλη διαδικασία, ενώ σας εγγυώμαι πως θα νιώσει έξτρα ξεχωριστό αν τη τούρτα , πχ των γενεθλίων του, την έχει φτιάξει από την αρχή η δική του η μανούλα.
Εγώ τουλάχιστον αυτό έχω εκλάβει από τον Δημήτρη Γεράσιμο, αυτό ένιωθα όταν σαν παιδί η μητέρα μου - παρά την κούραση της και την 12ώρη σχεδόν εργασία της- μου έφτιαχνε πάντα η ίδια την τούρτα, ενώ θυμάμαι πολύ έντονα την απογοήτευση μου όταν κάποια στιγμή απλώς σταμάτησε να μου την φτιάχνει.
Στην πορεία δε, εξοικιώνεσαι τόσο με την ζαχαροπλαστική που θα σου είναι πολύ πιο εύκολο να φτιάξεις ακόμα πιο περίπλοκες συνταγές, ενώ θα βρεις κόλπα και tips που θα κάνουν την ζωή σου πιο εύκολη όταν θα έχεις πολύ ποσότητα να ετοιμάσεις. (όπως πχ για ένα πάρτι!)
Το να φτιάξεις λοιπόν την τούρτα γενεθλίων του παιδιού σου δεν είναι ακατόρθωτο. Μάλλον το αντίθετο. Δεν χρειάζεται καν να είναι όλη επικαλυμμένη με ζαχαρόπαστα όπως προστάζει η τωρινή "μόδα". (προσωπικά δεν το προτιμώ καθόλου αυτό όσο και αν με εντυπωσιάζει πάντα όταν το βλέπω). Να σου πω τι χρειάζεται; Ή μάλλον να σου πω τι χρειάζεται μια τούρτα που θα έφτιαχνα εγώ;
Χρειάζεται μια-δυο καλές συνταγές για παντεσπάνι. Μια με πιο "στέρεο" παντεσπάνι αν θες να κάνεις πολλούς ορόφους. Μια με πιο υγρό και αφράτο αν απλά θες να κάνεις μια κλασσική τούρτα με δυο στρώσεις παντεσπάνια. Χρειάζεται μια καλής ποιότητος έτοιμη κρέμα ζαχαροπλαστικής. Χρειάζεται φαντασία ώστε να εμπλουτίσεις την κρέμα σύμφωνα με τα γούστα σας. Πχ με τριμμένα μπισκότα, ή ανακατεμένη με πραλίνα, ή με μια επιπλέον στρώση maltesers- αν βάλετε τους γευστικούς σας κάλυκες να σκεφτούν θα σας βρουν τις απαντήσεις αμέσως! Χρειάζεται μια καλή σαντιγί ή μια βουτυρόκρεμα που πάντα μπορείς να χρωματίσεις σύμφωνα με το θέμα σου. Ή απλά χρειάζεται, φρούτα, πουράκια, κουφετάκια, αμύγδαλο, γλάσο σοκολάτας, ότι τραβάει η όρεξη σου για επικάλυψη! Χρειάζεται ένα όμορφο διακοσμητικό. Μπορεί να είναι ένα παιχνίδι ή ζαχαρωτό ή μπορεί να είναι και από ζαχαρόπαστα αν θες να το τολμήσεις. Μπορεί να είναι εξαιρετικά απλή εξωτερικά και να χρωματίσεις τα παντεσπάνια- για μένα σχεδόν μόνιμη επιλογή για παιδική τούρτα. Απλό- μα ταυτόχρονα τόσο εντυπωσιακό μόλις την σερβίρεις.
Μα πάνω από όλα χρειάζεται αγάπη, όρεξη, μεράκι, φαντασία και πολύ θετική διάθεση αν δεν σου θυμίζει οπτικά τούρτα ζαχαροπλαστείου. Και να σου πω γιατί; Γιατί αν θύμιζε τούρτα ζαχαροπλαστείου δεν θα θύμιζε πως εσύ ίδρωσες για να την φτιάξεις. Δεν θα θύμιζε την χαρά να συμμετέχει στην δημιουργία της και το μικράκι σου, (και για αυτό έχει δαχτυλιές η σαντιγί γύρω, γύρω), ούτε την λαχτάρα στα ματάκια του σε κάθε άνοιγμα του ψυγείου για να ελέγξει το κάθε στάδιο μεταμόρφωσης της.
Και εν τέλει πίστεψε με. Στα μάτια του παιδιού σου η τούρτα αυτή είναι τέλεια. Απλά τέλεια. Δεν βλέπει καμία από τις ατέλειες που βλέπεις εσύ, δεν το αφορά αν στην κρέμα έχει αυγά σε σκόνη και όχι από τα χωριάτικα - (τα οποία προτιμώ να του δίνω άλλωστε βραστά και αυτούσια.) Όχι. Βλέπει μόνο την απέραντη αγάπη και τις όμορφες στιγμές που μοιράστηκε μαζί σου περιμένοντας να δει αν θα φουσκώσει το παντεσπάνι. Βλέπει τα πανηγύρια και τα χαμόγελα όταν τελικά φούσκωσε και ενώθηκε ώστε να φτιάξει την δική του- ολοδική του- τούρτα!
Τι λες; Θα το επιχειρήσεις;
Τα photo props τα πρωτοείδα στην βάφτιση του ανιψιού μου και μου άρεσαν πολύ! Ωστόσο, παρόλο που κάθε χρονιά στα γενέθλια του μαιμουδιού έχουμε και τον δικό μας, όπως συνηθίζω να λέω, Αντρέα ώστε να αποθανατίσει κάθε στιγμή- ποτέ δεν είχα σκεφτεί να φτιάξω για να βγάλουμε και μερικές αστείες φωτογραφίες!
Την έμπνευση μου την έδωσε ο ίδιος ο Αντρέας όταν μου έφερε ένα πολύ όμορφο photo prop- γυαλιά- που είχε φτιάξει η γυναίκα του. Μου άρεσαν πολύ, ο Δημήτρης Γεράσιμος έπαιζε καθημερινά με αυτά και κάπως έτσι ένα απόγευμα πάνω στην κούραση όλης της ημέρας το σκέφτηκα!
Θα φτιάχναμε για το πάρτι photo props- γυαλιά...ηλίου! Την ίδια κιόλας στιγμή, πήρα τα γυαλιά που μου είχε φέρει ο Αντρέας και τα μεταμόρφωσα σε γυαλιά ηλίου για να δω το αποτέλεσμα... Όπως θα είδατε ήδη όσοι με ακολουθείτε και στο instagram, είχε μεγάλη μαιμουδοεπιτυχία!
Χρησιμοποίησα τα γυαλιά που είχα ήδη για "πατρόν¨και όλο το απόγευμα σχεδίαζα και έκοβα, σχεδίαζα και έκοβα, ενώ το μαιμούδι έβαφε και ξαναέβαφε, μπορεί να έβαλε και δέκα στρώσεις χρώμα στα χέρια του!
Για να μην τα πολυλογώ- γιατί μια τάση την έχω η αλήθεια είναι- έκοψα χαρτόνια διαφορετικού χρώματος και μετά έκοψα και οβάλ δίσκους από σκούρα πράσινη ζελατίνα και τα κόλλησα από πίσω. Και επειδή δεν είχα ήδη μουρλαθεί αρκετά με κοντά 40 ζευγάρια γυαλιά και ... 60 "φακούς", ήθελα να φαίνονται ακόμα πιο σκούρα και έτσι έκοψα άλλους 60 φακούς για να κολλήσω από πάνω!! Έπειτα έκοψα την μυτερή άκρη από σουβλακόξυλα που πάντα έχω στο ντουλάπι- δεν ξέρω γιατί- αν εξαιρέσεις το να δω αν ψήθηκε το κέικ δεν τα χρησιμοποιώ πουθενά αλλού, και τα κόλλησα στην δεξιά μεριά με πιστόλι σιλικόνης. Το αποτέλεσμα είναι αυτό:
Και μετά σκέφτηκα. (το ξέρω πρέπει να μην σκέφτομαι τόσο!) Αφού έφτιαξα που έφτιαξα αυτά τα υπέροχα γυαλιά, (γκουχ, γκουχ!), γιατί να μην φτιάξω και ένα μέρος που να μπορούν να στήνονται για φωτογράφιση;;; (τουτέστιν- photo booth!)
Τότε θυμήθηκα ένα ξεχωριστό πάρτι που είχε κάνει η Ανναστασέλλα για την Φεγγαρένια της και είχε φτιάξει ένα απλό μα υπέροχο τροχόσπιτο που μπορείτε να το δείτε εδώ . Και το ξέρω πως ίσως ένα τροχόσπιτο δεν συνάδει απόλυτα με μια μέρα στην παραλία μα η αλήθεια είναι πως οι δικές μου μέρες στην παραλία όταν ήμουν παιδί ήταν πάντα μπροστά από το λατρεμένο μας τροχόσπιτο. Εμπειρία που ελπίζω να καταφέρω να ζήσει και το μαιμούδι! Ενθουσιάστηκα τόσο με την ιδέα που δεν με ένοιαζε αν ταίριαζε απόλυτα, θα το έκανα όπως και αν είχε!
Το έχω ξαναπεί. Με τους σχεδιασμούς και τις μετρήσεις δεν το έχω, καλύτερα να το κάνω με το μάτι πιο καλό θα βγει από το να βάλω χάρακα! (δυο φορές που έχω επιχειρήσει να κρεμάσω κάδρο με τον σωστό τρόπο σπίτι, έγερνε σαν καράβι σε τρικυμία, με το μάτι όμως...αααα αλφάδι!!!!)
Για αυτό είπα να μην αγχωθώ. Είχα προμηθευτεί από τα lild ένα μεγάλο χαρτόκουτο τους από αυτά που έχουν μέσα τα χαρτικά τους, ξεκόλλησα προσεκτικά τις ενώσεις και τις ξανακόλλησα με χαρτοταινία όπου χρειαζόταν. Στις ρόδες που μου έλειπε το μισό κομμάτι, έκοψα από τα χαρτόνια που περίσσεψαν, το σχεδίασα και το ξανακόλλησα. Στο πρώτο στάδιο λοιπόν, ήταν έτσι...
Μετά το παρέδωσα στον αρχιμάστορα τρελό πατέρα μου να μου φτιάξει μια βάση για να στεριώνετε και μου το επέστρεψε έτσι...
Έπειτα, έβαλα το μαιμούδι μια μέρα με τον Παναγιώτη να βάψουν το μπλε το χρώμα που είναι και το βασικό. Έκατσαν κάτω σχεδόν δυο ώρες και το απόλαυσαν και οι δυο! Γελούσανε, μιλούσανε και φυσικά ο Δημήτρης ένιωθε πολύ σπουδαίος που η μαμά τον εμπιστευόταν να βάψει το σπέσιαλ τρόχοσπιτο για τα γενέθλια του! Μόλις στέγνωσε το παρέλαβα εγώ και έβαψα όλες τις τελευταίες λεπτομέρειες.! Το αποτέλεσμα αυτό...
Ακόμα δεν είναι εντελώς τελειωμένο, σκοπεύω να βάλω και κουρτινάκια στο παράθυρο και όλο και κάπως θα το στολίσω εκείνη την ημέρα, ε, να μην αφήσω και ένα μικρό, τόσο δα, ερωτηματικό;;;
14 και σήμερα λέμεεεεε.....
Update: Το πάρτι μας έγινε και το υπέροχο photo booth μας ήταν ακόμα πιο όμορφο από ότι είχα φανταστεί. Αν θέλετε να δείτε όλο το πάρτι μας δεν έχετε παρά να κάνετε κλικ εδώ.
Την ιδέα αυτή την είχα πρωτοδεί πέρσι, που αλλού; Στην Ελπίδα φυσικά και το λατρεμένο μου Two boys and Hope. Η γλυκιά μου Ελπίδα έχει κάνει δυο εκδοχές η μια είναι εδώ και η άλλη εδώ. Τις αγαπήσα και τις δυο πολύ, περίμενα όμως να μεγαλώσει και άλλο το μαιμούδι αφού ήμουν σίγουρη πως ένα τόσο παγωμένο sencory play δεν θα του άρεσε καθόλου.
Φέτος όμως το είχα ξεχάσει, μέχρι που είδα την εκδοχή του απίθανου αυτού παιχνιδιού από την αγαπημένη μου Μαρίνα και τον Φατσουλίνο της εδώ. Δεν ήθελα και πολύ. Την ίδια κιόλας μέρα, ξεκίνησα να ετοιμάζω τον παγωμένο μου ωκεανό!
Οδηγίες δεν χρειάζεται να σας πω, τα λένε όλα αναλυτικότατα τα κορίτσια! Εγώ απλά θα σας πω πως το μαιμούδι ξετρελάθηκε, και για δυο ώρες είχε βαλθεί να απελευθερώσει όλα τα ψάρια και τα θηλαστικά από τον πάγο!
Χρησιμοποιήσαμε κατά κύριο λόγο "μαγικό νερό", (βραστό δηλαδή, δεκάδες τα δρομολόγια στον βραστήρα!), μπόλικο αλάτι που είχα χρωματίσει γαλάζιο για ακόμα μεγαλύτερο εφέ και το σφυρί μας που στο τέλος κοντέψαμε να το διαλύσουμε! Δοκιμάσαμε και με πριόνι και κατσαβίδι αλλά μην γελιόμαστε αυτό το μπλοκ πάγου ήταν εξαιρετικά πεισματάρικο!
Οι διαφορές στο χρώμα στις διάφορες στρώσεις είναι εξαιρετικές- τον εντυπωσίασαν και σας προτείνω παρά το χρονοβόρο του πράγματος να κάνετε τον κόπο!
Τον εντυπωσίασε επίσης ο τρόπος που το νερό έλιωνε τον πάγο όπως και το πως άφριζε με το αλάτι- αν και το συγκεκριμένο εφέ το περίμενα πιο εντυπωσιακό για να είμαι ειλικρινής, ίσως έπρεπε να είχα βάλει χοντρό αλάτι, δεν ξέρω!
Μόλις όμως άρχισε να λιώνει ο πάγος, να απελευθερώνονται τα θαλάσσια πλάσματα ένα, ένα και να γεμίζει σιγά σιγά η πισίνα μας με χρωματισμένο νερό, ήταν πραγματικά σχεδόν μαγικό ακόμα και για τα δικά μας μάτια- πόσο μάλλον για τα μάτια ενός παιδιού...
Τα πιο πεισματάρικα πλάσματα ήταν ο αστακός και η χελώνα και πολύ τα αγάπησα έτσι που αντιστέκονταν ενωμένα σε ένα κομμάτι πάγου σε σχήμα καρδιάς!
Είναι μια εξαιρετικά απλή στην υλοποίηση της ιδέα για να απασχολήσετε πολύ πρωτότυπα το παιδάκι σας ένα καυτό καλοκαιρινό απόγευμα- και αν η παρέα είναι μεγαλύτερη τόσο το καλύτερο!
Το μαιμούδι μια φορά, το απόλαυσε! (και ας πάγωσε λίγο η αλήθεια είναι!) Μετά αδειάσαμε την πισίνα και ακολούθησε μπανάκι παρέα με τους νέους φίλους του που μόλις είχε διασώσει!!! (Την επόμενη θα μάθουμε για την εποχή των παγετώνων....)
Ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα έφτιαχνα τα δικά μου καπελάκια για πάρτι, από τα πρώτα όμως κιόλας γενέθλια του Δημήτρη Γεράσιμου, συνειδητοποίησα πως αυτό πρέπει να γίνεται προκειμένου να έχω ακριβώς αυτό που θέλω και να μην δίνω κάθε φορά και μια μικρή "περιουσία" για να τα αποκτήσω.
Την πρώτη χρονιά ως εντελώς αρχάρια και για να είμαι ειλικρινής ως όχι μεγάλη λάτρης των χειροτεχνιών που αφορούν ψαλίδι, χαρτί και διαστάσεις, έφτιαξα πολύ απλά πολύχρωμα καπελάκια τα οποία μπορείτε να δείτε εδώ και έγραψα με απλό στυλό στο καπελάκι του εορτάζοντα την φράση " B-DAY BOY"! (συγκλονιστικό;;;!)
Την δεύτερη, ως πιο έμπειρη-γκουχ, γκουχ- και εμπνευσμένη από τα υπέροχα καπελάκια που έφτιαξε η κουνιάδα μου για τα πρώτα γενέθλια του ανιψιού της, αποφάσισα να τα φτιάξω με αφρώδες χαρτί για μεγαλύτερη ευελιξία εφόσον ήθελα να βάλω και μαιμουδίσια αυτάκια- πάντα στο κλίμα του πάρτι μας και μπορείτε να τα δείτε εδώ!
Φέτος με ταλαιπώρησαν , και πάλι, πολύ τα καπελάκια! (γενικά δεν είναι η αγαπημένη μου χειροτεχνία- ωστόσο το αποτέλεσμα με αποζημιώνει!)
Κατ' αρχάς δεν μπορούσα να αποφασίσω τι να κάνω για να είμαι στο θέμα... Σκέφτηκα κάτι σαν παγωτό ανάποδο (κλικ εδώ) αλλά, ψέμματα δεν θα πω, μου κάνανε λίγο κοριτσίστικα. Επιπλέον, το θέμα μας δεν ήταν το παγωτό αλλά μια μέρα στην παραλία... Με τα πολλά, σκέφτηκα απλά να κάνω καπελάκια από φελλό ώστε να δίνει την αίσθηση της άμμου, και να ζωγραφίσω πάνω τον αριθμό 3 με μπλε χρώμα που θα παραπέμπει σε θάλασσα. ( έθιμο που ξεκίνησα από πέρσι, μου αρέσει να τονίζεται η ηλικία στα καπελάκια μας! )
Όταν λοιπόν έκανα το πρώτο και είδα πόσο ευαίσθητος είναι ο φελλός και πόσο εύκολα σπάει, αποφάσισα να κάνω μόνο ένα τέτοιο καπέλο και να ανήκει σε ποιον άλλον; Στον εορτάζοντα! Ζωγράφισα εκ των υστέρων με πινέλο και τέμπερα την φράση "I am 3" και το όνομα μας και ήταν έτοιμος ο "καπελόπρωταγωνιστής" μας! (για να δούμε, θα δεχτεί να το φορέσει φέτος;;;)
Στην πορεία αποφάσισα να κάνω τα υπόλοιπα γαλάζια και να φτιάξω τον αριθμό 3 από φελλό! Έτσι και δεν ταλαιπωρήθηκα, και την αίσθηση θάλασσας και άμμου δίνουμε! Έπειτα μου φαίνονταν λίγο άδεια, γλυκοκοίταξα τα γαλάζια pon pon που είχε πάνω το έτοιμο καπελάκι που είχα αγοράσει για να χρησιμοποιήσω ως "πατρόν", τα έκοψα και κόλλησα από ένα πάνω από κάθε καπελάκι.,.. και ιδού! Έτοιμα! Με μόλις 4 ευρώ τα δικά μας custom made καπελάκια πάρτι!! (27 τεμάχια σύνολο!)
Το ξέρω πως το αρχικό μου σχέδιο για φελλό θα ήταν πολύ πιο εντυπωσιακό αλλά δεν είχα το κουράγιο να ασχοληθώ και θα έβγαιναν και πιο ακριβά στο σύνολο, οπότε είμαι πολύ ευχαριστημένη.
Ο λόγος που τονίζω το οικονομικό και την αξία του χειροποίητου, είναι διότι στις εποχές που ζούμε που όλοι λίγο πολύ έχουμε τις δυσκολίες μας, δεν είναι ανέφικτο να κάνεις ένα πολύ ξεχωριστό πάρτι, που δεν θα θυμίζει κανένα άλλο, με πολύ λιγότερα χρήματα. Το παν είναι να διοργανώνεις τα πάντα μήνες πριν ώστε τα υλικά που δεν χαλάνε ή δεν είναι φαγώσιμα να αγοραστούν σταδιακά. Ένα αυτό. Δεύτερον, το εντυπωσιακό με τις χειροτεχνίες είναι πως μπορείς να χρησιμοποιήσεις πράγματα που ήδη έχεις. Θέλει απλά λίγη φαντασία και ευρηματικότητα. Μέχρι και την γιρλάντα με τα σημαιάκια την έφτιαξα από λεπτό χαρτί χειροτεχνίας και από την τριχιά που περίσσεψε! Για να μην αναφερθώ στο γεγονός πως το μαιμουδάκι νιώθει τόσο ξεχωριστά και όμορφα βλέποντας σε να δίνεις τόση ενέργεια μόνο για αυτόν, αλλά και μαθαίνει τόσα πολλά διασκεδάζοντας με την ενεργή συμμετοχή του βοηθώντας και ο ίδιος!
Ανυπομονώ να σας δείξω και τα photo props και το photo booth που έφτιαξα! Σύντομα!
Φέτος ο ίδιος ο Δημήτρης Γεράσιμος αποφάσισε ποιους θα καλέσει στο πάρτι του.
Τις προάλλες λοιπόν, με σκοπό να πειράξω τις θείες μου που είχαν πολύ καιρό να τον δουν, ανάρτησα μια φωτογραφία της πρόσκλησης στον προσωπικό μου λογαριασμό στο fb τονίζοντας πως εφόσον οι καλεσμένοι είναι δικοί του, κάποιοι, (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε), όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν!
Την μέρα λοιπόν που ρώτησα τον Δημήτρη για τους καλεσμένους, την πρώτη που ήθελε να καλέσει ήταν την Γεωργία- κατ' εμέ ακρίδα- λόγω της πρόσφατης επίσκεψης μας στην Κρήτη και το πόσο ωραία πέρασε μαζί της. Ήξερα φυσικά πως δεν θα μπορούσε να έρθει απλά για τα γενέθλια, έτσι δεν είπα τίποτα και απλά είχα σκοπό, μόλις το πάρτι γινόταν να τις έστελνα τότε την πρόσκληση παρέα όμως με λιχουδίτσες και δωράκια από αυτό.
Σε αυτή την κοινοποίηση λοιπόν, μου απάντησε η γλυκιά μου Νατάσσα, η καλοπαντρεμένη του (ξ)αδελφού μου του Κωστή και μανούλα της Γεωργίας, πως ζηλεύει... Της είπα λοιπόν την ιστορία ως έχει. Συγκινήθηκε τόσο που σκέφτηκε την κοράκλα της το μαιμούδι, που αμέσως την φώναξε και της το είπε... (και εδώ είναι το λάθος που σου λέω Νατάσσα!)
Λίγες μέρες μετά με παίρνει τηλέφωνο ο Κωστής αγριεμένος πως τους άναψα φωτιές, πως μπελά δεν είχαν και μπελά βρήκαν και όλα αυτά τα παλαβά που λέει με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Με τα πολλά και αφού έφαγα το μπινελίκι του αιώνα, έμαθα πως η ακριδούλα μου μόλις έμαθε πως την κάλεσε ο Δημήτρης της , τρελάθηκε.
Ήθελε, οπωσδήποτε, να έρθει το πάρτι του μαιμουδιού...
Πέρασαν πολλές μέρες με διαπραγματεύσεις επί διαπραγματεύσεων, με επιχειρήματα και μη, με πολύ πολύ πολύ πείσμα από την ακρίδα και εμένα να λαμβάνω πλέον απειλητικά τηλεφωνήματα!!!! (χεχεχε)
Και προχθές με πήρε τηλέφωνο ο Κωστής για να με ενημερώσει πως έκλεισε εισιτήρια.
Εισιτήρια. Έρχονται. Από την Κρήτη. Για το πάρτι γενεθλίων του μωρού μας.
Και μπορεί εκείνη την ημέρα να μην μου άφησε πολλά περιθώρια να το δείξω από τις (ψευτό)αγριάδες του, μα συγκινήθηκα τόσο μα τόσο πολύ....
Συγκινήθηκα γιατί έμαθα πως η μικρούλα μου απαρνήθηκε κατασκηνώσεις, φορτώθηκε αγγαρείες, μέχρι που πρόσφερε όλα τα χρήματα που αποταμίευε για το δικό μας πάρτι...
Συγκινήθηκα γιατί ο (ξ)αδελφός μου το θεώρησε αρκετά πιθανών ώστε να το συζητάει καν. Και καλά αυτός είναι τρελός το ξέρω...
Μα συγκινήθηκα και με την Νατάσσα που παρότι δεν καταλαβαίνει πάντα αυτή την ανάγκη μας να κάνει ο άντρας της την διαδρομή Κρήτη- Πάτρα, Σαλόνι- Τραπεζαρία, δείχνει πάντα ανωτερότητα και κατανόηση. Πάντα να χαίρεται για τις όμορφες στιγμές μας, ακόμα και αν η ίδια λόγω ανωτέρας βίας δεν μπορεί να ακολουθήσει.
Συγκινήθηκα γιατί το μαιμούδι μου χοροπήδησε από την χαρά του όταν έμαθε ότι θα έρθει η Γεωργία του και πως θα κοιμηθούν και στο ίδιο δωμάτιο! "Και έρχεται από πολύ μακρυά;" ρωτάει κάθε μέρα.... "Πόσο ήταν το ταξίδι μας εμάς μέχρι την Κρήτη;; Τόοοσο μακρυά!" και τα ματάκια του λάμπουν!
Ακριδούλα μου σε περιμένω... Με ανοιχτές αγκάλες και πολλές πολλές εκπλήξεις...
Με συγκίνησες πολύ σου λέω...
Όσο για σας τρελόπαιδα μου...
Σαλόνι- Τραπεζαρία...
Αυτό.
Αλήθεια....
Πόση αγάπη μπορεί να χωρέσει σε μια ζωγραφιά;
Από ότι μου έδειξε το μαιμουδάκι σήμερα...άπειρη...
Για την ζωγραφιά που ετοίμασε σήμερα για την γιορτή του πατέρα, μου ζήτησε να του βάλω όοολα τα χρώματα στην παλέτα του... Και μετά τον παρατηρούσα επί μια ώρα να διαλέγει προσεκτικά κάθε χρώμα, να κοντοστέκεται πριν τραβήξει την επόμενη πινελιά, να μιλάει και να λέει πόσο θα τρελαθεί ο μπαμπάς μόλις την δει, πόσο θα του αρέσουν τα χρώματα...
Και ξέρω πως οι περισσότεροι βλέποντας αυτή την ζωγραφιά θα δουν μόνο μπερδεμένα χρώματα, κανένα συγκεκριμένο σχήμα, κανέναν ειρμό...
Εγώ όμως όχι...
Εγώ βλέπω κάθε λεπτό που αφιέρωσε ο Παναγιώτης στον γιο του. Βλέπω κάθε βόλτα στην θάλασσα, κάθε παιχνίδι, κάθε κρυφτό, κάθε στιγμή που μοιράστηκαν. Βλέπω κάθε μεταμεσονύκτιο σκαρφάλωμα στο κρεβάτι, κάθε μοίρασμα σκέψεων, κάθε σφιχτή αγκαλιά, κάθε "Σε αγαπώ", κάθε "Είμαι σίγουρος πως θα τα καταφέρεις", κάθε "Μπράβο" και κάθε "Συγνώμη" .
Τα βλέπω γιατί ξέρω το παιδί μου και ξέρω και τον πατέρα του. Βλέπω την μοναδική αυτή σχέση που χτίζεται καθημερινά, όχι πάντα εύκολα. Βλέπω όμως πως κρατάνε τις ισορροπίες ανάμεσα στα πρέπει και στα θέλω. Ο Παναγιώτης να στερείτε πολύ ύπνο και ξεκούραση ανάμεσα στις δουλειές για αυτό το τόσο πολύτιμο δέσιμο, ο Δημήτρης να στερείτε λίγο παιχνίδι και αρκετό μπαμπά υποχωρώντας στα πρέπει των ενηλίκων ακόμα και αν δεν τα κατανοεί.
Αυτή λοιπόν την τόσο πολύτιμη ζωγραφιά- την ζωγραφιά που έκανε και το δικό σας παιδί, είμαι σίγουρη- να της δώσετε την αξία που της αρμόζει...
Γιατί πίσω της κρύβει όλα τα "σε αγαπώ" του κόσμου ...
Κάθε χρόνο, λίγο πριν τα γενέθλια του Δημήτρη Γεράσιμου με πιάνει μελαγχολία.
Μέσα σε όλη αυτή την προετοιμασία και όλον αυτόν τον ενθουσιασμό, έρχεται έτσι ξαφνικά το μυαλό να μου θυμίσει όλα αυτά τα στενάχωρα γενέθλια. Αυτά για τα οποία δεν ανάβουμε κεράκια αλλά το καντηλάκι, αυτά για τα οποία δεν φτιάχνω καπελάκια πάρτι αλλά μικρά στεφανάκια με λουλούδια...
Και λες και κάποιος τρυπάει την καρδιά μου με χίλια αγκάθια.
Πως να το εξηγήσω; Νιώθω τρομερά ευλογημένη, για όλα τα παιδιά που μου χάρισε ο Θεός, ακόμα και αυτά που μου πήρε πίσω. Με έκαναν τον άνθρωπο που είμαι σήμερα, και ο άνθρωπος που είμαι σήμερα μου αρέσει πολύ περισσότερο από αυτόν που ήμουν παλιά. Κάθε φορά που αντικρίζω αυτό το μαιμουδοπροσωπάκι, ένα τεράστιο χαμόγελο διαγράφεται στο πρόσωπο μου, την ψυχή μου, την καρδιά μου.
Όταν έμεινα έγκυος στον Δημήτρη και έφτανα πλέον στο τέλος της εγκυμοσύνης, ήταν πολύ δύσκολο να γίνει η μετάβαση από το σκοτάδι που διανύαμε, τον πόνο και το πένθος στην απόλυτη ευτυχία. Τα συναισθήματα ήταν τόσο ανάμεικτα, αντικρουόμενα, σχεδόν σουρεαλιστικά. Ευτυχία, φόβος, πόνος, πένθος, εναλλάσσονταν με την ταχύτητα του φωτός τους πρώτους μήνες ζωής του μαιμουδιού. Να κλαίμε από χαρά, να κλαίμε από πόνο για όσα χάσαμε, να κλαίμε από φόβο μην πάθει τίποτα ο Δημήτρης...
Και εκεί που μπορεί να έλεγε κανείς πως θα φοβόμασταν να ευτυχήσουμε μην χάσουμε και πάλι την γη κάτω από τα πόδια μας, εμείς πέσαμε με τα μούτρα μην θέλοντας να χάσουμε ούτε δευτερόλεπτο από το καθετί που ζούσαμε με τον Δημήτρη Γεράσιμο. Πέφτοντας κυριολεκτικά πάνω του προσπαθώντας να καλύψουμε όλα τα κενά, όλες εκείνες τις πρώτες φορές που χάσαμε...
Θα το ξαναπώ, όπως το λέω πάντα και θα το λέω πάντα. Ξέρω πολύ καλά πόσο ευλογημένη είμαι. Ο ΔημητροΓερασιμάκος μου είναι ο λόγος που ξυπνάω με χαμόγελο κάθε πρωί και ο λόγος που κοιμάμαι νιώθοντας ευτυχία κάθε βράδυ.
Πάντα όμως κάποια κομμάτια μου θα λείπουν. Πάντα, σε κάθε αφόρητη ευτυχία θα νιώθω και αφόρητες ενοχές. Ενοχές που κάποια βράδια πέφτω τόσο απακαμωμένη από την ενέργεια που διέθεσα στον Δημήτρη που δεν μιλάω στα αγγελούδια μου. Ενοχές που υπάρχουν στιγμές που νιώθω πλήρης. Ενώ ξέρω πως δεν είμαι. Ενοχές που στην ερώτηση " 'Ενα έχεις;" τις περισσότερες φορές απαντάω "Ναι" ακόμα και αν υπάρξει παύση αρκετών δευτερολέπτων. Που ακόμα επιτρέπω σε μερικούς να "ξεχνάνε".
Σήμερα λοιπόν είναι ΨυχοΣάββατο. Και δεν πρόλαβα να πάω στην εκκλησία πριν ο παππούλης να πει το "Λάβετε, Φάγετε..." . Δεν πρόλαβα να γονατίσω για Αυτόν, για τα μωρά μου. Και με πόνεσε πολύ. Το ξέρω πως είναι απλά μια μέρα και δεν σημαίνει κάτι για τα συναισθήματα μου. Δεν το λέω για να ακούσω λόγια παρηγοριάς, ούτε κατά διάνοια.
Βλέπετε όμως, λίγα είναι τα πράγματα που μπορώ να κάνω πια για τα παιδιά μου που έχω χάσει... Ένα καντηλάκι συνέχεια αναμμένο, μια προσευχή, διαρκής προσπάθεια να γίνω καλύτερος άνθρωπος ψυχικά- άξια να τα συναντήσω όταν έρθει η ώρα- να κρατάω την μνήμη τους ζωντανή, να κάνω τον χαμό τους να "αξίζει" και να τιμώ και να φροντίζω τις δικές τους ψυχούλες- γιατί μπορεί να είναι αγγελούδια αμόλυντα και καθάρια, μα δεν έφυγαν εύκολα... Ταλαιπωρήθηκαν τόσο πολύ...
Πως να μην τα θυμάμαι ακόμα πιο έντονα όλα αυτά όταν πλησιάζει η μέρα που γέννησα αυτό το πονηρό μαιμούδι; Την μέρα που από την αγωνία μου που δεν μου μιλούσαν οι γιατροί την ώρα της καισαρικής, λιποθύμησα; Την μέρα που για είκοσι μέρες μετά δεν κοιμόμουν από το φόβο μου μην τον χάσω και αυτόν μέσα από τα χέρια μου;
Κι όμως... Τρία χρόνια πέρασαν και είμαστε ακόμα εδώ... Πιο ενωμένοι και δυνατοί από ποτέ.
Περήφανη που ζω κάθε στιγμή της ζωής μου με τον Δημήτρη τόσο έντονα και παθιασμένα. Περήφανη που πενθώ με το ίδιο πάθος για κάθε στιγμή της ζωής που δεν έζησα με τα αγγελούδια μου. Περήφανη που ανοίγω ακόμα μια φορά ένα δύσκολο κομμάτι της ψυχής μου και το μοιράζομαι, με την ελπίδα να νιώσει λιγότερο μόνη μια ακόμα μανούλα που βιώνει τα ίδια. Περήφανη για τα σημάδια στην καρδιά μου, το κορμί μου και την ψυχή μου που μαρτυρούν πως ναι. Έχω και άλλα δύο παιδιά. Μια κόρη και έναν ακόμη γιο.
