Πρόσκληση για ταξίδι στο... διάστημα!

Για μένα, η πρόσκληση- ακόμα και για ένα πάρτι γενεθλίων- είναι πολύ σημαντική. Δίνει με τον τρόπο της το "vibe" του πάρτι, ενώ ταυτόχρονα τιμάς με αυτή τους  καλεσμένους σου. Γίνεται λοιπόν πάρτι με θέμα το διάστημα χωρίς μια πρόσκληση που θα σε ταξιδέψει; Δεν γίνεται σας λέω! Κάπως έτσι καταλήξαμε φέτος να φτιάξουμε το πιο ξεχωριστό διαστημόπλοιο! 

Στα πέντε χρόνια που διοργανώνω παιδικά πάρτι, έχω κάνει πολλά τρελά για προσκλήσεις όπως αληθινή σαγιονάρα παραλίας, (δείτε εδώ) και κώνος κυκλοφορίας! (δείτε εδώ)  Φέτος ήθελα η πρόσκληση να είναι μια με την οποία να μπορεί να ασχοληθεί και ο εορτάζοντας. Βλέποντας λοιπόν διάφορες εικόνες στο διαδίκτυο κατέληξα σε έναν πύραυλο φτιαγμένο από κομμάτια κολάζ! Το λάτρεψα αμέσως! Θα μπορούσαμε να κόψουμε μαζί τα σχήματα που θα χρειαζόμασταν- καμία ευκαιρία για μάθηση δεν πάει χαμένη- και μετά να τα κολλήσουμε σχηματίζοντας τον πύραυλο και κατ' επέκταση και την πρόσκληση μας! 

Είχα ήδη πολλά γυαλιστερά χαρτόνια από τις χειροτεχνίες μας τα Χριστούγεννα, οπότε χρειάστηκα μόνο μαύρο χαρτόνι για βάση. Τα σχήματα που χρησιμοποίησα ήταν τα εξής: 

• κύκλο για το φεγγάρι
• αστέρια 
• τρίγωνο για την μύτη του πυραύλου
• ορθογώνιο για το κυρίως σώμα του πυραύλου
• μικρο κύκλο για τα παράθυρα 
• σχήμα φύλλου για τα φτερά το οποίο έκοβα μετά στην μέση 
• γκοφρέ χαρτί για τις φλόγες 
• και φυσικά το ορθογώνιο μαύρο χαρτόνι για βάση

Κόψαμε για αρχή όοοολα τα σχήματα και αφού τα είχαμε έτοιμα ξεκινήσαμε να κολλάμε! Ήταν μια πολύ ευχάριστη διαδικασία, ιδίως αφού την μοιράστηκα και με το μικράκι μου, ενώ το αποτέλεσμα με εντυπωσίασε τελικά πολύ περισσότερο από όσο περίμενα! (θέλει βέβαια προσοχή με την κόλλα αφού το παραμικρό σημάδι φαίνεται τόσο στο μαύρο χαρτόνι, όσο και στο γυαλιστερό. Ωστόσο, στο γυαλιστερό καθαρίζει με λίγο τρίψιμο με ένα βαμβακερό ύφασμα- σας το εγγυώμαι- οι μαιμουδένιες προσκλήσεις χρειάστηκαν καθάρισμα!) 

Αφού τα κολλήσαμε, διαλέξαμε τον πιο όμορφο ασημί μαρκαδόρο από το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μας και η μαμά πλέον έπρεπε να εμπνευστεί το κείμενο... 

Και επειδή δεν είναι κρυφό πως είμαστε τρελοί, έχουμε ήδη αρχίσει να μοιράζουμε τις προσκλήσεις μας- φέτος το πάρτι θα είναι ανοιχτό- κλείνουμε τα 5 λέμε, θα γίνει χαμός! 

Αγαπώ πολύ τόσο τις χειροποίητες προσκλήσεις, όσο και τις χειρόγραφες. Είναι πιο προσωπικές στα δικά μου μάτια. Αν θέλετε να δείτε και τις άλλες μας δυο προσκλήσεις- τις όχι τόσο τρελές- δείτε την μαιμουδένια μας πρόσκληση εδώ και την πρόσκληση ουράνιο τόξο εδώ! 

Πότε μεγάλωσα απότομα;

Πότε έχασα το τσαγανό μου, προσπαθώ να θυμηθώ. Πότε έγινα τόσο συγκαταβατική; Πότε άρχισα να αφήνω να με υποτιμούν χωρίς να αντιδρώ; Πότε σταμάτησα να εκφράζω την άποψη μου χωρίς φόβο για τα συναισθήματα των άλλων; Πότε άφησα την ενσυναίσθηση να πατήσει πάνω στην δική μου συναίσθηση; Προσπαθώ πραγματικά να θυμηθώ.. 

Πότε άρχισα να βάζω τα θέλω άλλων πάνω από τα δικά μου; Πότε έπαψα να νοιάζομαι για το τι πιστεύουν πραγματικά για μένα; Πότε έβαλα τον εγωισμό κάτω από την θλίψη μου; Πότε έγινα τόσο "ανώτερος" άνθρωπος; Πότε αποφάσισα να συνεχίσω να ασχολούμαι με άτομα που δεν μου δίνουν όσα δίνω; Πότε σταμάτησα τέλος πάντων να μιλάω; Πότε σταμάτησα να είμαι αυτό το ατρόμητο πλάσμα που ήμουν κάποτε; 

Πότε μεγάλωσα απότομα; 

Δεν ξέρω ειλικρινά. Αυτό που ξέρω είναι πως  όταν σιωπάς, όταν κάνεις υπομονή, όταν έχεις ξεχάσει πως να φροντίζεις τον εαυτό σου κάποια στιγμή όλο αυτό θα σπάσει. Και θα σπάσει για κάτι γελοίο όπως αν η πωλήτρια δεν απαντήσει στο ερώτημα σου και απλά μειδιάσει ειρωνικά. Θα σπάσει όταν η κομμώτρια σε κουρέψει χάλια και δεν θα την νοιάξει κιόλας. Θα σπάσει και στα πιο σοβαρά και το σώμα σου θα αποκτήσει προβλήματα υγείας, προβλήματα που προέρχονται από καταπιεσμένο άγχος και στεναχώρια. 

Πότε έχασα αυτό το μικρό κορίτσι που δεν φοβόταν κανέναν και τίποτα; Μπορώ να την ξαναβρώ; Θέλω; Σκοπός μας να γινόμαστε καλύτεροι σωστά; Σοφότεροι. Με περισσότερη υπομονή. Κατανόηση. Με ενσυναίσθηση- την απάντηση σε όλα. Πως να το καταφέρεις όμως όταν η πλειοψηφία γύρω σου έχει μείνει στο " εγώ;" Πως να το καταφέρεις όταν  πονάς και για τους άλλους, όχι όμως οι άλλοι για σένα; Πως να μείνεις καλύτερη όταν ελάχιστοι αναγνωρίζουν την προσπάθεια; 

Δεν ξέρω. Ειλικρινά. Και αυτό με τρομάζει λίγο. Απόψε τουλάχιστον. Αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα. 

Μιαν αυλή νηπιαγωγείου....

Η εγγραφή έγινε. Συμπλήρωσα τα χαρτιά που έπρεπε να συμπληρώσω, άκουσα όσα είχα να ακούσω, πήγα και την βεβαίωση από τον γιατρό, είναι όλα έτοιμα. Η εγγραφή έγινε. Την "έσπασα" σε όσες περισσότερες φορές μπορούσα- μα σε πόσες φορές να σπάσεις κάτι τόσο απλό; (και τόσο περίπλοκο ταυτόχρονα;) Η εγγραφή- στο νηπιαγωγείο- έγινε. 

Και εγώ να κοιτάω κάθε φορά, από αυτές τις λίγες που προσπάθησα να κάνω πολλές, τις μελλοντικές δασκάλες του βαθιά στα μάτια. Να κοιτάω για να δω τον άνθρωπο πίσω από την εκπαιδευτικό. Να κοιτάω για να δω το πάθος και την αίσθηση ευθύνης. Να κοιτάω για να δω την αγάπη και το συναίσθημα. Γιατί σε αυτές τις γυναίκες θα εμπιστευτώ την πρώτη επαφή του παιδιού μου με το σχολικό περιβάλλον και την σχολική πραγματικότητα που θα αντιμετωπίσει τα επόμενα 13 χρόνια της ζωής του. Για μένα αυτές οι γυναίκες είναι αυτή την δεδομένη στιγμή ότι πολυτιμότερο. Κοιτάω λοιπόν και ευελπιστώ να βλέπω αλήθειες και όχι όσα θέλω βαθιά στην καρδιά μου να δω. 

Για μας το νηπιαγωγείο θα είναι μια ολοκαίνουργια αρχή. Ήταν επιλογή μας να μην στείλουμε τον Δημήτρη Γεράσιμο οπουδήποτε άλλου πριν την υποχρεωτική εκπαίδευση. (το σκεπτικό μας το ανέλυσα πέρσι εδώ).  Μόνη του δραστηριότητα η μουσική έκφραση την οποία παρακολουθεί τα τελευταία τρία χρόνια, μια φορά την εβδομάδα. Και φυσικά όλο το homeschooling που κάνουμε από 18 μηνών, όλες οι αμέτρητες αγκαλιές, όλα τα χουζουρέματα το πρωί, όλες οι βόλτες σε θάλασσα, βουνό και εξοχή, όλες οι εμπειρίες από την κοινή μας διαβίωση τα τελευταία πέντε χρόνια και την επιλογή να κάνουμε τα πάντα μαζί. Από τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ μέχρι τα ραντεβού σε γιατρούς και τις υποχρεώσεις σε δημόσιες υπηρεσίες. Δεν θα άλλαζα ούτε στιγμή, δεν θα θα ήθελα να λείπει καμιά κοινή μας πραγματικότητα. 

Γιατί η αλήθεια είναι πως θα ανοίξουν τα φτερά τους. Θα ανεξαρτητοποιηθούν πολύ πιο γρήγορα από όσο πιστεύουμε. Και θα μεγαλώσουν ακόμα πιο γρήγορα από όσο ίσως θέλουμε. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά που θα σου ζητήσουν βοήθεια για να φορέσουν τα παπούτσια τους ή να βάλουν γάλα στο ποτήρι τους.  Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σκαρφαλώσουν τελευταία φορά στην αγκαλιά σου ή πότε θα τρυπώσουν στην μέση της νύχτας στο κρεβάτι για να κουλουριαστούν γαληνεμένα δίπλα σου. Πότε δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά που παρότι έχουν θυμώσει μαζί σου και κλαίνε θα αναζητάνε ταυτόχρονα την αγκαλιά σου. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά που θα σε διεκδικούν χωρίς έλεος... Δεν το ξέρεις και δεν το ξέρω ούτε εγώ... 

Και το γεγονός πως από Σεπτέμβρη οι κοινές μας ώρες θα μειωθούν κατά πέντε ώρες ημερησίως, όχι μόνο με ξενίζει μα με τρομάζει κιόλας- το παραδέχομαι. Έχω ξεχάσει να υπάρχω χωρίς αυτό το υπέροχο πλάσμα δίπλα μου. Ή μάλλον δεν ξέρω καν πως να υπάρχω χωρίς αυτό το υπέροχο πλάσμα δίπλα μου γιατί μαζί με αυτόν ξαναγεννήθηκα και εγώ. Και ξέρω πως θα μάθω να υπάρχω. Το ξέρω. Και είμαι απόλυτα σίγουρη πως αυτός ήδη γνωρίζει πως να υπάρχει και χωρίς εμάς διαρκώς στο πλευρό του. Και βλέπω πόσο έτοιμος είναι για αυτό το νέο, συναρπαστικό κεφάλαιο. Και θα είμαι ψεύτρα αν δεν ομολογήσω, πως φέτος ήταν πολύ απαιτητική η απασχόληση του στο σπίτι. Δυσκολεύτηκα. Τα κατάφερα, αλλά δυσκολεύτηκα. Όπως θα δυσκολευτώ και τον Σεπτέμβρη.  

Και ας του λέω χαριτολογώντας! "Να πας σχολείο,  να σε ξεφορτωθώ! Να κάνω καμιά δουλειά και εγώ με την ησυχία μου!" και κακαρίζει το μικράκι μου γιατί σας λέω να με ξεφορτωθεί θέλει- αν σας απασχολεί η υπερβολική προσκόλληση σας διαβεβαιώνω- αν δεν θέλετε το παιδί σας να σας ρίξει ούτε δεύτερη ματιά πριν πάει νήπιο κρατήστε το μέχρι τότε σπίτι!! Κακαρίζει όλο ευτυχία και εγώ εύχομαι απλά να βρω τις καινούργιες μου ισορροπίες γρήγορα σε αυτό το τόσο σημαντικό κεφάλαιο της ζωής του που θα ξεκινήσει το μικράκι μου! Θα τα καταφέρω, δεν υπάρχει αμφιβολία. Μπορεί να πονέσει η μετάβαση. Να με αγχώσει. Κάθε αρχή και δύσκολη, κάθε τέλος και θλιβερό- το ενδιάμεσο είναι που μετράει. Αυτό κρατάω. (αυτό κρατάω πάντα). 

Η εγγραφή λοιπόν έγινε. Και όσες φορές και αν πήγα στο νηπιαγωγείο μας- το μικράκι μου φυσικά με ακολούθησε. Σήμερα φεύγοντας πήγε για πρώτη φορά στο πολύχρωμο σαλιγκάρι στην αυλή και ακολούθησε τους αριθμούς λέγοντας τους. Το έκανε τρεις φορές μέχρι που ήρθε με έπιασε από το χέρι και φύγαμε... 

 Δεν έχω κανένα λόγο να ξαναβρεθώ σε αυτή την αυλή μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου. Από τις 11 Σεπτεμβρίου όμως,  αυτή η αυλή θα γίνει το δεύτερο σπίτι του γιου μου. Και σκέφτομαι πως θα ήθελα να είμαι ένα χρωματιστό τετραγωνάκι σε αυτό το σαλιγκάρι- όποιο νούμερο να'ναι δεν με πειράζει- ενα χρωματιστό τετραγωνάκι για να μπορώ να κλέβω και εγώ λίγη από αυτή την καθημερινότητα που θα ζει και στην οποία εγώ δεν θα είμαι μάρτυρας... Αυτό θα ήθελα. 

Ψέμματα να πω; 

Αυτοσχέδιος προβολέας αστερισμών. (δραστηριότητα STEM)

Είχα την τύχη να μου στείλει μια φίλη της σελίδας πριν καιρό, ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον link, (θα το βρείτε εδώ), για αυτοσχέδιο προβολέα αστερισμών! Όταν τελικά οργανώθηκα ώστε να το δοκιμάσουμε, το αποτέλεσμα ενθουσίασε τόσο εμένα, όσο και το μαιμουδάκι! Και είμαι σίγουρη πως ακόμα και αν τα μικρά σας δεν έχουν δείξει ενδιαφέρον για το διάστημα, μετά από αυτή την δραστηριότητα, θα θέλουν να μάθουν περισσότερα! 

Θα χρειαστείτε: 

• ρολά υγείας (είτε ένα με σκοπό να αλλάζετε τους αστερισμούς, είτε τόσα όσοι και οι αστερισμοί. Εμείς χρειαστήκαμε 12) 
• κόλλες Α4 σε πάχος λεπτής ακουαρέλας. (στα βιβλιοπωλεία ξέρουν να σας καθοδηγήσουν. 
• λαστιχάκια
• λαδόκολλα χειροτεχνίας (προαιρετικά) 
• αστεράκια αυτοκόλλητα (προαιρετικά) 
• σελοτέιπ 
• καρφίτσα ή πινέζα 
• φακό ή καλύτερα κινητό με εφαρμογή φακού! 

Εγώ δεν κατάφερα τελικά ποτέ να εκτυπώσω τις κάρτες του link, οπότε έφτιαξα μόνη μου τους 12 πιο αγαπημένους αστερισμούς.  Αρχικά σχεδίασα 12 κύκλους ακολουθώντας το πλαίσιο από τα ρολά υγείας. Στην συνέχεια με οδηγό το αγαπημένο μας βιβλίο για το διάστημα "Ο Ατλαντάς τους Διαστήματος" σχεδίασα τους πιο αγαπημένους αστερισμούς του μαιμουδιού- ή τουλάχιστον αυτούς που εγώ μπορούσα να χωρέσω στον χώρο που ήθελα να τους χωρέσω! Τέσσερις αστερισμούς ανά Α4 ώστε όταν τους κόψω να έχω ένα επαρκές τετράγωνο πλαίσιο γύρω τους για να μπορώ να τους τυλίξω στην πορεία στα ρολά υγείας. 

Αφού τα έκοψα, τότε ξεκίνησα να ντύνω τα ρολά με την λαδόκολλα χειροτεχνίας. Αν ντύσετε και εσείς τα ρολά σας να προσέξετε να κολλήσετε καλά τις πλευρές που γυρνάτε εσωτερικά στα ρολά μιας και αν εξέχει το χαρτί θα επηρεάσει φυσικά τους αστερισμούς. 

Στην πορεία, τύλιξα τον κάθε αστερισμό από την μια πλευρά σε κάθε ρολό και το σταθεροποίησα με λαστιχάκι, ενώ το ολοκλήρωσα στολίζοντας το κάθε ένα και με λίγα αστέρια αυτοκόλλητα. (ή κάνουμε σωστή δουλειά ή δεν κάνουμε!!) 

Μετά είχε έρθει η ώρα του μαιμουδιού που την περίμενε πως και πως! Η ώρα να τρυπήσει με την πινέζα πάνω στις κουκκίδες των αστερισμών! Εξαιρετική άσκηση λεπτής δεξιότητας και συντονισμού ματιών και χεριών για να μην πω πως είναι άκρως εθιστικό- πιστέψτε ξέρω- τρύπησα συνολικά 180 αστερισμούς! (θα μάθετε άλλη φορά γιατί!!) 

Τώρα έμενε να τους δοκιμάσουμε! Κλειστήκαμε στο πιο σκοτεινό μας δωμάτιο και αρχίσαμε! Όπως ακριβώς αναφέρει και η μαμά blogger στον αρχικό link που σας έδωσα, ο φακός από το κινητό ήταν αυτός που έδειχνε πιο εντυπωσιακά τους αστερισμούς αφού το φως του είναι πιο συγκεντρωμένο από αυτό ενός φακού. Δείτε πόσο όμορφα φαίνονται... (και οι φωτογραφίες τους αδικούν κιόλας!) 

Το βλέπετε το ευτυχισμένο μουτράκι; 

Εφόσον φτιάξαμε τόσους αστερισμούς και ως γνήσια και ψυχαναγκαστικά οργανωτική οικογένεια, εννοείται πως βρήκαμε και τρόπο να τους αποθηκεύουμε! Ένα κουτί από παπούτσια, λίγο χρώμα και μερικά ακόμα αστέρια, ήταν αρκετά για να έχουμε το δικό μας κουτί αστρονομίας! (αμ τι!!!)

Εμείς λατρέψαμε αυτή την χειροτεχνία! Εσείς; 

Φτιάξαμε και εκτοξεύσαμε πύραυλο με καλαμάκι! (και τα πνευμόνια μας!)

Έχω ήδη "προδώσει" το θέμα για τα φετινά μας γενέθλια που δεν θα είναι άλλο από το διάστημα! Ο Δημήτρης Γεράσιμος το έχει αποφασίσει από πέρσι, έτσι είχα όλο τον χρόνο στην διάθεση μου για να σκεφτώ όλες τις χειροτεχνίες και κατασκευές που μπορώ να φτιάξω,  να ψάξω διαδικτυακά τα πάντα σχετικά με το θέμα μας- το οποίο παρεμπιπτόντως με εξιτάρει πολύ για αυτό να περιμένετε πολλά τρελά ακόμη- αυτή είναι μόνο η αρχή! 

Φτιάξαμε λοιπόν τον δικό μας πύραυλο και τον εκτοξεύσαμε με μόνη βοήθεια ένα καλαμάκι και τον αέρα στα πνευμόνια μας! 

Η συγκεκριμένη χειροτεχνία με ενθουσίασε γιατί είναι απλή αλλά και πρωτότυπη, ενώ για πιο μεγάλα παιδιά μπορεί να αποτελέσει και πείραμα. Την ιδέα την είδα από εδώ  όπου έχει και δωρεάν εκτυπώσιμο- εμείς ωστόσο σχεδιάσαμε το δικό μας γιατί δεν μου άρεσε τόσο το συγκεκριμένο σχέδιο. Εκτός λοιπόν από το σχέδιο του πυραύλου, θα χρειαστείτε: 

• Χαρτόνι 
• καλαμάκια δυο μεγέθη σε φάρδος. 
• ψαλίδι
• σελοτέιπ
• μαρκαδόρους 

Εγώ αρχικά σχεδίασα τον πύραυλο που ήθελα και το εκτύπωσα όσες φορές χρειαζόμουν στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου. Έπειτα κάτσαμε ένα απόγευμα με το μαιμουδάκι και τους ζωγραφίσαμε. Στην πορεία τους κόψαμε, ναι ναι παρέα- διόρθωσα τις ατέλειες στους δικούς του πυραύλους αφού θέλουμε να είναι αεροδυναμικοί- και τους ξανακόλλησα πάνω σε ένα μεγάλο χαρτόνι. Εμείς επιλέξαμε μπλε σκούρο, εσείς θα επιλέξετε ανάλογα με τα δικά σας γούστα! Και στην πορεία τα έκοψα ξανά περιμετρικά με το σχέδιο.

Όταν τα διαστημόπλοια μας ήταν έτοιμα, μαζέψαμε τα υπόλοιπα υλικά μας και τα τελειοποιήσαμε. Τα διάφανα καλαμάκια που ήταν και τα πιο φαρδιά τα έκοψα σε τρία τεμάχια το καθένα. Στην πορεία έκλεισα πολύ καλά την μια πλευρά τους με σελοτέιπ και τα κόλλησα εξίσου καλά στο πίσω μέρος του πυραύλου με την αεροστεγή μεριά τους προς την μύτη του πυραύλου.  Αυτό ήταν! Έβαλα το πιο στενό καλαμάκι μέσα στο πιο φαρδύ, φυσήξαμε με δύναμη και ο πύραυλος μας  απογειώθηκε! 

Ο Δημήτρης Γεράσιμος όλη μέρα εκτοξεύει τον πύραυλο του στο διάστημα, δοκιμάζοντας πότε πιο κάθετα, πότε πιο οριζόντια, πότε με λιγότερη δύναμη, πότε με περισσότερη. Η συγκεκριμένη χειροτεχνία συγκαταλέγεται στην κατηγορία STEM και με ένα μεγαλύτερο παιδί έχει πολλές ακόμα επιλογές. Να δοκιμάσει να σχεδιάσει τον πύραυλο διαφορετικά έτσι ώστε να έχει περισσότερη αεροδυναμική, να επιλέξει άλλα υλικά για την εκτόξευση ίσως πιο ελαφριά, να πειραματιστεί με τις γωνίες και τις πιθανές καιρικές συνθήκες αν παίζει έξω από το σπίτι! 

Εμείς απλά διασκεδάζουμε και φτιάξαμε τόσα πολλά γιατί θα είναι μια από τις εκπλήξεις που θα κρύβουν τα party favors για τους καλεσμένους μας! (τα υπόλοιπα δεν τα αποκαλύπτουμε ακόμη!) Οπότε με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια που έλεγε και η γιαγιούλα μου! 

Τι λέτε; Θα το δοκιμάσετε;;

Αυτοσχέδιο παιχνίδι για μικρά και μεγαλύτερα χεράκια!

Σας έχω υπέροχο αυτοσχέδιο παιχνίδι, με υλικά που έχετε σίγουρα σπίτι σας! Είναι απλό, είναι διασκεδαστικό, το μικράκι σας μπορεί να συμμετάσχει στην δημιουργία του ενώ είναι εξαιρετική άσκηση ισορροπίας, συντονισμού ματιών και χεριών, αναγνώρισης αριθμών και εξάσκησης της ικανότητας να ακολουθούμε κανόνες.  Την αρχική ιδέα την βρήκα εδώ! 

Θα χρειαστείτε: 

• Ένα μεγάλο χαρτονένιο καπάκι ή ρηχό κουτί (εγώ χρησιμοποίησα πλαστικό και το έντυσα στην βάση με το οπισθόφυλλο ενός μπλοκ ακουαρέλλας) 
• 5 ρολά υγείας 
• Μαρκαδόρους
• κόλλα χειροτεχνίας
• ψαλίδι
• ένα μεγάλο πον πον (ή στην δική μας περίπτωση ένα μικρό τρελομπαλάκι!) 

Είναι πολύ απλό. Κόβουμε τα ρολά στην μέση και γράφουμε πάνω σε καθένα αριθμούς από το 1 ως το 10. (για μικρότερα παιδάκια μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα καπάκι από κουτί παπουτσιών και να βάλετε μόνο μέχρι το 5!) Δώστε βάση στις φωτογραφίες ώστε να γράψετε σωστά τους αριθμούς στα ρολά που τοποθετούνται με το άνοιγμα όχι παράλληλα με τα άλλα. Εμείς ζωγραφίσαμε με έντονο κόκκινο τις άκρες από τα ρολά ώστε να είναι πιο ευδιάκριτες στο παιχνίδι μας. (θεωρώ ότι βοηθάει τα παιδικά ματάκια). Έπειτα στήνουμε στο καπάκι μας- πριν τα κολλήσουμε- τα ρολά ώστε να σιγουρευτούμε αρχικά πως  χωράνε και στην συνέχεια πως το μπαλάκι μας χωράει να περάσει ανάμεσα τους. (εγώ χρειάστηκε να κάνω δυο αλλαγές). Αφού είμαστε σίγουροι κολλάμε τα ρολά και περιμένουμε να στεγνώσουν. Δεν προτείνω το πιστόλι σιλικόνης στην συγκεκριμένη κατασκευή διότι θα δώσει "ύψος" στο ρολό στο κόλλημα πράγμα που δεν θέλουμε αφού δεν θα μπαίνει εύκολα το μπαλάκι μας. Εάν το μικράκι σας βιάζεται πολύ όπως το δικό μου, μπορείτε να επισπεύσετε την διαδικασία με σελοτέιπ- εγώ αυτό έκανα και το χρησιμοποιήσαμε πράγματι με επιτυχία αμέσως!

Αυτό ήταν έτοιμο! Τώρα ώρα για παιχνίδι!! 

Οι κανόνες είναι απλοί! Το μπαλάκι μας πρέπει να ξεκινήσει από το 1 και να περάσει από όλους τους αριθμούς με την σειρά, μέχρι το 10! Ο Δημήτρης Γεράσιμος για κάποιο μυστήριο λόγο που δεν έμαθα ακόμη, δεν ήθελε πον πον με τίποτα, επέλεξε τρελομπαλάκι! Το οποίο φυσικά ανεβάζει πολύ το επίπεδο δυσκολίας αφού είναι πιο βαρύ και ξεφεύγει εύκολα. (μέχρι και εμείς οι γονείς δυσκολευτήκαμε!) Ωστόσο κάθε φορά γίνεται και καλύτερος ενώ η σωστή ακολουθία των αριθμών μόνο με οπτική αναγνώριση είναι σπουδαίο επίτευγμα! 

Ενώ όταν κουραζόμαστε, το ακουμπάμε στο πάτωμα και παίζουμε "ποδόσφαιρο" με το χέρι! 

Για να δω και τις δικές σας δημιουργίες!!