Έντεκα χρόνια... Σιωπή.

 Τίποτα. Κενό. 

Το πένθος είναι πολύ προσωπικό. Μοναδικό. Άκρως μοναχικό. 

Έντεκα χρόνια πέρασαν από εκείνο το πρωινό του Φλεβάρη που μου είπε ο Παναγιώτης ότι χάσαμε το μωρό μας. Ότι τελικά δεν τα κατάφερε. Όσο και αν πάλεψε. Έντεκα χρόνια και δεν έχω λόγια.

Μόνο αυτή η καρδιά που βρήκα σήμερα μετά την εκκλησία, μίλησε στη δική μου καρδιά. Γιατί ήταν και αυτή τσαλαπατημενη, ταλαίπωρη, σχεδόν άσχημη να θες να αποτρέψεις το βλέμμα.  Τόσα πόδια την ποδοπάτησαν μέχρι που βρέθηκε στον δικό μου δρόμο. Και κοντοστάθηκα. Την κοίταξα και σας ορκίζομαι ένιωσα πως βλέπω τη δική μου καρδιά. 

Σιωπή. Νιώθω κουρασμένη. Θα πέσω να κοιμηθώ νωρίς απόψε. Πάντα άλλωστε ξημερώνει μια καινούργια μέρα. Που τουλάχιστον για έναν ακόμη χρόνο δεν θα είναι 15 του Φλεβάρη.

Μια βρωμούσα ετών εφτά!

 Όταν γεννήθηκε η βρωμουσα μου, άκα η ανιψιά μου, είχε το πιο εκνευριστικο κλάμα που είχα ακούσει ποτέ μου. Όλο της το πρόσωπο συμμετείχε με πάθος σε αυτό, αλλοιώνοντας εντελώς τα όμορφα χαρακτηριστικά της. Θυμάμαι που είχα πει στην αδελφή μου "Βοήθεια σου" και γέλασα χαιρεκακα για όλα όσα μου έσερνε όταν ήμασταν παιδιά ότι τάχα μου το παιδί μου θα με βασανίζει, θα κάνει, θα δείχνει και πολύ χαιρομουν- το ομολογώ- που ξαφνικά το κλάμα της νεογέννητης κόρης της ακουγόταν σε όλο τον όροφο μαιευτικής όταν εγώ έπρεπε να κοιτάω τον Δημήτρη Γεράσιμο για να δω αν κλαίει. 

Η Χριστίνα, άκα βρωμουσα, όσο μεγάλωνε έπαψε να κλαίει με τόση ευκολία και με τόσο μένος, έβγαλε όλο αυτό το νεύρο σε πείσμα που σπάει κόκαλα, από την στιγμή που μίλησε ξέχασε να σταματήσει, έγινε όσο κοκέτα δεν είμαστε όλες οι θηλυκές του σογιου μαζί και από την πρώτη στιγμή που κοίταξε το μαϊμουδι στα μάτια έγινε ο προσωπικός της ήρωας, ο μεγάλος της ξάδελφος, το Α και το Ω της κάθε μέρας της.

Όσο μεγάλωνε έβρισκε με μαθηματική ακρίβεια όλα τα κουμπιά μου. Μαζί και του Δημήτρη.  Καλά και κακά. Μιλάμε για γνήσιο ταλέντο. Η σχέση μας κατέληξε να είναι "Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε". Κάτι σαν την σχέση μου με την Σουλτάνα ένα πράγμα. Να είναι νύχτα έξω και η Χριστίνα να επιμένει ότι είναι μέρα. Να τρώει το φαγητό σου και να σου λέει κατάμουτρα ότι είναι αηδία. Να ζητάει την ίδια ώρα να της ετοιμάσω μόνο εγώ γλυκά για την κάθε ξεχωριστή περίσταση της και να δηλώνει με σιγουριά πως δεν πρόκειται να την απογοητεύσω. Να μου στέλνει να της αλλάξω μέχρι και μπαταρίες στα παιχνίδια της γιατί μόνο εγώ μπορώ. Να παρατηρεί κάθε φορά που βάφομαι ή χτενίζομαι και να έχει την πιο αφοπλιστικά ειλικρινή άποψη. Να τσακώνεται με τον Δημήτρη, να μένει εντελώς ατάραχη ενώ ο ίδιος χτυπάει το κεφάλι του στο μαξιλάρι από τα νεύρα του . Ταυτόχρονα, να ξεσπάει σε γοερά κλάματα, επειδή το μαϊμουδι δεν θέλει να τον ακολουθεί παντού ενώ η ίδια θέλει να μπαίνει μέχρι και στην τουαλέτα μαζί του. Να είναι μέρα έξω και η ίδια να επιμένει ότι είναι νύχτα... 

Σας ορκίζομαι όμως, κάθε που χτυπάει την πόρτα μου και ακούω τη χαρακτηριστική φωνή της, αμέσως χαμογελάει η καρδιά μου. Κάθε που τα ακούω να παίζουν και νιώθω πως μεγαλώνουν κατά κάποιο τρόπο σαν αδέλφια, χάνω έναν χτύπο από την καρδιά μου. Κάθε που κοιτάζει όλο λατρεία τον Δημήτρη, νιώθω πως θα έχει ένα στήριγμα για όλη του την ζωή. Το ίδιο και εκείνη. Κάθε φορά που συζητάμε και οι τρεις μαζί σοβαρά, κλαίω και γελάω ταυτόχρονα. Και σας ορκίζομαι, το κακαριστό της γέλιο είναι ότι πιο όμορφο έχετε ακούσει στην ζωή σας.

Η ανιψιά μου,  η Χριστίνα μου, είναι η κόρη που δεν έχω. Είναι το alter ego μου, η προσωπική μου πρόκληση, η όμορφη νεράιδα μου. Η μοναδική βρωμούσα μου. Η δική μου. Και δεν θα την άλλαζα για τίποτα στον κόσμο.... Χρόνια πολλά μικρή μου. Dream big... 

Οχτώ χρόνια "Όταν γεννήθηκα ξανά"

 Μόλις έξι μηνών ήταν ο Δημήτρης Γεράσιμος, όταν αποφάσισα να πατήσω το κουμπί δημοσίευσης στην πρώτη ανάρτηση τούτης εδώ της διαδικτυακής γωνίτσας. Τέλη Γενάρη. Είκοσι νομίζω. 

Δεν διαβάζω συχνά εκείνες τις πρώτες αναρτήσεις. Νιώθω πως είναι πρόχειρες, ίσως και κάπως επιτηδευμένες. Με τα χρόνια αυτό άλλαξε. Ωρίμασαν οι σκέψεις μου και ταυτόχρονα ο τρόπος έκφρασης τους- κάπως σαν την ίδια την μητρότητα. Ξεκίνησα λίγο αδαής, προσποιούμενη ότι τα ξέρω όλα και με τα χρόνια έμαθα να βασίζομαι πρωτίστως στο ένστικτο μου. Έτσι και εδώ μέσα. 

Παραδόξως, μέσα από αυτή την καταγραφή των συναισθημάτων και των σκέψεων μου, με γνώρισα καλύτερα. Ο γραπτός ο λόγος βάζει τα πάντα σε τάξη- πιστέψτε με- και ταυτόχρονα σε αναγκάζει να κοιτάς κατάματα ξανά και ξανά πράγματα που πολλές φορές αρνείσαι καν να παραδεχτείς. Άπαξ όμως και βρουν το δρόμο τους στο χαρτί- ή στην συγκεκριμένη περίπτωση στην οθόνη- δεν μπορείς πλέον να τα αγνοείς. 

  Το έχω γράψει ξανά, η ύπαρξη αυτής της διαδικτυακής γωνίτσας, ήταν και είναι η ψυχοθεραπεία μου σε όλα αυτά τα χρόνια που είμαι μητέρα. Η μητρότητα έχει εξελιχθεί σε πολλή μοναχική ιδιότητα, ενώ δεν θα έπρεπε. Στην Αφρική λένε πως χρειάζεται ένα ολόκληρο χωριό για να μεγαλώσει ένα παιδί και μέσα σε αυτό το γνωμικό κρύβεται μια μεγάλη αλήθεια. Η δική μας γενιά δεν το έχει αυτό. Συνεπώς, αναζητούμε αυτό το "χωριό" μέσα σε αυτόν τον καινούργιο διαδικτυακό κόσμο. 

Προσωπικά, υπήρξα τυχερή διότι γνώρισα μόνο όμορφους ανθρώπους εδώ μέσα. Και αρκετούς από αυτούς τους γνώρισα εν τέλει και δια ζώσης. Εμπνεύστηκα με υπέροχες ιδέες από άλλες μανούλες, σκέφτηκα πράγματα από άλλη οπτική γωνία, πήρα γνώσεις που δεν είχα, γέλασα και έκλαψα παρέα με άλλες μητέρες έστω και ετεροχρονισμένα. Κρύβει μαγεία το διαδίκτυο αν ξέρεις να το χρησιμοποιείς και δεν το αφήσεις να σε χρησιμοποιήσει- το έχω πει και αυτό άπειρες φορές. 

Οχτώ τα χρόνια λοιπόν για το "Όταν γεννήθηκα ξανά" και εύχομαι να συνεχίσω να εξελίσσομαι μέσα από αυτό. Παρέα με αυτά τα πατουσακια που ήταν, είναι και θα είναι η έμπνευση μου, να μεγαλώνω και εγώ, και αυτό το ημερολόγιο. Έτσι όμορφα. Με ειλικρίνεια και ταπεινότητα. Άλλωστε δεν ξέρω άλλο τρόπο...

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη. (2021)

 Όπως κάθε χρόνο, έτσι και το φετινό μας γράμμα στον Άγιο Βασίλη ήταν μια μικρή γιορτή. 

Φάγαμε ένα από τα αγαπημένα φαγητά του Δημήτρη Γεράσιμου, είχαμε λιχουδιτσες, ανάψαμε το τζάκι και αφού γράψαμε το γράμμα, είδαμε το λατρεμένο Polar Express. Με την μόνη διαφορά πως φέτος είχαμε και ένα καινούργιο μέλος σε όλη αυτή την ιεροτελεστία. Τον τετράποδο μπελά μας, τον Ρόδα. 

Ήταν η μοναδική χρόνια, που το μαϊμουδι αποφάσισε τελευταία στιγμή τι θα ζητήσει από τον Άγιο, η μοναδική φορά που ζήτησε κάτι που υπάρχει στο εμπόριο,  η μοναδική χρόνια που του έδωσε εναλλακτική σε περίπτωση που δεν μπορεί το πρώτο δώρο και η μοναδική χρόνια που δεν θέλησε να ανακατευτώ καθόλου στην διαδικασία ακόμα και αν έκανε ορθογραφικά λάθη. 

Για να δούμε. Θα μας κάνει και φέτος το χατίρι; Τι θα μας γράφει ο Δησιμος στο γράμμα του όταν και εάν φτάσει με το καλό σπίτι μας; Εγώ πάντως ανυπομονω...

Advent calendar 2021 - Στοχεύω και κερδίζω!

 Το φετινό μας advent calendar είναι εύκολο, οικονομικό και γρήγορο. Τόσο, που το ετοίμασα πρώτη φορά εγκαίρως ώστε να το κάνετε και εσείς, αν σας εκφράζει. 

Θα χρειαστείτε: 

24 ρολά υγείας

Γκοφρε χαρτί της αρεσκείας σας

Αυτοκόλλητα με αριθμούς ή σκέτα όπου θα γράψετε με μαρκαδόρο

Πιστόλι σιλικόνης

24 σοκολατάκια- προαιρετικά

24 χαρτάκια με γρίφους, δραστηριότητες ή μικρά δωράκια που να χωράνε μέσα στα ρολά

Ένα χοντρό χαρτόνι 

Η διαδικασία απλή. Καλύπτετε το κάθε ρόλο με γκοφρε χαρτί- εγώ το κόλλησα με σελοτειπ- έτσι ώστε από την μια πλευρά να είναι κλειστό και από την άλλη ανοιχτό. Κολλάτε στην κλειστή πλευρά τον αριθμό της κάθε μέρας, μέσα βάζετε το χαρτάκι, το σοκολατάκι ή το δωράκι και το κολλάτε πάνω στο χαρτόνι. Έτοιμο! Εγώ επειδή ο Δημήτρης Γεράσιμος έχει μια μανία με ένα μικρό nerf που έχει, τον προκαλώ στο πάνω μέρος να σπάει τον σωστό αριθμό σημαδεύοντας με το nerf. 

"Σημάδεψε τον σωστό τον αριθμό και μια έκπληξη θα φανερωθεί θαρρώ". 

Μπορείτε να το φτιάξετε και σε σχήμα δέντρου! Βάζοντας τα ρολά από τα περισσότερα προς τα λιγότερα. 

 Ο Δημήτρης Γεράσιμος δεν κρατιέται. Όσον αφορά τα δωράκια και λοιπές εκπλήξεις θα ακολουθήσει άλλο ποστ... 

 #otangennithikaxana

#adventcalendar #ΗμερολογιοΑντιστροφηςΜετρησης #newblogpost

Όταν ένα κομμάτι του εαυτού σου ξεγλιστρα μέσα από τα χέρια σου...

 Άλλος ένας Οκτώβριος. Άλλος ένας χρόνος που σπάω την σιωπή μου για να ενημερώσω, να αφυπνίσω, να ευαισθητοποίησω. Φέτος θα μιλήσω για κάτι αμήχανο- όμως ταυτόχρονα τόσο ανθρώπινο. Δυστυχώς. 

Έχω σπουδάσει δημοσιογραφία, σωστά; Το πρώτο πράγμα που μαθαίνεις είναι ότι η δυσάρεστη είδηση, η κακή είδηση πουλάει. Η "κίτρινη" ακόμα περισσότερο. Στην σωστή δημοσιογραφία, προσπαθείς να αποφύγεις το τελευταίο. Παρόλο που πουλάει ΠΟΛΥ. Πιο πολύ θα σε τραβήξει ο τίτλος "Σπαρακτικές στιγμές" παρά το "Δύσκολες στιγμές". Η υπερβολή στον γραπτό λόγο είναι σχεδόν επιβεβλημένη. Έχω προσπαθήσει σκληρά τόσα χρόνια- από το πρώτο κείμενο ως και το τελευταίο- να προσέχω τις λέξεις που επιλέγω. Γιατί; 

Ο μοναδικός Stephen King έχει πει: (θα το γράψω όπως το θυμάμαι, μιας και είναι από το πρόλογο κάποιου βιβλίου του που δεν μπορώ να ανακαλέσω τώρα).  "Όλοι θα κόψουν ταχύτητα, ή και θα σταματήσουν περνώντας δίπλα από ένα ατύχημα. Πόσους όμως έχετε δει να κάνουν το ίδιο σε έναν γάμο; Το αίμα, το δράμα "τραβάει", η χαρά όχι. Είναι στην ανθρώπινη φύση." Και πράγματι είναι. Ρίξτε μια ματιά στις τελευταίες μου αναρτήσεις. Πόση απήχηση είχε αυτή για την ουράνια γιορτή του αγγελουδιου μου και πόση αυτή για τον Δημήτρη Γεράσιμο... Δείτε στο blog ποια είναι τα πιο δημοφιλή κείμενα.  Στα τόσα χρόνια που ζω παρέα με την απώλεια των παιδιών μου, έχω βιώσει άπειρες φορές το στιγμιαίο ενδιαφέρον από ανθρώπους- ίσα για να ακούσουν μια τραγική ιστορία, μια ιστορία που θα μπορέσουν να αφηγηθούν και οι ίδιοι σε άλλους κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον, και μετά να την ξεχάσουν εντελώς. Να μην έχει υπάρξει η πραγματική αφύπνιση,  ουσιαστική ευαισθητοποίηση. Είναι αυτό που λέμε λίγο λαϊκά εδώ στην Ελλάδα, "Όσο δεν αφορά το ίδιο μου το σπίτι, δεν με αφορά". 

Για αυτό λοιπόν, προσέχω τις λέξεις μου. Διότι δεν είμαι εδώ για να σας δώσω μια ακόμα ενδιαφέρουσα κουβέντα στην παρέα σας πριν πείτε: "Έλα τώρα ψυχοπλακωθηκαμε- ας αλλάξουμε θέμα". Μα αν δεν προβληματιστείς, αν  δεν "ψυχοπλακωθεις", αν δεν θελήσεις να σκεφτείς πώς μπορείς εσύ να βοηθήσεις, τότε όλες αυτές οι λέξεις τόσα χρόνια, όλο αυτό το μοίρασμα ψυχής- δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Πέφτει κυριολεκτικά στο κενό.

Για μένα λοιπόν, και για όλες αυτές τις γυναίκες που έχουν βιώσει την νεογνική απώλεια και την απώλεια κύησης, ο Οκτώβριος δεν είναι απλά ένας ακόμα μήνας που σπάμε την σιωπή μας. Είναι στην ουσία ένας ακόμα μήνας ΧΩΡΙΣ τα παιδιά μας. Για κάποιες ένας ακόμα μήνας με ΑΔΕΙΑ αγκαλιά. Ένας ακόμα μήνας που η καρδιά μας, το σπίτι μας είναι ΜΙΣΑ. Ένας ακόμα μήνας παρέα με το θεριό του πένθους. Για μας, η κάθε ιστορία, ο κάθε τίτλος που έχει τραβήξει την προσοχή σας, είναι η ΔΙΚΗ μας ιστορία. Ο τίτλος της ΔΙΚΗΣ μας ζωής. Ζούμε με αυτή κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό. Δείξτε λοιπόν τον ανάλογο σεβασμό. 

Αναρωτηθείτε λίγο, ποιο από τα δικά σας παιδιά θα ήσασταν έτοιμοι να αποχωριστείτε. Ποια από τις δικές σας εγκυμοσύνες θα μπορούσατε να είχατε θυσιάσει. Σκεφτείτε λίγο πιο ουσιαστικά πριν "συμβούλεψετε" κάποια μητέρα να ξεχάσει. Να προχωρήσει. Να είναι δυνατή. Σκεφτείτε πριν πείτε "Καλύτερα τώρα παρά αργότερα". "Όλα γίνονται για κάποιο λόγο". "Ο Θεός ξέρει ποιο είναι το καλύτερο". "Το ήθελε αγγελούδι στον κήπο του παραδείσου του". "Δεν πειράζει θα κάνεις άλλο" "Σκέψου τα παιδιά που ήδη έχεις". Σας ικετεύω. Σκεφτείτε τι θα θέλατε να ακούσετε αν χάνατε εσείς το μωρό σας. Την εγκυμοσύνη σας. 

Γιατί αν το σκεφτείτε πραγματικά, αν μπείτε όντως στα παπούτσια της κάθε μητέρας που το έχει ζήσει, αν συνειδητοποιήσετε τι εστί να ξεγλιστρα μέσα από την αγκαλιά σου ένα κομμάτι του εαυτού σου- τότε θα βυθιστειτε στην σιωπή. Και θα θέλετε απλά να δώσετε μια σφιχτή αγκαλιά...

Ο Οκτώβριος είναι μήνας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης σχετικά με την νεογνική απώλεια και απώλεια κύησης. Ενημερωθείτε. Ευαισθητοποιηθειτε..

Η ομορφιά της θλίψης.

 Πολλές φορές σκέφτομαι πως όσο και αν αγαπώ να μεγαλώνω- ταυτόχρονα θλίβομαι λιγάκι. Σίγουρα αποκτώ κάθε μέρα όλο και περισσότερη αυτοπεποίθηση, όλο και περισσότερη σιγουριά για τις επιλογές μου- όμως ταυτόχρονα συνειδητοποιώ, με θλίψη το συνειδητοποιώ, πως όσο θετική και να θέλω να είμαι, δεν είναι πάντα εφικτό. 

Δεν πραγματοποιούνται πάντα όλα τα όνειρα.  Δεν οδεύει πάντα η ζωή προς το καλύτερο. Ο ιδανικός κόσμος ο οποίος ονειρευόμουν μικρή, μοιάζει όλο και πιο ανέφικτος. Δεν γίνονται όλα για κάποιο λόγο. Όσο και αν παλεύω να μην σκοτώσω το μικρό παιδί που κρύβεται μέσα μου- νιώθω πως κάθε μέρα αυτο όλο και σωπαίνει, όλο και συρρικνώνεται μέχρι που τρέμω μην χαθεί.

Κατάφερα να μην χάσω την αισιοδοξία μου και τον ρομαντισμό μου όταν τόσο βίαια αποχαιρέτησα τα μωρά μου, και με τρόμο βλέπω να χάνω αυτά μου τα προτερήματα λόγω της  επαναλαμβανομενης  κακης συμπεριφοράς των ανθρώπων, λόγω των μονίμως αρνητικών γεγονότων, λόγω της ίδιας της ζωής που όσο γλυκειά και αν είναι, άλλο τόσο μπορεί να σε φαρμακωσει.

 Μα πιο πολύ από όλα, θλίβομαι που ο πιο σημαντικός άνθρωπος στο δικό μου μικρόκοσμο- ο γιος μου- δεν θα γνωρίσει την αθώα, γελαστή, ατρόμητη, αθεράπευτα ρομαντική, χιουμοριστικά καυστική πλευρά μου. Δεν θα με γνωρίζει στα καλύτερα μου. Δεν θα βιώσει τις σχέσεις ζωής μου στα καλύτερα τους. Αντίθετα, γνωρίζει την προβληματισμένη, κουρασμένη, κυνική Γιάννα- η οποία καθημερινά πολεμάει με αυτά ακριβώς τα συναισθήματα. Γνωρίζει τις σχέσεις μετά από χρόνια τριβής, όπου κάθε ένας μέσα σε αυτές μεγαλώνει και ο ίδιος, αλλάζει και παλεύει με τους δικούς του δαίμονες. Και σαν άνθρωπος που αγαπάει να ψάχνει την μαγεία στο καθετί, που παλεύει να ομορφαίνει τα πάντα, που πιστεύει περισσότερο στις νεράιδες και όχι στους δαίμονες, υπάρχουν απλά οι μέρες που θέλω να αφεθω-  να νιώσω λίγη μαγεία, να δω λίγη ομορφιά, να μην φανερωθεί κανένας δαίμονας-  χωρίς να προσπαθήσω όμως για αυτό.

 Η θλίψη δεν κλαίει πάντα. Ενίοτε, η θλίψη χαμογελάει. Αν κοιτάξεις όμως προσεκτικά- θα την δεις να κρύβεται  κάπου εκεί. Συνήθως στα μάτια.

Και αναρωτιέμαι... Πότε τελικά είναι πιο όμορφος ο άνθρωπος; Όταν έχει επίγνωση όλων αυτών μα παλεύει να τα πολεμήσει; Ή όταν έχει άγνοια και πιστεύει με κάθε αθωότητα;