Σκέψεις και αναμνήσεις που με αφοπλίζουν....

Μόλις χθες συνειδητοποίησα πως από αυτά τα τρία χρόνια που ζω με το μαιμούδι μου, από όλες αυτές τις μοναδικές στιγμές που μοιραζόμαστε - ο ίδιος πιθανότατα δεν θα έχει καμία απολύτως ανάμνηση... 

Συνειδητοποίησα πως οι αναμνήσεις του θα αρχίσουν να "μένουν" για το υπόλοιπο της ζωής του πιθανότατα στα τέσσερα και ίσως και αργότερα... Και ξαφνικά σκέφτηκα. Αν κάποιος τον ρωτήσει, "Ποια είναι η πρώτη ανάμνηση που έχεις με την μητέρα σου;" , άραγε τι θα σκεφτεί; Ποια θα είναι αυτή η ανάμνηση; 

Και μετά σαν τρένο που δεν έχει φρένα σε κατηφόρα, η σκέψη μου περιπλανήθηκε στις δικές μου πρώτες αναμνήσεις...Ποιες είναι αυτές;;; Από χθες έχω στύψει το μυαλό μου να θυμηθώ... 

Θυμάμαι πολύ καλά ποια είναι η πρώτη μου ανάμνηση με την αδελφή μου. Ήμασταν ακόμα στην Αφρική και υποθέτω ήμουν δυο χρονών, μιας και  η μητέρα μου λέει πως τότε έκοψα την πάνα, και αυτό που θυμάμαι είναι να έχω ατύχημα λίγο πριν βγούμε από το σπίτι για βόλτα. Θυμάμαι ότι στεναχωρήθηκα πολύ γιατί λέρωσα το αγαπημένο λούτρινο λαγό της Φωφώς. Και παρόλα αυτά την θυμάμαι- μόλις έξι χρονών παιδάκι- να με αλλάζει μόνη της, να με παρηγορεί και να με βεβαιώνει πως θα το πλύνουμε τον λαγό και δεν πειράζει. Είναι μια ευχάριστη ανάμνηση...

Προσπαθώ λοιπόν, να θυμηθώ ποιες είναι οι πρώτες αναμνήσεις που έχω με τους γονείς μου... Και λέω προσπαθώ διότι δεν θέλω να επηρεαστώ από φωτογραφίες με τις οποίες  πάντα  είτε νομίζεις ότι θυμάσαι, είτε όντως σε βοηθούν να θυμηθείς γεγονότα. Όχι. Προσπαθώ να θυμηθώ την πραγματική πρώτη μου ανάμνηση. 

Και πραγματικά κολλάω... Και σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι... Γιατί δεν είναι εύκολη αυτή η διαδικασία; 

Και τελικά θυμάμαι... (ή νομίζω ότι θυμάμαι;..) 

Η πρώτη ανάμνηση με την μητέρα μου είναι και πάλι στην Αφρική- όπου ήμασταν επίσκεψη στους συγγενείς μας και ξαφνικά ανέβασα πολύ πυρετό. Θυμάμαι έντονα την ανησυχία της και την αγωνία της μέχρι να φτάσουμε στο νοσοκομείο.  Είναι δυσάρεστη ανάμνηση. 

Όχι όμως όσο δυσάρεστη είναι τελικά η πρώτη ανάμνηση από τον πατέρα μου. Και πάλι στην Αφρική όπου είχα φάει πολύ ξύλο επειδή είχα σκίσει το τετράδιο μουσικής της Φωφώς. Και αμέσως μετά θυμάμαι τις αγκαλιές, τα παιχνίδια και τα φιλιά των ενοχών, που τόσο καλά αναγνωρίζω πια σαν μάνα και ας μην έχω χτυπήσει έτσι ποτέ τον Δημήτρη Γεράσιμο... Ωστόσο η ανάμνηση παραμένει -και αυτή-δυσάρεστη. 

Και δεν σοκάρομαι. Γιατί μπορεί να είμαι απόλυτα το κορίτσι του μπαμπά και χόρτασα πολύ πολύ αγάπη και επιβεβαίωση από τον πατέρα μου, αλλά για χρόνια τον φοβόμουν. Δεν σοκάρομαι με την μητέρα μου γιατί ακόμα και σήμερα το κυρίαρχο συναίσθημα που σου βγάζει είναι το άγχος και η αγωνία της και ακόμα μου προκαλεί δυσαρέσκεια αυτό. Δεν σοκάρομαι φυσικά ούτε με την αδελφή μου που συνήθως έχει την ικανότητα να παίρνει μια άσχημη ανάμνηση και να στην μετατρέπει σε όμορφη ή έστω αισιόδοξη... 

Η αφύπνιση όμως που ακολουθεί όλο αυτό τον παραλογισμό σκέψεων είναι αφοπλιστική. 

Είναι λίγα τα χρόνια που θα είμαστε το Α και το Ω στις ζωές των παιδιών μας. Ακόμα πιο λίγα αυτά τα πρώιμα χρόνια που- καλώς ή κακώς- είτε τα θυμόμαστε είτε όχι, μας διαμορφώνουν, μας "πλάθουν" , μας εξοπλίζουν... Η ίδια η ζωή είναι...λίγη. Και επικίνδυνα εύθραυστη. Οπότε....

Τι είναι αυτό που θέλουμε να θυμούνται τα παιδιά μας από εμάς; 

Από την εμπειρία της δικής μου ζωής ως τώρα, θυμάμαι φυσικά στιγμές και καταστάσεις μα περισσότερο θυμάμαι αισθήσεις, μυρωδιές και το κυριότερο συναισθήματα. Μια δυσάρεστη στιγμή μπορεί να γίνει ευχάριστη από εμάς τους ίδιους και την αύρα που θα έχουμε, από την στάση μας, από τα λόγια μας... 

Και επειδή όπως έχει πει ο λατρεμένος μου Ντίκενς, παραφράζοντας τον- πως δεν θυμόμαστε τα γεγονότα όπως έγιναν, μα όπως εμείς τα βιώσαμε- σήμερα, περισσότερο και από "χθες", συνειδητοποιώ το μέγεθος της ευθύνης που φέρω. 

Συνειδητοποιώ πως τώρα είναι η ευκαιρία μου- τα έχω ξαναπεί. 

Γιατί εγώ θέλω- αν ποτέ ρωτήσουν τον γιο μου ποια είναι η πρώτη ανάμνηση του από εμένα- ακόμα και αν δυσκολεύεται να θυμηθεί κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό, να γεμίζει το μυαλό του και η καρδιά του με μια αύρα γεμάτη χαμόγελο, αισιοδοξία, ασφάλεια, γαλήνη. 

Και ξέρω, ξέρω πολύ καλά, πως θα με αγαπάει- όπως εγώ αγαπάω τους γονείς μου με κάθε κύτταρο της ύπαρξης μου. Όπως ξέρω πως, εκ των πραγμάτων, η οπτική των κοινών μας αναμνήσεων θα είναι διαφορετική. Το ξέρω αυτό. 

Θέλω όμως, ακόμα και με διαφορετική οπτική, η ανάμνηση να μας κόβει την ανάσα. 

Όπως χθες. Που ενώ ήμουν μέσα στο αυτοκίνητο δίνοντας στο μαιμούδι μου λίγο πολύτιμο χρόνο να κοιμηθεί που το χρειαζόταν- στην ίδια ακριβώς θέση, την ίδια ακριβώς ώρα- έβλεπα δυο εντελώς διαφορετικές εικόνες. 

Μου έκοψαν όμως και οι δυο την ανάσα... 

Monkey talk! (Ή αλλιώς τι ακούει μια μάνα από ένα μαιμούδι τριών χρονών-και 2μηνών!)

Κάποιο απόγευμα αρχίζει να με πλευρίζει όλο ναζι- σαν μάνα καταλαβαίνω, κάτι θέλει. Αφού κάνει λοιπόν την σωματική εισαγωγή ακολουθει και η λεκτικη: 
- Μαμά μου, σήμερα έφαγα όλο το φαγητό μου και δεν φοράω πια πανα στον ύπνο μου άρα θα μου δώσεις μια μεγαααααλη έκπληξη σωστά; 
Εφόσον είχε κάνει το παιδί μου οοολα αυτά και έφτιαξε και τόσο μεγάλη και ωραία πρόταση να αρνήθω;; Του λέω: 
- Μεγάλη έκπληξη δεν έχω αλλά θα σου βάλω πολλαααα m&ms εντάξει; 
Ολοχαρουμενος τρέχει στο τραπεζάκι του στο σαλόνι και στρογγυλοκαθεται. Του βάζω μια χούφτα και του τα πάω. Τα κοιτάει και λέει με έκπληξη και ολίγον αγανάκτηση:
- ΕΠ! Είναι αυτά πολλά m&ms;;;


#είναι #ΦαταΠρινΣταΠαρωΚαιΑυτα #ΕιναιΜονοΤριων

Παίζουν μια μέρα πειρατές με τον πατέρα του. Ξαφνικά του λέει:
-ΕΜΠΡΌΣ μπαμπά! Έλα να παίξουμε πολεμικό πόλεμο!!!

#ΉΚυνηγιμμενοΚυνηγιτο #ΚρυμμένοΚρυφτο #ΧάρτιναΧαρτια

Πάμε μια μέρα για ψώνια και αρχίζει ένα θέατρο του παραλόγου πριν φύγουμε. Κάποια στιγμή χάνω την υπομονή μου και υψώνω λίγο την φωνή μου, λίγο όμως, παρακαλώντας τον να ηρεμήσει. Μόλις πάω να ασφαλισω τις ζώνες στο κάθισμα του με κοιτάει μουτρωμένος και μου λέει:
- Θύμωσα. Πολύ.
-Γιατί καρδούλα μου; Απαντώ
-Γιατί μου μίλησες απότομα αύριο, (τα πάντα γίνονται αύριο αυτό το διάστημα!!) πολύ απότομα. Και δεν μου ζήτησες συγνώμη... #σοκ
-Εχεις δίκιο καρδούλα μου. Συγνώμη που σου μίλησα απότομα πριν αλλά Θυμωσα και εγώ. Εσύ θα μου ζήτησεις συγνώμη που έκανες ολόκληρη φασαρία χωρίς λόγο;
-Συγνωμη μαμά μου...

#ορίστε #τολυσαμε #συζήτησηπανωαποολα #ΚαιΔενΑστιευομαι

Στο πλαίσιο του " αύριο".
-Μαμα θυμάσαι εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε αύριο;
-Χθες; Ποιο;
-Όχι. Εκείνο που παίζαμε αύριο, αυριο, αύριο, αύριο, αύριο, αύριο, αύριο..

#ΚαιΚαπωςΕτσιΜετραειΤιςΜερεςΕναΜαιμουδι

Ο Δημήτρης Γεράσιμος έχει πολλά ταλέντα, το να τραγουδάει σίγουρα ΔΕΝ είναι ένα από αυτά. Δεν μπορεί να τραγουδήσει με ρυθμό ούτε το "Τρίγωνα Κάλαντα", και ας ξέρει όλα τα λόγια. Ένα βράδυ λοιπόν που τον κοιμιζω με ρωτάει αν θέλω να μου τραγουδήσει ένα νανούρισμα. 
-Φυσικά, του απαντάω όλο χαρά ξέροντας πως θα γελάσω πολύ! Ξεκινάει λοιπόν:
-Καληνυυυχτα μαμααααα
Είσαι τοοοσο οοοομορφη
Οοομορφα μάτια 
Οοομορφα φρύδιαααα
Οοομορφο πηγουουνιιιι
Οοομορφες κουρτιιινεες
Οοομορφα μαξιλαααριαααα
Οοομορφος καναπεεεες
Οοομορφο το σπιιιτι μααας
Σπιτααακι μααας, σπιταααακι μααααααας"
(για να καταλαβετε τον ρυθμό δεν έχετε παρά να τσιριζετε όπου υπάρχουν πολλά φωνήεντα!!!!) 

#ΗΠροσπαθειαΜετραει #ΕγωΜιαΦοραΣυγκινηθηκα#ΚαρραΜουΕσυ

Θέλει μια μέρα να φωνάξει τον πατέρα του να έρθει μέσα από μια δουλειά στην σκεπή μα ο Παναγιώτης δεν τον ακούει. Μου ζητάει να τον φωνάξω εγώ, μα ξέρω ότι δεν έχει νόημα και αρνούμαι. Επιμένει, επιμένω, κάποια στιγμή του λέω λίγο πιο απότομα.
-Δεν θα μας ακούσει βρε Δημήτρη λέμε, τι δεν καταλαβαίνεις;
-Μαμά δεν πρέπει εμείς να τσακωνομαστε. Εμείς είμαστε ομάδα, ξέχασες;;;

#ξέχασα; #ΘαΜεΤρελανειΛεμε

Ξυπνάει ένα πρωί, ενώ κοιμόμασταν μαζί, και αρχίζει να με τραβάει και να λέει:
-Σηκώ(σου) μαμα, ξημέρωσε, βλέπεις;;;; δείχνοντας μου τις γρίλιες.

#ΟχιΔενΒλεπω #Ποιο; #ΤοΦωςΠουΑχνοφαινεται #ΔενΕχειΒγειΑκομαΟΗλιος#ΕΛΕΟΟΟΟΟΣ

Ζωγραφίζει στην κουζίνα με τους μαρκαδόρους του. Σε κάθε χρώμα που αλλάζει και κλείνει το καπάκι τον ακούω να λέει:
- Ενωσηηηηη.....Διαστημοπλοιουουουυου!

#ΘαΜεΤρελανει #Δεδομένο

Είναι βράδυ και έχουμε ξαπλώσει παρέα για να αποκοιμηθεί.
-Σε αγαπάω καρδούλα μου, του λέω
- Οοο, ευχαριστώ μαμά!!

#άντρες #ΤιΝαΠεις; #ΜόλιςΕφαγαΧυλοπιτα #απατεώνας

Ετοιμαζόμαστε να παίξουμε ένα επιτραπέζιο που πήραμε για πολλοστή φορά. Ο Δημήτρης Γεράσιμος βγάζει τις οδηγίες και προσποιείται πώς τις διαβάζει. Ξαφνικά τον ακούω να λέει:
- Σε περίπτωση ανάγκης, μπορείς να παίξεις και μόνος σου!!

#αυτοδυναμία #ανεξαρτησία #bythebook #πάντα #καιπανωαποολα

Ξυπνάει κάποιο βράδυ μες την νύχτα και έρχεται στο κρεβάτι μας. Εφόσον έχουμε κόψει πια την πάνα και το βράδυ, τον ρωτάω μήπως θέλει να κάνει τσια του. Χαμογελάει λοξά και πονηρά και λέει: 
-Μαμααααα! Μες την νύχτα;;;; ΑΠΟΚΛΕΊΕΤΑΙ!!! 

#ΤιΡωταωΚαιΕγω; #ΑκουΜεςΤηνΝυχτα!

Αυτό το παρεξηγημένο Φθινόπωρο...

Παρότι έχω γεννηθεί ακριβώς στην αρχή της άνοιξης, οφείλω να ομολογήσω πως μάλλον είμαι περισσότερο παιδί του χειμώνα. 

Ναι μεν αγαπώ πλέον όλες τις εποχές, αναγνωρίζοντας την ομορφιά της καθεμίας χωριστά, ωστόσο αγαπώ ένα τι παραπάνω το φθινόπωρο και φυσικά τον μεγαλειώδη χειμώνα που τον ακολουθεί. 

Έχω ξαναγράψει τους λόγους για τους οποίους αγαπώ το φθινόπωρο, μα δεν μου μοιάζουν αρκετοί. Γιατί θα το λέω ξανά και ξανά, τόσο που γίνομαι και εγώ γραφική σαν τον τρελό Κρητίκαρο πατέρα μου: 

Είμαι σαν τα σαλιγκάρια. Με την πρώτη βροχή βγαίνω από το καβούκι μου και αλωνίζω. (και με την δεύτερη, την τρίτη και όσες ακόμα ακολουθήσουν). 

Δεν υπάρχει τίποτα πιο αναζωογονητικό από αυτή την πρώτη βροχή, μετά την εξάντληση και την ατονία που προκαλεί η επαναλαμβανόμενη ζέστη και καιρική μονοτονία του καλοκαιριού. Αυτή που συνοδεύεται και με ένα ελαφρύ αεράκι ψύχρας. Ξέρετε, αυτό το αεράκι που αν βγεις πολύ πρωί ή βράδυ έξω στο μπαλκόνι σου για να κάτσεις, θα σκεφτείς να βάλεις μια ζακέτα. Και μπορεί τελικά και να την βάλεις. 

Δεν υπάρχει τίποτα που να σε ταξιδεύει πιο μαγικά, που να σε κάνει να πιστεύεις ότι όλα είναι ζωντανά και με την δική τους ενέργεια, από την μυρωδιά της φύσης που έχει λουστεί από μια ξαφνική καταιγίδα. Όλα τα αρώματα εντείνονται, κάνοντας το ίδιο και στις δικές μας αισθήσεις. 

Μια βόλτα κάτω από την βροχή, σε γεμίζει ενέργεια, ξυπνάει την ρομαντική σου πλευρά, σε κάνει λίγο πιο ονειροπόλο. Ο Δημήτρης Γεράσιμος ήταν μόλις τριών μηνών όταν έπιασε τότε το πρώτο φθινοπωρινό μπουρίνι και ετοιμαστήκαμε με την μια για βόλτα. Δεν προσπαθήσαμε καν να τον προστατέψουμε απόλυτα από την βροχή. Όχι. Θέλαμε να νιώσει τις σταγόνες να πέφτουν στο πρόσωπο του. Τον θυμάμαι να γελάει όλο ζωντάνια και η καρδιές μας να λιώνουν. 

Αυτή είναι μια ακόμα μαγεία του φθινοπώρου. Μπορείς να βραχείς, να βγεις έξω με καλοκαιρινά ρούχα ενώ ρίχνει χαλάζι, να έχεις τα παράθυρα στο σπίτι σου ανοιχτά, να βλέπεις , να ακούς και να μυρίζεις όλη αυτή την μαγεία χωρίς να κρυών(σ)εις καθόλου. 

Δεν υπάρχει πιο ξεκούραστη  στιγμή από αυτή που θα κάτσεις αναπαυτικά σε ένα καναπέ, με τα παράθυρα ανοιχτά για να μπαίνει ο αέρας και να ακούς όλον αυτόν τον μεγαλοπρεπή χαμό, αναμμένα κάποια φώτα μιας και το σπίτι είναι φανερά σκοτεινό μετά το πλημμύρισμα του φωτός που είχε όλο το καλοκαίρι, με καφέ που μοσχομυρίζει κανέλα, έτοιμη να βυθιστείς στην μαγεία ενός αγαπημένου βιβλίου.  

Συμπλήρωσε σε αυτό την εικόνα του πιο πολύτιμου ανθρώπου στην ζωή σου να σκαρφαλώνει ψηλά για να μπορεί και αυτός να απολαύσει κάτι, συνηθισμένο για σένα μα μοναδικό και διαφορετικό για αυτόν. Ενός μικρού ανθρωπάκου που θέλει να απολαύσει την βροχή -"Μα , από που έρχεται μαμά;" , να συγκλονιστεί με τις αστραπές, -"Οοοπ, ένα τεράστιο φως", να τρομάξει με τους κεραυνούς -"Τρόμαξα λίγο μαμά" (πάντα χαμογελώντας), να κυνηγάει σχέδια στα σύννεφα -"Ένα καράβι μαμά" και να παρακολουθεί με δέος τα ψηλά δέντρα να αφήνονται στον άνεμο- "κοίτα μαμά, χορεύουν". 

Και μετά επειδή σε βλέπει να διαβάζεις, να ρωτάει αν μπορούμε να διαβάσουμε κάποιο παραμύθι. Και επειδή του λες πως σήμερα έχει γενέθλια ο αγαπημένος του συγγραφέας- να τρέχει και να φέρνει όλα τα δικά του βιβλία, να τα τοποθετεί με τον δικό του μοναδικό τρόπο και να αρχίζει το ξεφύλλισμα... 

Πως γίνεται να μην αγαπώ το φθινόπωρο; Αφού είτε το ζήσουμε μέσα στο σπίτι μας, είτε έξω από αυτό- βλέπουμε μόνο τα θετικά του και είναι τόσα αυτά. Κάνουμε μια νέα αρχή, βάζουμε καινούργιους στόχους, είμαστε συνήθως πιο ξεκούραστοι, γεμάτοι ενέργεια, όνειρα και ελπίδα. 

Ναι. Το φθινόπωρο μπορεί να είναι μουντό και λίγο καταθλιπτικό μετά το πολύχρωμο και φωτεινό καλοκαίρι, μα σκέψου το.  

Έχει και αυτό λόγο ύπαρξης. Τα πάντα στην φύση αρχίζουν να απογυμνώνονται το φθινόπωρο, ρίχνοντας κάτω στην γη κάθε τι περιττό, έτοιμα να θωρακιστούν με τα απολύτως απαραίτητα για τον χειμώνα. Μαζεύοντας ενέργεια και δύναμη ώστε να ανθίσουν εντυπωσιακά την άνοιξη. 

Νομίζω πως ο τρίχρονος γιος μου αποτύπωσε το συναίσθημα του φθινοπώρου απόλυτα στην σημερινή του ζωγραφιά. Διάλεξε μόνο το μαύρο και το κίτρινο- έναν συνδυασμό χρωμάτων που δεν έχει ξανακάνει. Ξεκίνησε να βάφει με το μαύρο. Μιλήσαμε λίγο για την μέρα μας και μου είπε πως όταν βρέχει και έχει συννεφιά όλα είναι πιο σκοτεινά. "Είναι όμως ωραία μαμά", συμπλήρωσε. Και μετά από λίγο πήρε το κίτρινο χρώμα για να ολοκληρώσει  την ζωγραφιά του. 

Γιατί η αλήθεια είναι μια. Ο ήλιος μπορεί να μην φαίνεται , μα είναι πάντα εκεί. Απλά είναι πάνω από τα σύννεφα. Θα ξεπροβάλει αγέρωχος μόλις αυτά εκτονωθούν και ξεδιαλύνουν. 

Αρκεί να θυμόμαστε κάτι τέτοιες σκοτεινές μέρες να έχουμε τον ήλιο μέσα μας. Και τότε όλα θα μοιάζουν πιο όμορφα και φωτεινά. 

Όπως αρμόζει στο μαγικό και παρεξηγημένο Φθινόπωρο. 

Φτιάξαμε ένα τρένο από...ρολά τουαλέτας!

Μπορεί να ακούγεται παράξενο να το λέω, με τόσες χειροτεχνίες που καταπιάνομαι κατά καιρούς, η αλήθεια είναι όμως πως δεν τα πάω και τόσο καλά σε αυτές. Καταρχάς δεν έχω φαντασία να σκαρφιστώ καμία μόνη μου. Με εξιτάρουν βέβαια, αλλά με κουράζουν και γρήγορα, άσε που με εκνευρίζει πολύ ο χαμός που δημιουργείται καθώς τις κάνεις. 

Δεν έχω στερήσει ωστόσο ούτε μια ευκαιρία για δημιουργία στο μαιμουδάκι και όταν δω μια καλή ιδέα πάντα θα φροντίσω να την υλοποίησουμε. 

Ο Δημήτρης Γεράσιμος λοιπόν είναι τρελός και παλαβός με τα τρένα. Δεν είναι γενικά αχόρταγο παιδί, αν ζητήσει κάτι και του πεις όχι δεν γίνεται σήμερα θα το δεχτεί χωρίς γκρίνια. Αν σε δει να πας να του πάρεις κάτι εσύ και το έχει ήδη- πχ παζλ, αυτοκίνητα κτλ, θα σε σταματήσει και θα σου πει πως δεν χρειάζεται, έχει. 

Αν όμως δει τρένο θα κάνει τα αδύνατα- δυνατά να σε πείσει να του το πάρεις. Όταν λοιπόν έπεσα πάνω σε αυτή την ανάρτηση, άρχισα απευθείας να μαζεύω τα απαραίτητα για να φτιάξουμε... 

...το δικό μας τρένο από ρολά τουαλέτας! 

Περιττό να πω πως το μαιμούδι ενθουσιάστηκε! Είναι και σε μια ηλικία πλέον που μπορεί να συμμετέχει πολύ πιο ενεργά, οπότε η διαδικασία κράτησε δυο μέρες. Την μια βάψαμε μαζί τα ρολά. Διάλεξε ο ίδιος τα χρώματα και αυτά που ζωγράφισε αυτός δεν τα πείραξα καθόλου. Τα άφησα με όλες τις υπέροχες ατέλειες τους. Και να ξέρετε. Σε αυτό το σπίτι δεν τσιγκουνευόμαστε το χρώμα. Όσο πιο λερωμένα είναι τα χεράκια μας στο τέλος- τόσο πιο χαρούμενοι είμαστε! 

Αφού τα αφήσαμε μια μέρα να στεγνώσουν, την επόμενη μαζέψαμε στο τραπέζι τα υλικά μας και αρχίσαμε...

Με βοήθησε να κόψουμε τον σπάγκο και μετά τον άφησα να τον περάσει από τις τρυπούλες. Επειδή κολλήσαμε τις ρόδες μας με θερμόκολλα το έκανα μόνη μου, υπό το άγρυπνο βλέμμα όμως του μαιμουδιού! 

Μετά τα ενώσαμε όπου και πάλι ο Δημήτρης Γεράσιμος επέλεξε την σειρά των βαγονιών, ενώ είχε ήδη αποφασιστεί από την προηγούμενη πως το αρχικό βαγόνι με το φουγάρο θα είναι το μαύρο! 

Το παιχνίδι μπορούσε πλέον να ξεκινήσει! Είναι απίστευτο πως μόλις 9 ρολά τουαλέτας μπορούν να δώσουν τόση χαρά και ικανοποίηση σε ένα παιδί. Πέρα από όλα τα άλλα που μαθαίνει, έμαθε το σπουδαιότερο.

Πως, από μερικά τόσο απλά υλικά που βρίσκονται πάντα στο σπίτι μας, μπορεί   να φτιάξει μόνος του ένα υπέροχο, κανονικό παιχνίδι. 

Και Αν αυτό δεν είναι μαγεία, τότε τι; 

Απλά υπέροχα μπισκότα κανέλας και φυστικοβούτυρου- Άκης Πετρετζίκης- who else?

Λατρεύω το φυστικοβούτυρο και νομίζω πως πρώτη φορά που το είχα μοιραστεί μαζί σας ήταν όταν έφτιαξα αυτό το κολασμένο κέικ- ωδή στο φυστικοβούτυρο- ποιου άλλου; Μα του Άκη φυσικά. 

Συνήθως τρώω το κλασσικό- smooth που λένε- φυστικοβούτυρο, πρόσφατα όμως βρήκα σε ευκαιρία το crunchy- δηλαδή με κομματάκια φυστικιού μέσα και είπα να το δοκιμάσω. Ωστόσο δεν μου άρεσε καθόλου η υφή σε φρυγανιά ή ψωμί που συνηθίζω να το τρώω και έμενε το δόλιο να μιζεριάζει στο ντουλάπι. 

Επειδή όμως- τα έχουμε πει- είμαι και κομματάκι ψυχαναγκαστική και θέλω ότι έχω να είναι σε σειρά και χρήσιμο, άρχισα να ψάχνω συνταγές με μπισκότα φυστικοβούτυρου όπου φαντάστηκα πως θα ταίριαζε η συγκεκριμένη υφή. 

Ήμουν πολύ τυχερή διότι πολύ γρήγορα βρήκα αυτή την συνταγή του λατρεμένου Άκη Πετρετζίκη, και βάλθηκα αμέσως να την φτιάξω. 

 Η συνταγή είναι εξαιρετικά απλή, γρήγορη, gluten free παρακαλώ, και τόσο μα τόσο μοσχομυριστή και νόστιμη. Το μαιμούδι δεν κρατιόταν να βγουν από τον φούρνο και δεν υπερβάλω όταν σας λέω πως έφαγε τρία μπισκότα με την μια και δεν υπήρχε τρόπος να τον αποτρέψω. Μόλις γύρισε ο Παναγιώτης σπίτι εξαφανίστηκε άλλη μια τετράδα - ο οποίος τα ΛΑΤΡΕΨΕ, παρότι δεν αγαπάει το φυστικοβούτυρο όσο εγώ. 

Το crunchy φυστικοβούτυρο ταιριάζει άψογα στα συγκεκριμένα μπισκότα, μα και το smooth που χρησιμοποίησα την επόμενη μέρα στην επόμενη δόση, τα κάνει εξίσου νόστιμα και υπέροχα. Άκρως μαστιχωτά μπισκότα έχουν ακριβώς την υφή που έχουν τα άλλα αγαπημένα μας μπισκότα. 

Το μόνο μείον που βρίσκω είναι ότι βγάζει λίγα τεμάχια- εγώ έβγαλα 14- την επόμενη όμως που τα έφτιαξα λίγο πιο μικρά έβγαλα 17. Είναι όμως τόσο απλή συνταγή που την φτιάχνεις στο άψε σβήσε. Και προσωπικά την βρίσκω και πολύ τονωτική και πιο θρεπτική για τον μικρό από αυτά με την σοκολάτα. 

Το πρόβλημα είναι ότι από προχθές που τα έφτιαξα κυκλοφορώ κάπως έτσι κατά διαστήματα... 

Και με τι μούτρα θα πάω στην Ελίνα, (βλ. διατροφολόγο), σε καμιά βδομάδα... 

59+1 τυχαία πράγματα που δεν ξέρετε για μένα...

Το "κακό" ξεκίνησε από την Μαρίνα στο Little Box of Luv και το συνέχισε η Τέσση στο My little blog, τι να κάνω ενθουσιάστηκα η τρελή και το συνεχίζω τώρα εγώ.

Θα αναρωτιέται κανείς πως γίνεται μετά από σχεδόν τρία χρόνια που καταθέτω κάθε μικρή ή μεγάλη σκέψη εδώ μέσα, να υπάρχουν 59+1 πράγματα που δεν ξέρει κάποιος για εμένα.. 

Και όμως... (και χωρίς να επαναληφθώ, αμ τι....!) Πάντα υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν, αυτή είναι η γοητεία της ανθρώπινης φύσης. 

Πάμε; (έλα, έχετε διαβάσει πολύ πιο τιτάνιες αναρτήσεις από εμένα!) 

1. Γεννήθηκα σε μια ιδιωτική κλινική της Νοτίου Αφρικής. Εκεί, στην Αφρική όχι στην κλινική, (!!), έμεινα για τα επόμενα πέντε χρόνια της ζωής μου. 
2. Ο πατέρας μου ήταν μαζί με την μητέρα μου κατά την διάρκεια του τοκετού και ισχυρίζεται πως ήμουν το πιο όμορφο μωρό που είχε δει ποτέ στην ζωή του. (ναι! Πιο όμορφη και από την Σουλτάνα, χεχεχε!Αυτό το έχω αναφέρει ξανά μα αξίζει να το τονίσουμε!!!!) 
3. Όταν ήρθα στην Ελλάδα μιλούσα μόνο αγγλικά και  τη διεθνή διάλεκτο των μαύρων στην Αφρική. Έμαθα να μιλάω ελληνικά μέσα σε μόλις πέντε μήνες. 
4. Πήγα πρώτη δημοτικού πεντέμιση χρονών και πρώτη μου δασκάλα ήταν η αδελφή της μητέρας μου! 
5. Την γιαγιούλα μου, της οποίας το όνομα έχω πάρει και για την οποία μιλάω τόσο συχνά, την γνώρισα για πρώτη φορά στα πέντε μου χρόνια και αρχικά δεν μπορούσαμε καν να επικοινωνήσουμε. 
6. Σαν παιδί ήμουν εξαιρετικά ντροπαλό και κλειστό. 
7. Η φαντασία μου οργίαζε. Δεν μπορούσα να κάνω πέντε βήματα από το δωμάτιο μου μέχρι το μπάνιο χωρίς την αδελφή μου, αφού κάθε φορά στο μυαλό μου σχεδόν έβλεπα τους ινδιάνους και τα φαντάσματα να παραμονεύουν... 
8. Έπαθα τέτοια σύγχυση από την ξαφνική αλλαγή χώρας και γλώσσας που μετά κόλλησα και επηρεάστηκα πάρα πολύ αρνητικά στην μετέπειτα πορεία μου στην εκπαίδευση. 
9. Γεννήθηκα με πεταχτά αυτιά και η αδελφή μου πάντα με κορόιδευε για αυτό. Ένιωθα τρομερή ανασφάλεια μέχρι που έπεισα τους γονείς μου στα δεκαπεντε μου να κάνω πλαστική. 
10. Ήταν μια από τις πιο επώδυνες επεμβάσεις, κόντεψα να πεθάνω στο χειρουργείο αφού τότε δεν γνωρίζαμε τις αντενδείξεις του Συνδρόμου Τόμσεν, ωστόσο δεν μετανιώνω στιγμή. Μου ήταν αδύνατον να διαχειριστώ αυτή μου την ανασφάλεια διαφορετικά. 
11. Μέχρι τα δεκαπέντε μου δεν είχε εμφανιστεί ο κυνόδοντας μου με αποτέλεσμα να χαμογελάω λίγο λοξά, πράγμα που λάτρευε ο πατέρας μου. Ωστόσο στα 15 θυμήθηκε να φανερωθεί πάνω στο ούλο- όπου και κατέληξα να φοράω σιδεράκια για τα επόμενα δυο χρόνια της ζωής μου. Τα μίσησα όσο τίποτε άλλο. 
12. Γεννήθηκα επίσης και με στραβό διάφραγμα, (όχι που θα τελειώναμε!!), μου ήταν αδύνατον να αναπνεύσω από την μύτη. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να εθιστώ στα αποσυμφορητικά μύτης σε σημείο που να προκαλούνται ρινοραγίες. Όταν επιτέλους έκλεισα τα 17- όπου και επιτρέπεται το συγκεκριμένο χειρουργείο- ίσιωσα το διάφραγμα μου- με κίνδυνο και πάλι της ζωής μου αφού ακόμα δεν γνωρίζαμε τίποτα. Λόγω των επιπλοκών κατά την διάρκεια του χειρουργείου, μια απλή κατά τα άλλα επέμβαση, εμένα με ταλαιπώρησε μήνες. Ωστόσο, η πρώτη μέρα που ξύπνησα και δεν είχε ξεραθεί το στόμα μου επειδή ανέπνεα κανονικά από την μύτη, είναι από τις πιο σημαντικές της ζωής μου- όσο τρελό και αν ακούγεται. 
13. Έκτοτε , όταν έχω συνάχι και μπούκωμα είμαι πολύ γκρινιάρα ακριβώς για αυτό το λόγο. 
14. Στο σχολείο είχα το παρατσούκλι Little red cheek, επειδή με το παραμικρό κοκκίνιζαν πολύ τα μάγουλα μου. Κυρίως λόγω αμηχανίας και ντροπής. 
15. Είμαι σχεδόν παντελώς άσχετη με γεωγραφία. 
16. Ναι, ντρέπομαι για αυτό. 
17. Σαν έφηβη έχω γράψει τρία μυθιστορήματα. 
18. Μπορώ να ζωγραφίσω το πορτραίτο σου. Όχι καλά, μα μπορώ. Θα σε αναγνωρίσεις. 
19. Υπέφερα από ακραίο πρόβλημα ακμής από τα 15 μέχρι τα 17. Έκτοτε το δέρμα μου είναι λες και δεν το έζησε ποτέ αυτό το δράμα. 
20. Όταν έκανα κούνια, πάντα σχεδόν ξάπλωνα ανάσκελα το σώμα μου ώστε να κοιτάω τον ουρανό. 
21. Ήμουν αγοροκόριτσο. 
22. Δεν είμαι κοκέτα, ούτε το απόλυτο θηλυκό. 
23. Δεν χτενίζομαι σχεδόν ποτέ με βούρτσα, παρά μόνο με τα δάχτυλα μου. Οι γονείς μου ακόμα να δεχτούν το στυλ αυτό, ακόμα όποτε με βλέπουν θα με ρωτήσουν γιατί είμαι αχτένιστη. 
24. Γενικώς μου αρέσει το επιμελώς ατημέλητο στυλ. 
25. Αν με βολέψει ένα παπούτσι θα το φοράω μέχρι να λιώσει. 
26. Δεν φοράω- πια - τακούνια. ΠΟΤΕ.
27. Στα 22 μου έβαλα σκουλαρίκι στην μύτη. Ο πατέρας μου θύμωσε τόσο πολύ που σταμάτησε την ιεροτελεστία που είχε ως τότε να μου δίνει ένα φιλί στην μύτη όποτε με έβλεπε. 
28. Δεν έχω πιει ποτέ μου βότκα. 
29. Αγαπώ πολύ το κρασί, την μπύρα και την τσικουδιά. 
30. Έχω μεθύσει πολύ τρεις φορές στην ζωή μου και τις τρεις με είχε πιάσει παράκρουση ευτυχίας! 
31. Δεν χορεύω. Μπορώ.Μπορεί όχι καλά, μα μπορώ. Ντρέπομαι όμως. 
32. Δεν φοράω ποτέ κραγιόν. Στο γάμο μου μόνο και με το ζόρι. 
33. Μου αρέσει όμως να βάφω πολύ έντονα τα μάτια μου. 
34. Δεν φοβάμαι την μοναξιά. Φοβάμαι περισσότερο την μοναξιά όταν δεν είσαι πραγματικά μόνος. 
35. Λατρεύω τα ερπετά. Και τα ψάρια. Και τα πουλιά. 
36. Μισώ τα έντομα. ΟΛΑ. (εντάξει όχι την πασχαλίτσα και την πεταλούδα!) 
37. ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ τις νυχτερίδες. Έχουν μπει τρεις φορές σπίτι μας. 
38. Όχι δεν το θεωρώ τύχη. Όχι δεν πήρα το κοκαλάκι τους. 
39. Δεν είμαι προληπτική. 
40. Πιστεύω όμως στο μάτι. 
41. Πιστεύω όμως πολύ και στην θετική ενέργεια και αύρα. 
42. Δεν πιστεύω στον κεραυνοβόλο έρωτα. (ούτε κατά διάνοια!) 
43. Η αγαπημένη μου ταινία είναι η "The notebook" ( παραδόξως ναι, μετά την προηγούμενη δήλωση μου!) 
44. Έχω τρομερά ευαίσθητη ακοή. Μπορώ να ακούσω την τηλεόραση στην χαμηλότερη της ένταση. Μπορώ να ακούσω τον Παναγιώτη να τρίβει μεταξύ τους τα δάχτυλα του. Το ακούω τόσο έντονα που μπορεί να εκνευριστώ και να του ζητήσω να το σταματήσει. ("Το ποιό;" θα απαντήσει) 
45. Δεν ΑΝΤΕΧΩ την μιζέρια και την γκρίνια. 
46. Όταν νιώσω άνετα με κάποιον θα τον πειράζω χωρίς έλεος. Αν δεν σε πειράζω, δεν νιώθω άνετα μαζί σου. 
47. Ήμουν πολύ καυστική, (μιας και θεωρούσα και ακόμα θεωρώ, την καυστικότητα ευφυές χιούμορ), επειδή όμως διαπίστωσα πως παρεξηγιόμουν εύκολα, έχω προσπαθήσει σκληρά να το μειώσω. 
48. Μου είναι σχεδόν αδύνατον να πω ψέμματα. 
49. Είμαι πολύ καχύποπτη. Χαρακτηριστικό μου που δεν αγαπώ ιδιαίτερα και προσπαθώ να χαλιναγωγήσω. 
50. Δεν έχω καπνίσει ποτέ μου. Για την ακρίβεια είμαι φανατική αντικαπνίστρια. 
51. Δεν πίνω αναψυκτικά. Θα πιω Coca- Cola μόνο στο cinema. 
52. ΛΑΤΡΕΥΩ το cinema. Παλιά πήγαινα και μόνη μου, μπορεί και δυο φορές την  εβδομάδα. Είναι το μόνο που μου έχει λείψει με την μητρότητα. 
53. Είμαι εξαιρετικά συνεπής- ακόμα και τώρα με το μαιμούδι- και με ενοχλεί πολύ η ασυνέπεια. Εφόσον γίνεται συστηματικά, το θεωρώ ασέβεια προς τον χρόνο της ζωής μου που διαθέτω. 
54. Έχω φετίχ με... τις κούπες του καφέ. 
55. Πριν αγοράσω ένα βιβλίο πάντα το... μυρίζω. 
56. Δεν πίστευα ποτέ πως θα καταλήξω με κοντά μαλλιά, από ότι φαίνεται όμως.... με κέρδισαν. 
57. Έφτασα στο 57 χωρίς να το καταλάβω. 
58. Αυτό με τρομάζει λίγο ομολογουμένως...
59. Έχω διπλή υπηκοότητα. Ελληνική και Αφρικανική. 

+

1. Κοίτα τώρα που κόλλησα στο +1. Είμαι σίγουρη πως φταίει που έσπασα την σειρά και δεν έκλεισα με το 60- γιατί αυτό είναι ευρέως γνωστό- είμαι κομματάκι ψυχαναγκαστική! 

Σε ευχαριστώ βρε Μαρίνα και Τέσση μου, πολύ το απόλαυσα αυτό το εγωιστικό παραλήρημα! Αν αντέχεις να με μάθεις λίγο ακόμη δεν έχεις παρά να διαβάσεις για τις 20 παραξενιές μου,  τα πράγματα που αγαπώ, την τιτάνια ανάρτηση μου για τα 36 μου ολόκληρα χρόνια, (χεχε) και φυσικά την about page μου!!! 

και μετά από τις τρεις μας... το χάος! χιχιχι! Διαβάστε και τις υπέροχες εκμυστηρεύσεις και των άλλων κοριτσιών μας: 

1. Η Μαρία από το Συλλέγω Στιγμές
2. Η Αντωνία από το Crazytourists Blogging
3. Η Ρεγγίνα από το mamareggina.gr
4. Η Μάρθα φυσικά από το Martha is Blogging
5. Η Βασιλική από το Οι μικρές μου στιγμές
6. Η Ιωάννα που δεν έχει μπλοκ
7. Η Δέσποινα από το The Smell of Mommy
8. Η Γιώτα από το Blog-o-logies
9. Η Μάγδα από το Κάθε μέρα Γονείς
10. Η Μαρία από το Shabby Mommy
11. Η Εύη από το mama’s ‘n’ papa’s
12. Η Κατερίνα από το Μ@μ@ για σπίτι…
13. Η Ελπίδα από το 2 Boys +Hope
14. Η Μαρία από το mommyjammi
15. Η Ειρήνη από το Μαμαδοιστορίες
16. Η Πέννυ από το Peloma Bo Q…my Wonderland
17. Η Μαρία από το Μεγαλώνω μεγαλώνεις μεγαλώνει…
18. Η Έλενα από το Busy Mama’s Corner
19. H Θεοδώρα από το The Big Boss
20. H Ειρήνη από το Tomikromoublog
21. Η άλλη Ειρήνη από το Harry’s MoM