Santapoly- (η δική μας advent calendar edition 2019)

Το ομολογώ. Για το φετινό advent calendar δεν είχα ΚΑΘΌΛΟΥ έμπνευση. Το σχολίασα μια μέρα λοιπόν σε ένα ποστ μου και μια γλυκιά διαδικτυακή φίλη είχε την καλοσύνη να μου στείλει προσωπικό μήνυμα με διάφορες ιδέες. Ότι και να μου έλεγε όμως, είτε το είχα ξαναδεί, είτε απλά δεν μου άρεσε. Παρόλα αυτά, η γλυκιά μου Κυριακή συνέχιζε ακάθεκτη. Μέχρι που κάποια στιγμή γράφει: "Ίσως κάποιο επιτραπέζιο;" 

Ντιιιν, ντιιν, ντιιν!!! Σας μιλάω ειλικρινά, άναψαν λαμπάκια στον εγκέφαλο μου! Τόσα που νομίζω πως έκαψα εκείνο το βράδυ μερικές αντιστάσεις! (χεχε) Και ενώ είχα αρχίσει να φαντάζομαι τεράστια ταμπλό με τρισδιάστατα χριστουγεννιάτικα δέντρα, ξαφνικά κάνω συνειρμό πως το αγαπημένο επιτραπέζιο του Δημήτρη Γεράσιμου είναι η Monopoly! Και πως έχουμε όλες τις πιθανές editions. Γιατί να μην έχουμε και την advent calendar edition;;; 

Κάπως έτσι λοιπόν, με κάμποσα αναμμένα αλλά και καμένα λαμπάκια στον εγκέφαλο μου, σας παρουσιάζω το φετινό μας advent calendar edition, την Santapoly! 

Με ταλαιπώρησε. Δεν θα πω ψέμματα. Οπότε, αν βρείτε- και θα βρείτε- ατέλειες σε σχεδιασμό ή στους κανόνες και άλλα διαδικαστικά- απλά προσπεράστε τα! Διότι υπολογίζω πως το αποτέλεσμα θα ξετρελάνει το μαιμούδι!  

Δεν έχω και πολλά να μοιραστώ στο πως το έφτιαξα. Βρήκα απλά ένα χοντρό αλλά εύκαμπτο χαρτόνι για ταμπλό, ένα κουτί για να βάλω μέσα όλα τα απαραίτητα, και κανσόν κόκκινα και πράσινα για να φτιάξω τις εντολές. Εξτρά χρειάστηκα σοκολατένια νομίσματα, (μπορείτε όμως να χρησιμοποιήσετε και κουφετάκια- σούπερ ιδέα της Κυριακής και πάλι), ένα πιόνι στην δική μας περίπτωση, (οι κανόνες έπονται), ζάρια, (βρήκα στο Tiger Hellas), και "τίτλους ιδιοκτησίας". Δεν έβρισκα τίποτε που να με ικανοποιεί στο εμπόριο, έτσι αποφάσισα να φτιάξω τους δικούς μου με σιλικόνη χρωματιστή. Είχα ήδη κάνει την βλακεία με τα τρισδιάστατα Χριστουγεννιάτικα δέντρα όταν σκέφτηκα την επίπεδη λύση του χρυσού δέντρου μα σε μικρότερη κλίμακα- είχα όμως χρησιμοποιήσει μεγάλη ποσότητα σιλικόνης και λυπήθηκα να τα πετάξω. Πιστεύω στα παιδικά μάτια δεν θα έχουν ατέλειες! Αυτά. Τα υπόλοιπα τα σχεδίασα και τα ζωγράφισα στο χέρι. Όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι... 

Για να καταλήξουν έτσι.. 

Το κουτί απέξω είναι απλό με μια μόνο κεντρική ζωγραφιά.

Ανοίγοντας το, χωρίζεται σε μέρη όπου έχουμε: 

Το ταμπλό διπλωμένο 

Τα σοκολατένια νομίσματα μέσα σε ένα σακούλι 

Τους τίτλους ιδιοκτησίας

Το πιόνι και τα ζάρια

  
Τις εντολές 

Και φυσικά τους κανόνες

Εμείς θα παίξουμε την παρτίδα με ένα άτομο, όμως γίνεται και με δυο αδέλφια απλώς θα χρειαστείτε διπλές εντολές και παρόμοια δώρα γιατί δεν γνωρίζετε ποιος θα πέσει πρώτος σε εντολή. Εμάς τα δώρα και οι δραστηριότητες του advent κρύβονται σε μορφή εντολής και θα σας τα δείχνουμε καθημερινά τον Δεκέμβριο. Φανταστείτε όμως κάπως έτσι: 

Αντί για φυλακή υπάρχει χρόνος παραμονής στο δωμάτιο περιτυλίγματος δώρων, και αντί για δωρεάν στάθμευση- δωρεάν ζεστή σοκολάτα. 

Και οι τίτλοι ιδιοκτησίας μας οι εξής: 

Ταχυδρομείο, Σοκονομισματοπωλείο, Κινηματογράφος Χριστουγεννιάτικων ταινιών, Αποθήκη ειδών αμπαλάζ.

Σχολείο ξωτικών, Λούνα Παρκ Ξωτικών, Στάβλος ταράνδων, Εργοστάσιο μαγικής αστερόσκονης. 

Εργοστάσιο ζαχαρωτών, Εργοστάσιο σοκολάτας, Παγοδρόμιο, Συνεργείο έλκυθρων. 

Σταθμός Polar Express, Εργοστάσιο παιχνιδιών, Μαγική Χιονόμπαλα, και το Γραφείο του Άγιου Βασίλη! 

Ανυπομονώ να φτάσει η πρώτη Δεκέμβρη για να αρχίσει το μικράκι μου την παρτίδα του! Ελπίζω να του αρέσει. Άλλωστε για έναν Δημήτρη Γεράσιμο γίνονται όλα, σωστά; 

Ο πιο γαλήνιος ύπνος μου...

Τους πιο γαλήνιους ύπνους μου σαν μητέρα τους έχω κάνει εντελώς αποκαμωμένη και άυπνη, ανάμεσα σε εξαντλητικά ξυπνήματα ανά δίωρο για χρόνια- με το παιδί μου όμως στην αγκαλιά μου. 

Αυτό συνέβη από την πρώτη κιόλας στιγμή που ακούμπησαν το πλάσμα αυτό στο στήθος μου. Και δεν έχει σταματήσει έκτοτε. Τα βράδια που εγκαταλείπει το κρεβάτι του και έρχεται και κουρνιάζει στην αγκαλιά μου είναι ακόμα- 6 χρόνια μετά- τα πιο γαλήνια βράδια μου. Και ας πιάνεται το χέρι μου. Και ας στριμώχνομαι στο χείλος του κρεβατιού. Έχω αυτή την επαφή με το παιδί μου. Μπορώ να το μυρίσω. Να ακούω την ανάσα του. Να νιώθω την ζεστασιά του δέρματος του. Το μυαλό αδειάζει, η καρδιά γαληνεύει και αποκοιμιέμαι ξεχειλίζοντας ευλογία και ευγνωμοσύνη. 

Έτσι είναι. Όταν ήταν μωρό υπήρξε ένα διάστημα, σχεδόν 9 μηνών, όπου επειδή φοβόμουν μην τον πλακώσουμε στον ύπνο μας,  κοιμόμουν καθιστή στο κρεβάτι με τον Δημήτρη Γεράσιμο κουλουριασμένο στο στήθος μου. Τα χέρια κλειδωμένα σε αγκαλιά. Πάντα να αναρωτιέμαι πως δεν αφήνονται τόσο βαθιά που κοιμάμαι- μα 6 χρόνια μετά ξέρω. Πόσο βαθιά να κοιμηθείς όταν γίνεις μάνα; Αφού όλη σου η έγνοια είναι εκεί. Λαγοκοιμάται η μάνα. Τα χέρια ήταν αυτό ακριβώς. Κλειδωμένα. 

Μεγαλώνει όμως το μικράκι μου. Και μεγαλώνει όμορφα και σωστά. Ανεξαρτητοποιείται, απόλυτα, όσο και αν οι επιλογές- της συνκοίμησης, της μη άρνησης αγκαλιάς και του σεβασμού στις ανάγκες και το πρόγραμμα του- ανησυχούσαν πολλούς πως θα τρέχει πίσω από την φούστα μου. Η αναζήτηση της αγκαλιάς μου είναι όλο και πιο σπάνια πια- τόσο που πληγώνομαι λίγο το ομολογώ. Και ας ξέρω πως έτσι πρέπει να είναι. Δεν χόρτασα όμως που να πάρει. Και ας τα παράτησα όλα για να ρουφήξω κάθε δευτερόλεπτο, δεν χόρτασα. 

Χορταίνεις ποτέ το παιδί σου; Αναρωτιέμαι. Αν είχα αγκαλιάσει και τα άλλα μου παιδιά, θα είχα χορτάσει; Δεν θα το μάθω ποτέ υποθέτω. Αυτά σκεφτόμουν χθες το βράδυ όταν ήρθε, ψιθύρισε " Μανούλα" και σχεδόν πήρε το χέρι μου σε αγκαλιά γύρω του. Και εγώ εκεί- να μην αναπνέω σχεδόν- μην και τον ενοχλήσω και αλλάξει στάση, να προσπαθώ να γεμίσω μυρωδιές και αισθήσεις, πριν γυρίσει πλευρό και αναζητήσει και πάλι τον χώρο του.... 

Σπάστε την σιωπή μαζί μου...

5 χρόνια τώρα μιλάω για την νεογνική απώλεια και απώλεια κύησης. 5 χρόνια τώρα προσπαθώ μέσα από αυτή την ταπεινή διαδικτυακή γωνίτσα να ενημερώσω και να ευαισθητοποίησω. 5 χρόνια τώρα στέκομαι σε προσωπικό επίπεδο δίπλα σε μητέρες που έζησαν και αυτές με την σειρά τους το αδιανόητο, με την ελπίδα να καταλάβουν πως δεν είναι μόνες. 5 χρόνια τώρα σπάω την σιωπή με την ελπίδα να εμπνεύσω να κάνουν το ίδιο οι πενθούντες γονείς, διότι διαφορετικά δεν θα πάψει να είναι ταμπού. 

Ο λόγος που το κάνω αυτό είναι επειδή 9 χρόνια πριν, όταν γέννησα νεκρή την πρωτότοκη κόρη μου, σιώπησα. Ένιωσα άχρηστη. Ανίκανη. Ένιωσα ενοχές. Ντροπή. Ένιωσα ένα τίποτα. Και ενώ το μόνο που ήθελα, το μόνο που έπρεπε να είχα κάνει,  ήταν να ουρλιάξω, εγώ σιώπησα. Έκλαψα μόνο στην αγκαλιά του άντρα μου και μετά ξανά σιωπή. Ένιωθα τόση μοναξιά μέσα σε όλα αυτά τα συναισθήματα. Και πως να μην νιώσω; Κάνεις δεν μου έδειξε συμπόνια. Κανείς δεν με ρώτησε για το μωρό μου. Ήταν σαν να μην γέννησα ποτέ. Σαν να μην υπήρξα καν έγκυος. 

Όταν όμως έχασα και το δεύτερο μωρό μου, τον γιο μου, τότε ούρλιαξα. Απαίτησα να τον δω. Όχι ότι μου το επέτρεψαν - τραγικό - αλλά τουλάχιστον το απαίτησα. Απαίτησα να μου τον δώσουν για να τον θάψω. Και έκλαψα. Έκλαψα πικρά. Όταν δεν έκλαιγα, μιλούσα για αυτόν. Και ξαναέκλαιγα. Έζησα το πένθος μου διπλά, μαζί με αυτό της κόρης μου το οποίο είχα καταπνίξει. Έκανα στην ουσία το αυτονόητο. Το έζησα όσο και αν έφερνε τους άλλους σε αμηχανία, όσο και αν πάλι συμπεριφέρονταν λες και ποτέ δεν ήμουν έγκυος - το έζησα γιατί δεν είχα άλλη επιλογή. Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται, και εγώ πνιγόμουν. Αφού δεν υπήρχε κάνεις να με σώσει, υπερίσχυσε το ένστικτο μου. 

Και τα κατάφερα. 

Αναδύθηκα ξανά, αγκάλιασα τις πληγές μου - άλλωστε είναι οι μόνες που με συνδέουν με τα παιδιά μου- και αποφάσισα να μιλάω για αυτές με σκοπό όχι μόνο να βοηθήσω μα το κυριότερο για να κρατήσω την μνήμη τους ζωντανή. Να νιώσω πως έστω και αυτός ο άπειροελάχιστος επίγειος χρόνος τους θα κάνει την διαφορά και σε άλλες ζωές. Γιατί την δική μας την σημάδεψαν αμετάκλητα. Δεν υπάρχει αμφιβολία. 

Αυτό που πρέπει όμως να γίνει αντιληπτό, είναι πως δεν έχει σημασία αν ένα παιδί χάθηκε κατά την διάρκεια της κύησης ή αφού γεννήθηκε. Δεν έχει σημασία αν ήταν 10 μηνών, 2 χρόνων ή μερικών ωρών. Δεν έχει σημασία αν χάθηκε στο πρώτο τρίμηνο, στο δεύτερο ή στο τρίτο. Δεν έχει σημασία αν γεννήθηκε νεκρό ή πέθανε μετά. Αυτό που έχει σημασία είναι πως μια οικογένεια, δύο γονείς χάνουν το παιδί τους. Πολλές φορές χάνουν παραπάνω από ένα. Δεν έχει σημασία αν έχουν αλλά παιδιά ή δεν έχουν. Αυτό που έχει σημασία είναι πως έχασαν ένα παιδί. Ένα παιδί τους πέθανε. Ακόμα και αν έχουν αλλά παιδιά, κανένα δεν αναπληρώνει αυτό που χάθηκε. Ακόμα και αν αποκτήσουν και άλλα παιδιά, κανένα δεν αντικαθιστά αυτό που χάθηκε. Και ας μην ξεχνάμε πως δυστυχώς υπάρχει πάντα η πιθανότητα να μην αποκτήσουν ή να μην έχουν άλλα παιδιά ποτέ ξανά. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι ήδη γονείς. Είχαν ένα παιδί. Και αυτό πέθανε. Δεν έχει σημασία αν εσύ δεν το γνώρισες. Υπήρξε. 

 Δεν ξέρω γιατί υποτιμάται τόσο αυτή η απώλεια. Ειλικρινά. Θα δείξουμε συμπόνια όταν κάποιος χάσει ακόμα και τον πλήρης ημερών παππού του, μα δεν έχουμε λόγια παρηγοριάς για όταν μια μητέρα, ένας πατέρας χάνουν το παιδί τους. Δεν ξέρω. Δυστυχώς 9 χρόνια μετά λίγη πρόοδο εντοπίζω. Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν έχει νόημα όλο αυτό. Αν έχει νόημα που μιλάω. Μα και πάλι δεν μπορώ να σιωπήσω. Γιατί το πένθος είναι πένθος. Δεν έχει σημασία αν κάποιος πνίγηκε στα ρηχά και κάποιος στα βαθιά. Και οι δύο πνίγηκαν. Είναι και οι δυο νεκροί. Ας πάψουμε λοιπόν να συγκρίνουμε τον πόνο και ας νιώσουμε απλά. Ας αγκαλιάσουμε. Ας αφήσουμε την αγάπη να νικήσει. Γιατί ο πόνος είναι αγάπη. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη, βαθύτερη και ουσιαστικότερη αγάπη από αυτή του γονιού για το παιδί του. 

Ο Οκτώβρης είναι μήνας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης σχετικά με την νεογνική απώλεια και απώλεια κύησης. Η 15 Οκτωβρίου παγκόσμια ημέρα για τον ίδιο σκοπό. Σπάστε την σιωπή μαζί μου. 

12 συμβουλές για σένα μαμά, που διαβάζεις το πρωτάκι σου!!

Η αλήθεια είναι πως για κάποιο περίεργο λόγο, η πρώτη δημοτικού δεν με άγχωσε. Το νήπιο με δυσκόλεψε περισσότερο- εμένα- σαν προσαρμογή στο γεγονός πως το μικράκι μου θα έλειπε τόσες ώρες από το σπίτι.  Τα παιδιά- δεν υπάρχει αμφιβολία- είναι προσαρμοστικά όντα και αν εμείς κοιτάμε μέσα από τα δικά τους μάτια και όχι μέσα από τις δικές μας προσδοκίες, το κάθε παιδί θα δώσει το καλύτερο του εαυτό και αυτό για μένα αρκεί. 

Ίσως για αυτό δεν είχα και άγχος για το δημοτικό. Διότι ξέρω πως το μικράκι μου θα δώσει τον καλύτερο του εαυτό και πως εγώ είμαι εντάξει με αυτό. Γνωρίζω μέσω του homeschooling που κάναμε από 18 μηνών πως είναι παραπάνω από ικανός να μείνει συγκεντρωμένος για πολύ ώρα σε μια ασχολία- σημαντικό προσόν ενός μαθητή, πόσο μάλλον ενός μαθητή που κάνει τα πρώτα του βήματα σε αυτόν τον δρόμο εκπαίδευσης- και σίγουρα έχω μάθει πια καλά πως δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι για κάτι πριν το γνωρίσεις, πριν ζυγίσεις υπέρ, κατά, αδυναμίες και δυνατότητες. 

Το γεγονός πως "πέσαμε" σε μια κατ'αρχάς γλυκύτατη δασκάλα- σίγουρα δεν θα ήθελα μια στεγνή και αγέλαστη δασκάλα- αλλά και μια εξαιρετική, όπως αποδεικνύεται- εκπαιδευτικό, σίγουρα έκανε την όλη μετάβαση ακόμα πιο εύκολη. Ανυπομονούσα λοιπόν, χειρότερα από παιδί, για την πρώτη μας συνάντηση μαζί της με την ελπίδα να μας καθοδηγήσει και αυτή με την σειρά της στο πως θα "χειριστούμε" τα πρωτάκια μας. 

Όπως και έγινε. Οι πρώτες της συμβουλές σχετικά με το διάβασμα στο σπίτι με εντυπωσίασαν και μόλις τις εφάρμοσα με ενθουσίασε το θετικό τους αποτέλεσμα. Μετά λοιπόν από την μεγάλη ανταπόκριση που είχε ένα πρόσφατο σχετικό πόστ, (δείτε ποιο εδώ) συνεχίζω με την χρυσή δωδεκάδα των συμβουλών για ανώδυνο και γιατί όχι ευχάριστο  διάβασμα στο σπίτι! 

1. Γυρνώντας το παιδί στο σπίτι από το σχολείο του δίνουμε χρόνο να φάει φυσικά με την ησυχία του μα και να χαλαρώσει. Εάν το μικράκι μας αποφορτιστεί θα είναι πιο κεφάτο και σίγουρα πιο αποδοτικό την ώρα του διαβάσματος. 

2. Λίγο πριν φτάσει η ώρα που έχουμε αποφασίσει να διαβάσει- ανάλογα με το πρόγραμμα μας, μα σίγουρα όχι πολύ αργά- το προειδοποιούμε πως φτάνει η ώρα που θα πρέπει να κάτσουμε να διαβάσουμε. (εννοείται πως ένας πλήρης βραδινός ύπνος είναι απαραίτητος για το πρωτάκι μας. Κοιμόμαστε πάντα νωρίς λοιπόν!Εμείς μέχρι τις 8:30 το αργότερο βρισκόμαστε ήδη στην ονειροχώρα! Το πρωί ξυπνάει κεφάτος σχεδόν μόνος του από τις 7) 

3. Για το διάβασμα έχουμε ορίσει ένα καθαρό και χωρίς περισπασμούς χώρο. Αν δεν υπάρχει η δυνατότητα γραφείου, δεν είναι πρόβλημα, και το τραπέζι της κουζίνας μπορεί να λειτουργήσει μια χαρά αρκεί να επικρατεί ησυχία. Εννοείται πως ανοιχτές τηλεοράσεις, κινητά και τάμπλετ, όχι μόνο δεν οφελούν, μα παρενοχλούν κιόλας. (γενικότερα άλλωστε). Όταν υπάρχουν μικρότερα αδελφάκια μην απογοητεύεστε, αγοράστε βιβλία προγραφής και για αυτά και αφήστε τα να ξεσαλώσουν. Και σπουδαία θα νιώθουν ακολουθώντας τα βήματα του "πρωτακίου" και μπορεί να έχει και αποτέλεσμα! Εγώ έτσι κάνω όταν έχω την βρωμούσα στο σπίτι και τους αρέσει τόσο πολύ που μου ζητάνε να διαβάσουμε και άλλες ώρες με τα δικά μας βιβλία στο σπίτι!! 

4. Όταν λοιπόν φτάσει η ώρα του διαβάσματος ζητάμε από το μικράκι μας να πάει τουαλέτα, να πιει νερό ή να πάρει μαζί του το νεράκι, να ανοίξει την τσάντα του και να βγάλει ΜΟΝΟ ΤΟΥ όλα του τα βιβλία, τα τετράδια και τους φακέλους. Του ζητάμε να βρει τις ασκήσεις που του έχει αναθέσει η δασκάλα του για την επόμενη μέρα και να τις ετοιμάσει μέχρι να πάμε και εμείς στον χώρο διαβάσματος. (αυτή η κίνηση, όχι μόνο το βοηθάει να ανεξαρτητοποιηθεί και να αποκτήσει υπευθυνότητα, μα και να θυμηθεί χαζεύοντας όλα τα βιβλία και τετράδια τι έκαναν την συγκεκριμένη ημέρα στο σχολείο και να προετοιμαστεί ψυχολογικά για το διάβασμα). 

5. Αφού το μικράκι μας κάνει αυτό το βήμα, πάμε και εμείς προκειμένου να το βοηθήσουμε- τώρα που δεν ξέρει ακόμα να διαβάζει- με τις εκφωνήσεις κάθε άσκησης.  Μόλις βεβαιωθούμε ότι κατάλαβε, απομακρυνόμαστε διακριτικά μέχρι να μας φωνάξει ότι ολοκλήρωσε την άσκηση. Αν δεν δέχεται- εμένα στην αρχή δεν ήθελε- βρίσκουμε δικαιολογίες τύπου "Συνέχισε λίγο αγάπη μου να φτιάξω έναν καφέ/να πάω τουαλέτα/ να κάνω μια δουλίτσα" ότι σας εξυπηρετεί. Επιστρέφετε ανά τακτά χρονικά διαστήματα επιβραβεύοντας την δουλίτσα που έκανε όσο εμείς λείπαμε. 

6. Πράγμα το οποίο μας πάει στην επόμενη πολύ σημαντική συμβουλή. Επιβραβεύουμε το παιδάκι μας για την ΠΡΟΣΠΆΘΕΙΑ, όχι για το αποτέλεσμα. Δεν ξέρετε πόση διαφορά κάνει στην ψυχολογία τους... 

7. Μια ακόμα πολύ σημαντική συμβουλή: ΔΕΝ διορθώνουμε ΠΟΤΈ λάθη και σίγουρα ΔΕΝ κάνουμε εμείς τις ασκήσεις για αυτά. Είμαι ΣΊΓΟΥΡΗ ότι σας το έχουν ζητήσει. (ο δικός μου τουλάχιστον 5 φορές ήδη, νομίζω πια το έχει πιάσει το νόημα ΔΕΝ πρόκειται να του κάνω άσκηση) Όσο το παιδί μας κάνει την άσκηση του,  αν εντοπίσουμε λάθος δεν το διακόπτουμε. Μόλις ολοκληρώσει, τότε του ζητάμε να κοιτάξει προσεκτικά την άσκηση του για να βεβαιωθεί αν είναι εντάξει. (εμένα σε αυτό το στάδιο συνήθως τα εντοπίζει τα λάθη του). Αν και πάλι δεν τα εντοπίσει τότε του επισημαίνουμε πως υπάρχουν κάποια/ο λάθη/ος και να ψάξει να τα βρει. Αν δεν τα βρει, έχει καλώς, δεν κάνουμε απολύτως ΤΙΠΟΤΑ. Δεν είναι δική μας δουλειά αυτή, για αυτό έχει δασκάλα. Το λάθος που θα το σημειώσει η δασκάλα θα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από το να το διορθώσουμε εμείς για αυτό. Με συνέπεια να δώσει περισσότερη προσοχή στο μέλλον! (πρόσφατα, ο Δημήτρης Γεράσιμος παρέλειψε μια ολόκληρη πρόταση στην ορθογραφία. Δεν το εντόπισε, πήγε το τετράδιο έτσι. Τον διόρθωσε η κυρία του, την έγραψε την επομένη μέρα, όλα καλά! Τώρα προσέχει εις διπλούν!) 

8. Μόλις το μικράκι μας ολοκληρώσει το διάβασμα του, μαζεύει το ίδιο το γραφείο του και ετοιμάζει την τσάντα του για την επόμενη μέρα. Εγώ πάντα του διαβάζω το πρόγραμμα της επόμενης μέρας μέχρι να το μάθει. Σχετικά με το πρόγραμμα η αγαπημένη blogger Angie Chroni το απεικόνισε και εικονικά  πράγμα που βοηθάει πολύ το πρωτάκι της, εγώ το ζωγράφισα στο χέρι μιας και επιμένω να μην έχω εκτυπωτή!

9. Μια ακόμα συμβουλή που με σόκαρε η αποτελεσματικότητα της είναι η εξής: Στην ορθογραφία, σε κάποιο γράμμα ή αριθμό που δυσκολεύει ίσως το μικράκι μας, ενώ ήμαστε όρθιοι το "αγκαλιάζουμε" από πίσω πιάνοντας σφιχτά το χεράκι του με το χέρι μας και το καθοδηγούμε εμείς σε μια ή δύο λέξεις ή γράμματα. Φαίνεται κάτι απλό ίσως και ανούσιο μα δεν είναι! Κάθε φορά που το κάνω του Δημήτρη Γεράσιμου, εκείνα τα γράμματα του είναι σαφώς καλύτερα! 

10. Ήμαστε αυστηροί στην σωστή του σώματος. Η πλάτη να ακουμπάει την πλάτη της καρέκλας και το βιβλίο γραφής του να είναι κάθετα μπροστά του για να έχουμε την σωστότερη δυνατή στάση σώματος και γραφής. 

11. Μια ακόμα ιδέα που μας έδωσε η δασκάλα μας είναι αυτή του ξυπνητηριού. Πάνω κάτω γνωρίζουμε πόση ώρα χρειάζεται το παιδάκι μας για να ολοκληρώσει τις εργασίες του. Βάζουμε λίιγο παραπάνω από αυτό που νομίζουμε σε ένα ξυπνητήρι και το προτρέπουμε να τελειώσει πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι! Εμάς μας βοήθησε πολύ αφού είναι αρκετά ανταγωνιστικός και πάντα θέλει να τελειώσει πολύ πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι του!! (είναι και ένας εξτρά τρόπος να αρχίσουμε να διαβάζουμε και την ώρα- με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια!) 

12. Τέλος το πιο σημαντικό από όλα! ΔΕΝ αγχωνόμαστε. ΔΕΝ μας νοιάζει τι κάνουν τα άλλα τα παιδιά. (το κάθε ένα είναι μοναδικό). ΔΕΝ ρωτάμε τι κάνουν άλλες δασκάλες ή σχολεία. Κάθε δασκάλα έχει δικό της σύστημα. Δεν σημαίνει πως αν διαφέρει δεν είναι αποτελεσματικό. Και φυσικά εννοείται πως ΔΕΝ πιέζουμε και ΔΕΝ αγχώνουμε το παιδί. Εμάς η δασκάλα μας, μας διαβεβαίωσε πως ΟΛΑ τα παιδιά μέχρι το τέλος του χρόνου θα ξέρουν να διαβάζουν και να γράφουν. Κάποια ξέρουν ήδη, κάποια θα ξέρουν μέχρι τα Χριστούγεννα, κάποια αργότερα. Όπως και να έχει θα μάθουν. Και έτσι είναι,  το πιστεύω. Στόχος μας να ΑΓΑΠΗΣΟΥΝ το σχολείο και το διάβασμα και να κατανοήσουν την ελευθερία και την γνώση που θα τους προσφέρει η νέα τους πραγματικότητα! 

Αυτά προς το παρόν! Έχω και άλλες υπέροχες συμβουλές για περαιτέρω βοήθεια σε μαθηματικές έννοιες,  στην ανάγνωση και στην ορθογραφία! Μείνετε λοιπόν συντονισμένοι! Μανούλες με πρωτάκια λοιπόν και όχι μόνο! 

ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ!!! 

Monkey talk- ή αλλιώς τι άκουσα πρόσφατα η μαιμουδομάνα...

Θέλω να κλείσω τον Σεπτέμβριο με απολαυστικά monkey talk- όχι τίποτε άλλο αλλά νιώθω πως θα αναβαθμιστούν τώρα πια στο δημοτικό, πονήρεψε το μαιμούδι! 


Είναι μια μέρα με τον πατέρα μου. 

-Παππού να σου πω κάτι; 
-Ναι, τι; 
-Ε κάτσε ντε να το θυμηθώ! 

#ΔενΗξερεΟΠαππούς #ΔενΡώταγε #κλαίω 

Κάποιο βράδυ προσπαθεί να μας πείσει να κοιμηθεί ευθύς εξαρχής στο κρεβάτι μας! (λες και δεν σκαρφαλώνει κάθε βράδυ μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα!!) "Επιχειρηματολογώντας" του λέω κάποια στιγμή πως πρέπει να μάθει να κοιμάται μόνος του. Μου απαντάει λοιπόν: 

-Μαμά δεν είναι ότι δεν ΜΠΟΡΏ να κοιμηθώ μόνος μου. Απλά ΔΕΝ ΘΈΛΩ! 

#ΑπλάΤαΠράγματα #ΜπορείΠαιδιά #ΔενΘέλει

Στο ίδιο μοτίβο- ξέρετε βράδυ και προσπαθούμε να κάνουμε τα αυτονόητα, δηλαδή να κοιμηθούμε- εξακολουθεί να μου μιλάει διαρκώς και να ρωτάει ότι μπορεί ένας γονιός να φανταστεί και να μην φανταστεί απλά για να αποφύγει τον ύπνο. Κουρασμένη μετά από ώρα τον προειδοποιώ πως από εδώ και πέρα η μαμά δεν μιλάει άλλο. Αφού συνεχίζει  την παραφροσύνη και τον μονόλογο ενώ εγώ ΔΕΝ απαντώ καν, μου λέει εκνευρισμένος: 

-Μαμά δεν είναι ευγενικό να μην μου απαντάς... 

#ΟρίστεΜας #ΜουΤηνΕίπεΤοΕξάχρονοΠαιδιά; 

Παλαιότερα του έλεγα ότι βλέπω τα πάντα, ακόμα και μέσα από τοίχους μιας και άκουγα λόγου χάρη όταν έκανε κάτι που δεν έπρεπε  και του φώναζα "Σε βλέπω μην το κάνεις" και αυτός πολύ εντυπωσιαζόταν! Πρόσφατα ήρθε πρωί πρωί- την ώρα που είχα ξυπνήσει δηλαδή και με είχε καλέσει η μητέρα φύση, τι πιο φυσιολογικό;- και μου λέει: 

-Μαμά τελικά δεν βλέπεις τα πάντα, ΑΚΟΥΣ τα πάντα! Πονήρεψα δεν μπορείς να με κοροιδεύεις!!

#Οιμε #ΚαιΤώρα; #ΤιΘαΚάνωΤώρα;;;

Μπαίνουμε μια μέρα σπίτι μετά από μια μεγάλη και κουραστική μέρα. Ο Δημήτρης Γεράσιμος: 

-Σπίτι μου σπιτάκι μου και φτωχοκαλυβάκι μου! Μαμά, το σπίτι μας είναι τόσο ωραίο μέσα σε αυτό μπορούμε να φερθούμε ΌΠΩΣ θέλουμε, να φορέσουμε ΌΤΙ θέλουμε! 

#ΚαιΑλήθειαΛέει 

Έχει ξαπλώσει για να κοιμηθεί. (λέμε τώρα!) Στην προ του ύπνου πολυλογία λέει και ένα "Αχ ωραία θα ήταν να είχα και το αρκουδάκι μου τώρα". Σηκώνομαι αυτόματα και του το δίνω. 

-Μα τι γλυκιά μαμά που είσαι... 

#ΕίμαιΕίμαι #Λιώνω #ΕλάτεΜαζέψτεΜε 

Όταν ετοιμάσαμε το δωμάτιο του- το καινούργιο δωμάτιο με το γραφείο του ως πρωτάκι φέτος, (δείτε εδώ)- μου λέει: 

-Σε ευχαριστώ πολύ μαμά για το δωμάτιο μου. 
-Καρδούλα μου την γιαγιά και τον παππού να ευχαριστήσεις για το γραφείο και τον μπαμπά που βοήθησε σε όλα, όχι εμένα. 
-Ναι μαμά, μα ΕΣΥ το ομόρφυνες με τις λεπτομέρειες... 

#λιώνω #ΕλάτεΜαζέψτεΜε #Ξανά #ΗΛεπτομέρειαΚάνειΌντωςΤηνΔιαφορά 

Κάποιο μεσημέρι προσπαθώ να τον πείσω να κοιμηθεί μιας και το βράδυ δούλευα και θα ερχόταν μαζί μου. Μάταια. Όταν είδα ότι τα περιθώρια στενευαν του λέω με ύφος μάνας που είναι έτοιμη να ξεσπάσει: 

-Κακομοίρη μου αν δεν κοιμηθείς, το βράδυ μην ακούσω ΚΙΧ! 
-Όταν λες ΚΙΧ εννοείς να μην γκρινιάξω, όχι να μην μιλήσω καθόλου; Σωστά;;; 

#Σωστά #ΑκόμαΚλαίω #ΚιχΔενΈκανεΤοΜικράκιΜου 

Όταν μπήκε ο Αύγουστος: 

-Τι; Είναι Αύγουστος;; Αυτό ήταν; ΤΕΛΕΙΩΣΕ το καλοκαίρι;;;; 

#Πανικός #Νταξ #ΤουΈφτασεΤελικά

Εγώ : "Άπαπα είμαι ΤΌΣΟ κουρασμένη". 
Μαϊμούδι : "Μαμά, ξέρεις τι είσαι; Είσαι σπίτι. Που στέκει πάντα όρθιο!" 
Εγώ: "χάχα δίκιο έχεις! Τίποτα όμως δεν μπορεί να το ρίξει κάτω σωστά;" 
Μαϊμούδι : "Πως δεν μπορεί; Αν το γκρεμίσουν το σπίτι θα πέσει, τι θα κάνει;;" 

 #ΛιγηΣοφιαΑποΤονΕξαχρονοΓιοΜου #ΓκρεμιστεΜε#ΕχωΓεραΘεμελια #ΘαΣαςΔυσκολεψω 

Έχουμε διαφωνία μια μέρα για να μαζέψει το δωμάτιο του. 

-Εγώ είμαι αφεντικό στο δωμάτιο μου. Εσείς είστε στο υπόλοιπο σπίτι. Είναι μεγαλύτερο από το δωμάτιο μου, δεν καταλαβαίνω γιατί γκρινιάζετε.... 

#ΈλαΜουΝτε #ΓιατίΓκρινιάζουμεΒρεΠαιδιά; 

Παίζουν με την βρωμούσα. Τα ακούω να μιλάνε ενώ περνάω έξω από δωμάτιο. 

-Χριστίνα, ότι δεν σου παίρνει η μαμά σου να το ζητάς από την γιαγιά. Πίστεψε με. Την επόμενη μέρα θα το έχεις!! 

#ΆκουσαΚαλά;;; #Οίμε #ΜαςΠουλάνεΚαιΜαςΑγοράζουν 

Στο ίδιο μοτίβο. Ήμαστε στο μαγαζί του πατέρα μου. Γλυκοκοιτάω μια κορνίζα που έχει αγοράσει και τον ενημερώνω ότι θα την πάρω σπίτι! (εν ολίγοις να την σβουρνέψω, που λέμε και στο χωριό μου!!) Ο πατέρας μου μου το παίζει βαρύ πεπόνι και "τι το πέρασες κοπελιά εδώ μέσα; " και κάτι τέτοια όμορφα δικά μας μέχρι που με σκουντάει ο μικρός και μου ψυθιρίζει: 

-Μαμά, πες του ότι είναι για μένα! 
-Για το παιδί είναι, όχι για μένα! (αμέσως εγώ!) 
- Και δεν το λες τόση ώρα;;;; Για τον Μητσάκο είναι;;; ΌΤΙ ΘΈΛΕΙ ο Μητσάκος!!!!

#ΣούργελαΟικογενειακώς #ΗΧειραγώγησηΣεΌλοΤηςΤοΜεγαλείο 

Η τελευταία ατάκα δεν θέλει περιγραφή: 

-Μαμά, αν ο μπαμπάς και εγώ δεν σε είχαμε- δεν θα επιβιώναμε!!! 

#ΑναγνωρίστηκεΗΑξίαΜου #ΘαΤρελάθω #ΑπόΤοΕξάχρονο; #ΝαιΜουΦτάνει 

Εσύ; Σε αγαπάς;

Εσύ; Σε αγαπάς; 

Πόσο συχνά λες στον εαυτό σου "Σε αγαπώ"; Πόσο συχνά τον επαινείς για όσα κατάφερε; Πόσο συχνά του χαμογελάς; 

Ναι. Πότε κοιτάχτηκες τελευταία φορά στον καθρέφτη και χαμογέλασες στον εαυτό σου; Στην ψυχή σου; Στην καρδιά σου; Για μένα πάντως πάει καιρός. Και όσο το αμελώ τόσο περισσότερο σκοτεινιάζει το πρόσωπο μου κάθε που κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Τόσο περισσότερο φωνάζει το σώμα μου βγάζοντας στην επιφάνεια τα δικά του προβλήματα. 

 Έχω δώσει τα τελευταία χρόνια τόση ενέργεια στο να αγαπώ, να επαινώ και να χαμογελώ στην οικογένεια μου- μα και στον ευρύτερο κύκλο μου,  που ξέχασα ένα άτομο. Εμένα. Και αφού κάνεις άλλος δεν το κάνει για μένα όσο πραγματικά το χρειάζομαι, πρέπει να το κάνω εγώ. Γιατί στην τελική αν δεν ενδιαφέρομαι εγώ η ίδια για μένα γιατί να απαιτήσω να το κάνουν οι άλλοι; Έτσι δεν είναι; 

Θέλω λοιπόν να ακούω τα αγαπημένα μου τραγούδια και να τραγουδώ παράφωνα στο αυτοκίνητο. Θέλω να ξαπλώνω για δέκα λεπτά το μεσημέρι αυστηρά. Θέλω να χορεύω ατσούμπαλα όπως μόνο εγώ ξέρω την ώρα που κάνω δουλειές. Θέλω να περπατώ και να ακούω μόνο την ανάσα μου. Θέλω να ξοδέψω ένα ποσό για κάτι άχρηστο μα που θα με ευχαριστήσει. Θέλω μια φορά την εβδομάδα να πηγαίνω θάλασσα. Θέλω να αρχίσω να γράφω ξανά. Ασταμάτητα. Να επιστρέψει η έμπνευση μου που μου κρατάει μούτρα που δεν μου χαμογελώ και σκοτείνιασε και αυτή. Θέλω να γεμίσω τα μπαλκόνια μου με χρώμα. Θέλω να αλαφρύνω από τα περιττά κιλά. Θέλω κάποια όνειρα να τα απαρνηθώ γιατί με πληγώνουν ανεπανόρθωτα. 

Θέλω να ξημερώσει ξανά μια μέρα που θα κοιταχτώ στον καθρέφτη και θα μου χαμογελάσω. Και θα μου πω μπράβο. Για όσα καταφέρνω ήδη. Για όσα θα καταφέρω. Μα και για όσα δεν κατάφερα μα προσπάθησα. Θέλω να πω σε αυτό το αιώνια καυστικό μα αθεράπευτα ρομαντικό κορίτσι που κρύβεται μέσα μου, σε αυτή την ενοχική κόρη και μητέρα και σε αυτή την ονειροπόλα σύζυγο και γυναίκα που επίσης κρύβονται μέσα μου, πως τις αγαπώ. Όλες. 

Θέλω να πω "Βρε Γιάννα καλά τα πας, σε αγαπώ".

Μια γκρι πόρτα λουσμένη στο φως.....

Γιαγιούλα. Η δική μου. Κάποιες φορές και γιαγιούλι. Για τους πολλούς η κυρά Γιαννούλα. Παλαιότερα και η κυρά Νίκαινα γιατί στα χρόνια της η γυναίκα ήταν η κυρία του κυρίου και πάντα θαύμαζα πως αυτό ΔΕΝ την ενοχλούσε. "Να τιμάς τον άντρα σου" μου έλεγε. "Να μην είσαι εγωίστρια". "Όταν είναι θυμωμένος να κάνεις υποχώρηση και να μιλάτε όταν ηρεμεί". 

Γιαγιούλα. Να μια λέξη που δεν θα πω ξανά. Τουλάχιστον όχι δυνατά. Δεν θα πω ξανά "Που είσαι γιαγιούλι μουουου;;;", για να ακούσω" Γιαννούλι μου, καλώς το!" Δεν θα ξανανιώσω την αγκαλιά των τελευταίων χρόνων με τα αγκυλωμένα δάχτυλα από την αρθρίτιδα που παρότι αγκυλωμένα πάσχιζαν να σχηματίσουν αγκαλιά και χάδι. Μα το κυριότερο δεν θα ξαναδώ αυτά τα γαλανά καθάρια μάτια που έγερναν λίγο σε παράπονο,  μα έλαμπαν πάντα όπως λάμπει το βλέμμα του ανθρώπου που εκτιμά την ευλογία της ζωής του. Και πράγματι την εκτιμούσε. "Δόξα τον Θεό" η πρώτη και τελευταία κουβέντα της κάθε μέρα. 

Οι αναμνήσεις μου μαζί της έχουν το άρωμα προζυμιού, πράσινου σαπουνιού, λιβανιού και τηγανιτής πατάτας. Η αίσθηση δίπλα της,  αυτή της ασφάλειας, της ηρεμίας, της πίστης.  Με την γιαγιούλα μου γνωριστήκαμε όταν εγώ ήμουν 5 χρόνων, και ο έρωτας ήταν αμοιβαίος. ΕΡΩΤΑΣ, με όλη την υπερβολή του. Έγινα η ουρά της. Για χάρη μου άφηνε τον παππού, τον Νίκο ΤΗΣ, μόνο του στο κρεβάτι για να κοιμηθεί μαζί μου χαϊδεύοντας μου την πλάτη. Αχ αυτά τα γαριασμένα χέρια της...  Η βασική αίσθηση των παιδικών μου χρόνων. 

Η γιαγιούλα μου με δίδαξε τόσα. Πρακτικά και μη. Όλα ουσιαστικά. Μου δίδαξε πώς να ζυμώνω, πως να πλάθω κουλούρια, πως να φτιάχνω μερακλίδικο ελληνικό καφέ, πως να καθαρίζω φασολάκια και πως να διατηρώ το νοικοκυριό μου. Μου δίδαξε πως να είμαι καλός ακροατής, πως να μιλάω με ευγένεια, πως να εκτιμώ το κάθε τι- τον καιρό, την φύση, το κάθε ζωντανό πλάσμα στην γη. Μου δίδαξε την υπομονή, την ταπείνωση, την αυτοκυριαρχία. Η γιαγιούλα μου πάντα είχε έναν καλό λόγο για όλους - θύμωνα της έλεγα να μην δικαιολογεί τους πάντες και τα πάντα - μα αυτή εκεί να σιωπά στον θυμό μου με αυτά τα γαλανά ματιά γεμάτα σοφία. Η γιαγιούλα μου πάντα κατανοούσε τις ανησυχίες μου, την κούραση μου. Και ας ήταν γελοία μπροστά στην δική της. "Κουράζεσαι καρδιά μου, το ξέρω" έλεγε και κουνούσε το κεφάλι όλο κατανόηση. Η γιαγιούλα μου με κανάκευε και με χόρτασε αδυναμία. Ένιωσα αγάπη χωρίς όρια και προϋποθέσεις. 

Μα για μένα το πιο πολύτιμο δώρο της γιαγιούλας μου είναι αυτό το σποράκι που φύτεψε στην καρδιά μου για την αγάπη στον Χριστό και στην Παναγία. Το φύτεψε τόσα χρόνια πριν... Και είχε την υπομονή να περιμένει να ανθίσει όταν ήταν η ώρα του. Το πότιζε αυτή διακριτικά με πράξεις, λόγια και συναισθήματα. Το σποράκι αυτό της γιαγιούλας μου με έσωσε από την παράνοια όταν έχασα και το δεύτερο μωρό μου. Άνθισε το σποράκι της στην πιο άνυδρη εποχή μου- τόση δύναμη είχε- και μαζί της και η δική μου βαθιά πίστη. Την ευγνωμονώ για αυτό. 

Τις τελευταίες 20 ημέρες η γιαγιούλα μου αργόσβηνε. Ένα "Ωχ" δεν ακούστηκε. Το ήξερε. Αυτή. Κάποιοι ίσως ελπίζαμε. Προσωπικά ήλπιζα να φύγει όπως είχε ελπίσει.  Όπως και έγινε. Γιαγιούλα μου,  όλοι μου ευχήθηκαν χθες να έχω τα χρόνια σου. Να έχω την ευχή σου. Μα εγώ εύχομαι να έχω την καρδιά σου, το μυαλό σου και την πίστη σου. Την ευχή σου είμαι σίγουρη πως θα την έχω. Ξέρω πως ήρθε η ώρα σου και πως ήσουν έτοιμη - ευλογία η ζωή σου όλη και είμαι σίγουρη πως το ξέρεις καλύτερα από όλους μας. Θα είσαι στις προσευχές μου και σε κάθε απόφαση ή πράξη- που εσύ μου γαλούχησες- της καθημερινότητας μου. Μα πάνω από όλα θα είσαι πάντα η γιαγιούλα. Η δική μου. Κάποιες φορές και γιαγιούλι. Θα σε προσφωνώ με την φωνή της ψυχής πια ναι; Έχε τον νου σου. Και αν βρεθείς και με τα μωρά μου....  Ε λοιπόν, ξέρεις εσύ... 

Μπορεί η αυλή των παιδικών μου χρόνων να μην είναι ποτέ ξανά η ίδια χωρίς εσένα να γυροφέρνεις εκεί με την ποδιά σου σφιχτά δεμένη και το μαντήλι προσεκτικά βαλμένο στα ασπρισμένα σου μαλλιά φτιαγμένα πάντα σε πλεξούδα και χαμηλό κότσο, όμως η αίσθηση σου δεν θα φύγει ποτέ. Νιώθω πως σε βλέπω να μπαινοβγαίνεις από αυτή την γκρι πόρτα. Να πηγαίνεις να έρχεσαι αβόγκητα, ευτυχισμένη μόνο να μας ακούς να γελάμε εκεί έξω στο παγκάκι και να παραπονιόμαστε πως πεινάμε και θέλουμε να φάμε. 

Να μην εγκαταλείψουμε το σπίτι, ζήτησες. Γιαγιούλα μου μείνε ήσυχη. Το λιγότερο που μπορούμε να σου προσφέρουμε και εμείς με την σειρά μας.