Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Πέντε ψυχές- πέντε ζωές στον παράδεισο... (η ιστορία της Αθηνάς...)

Αυτή είναι η δική μου πονεμένη ιστορία. Είμαι η Αθηνά ετών 37. Έχουμε περάσει 10 χρόνια παντρεμένοι. Δέκα υπέροχα χρόνια με έναν άνθρωπο δίπλα μου που έχει σταθεί σαν βράχος σε ό,τι μας επιφύλαξε η ζωή να ζήσουμε μαζί.

Ένα χρόνο μετά το γάμο μας, πήγαμε σε γνωστό μαιευτήριο και ξεκινήσαμε κι εμείς την προσπάθεια να πραγματοποιήσουμε το όνειρό μας για ένα παιδί. Αποτυχημένες προσπάθειες με σπερματεγχύσεις, εξετάσεις, φάρμακα όλα μάταια, όλα μόνο με ένα απογοητευτικό αποτέλεσμα στα χέρια και στην καρδιά μας.

Ακόμα και οι τρεις προσπάθειες εξωσωματικής στο ίδιο κέντρο , αρνητικές. Χρόνια χαμένα, προσπάθειες χαμένες στο κέντρο αυτό, μέχρι να ξεπεράσουμε το μούδιασμα και την αρχική άγνοια που πιστεύω ότι έχουν όλα τα ζευγάρια.

Μπαίνεις σε μια κατάσταση όπου πρέπει πρώτα να δεχτείς το σοκ ότι χρειάζεσαι βοήθεια σε ένα τόσο προσωπικό θέμα όπως είναι ένα μωρό, και μετά πρέπει να αρχίσεις να μαθαίνεις τι παίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις μιας και όσοι μπορούν να σε βοηθήσουν με αυτό το πρόβλημα, δεν έχουν πάντα αυτό πρώτα στο μυαλό τους.

Σε μας το μούδιασμα κράτησε ίσως παραπάνω καιρό κι έτσι το 2010 άλλαξα γιατρό και στην πρώτη προσπάθεια εκεί, στο σύνολό της η τέταρτη όμως, καταφέρνουμε να πάρουμε θετικό αποτέλεσμα. Δεν ήταν όμως ανέφελη η χαρά μας, αφού το πρώτο χαμόγελο διαδέχτηκε η αγωνία, αυτή η γνωστή χαρούμενη αγωνία, να προσέχω, να μείνει, να τα καταφέρουμε, να πάνε όλα καλά, να..... να..... να.......

Οι αποκολλήσεις και υπερδιέργεση ωοθηκών, έκαναν την αγωνία λιγότερη χαρούμενη, μένοντας στο κρεβάτι που το νιώθεις φυλακή σε τέτοιες περιπτώσεις γιατί είναι ο μόνος τρόπος να φέρεις τη ζωή που λαχταράς στον κόσμο. Μια ζωή που βάζει την δική σου ζωή σε αναμονή και μαγκώνει την καρδιά σου γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος να την βοηθήσεις να τα καταφέρει.

Μια περίδεση που αργότερα φάνηκε ότι δεν έπρεπε να γίνει, ένα μικρόβιο απρόσκλητο, μια μόλυνση που έμελλε να δημιουργηθεί, και η κόρη μου, 22 εβδομάδων, στις 21 Οκτωβρίου, μετάνιωσε και χάθηκε.

Μια ψυχούλα μια σταλιά που εγώ δεν είδα αλλά ο σύζυγος βίωσε το κάθε λεπτό, με φόρτωσε με ενοχές ότι κάτι δεν είχα κάνει σωστά, κάπου έφταιγα εγώ, από μένα πέρασε όλη αυτή η καταστροφή εγώ την προκάλεσα, εγώ δεν την σταμάτησα εγκαίρως και για αυτό τιμωρήθηκα.

Στα πρόθυρα κατάρρευσης, το πρώτο ραντεβού με τη δυστυχία όπου δύο άνθρωποι περνούν μια λύπη και την βιώνει ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Είναι από εκείνες τις λύπες που όταν τις μοιράζεσαι δεν ελαφραίνουν, όταν τις μοιράζεσαι γίνονται ακόμα πιο βαριές, ασήκωτες. Σχεδόν αδύνατον να τις διαχειριστείς.

Μαζέψαμε όμως τα κομμάτια μας, δεκανίκι ο ένας του άλλου και κάναμε άλλες δύο προσπάθειες. Η τελευταία φέτος το Φλεβάρη όπου η χορειακή ήταν ''πολύ'' θετική. Τόσο θετική όσο τέσσερα μωρά!!!!!!

Ο γιατρός τα έχασε. Δεν περίμενε ποτέ ότι μια γυναίκα στα δικά μου ''κυβικά'' και με το ιατρικό ιστορικό μου θα κατάφερνε μια τέτοια επιτυχία. Κι αυτός ίσως ήταν ο λόγος που κάποια στιγμή, μας έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό να κάνουμε μείωση εμβρύων: Αν θέλαμε να αποκτήσουμε παιδί, τουλάχιστον το ένα έπρεπε να αφαιρεθεί γιατί ήταν επικίνδυνο να χαθούν όλα. Ο φόβος φταίει; Η λαχτάρα μου για τα μωρά; Η άγνοια που έχει ένας απλός άνθρωπος που εμπιστεύεται κάποιους επιστήμονες που ξέρουν κάτι παραπάνω; Ή ίσως η κακιά η ώρα..... στην μείωση που έγινε ή στην περίδεση μετά, κόλλησα άλλο ένα μικρόβιο, πάλι την 22η εβδομάδα, με αποτέλεσμα να γεννήσω το ένα μου μωρό στο μπάνιο, και στο νοσοκομείο με επισκληρίδειο τα άλλα δύο.

Δεν επέζησε κανένα. Πέντε ψυχές, πέντε ζωές. Γονιός με πέντε παιδιά αλλά με κανένα αγκαλιά.

Από το 12 μέχρι τώρα έχουν γίνει άλλες 5 βιοχημικές κυήσεις και το αποτέλεσμα των λάθος γιατρών η μη χορήγηση αντιπηκτικής αγωγής και και κορτιζόνης και ότι αφού ταλαιπωρούμαι να πάω με δανεικά για να μην τους κουράζω κιόλας να μην έχουν επιτυχίες. Αλλά θα συνεχίσω τον αγώνα μου είτε κάνοντας δικό μου, είτε υιοθετώντας. Με το σύζυγό μου είμαστε ακόμα μαζί. Και λέω ακόμα γιατί γνωρίζω ζευγάρια που πέρασαν αυτή τη διαδικασία και τσάκισαν. Κι εμείς τσακίσαμε. Ο καθένας με τον τρόπο του ίσως αλλά πάντα ο ένας δίπλα στον άλλον. 

Ελπίζω, εύχομαι.. προσεύχομαι κάποια μέρα να καταφέρω να του χαρίσω ένα παιδί. Γι αυτό λέω και σε σας να μην το βάζετε κάτω. Ναι ξέρω δεν είναι εύκολα αλλά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο...

Πέντε αγγελούδια …
Πέντε ζωές, πέντε ψυχές,
Λένε πως μετά το ποτάμι,
κάτω στην κοιλάδα του θανάτου στο χάσιμο του φεγγαριού,
πέντε άγγελοι περιμένουν τη μητρική αγκάλη,
αγκάλη που δεν πρόλαβαν να νιώσουν
και έτσι ακόμη και τώρα
όσοι διαβούν αυτήν την κοιλάδα
ακούν τα παιδικά δάκρυα,
δάκρυα πόνου και στέρησης.
Η στέρηση λένε έχει όνομα: «μάνα»

Αφιέρωση
Στον άντρα μου, που σε όλα αυτά που περάσαμε και περνάμε, είναι πάντα δίπλα μου και ανεβαίνουμε μαζί αυτόν τον Γολγοθά περιμένοντας με λαχτάρα την ανάσταση!!!



6 σχόλια:

  1. Αθηνά μου, ο τρόπος που μοιράστηκες μαζί μας την ιστορία σου, ο τρόπος που αμέσως δέχτηκες να την μοιραστείς και δημόσια- παρότι ακόμα δεν κρατάς στην αγκαλιά σου το ουράνιο τόξο σου- με συγκίνησε βαθιά. Η αλήθεια στην δική σου κατάθεση ψυχής, είναι καθηλωτική. Χαίρομαι που μίλησες για τον άντρα σου και εστίασες εκεί διότι η στήριξη του συζύγου είναι ένα τεράστιο θέμα στην αποδοχή και αντιμετώπιση του πένθους, την δυσκολίας. Σε ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μια γλυκια αγκαλια στην Αθηνα και ενα δακρυ για το λαθενα απο τα 5 αγγελουδια της. Κουραγιο μανα και ολα θα γινουν! Ευχομαι συντομα να παρετε στην αγκαλιτσα σας ενα ουρανιο τοξο να σας φωτισει την ζωη!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Με έχεις συγκλονίσει!
    Εχω μείνει αναυδη μπροστά στο μέγεθος του πόνου, των δυσκολιών που βιώνεις αλλά κ μπροστά στον αριθμό των πληγωμενων μαμαδων που υπάρχουν δίπλα μας . Πως τόλμησα να νιώσω μονη?Συνεχισε να πολεμάς κ να πιστεύεις γλυκιά μου,κ εσύ κ ο αντρουλης σου.Ναι μας τσακίζει ο πόνος αλλά δε μας νικά!
    Α.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τι να πω...δεν έχω λόγια...μονο να συνεχίσετε... σας εύχομαι να γίνετε άξιοι γονείς,αξιοι είστε ήδη...οπως αξιωθήκαμε κ εμεις μετα απο προσπαθειες. φιλικά Μαρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κ εγώ δεν έχω τι να πω..... δεν υπάρχουν λόγια.... μόνο μία ευχή τόσο μεγάλη τόσο δυνατή μέσα από τα βάθη της ψυχής μου της καρδιάς μου να φωτίσει κ σε εσάς το ουράνιο τόξο καρδουλα μου!!! Μας συγκλόνισες... κ μία προσευχή για τα αγγελουδια σου που θα είναι τόσο υπερήφανα που έχουν εσάς για γονείς! Μία αγκαλιά κ από εμένα! Γιαννα μου γλυκιά τι να πω σας αγαπώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κ εγώ δεν έχω τι να πω..... δεν υπάρχουν λόγια.... μόνο μία ευχή τόσο μεγάλη τόσο δυνατή μέσα από τα βάθη της ψυχής μου της καρδιάς μου να φωτίσει κ σε εσάς το ουράνιο τόξο καρδουλα μου!!! Μας συγκλόνισες... κ μία προσευχή για τα αγγελουδια σου που θα είναι τόσο υπερήφανα που έχουν εσάς για γονείς! Μία αγκαλιά κ από εμένα! Γιαννα μου γλυκιά τι να πω σας αγαπώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια σας είναι η κινητήριος δύναμη μου, Η αλληλεπίδραση που χρειάζεται κάθε blogger με τους αναγνώστες του. Θα χαρώ πολύ να σας δω εδώ κάτω...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...