Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Monkey Talk- Ή αλλιώς τι άκουσα από το μαιμούδι πρόσφατα...

Με όσα έγιναν από τον Αύγουστο- δυστυχώς δεν κατέγραψα αρκετές ατάκες του μαιμουδιού. Κάποιες συναισθηματικά φορτισμένες έγιναν ανάρτηση από μόνες τους. Πάρα πολλές σχετικά με την απώλεια μας- ίσως καταφέρουν να βρουν τον δρόμο τους σε ένα κείμενο που να αφορά πως να αντιμετωπίσουμε την δική τους απώλεια και πως την βιώνουν τα ίδια τα μικρά μας. Τώρα που βρίσκουμε και πάλι τους ρυθμούς μας και τους εαυτούς μας- ώρα για λίγη υπέροχη- μαιμουδίσια λογική... 


Έκοψε πρόσφατα ο πατέρας μου το χέρι του άσχημα σε μια τριανταφυλλιά την ώρα που έπεσε και πήγε να κρατηθεί γιατί κρατούσε την μικρή. Επειδή αμέσως μετά πήγαμε όλοι μαζί βόλτα στην παιδική χαρά, τα παιδιά είδαν το τραύμα του πατέρα μου- που σίγουρα δεν ήταν όμορφο. Την επόμενη θα πηγαίναμε στην Σουλτάνα για καφεδάκι. Με ρωτάει λοιπόν ο Δημήτρης Γεράσιμος ποιοι θα είναι εκεί. Του λέω και απαντάει απογοητευμένος: 

- Ωχ θα είναι και ο πατέρας σου; (έτσι αναφέρεται πλέον στον παππού του!) Ωχ και δεν αντέχω να βλέπω πάλι όλα αυτά τα κόκκινα στα χέρια του!!! 

#ΕμΜαςΑκουειΟΠατέραςΜουΑνΤουΛέμεΝαΤαΚαλύπτει;; #Όοοοοχι #ΔενΑντέχειΤοΠαιδί #ΓιαΙατρικήΔενΤονΒλέπω

Όταν κάνει κάποια χαζομάρα με την οποία μπορεί να χτυπήσει τον ρωτάω: 

-Δική σου η ιδέα; 
-Όχι. Του εγκέφαλου μου μαμάααα.... 

#ΈλαΒρεΜαμά #Χαζομάααρες 

Στο ίδιο μοτίβο μια μέρα τον βλέπω να χτυπάει το κεφάλι του με το χέρι του. 

-Γιατί χτυπάς τον Δημήτρη Γεράσιμο μου;; ρωτάω αστειευόμενη. 
-Δεν χτυπάω εμένα μαμά. Χτυπάω τον εγκέφαλο μου. Γιατί μου έδωσε την ιδέα να σε χτυπήσω και αυτή δεν είναι καλή ιδέα το ξέρω. 

#Εεεεεε; #ΠάλιΚαλάΠουΤοΞέρει #ΤιΤουΈκαναΚαλέ; #ΤαΠιάταΈπλεναΗΔόλια

Κάθε, μα κάθε φορά, που περνάμε έξω από περίπτερο ή στον "απαγορευμένο" διάδρομο στο σούπερ μάρκετ: 

-Μαμάααα πεινάωωωω. Πεινάω πολύυυυ. Πεινάω τόσο που πονάει η κοιλίτσα μου. 
-Αγόρι μου. Να πάμε να πάρουμε ένα κουλούρι Θεσσαλονικής. 
-Όχι, όχι κάτι άλλο...
-Τυροπιτάκια; 
-Όχι, όχι κάτι άλλο...
-Τσουρεκάκι;
-Όχι, όχι κάτι άλλο... 
-Τι άλλο καρδιά μου; 
-Μια ΛΙΧΟΥΔΙΤΣΑΑΑΑΑΑΑΑΑ 

#ΕΜαΠεςΤο #ΚάθεΜαΚάθεΦορά #Οιμε #ΜαΠεινάειΤόοοοσοΠολύ

Κάποιο απόγευμα είμαστε στο σπίτι της Σουλτάνας. Κουβεντιάζω με την νταντά της μικρής στην κουζίνα. Ακούγεται πολύ ησυχία και πάμε στο σαλόνι που ξέρουμε ότι είναι τα δυο τους, και βρίσκουμε τα μισά πράγματα της βρωμούσας πάνω στον καναπέ γιατί όπως είπε η μικρή" Φορτώνουμε το φορτηγάκι για να πάμε στο χωριό θείααααα" Αφού ξεπερνάω το σοκ ρίχνω ένα βλέμμα αυστηρό στον Δημήτρη Γεράσιμο και μου λέει: 

-Μαμά. Εγώ της είπα. Ο εγκέφαλος της δεν της έδωσε καθόλου καλή ιδέα.... 

#ΕνώΟΔικόςΣου.. #ΣυμμετοχήΧωρίςΕυθύνη 



Στον διάδρομο του σπιτιού μας έχω κορνίζες με φωτογραφίες μας. Κατά διαστήματα κάποιες τις ανανεώνω. Έτσι πρόσφατα άλλαξα μια βάζοντας μια φωτογραφία από τα τέταρτα γενέθλια του μικρού που είναι ο πατέρας μου με τον Παναγιώτη. Η κορνίζα αυτή τυχαίνει να είναι απέναντι από την πόρτα του δωματίου του. Μετά από μερικές μέρες με ρωτάει: 

-Μαμά; Αυτή την φωτογραφία θα την αφήσεις εκεί; 
- Ναι καρδιά μου γιατί; 
-Βαριέμαι να βλέπω τον πατέρα σου εκεί κάθε μέρα! 

#ΔενΤουΤοΈχωΠειΑκομα #ΘαΜαςΚόψειΤοΧαρτζιλίκι #Καταστραφήκαμε

Γενικότερα δεν πολυβλέπουμε τηλεόραση στο σπίτι, ιδίως όταν είναι ξύπνιος ο μικρός και κυρίως τα "συμβατικά" κανάλια διότι πραγματικά δεν υπάρχει έλεγχος στο τι θα δει και τι θα ακούσει. Κάποιο Σαββατοκύριακο όμως που βλέπαμε "Φιλαράκια" με τον Παναγιώτη χάζευε και αυτός. Στο διάλειμμα για διαφημίσεις έβαλε τρέιλερ για τους 300. Κοιτάει λίγο έντρομος στην αρχή μετά κλείνει τα μάτια και φωνάζει: 

-ΕΓΩ ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΩ ΑΥΤΌ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ! ΕΙΝΑΙ ΒΛΑ-ΚΕΙΑ!

#ΠαιδάκιΜουΌΜορφοΕσύ

Ένα μεσημέρι έπαιζε στην κλειδαρότρυπα. Δεν έδωσα σημασία γιατί έχω μαζέψει όλα τα κλειδιά από τις εσωτερικές πόρτες. Ξαφνικά μου λέει: 

-Μαμά. Μπορείς να μου βρεις κάτι μακρύ, λεπτό και σαν να έχει πιάσιμο; 
-Γιατί; ρωτάω
-Έριξα το κέρμα μου μέσα στην κλειδαρότρυπα, μου ομολογεί όλο παράπονο, και δεν μπορώ τώρα να το βγάλωωωω...
Του προτείναμε να του δώσουμε άλλο κέρμα, ΟΧΙ ήθελε να βγάλει αυτό. Με τα πολλά, σκεφτήκαμε με τον Παναγιώτη το τσιμπιδάκι για τα φρύδια και άρχισε η επιχείρηση απεγκλώβισης του εικοσάλεπτου. Ενώ γινόταν όλο αυτό, ο Δημήτρης Γεράσιμος έφυγε τρέχοντας στο δωμάτιο του φωνάζοντας: 

-ΦΕΥΓΩ! ΔΕΝ ΜΠΟΡΏ ΝΑ ΒΛΈΠΩΩΩΩ!

(να μην τα πολυλογώ, δουλειά δεν γινόταν- όσο το μαιμούδι δεν μπορούσε να βλέπει φέραμε ένα άλλο εικοσάλεπτο και ισχυριστήκαμε πως το βγάλαμε!) 

#ΤσΤσΤσ #ΣανΔενΝτρεπόμαστε  #ΜαλλονΔενΤονΒλεπωΟυτεΓιαΜηχανικό

Έχει μερικές μέρες που αφού φάει το φαγητό του, αφού φάει την λιχουδίτσα του, (εμ τι;), ζητάει να φάει και ένα λουκάνικο φρανκφούρτης- σκέτο-  που όμως το ονομάζει hot dog. (τα "καλά" του Mickey είναι αυτά! Εμείς δε, επειδή φτιάχνω αρκετά συχνά corn dogs, έχω συνήθως στο σπίτι αυτά τα λουκάνικα). Του έκανα την χάρη την πρώτη μέρα, την δεύτερη όχι, την τρίτη συνεχόμενη μέρα μόλις μου το ξαναζητάει του λέω: 

-Παιδί μου το έχεις ρίξει στο τρελό;;; 
-Όχι μαμάαα. Το έχω ρίξει στο hot dog! 

#ΑμΠεςΤοΈτσι #ΤώραΚατάλαβα #Κλαίω

Είμαστε στο- δυτικό-  δωμάτιο μου την ώρα που νυχτώνει. Ξαφνικά κοιτάει τις γρίλιες στο παράθυρο και λέει: 

-Πολύ περίεργο. Στο δωμάτιο μου είναι νύχτα. Στο δικό σου όχι.... 

(και κάπως έτσι εξηγήσαμε τι εννοούμε όταν λέμε δυτικό και ανατολικό δωμάτιο... Και όλα αυτά από λίγο φως που βλέπει από τις γρίλιες) 

#ΕμΓιαΑυτόΞυπνάειΑπόΤις6 #ΉθελαΑνατολικοΓιαΤοΠαιδί #ΔενΉξεραΔενΡώταγα 

Όταν ήμουν έγκυος με τις αιμορραγίες, (έχω αποβάλει για όσους δεν το γνωρίζετε), ο Δημήτρης Γεράσιμος είχε πολύ αγωνία να με προσέχει και να μην με "ταλαιπωρεί" όσο ήμουν κλινήρης. Κάποιο βράδυ που κοιμόμασταν παρέα, είχε πυρετό και πολύ ανήσυχο ύπνο φυσικά. Ξαφνικά πετάχτηκε από τον ύπνο του λέγοντας μου: 

-Είσαι καλά; Νόμιζα ότι έπεσα πάνω σου, δεν έπεσα σωστά; 

#ΨυχήΜου 


κξκφκγγησκ😂








😂

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Ένα άδειο κέλυφος... Ή μήπως όχι;

"Ο πόνος σου είναι το σπάσιμο από το κέλυφος που περικλείει την κατανόησή σου" – Χαλίλ Γκιμπράν

Αυτό σκεφτόμουν σήμερα όταν σε μια ακόμη φθινοπωρινή εξερεύνηση με το μαιμούδι και την βρωμούσα βρισκόμασταν κάτω από μια τεράστια καρυδιά και ψάχναμε μέσα στα σαπισμένα φύλλα και τα χαλασμένα καρύδια που είχαν σκεπάσει το έδαφος, μερικά καρυδότσουφλα άθικτα και να σκεφτούμε τι μπορούμε να κάνουμε με αυτά... 



Δεν είναι εύκολο πράγμα να κρύβεις τον πόνο σου ή να τον εκλογικεύεις αν θες, να τον βάζεις σε καλούπια προκειμένου να τον υποτάξεις. Μην γελιέστε αν κάποιος που γνωρίζετε το κάνει να μοιάζει εύκολο. 

Προχθές, αυτός ο τρελός Κρητίκαρος πατέρας μου, ενώ κατέβαινε τα εξωτερικά σκαλιά της κουζίνας αγκαλιά με την βρωμούσα, μπλέχτηκε το πόδι του σε κάτι που δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί, έχασε την ισορροπία του και έπεσε- αγκαλιά με το παιδί- από τέσσερα σκαλοπάτια ύψος. Προκειμένου να μην χτυπήσει η μικρή, χωρίς δεύτερη σκέψη αρπάχτηκε από μια τριανταφυλλιά για να πιαστεί, ενώ έριξε όλο του το σώμα από το αριστερό πλευρό ώστε να μην χτυπήσει η μπουμπού. 

Όπως και έγινε. Η μικρή, πέραν της ταραχής της, δεν ακούμπησε καν το έδαφος. Ο πατέρας μου όμως εκτός από καταματωμένα χέρια, χτύπησε φυσικά στα πλευρά του με αποτέλεσμα να έχει έντονους πόνους. Ταυτόχρονα αυτή την περίοδο, ο πατέρας μου ετοιμάζει ένα μικρό δωμάτιο- δώμα στην βρωμούσα μας, (το πιο χαριτωμένο πράγμα που έχω δει, ανυπομονώ να σας το δείξω), και της είχε υποσχεθεί πως αυτό το Σαββατοκύριακο θα το ολοκληρώσει.  Και αν για κάτι σίγουρα δεν φημίζεται ο πατέρας μου είναι για την αναβλητικότητα. Η αναβλητικότητα δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο του. Δεν είχε σημασία λοιπόν αν το χέρι και τα πλευρά πονούσαν. Η υπόσχεση είναι υπόσχεση και δεν αθετείται. 

Κάτι σαν "Ο πόνος σου είναι το σπάσιμο από το κέλυφος που περικλείει την κατανόησή σου", σωστά; Ή τουλάχιστον εγώ έτσι το καταλαβαίνω...

Για αυτό σας το ξαναλέω.... Δείξτε λίγη παραπάνω κατανόηση σε όλους αυτούς που δείχνουν τίποτα να μην τους πτοεί. Τίποτα να μην τους "ρίχνει"  κάτω. Καμιά φορά ίσως δείχνουν πως τίποτα δεν τους αγγίζει βαθιά. Μην γελιέστε. Συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Απλώς έχουν μάθει- για τον ένα ή για τον άλλο λόγο- να είναι δυνατοί, αισιόδοξοι, να παλεύουν με κάθε κόστος. 

Αυτούς τους ανθρώπους να τους αγαπάτε ένα τι παραπάνω... Γιατί μην ξεχνάτε... Ένα σκληρό κέλυφος συνήθως κρύβει έναν μικρό θησαυρό...

(βρήκαμε τι θα κάνουμε με τα υπέροχα καρυδότσουφλα μας από το αγαπημένο μας καρυδότσουφλο επίσης- εδώ!) 



Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Για ένα καλειδοσκόπιο....

Μωρέ.... Υπάρχει όριο στην μαγεία που μπορούμε να δημιουργήσουμε για τα παιδιά; Δεν υπάρχει, το έχω ξαναπεί.  Μόνο παραπανίσια μαγεία μπορούμε να προσφέρουμε, έστω αρκετή, ποτέ όμως λιγότερη. 

Το σκεφτόμουν αυτό σήμερα το πρωί που είχαμε κατέβει κέντρο για την πρώτη μας "εορταστική" βόλτα στα μαγαζιά. Ο Δημήτρης Γεράσιμος γνώριζε πως δεν θα μπορούσε να μου ζητήσει καμία έκπληξη, μιας και θα τις λάβει μαζεμένες από αρχές Δεκεμβρίου- άσχετα αν στην ουσία είχαμε κατέβει για να πάρω μερικές από αυτές εν άγνοια του. Πόσο όμως να αντέξει ένα παιδάκι όταν το πας μέσα στην μαγεία; Πως ζητάς να βλέπει όλα αυτά τα όμορφα- φωτάκια, παιχνίδια, μικρά και ανούσια ίσως πράγματα μα τόσο συναρπαστικά στα μάτια του- και να μην τα λαχταρήσει; Να μην τα διεκδικήσει;

Πως να ζητήσουμε κάτι τέτοιο από ένα μικρό παιδί, όταν ακόμα και εμείς οι ίδιοι- με τους τόσο "σοφούς" και ενήλικους εαυτούς μας- δυσκολευόμαστε να αντισταθούμε σε κάτι που λαχταρούμε οι ίδιοι; Αναρωτιέμαι. Κάθε φορά που ζητάμε από ένα παιδί να μην φάει μια λιχουδιά, εμείς κάνουμε το ίδιο για μας; Κάθε φορά που θα στερήσουμε ένα σοκολατένιο γάλα, εμείς θα στερηθούμε τον καφέ μας; Κάθε φορά που ζητάμε από ένα παιδί να μην ζητάει διαρκώς παιχνίδια, εμείς σταματάμε να αγοράζουμε κάτι που ευχαριστεί εμάς; 

Μην παρεξηγηθώ. Είμαι απόλυτα της άποψης των ορίων. Τα παιδιά μας πρέπει να διδαχθούν καταρχάς την αξία του χρήματος και τον κόπο με τον οποίο το αποκτούμε. Πρέπει επίσης να διδαχθούν πως είναι αδύνατον να εκπληρώνονται πάντα όλες μας οι επιθυμίες. Πρέπει επίσης να διδαχθούν πως η ευχαρίστηση βρίσκεται και εκτός υλικών αγαθών. (και αυτό και αν είναι στο χέρι μας). 

Πάντα όμως υπάρχει ένα παραθυράκι. Τόσο δα μικρό για μας, μα τόσο μεγάλο για τα μικρά μας. Το θετικό με αυτές τις αθώες και φρέσκες από τον Θεό ψυχές, είναι πως δεν θέλουν ούτε πολλά, ούτε μεγάλα για να ικανοποιηθούν. Ένα γλειφιτζούρι, μια σοκολάτα, μερικά αυτοκόλλητα, ή στην περίπτωση μας ένα καλειδοσκόπιο των 2 ευρώ, είναι παραπάνω από ικανά να δημιουργήσουν μαγεία. 

Θέλετε να το απογειώσετε; 

Τραγουδήστε δυνατά μαζί ενώ κάνετε βόλτα τον "Μικρό Τυμπανιστή" χωρίς να σας αφορούν τα βλέμματα των περαστικών. Σταματήστε σε κάθε βιτρίνα, αντί να βιάζεστε και να τραβάτε ένα παιδί που απλά ανακαλύπτει τον κόσμο και εξακολουθεί να βλέπει την ομορφιά σε κάθε τι,  και χαζέψτε την διακόσμηση. Αντιδράστε υπερβολικά μαζί του. Ψάξτε να βρείτε μια λακκούβα με νερό και- αν φοράτε γαλότσες- παροτρύνετε το να πηδήξει μέσα με φόρα, αν πάλι φοράτε απλά παπούτσια υποκριθείτε πως είναι ένα ποτάμι φωτιάς και πρέπει να το αποφύγει. 

Στην τελική, ζητήστε να γλύψετε λίγο από το γλειφιτζούρι και προσποιηθείτε πως κόλλησε στην γλώσσα σας. Ζητήστε ένα κομματάκι σοκολάτας πέφτοντας στα γόνατα και παρακαλώντας. Κολλήστε ένα αυτοκόλλητο στο κούτελο σας και συνεχίστε απτόητοι την βόλτα σας. Ή απλώς κοιτάξτε μέσα στο καλειδοσκόπιο και δείτε πολύχρωμες νιφάδες, δέντρα σουρεαλιστικά, διαστημόπλοια και φάρους- δείτε  την μαγεία που βλέπουν ήδη τα σοφά αυτά ματάκια. 


Αντί να σκεφτόμαστε όλα τα αρνητικά, την κούραση που νιώθουμε, το φαγητό που πρέπει να ετοιμάσουμε μόλις επιστρέψουμε, όλα όσα έχουμε να κάνουμε, τα πράγματα που δεν βρήκαμε- ας κοιτάξουμε λίγο τι κάνουν αυτά τα υπέροχα πλάσματα την ώρα που εμείς πελαγώνουμε και ας τα ακολουθήσουμε στο ταξίδι. 

Διότι οι δουλειές και τα προβλήματα δεν τελειώνουν ποτέ. Η παιδική όμως ηλικία- αυτή που η μαγεία δεν είναι ποτέ αρκετή- τελειώνει. Γρήγορα. Για ποιο λόγο να την χάσουμε; Για ποιο λόγο να επισπεύσουμε το τέλος της; 

Δεν ξέρουμε ήδη καλύτερα; 

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

"Φως σβηστό O.K?"

Όταν ήμουν μικρή και μέχρι σχεδόν τα δώδεκα με δεκατρία μου χρόνια, φοβόμουν τρομακτικά το σκοτάδι. Το φοβόμουν τόσο που δεν υπήρχε περίπτωση να κοιμηθώ χωρίς όλα τα φώτα στο δωμάτιο μου αναμμένα. Η λύση για το φως από το πορτατίφ δεν υπήρχε καν στο μυαλό μου- έπρεπε το δωμάτιο μου να είναι πλήρως φωταγωγημένο. 

Όσο μεγάλωνα, οι καυγάδες στο σπίτι- ιδίως με την μητέρα μου- ομηρικοί. Καμιά κατανόηση πλέον για τις παράλογες φοβίες μου- καμία δυνατότητα ή διάθεση από μέρους μου να τις πολεμήσω. Αν μου έσβηναν δε τα φώτα όταν είχα πια αποκοιμηθεί και ξυπνούσα μέσα στην νύχτα; Δεν μπορούσε να με ηρεμήσει κανένας και τίποτα. Ξάγρυπνη θα έμενα μέχρι το πρωί- να δω το φως να τρυπώνει από τις γρίλιες και μόνο τότε θα έκλεινα τα μάτια για όσο προλάβαινα πριν να πρέπει να αρχίσει η μέρα. 

Κάποια μέρα ήρθε περιχαρής ο πατέρας μου σπίτι κρατώντας στα χέρια του ένα από τα- απρόσμενα πάντα- δώρα του. Ήταν αυτοκόλλητα αστέρια τα οποία έλαμπαν στο σκοτάδι! Άκου τώρα! Το '92, αυτά τα πράγματα ήταν καινούργια και πολύ πρωτότυπα- όσοι είστε γεννημένοι εκείνες τις δεκαετίες το γνωρίζετε. Και καλής ποιότητας. Όχι όπως τα φτιάχνουν τώρα που πρέπει να τα φωτίσεις με προβολέα για να δώσουν ένα αμυδρό φως για 20 δευτερόλεπτα. Τότε, μόνο από το φως του δωματίου, τα αστέρια έλαμπαν πολύ ικανοποιητικά για σχεδόν μισή ώρα και βάλε. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Τότε ο πατέρας μου, μου αποκάλυψε πως θα μου τα κολλούσε στο ταβάνι αρκεί να του υποσχόμουν πως δεν θα ξανακοιμόμουν με φως. 

Τι να έκανα η δόλια; Ο φοβιτσιάρης εαυτός μου ήθελε να αρνηθεί, μα η ρομαντική πλευρά μου πολύ ήθελε να χαζέψει αυτά τα μαγικά αστέρια να λάμπουν μέσα στο ίδιο μου το δωμάτιο. Υπέκυψα. 

Το βράδυ ήρθε, εγώ τήρησα την συμφωνία, μα μόλις τα αστέρια ξεθώριασαν και δεν είχα αποκοιμηθεί, άναψα και πάλι το φως του δωματίου. Οι γονείς μου, επειδή εργάζονταν πάντα βραδυνές ώρες και οι δυο, στην ουσία ήμασταν μόνες στο σπίτι με την Σουλτάνα, έτσι έμεινα ξύπνια μέχρι να τους ακούσω να επιστρέφουν, έσβησα και πάλι το φως- απόλαυσα από την αρχή τα αστέρια μου- και ήρεμη που ήμασταν όλοι μαζί, έκλεισα τα μάτια μου και κοιμήθηκα. 

Φυσικά αυτό δεν συνεχίστηκε για πολύ, αφού πολύ σύντομα ανακάλυψαν την σκευωρία μου. Κατέβασα το κεφάλι όλο ντροπή και υποσχέθηκα στον πατέρα μου πως δεν θα ξαναγίνει, πως θα τηρήσω την υπόσχεση μου. Εκείνη την ημέρα, αργά το απόγευμα που γύρισα από το μάθημα των αγγλικών,  βρήκα στο γραφείο μου ένα σημείωμα από τον πατέρα μου που έλεγε: " Φως σβιστό ΟΚ? Lights off"- ανορθόγραφο γιατί είχε περάσει την μισή του σχεδόν ζωή μετανάστης στην Νότιο Αφρική και τα είχε ξεχάσει, βιαστικά γραμμένο γιατί έτσι ήταν και είναι ο πατέρας μου- πάντα βιαστικός.

Και με συγκίνησε τόσο πολύ αυτό το σημείωμα- αυτό το ανορθόγραφο σημείωμα με τα ορνιθοσκαλίσματα γράμματα του πατέρα μου. Με συγκίνησε τόσο πολύ που βρήκε τον χρόνο πριν τρέξει και πάλι σαν τρελός για δουλειά, να μου γράψει, έστω και βιαστικά, αυτό το μήνυμα το οποίο μέσα του έκρυβε όλη τη προσδοκία του γονέα που θέλει να δει το παιδί του να ξεπερνάει μια φοβία του- να αντιμετωπίσει κάτι που το κρατάει πίσω. Με συγκίνησε τόσο πολύ, που εκείνο το βράδυ υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να τα καταφέρω. 

Δεν θυμάμαι πως και πόσο χρειάστηκε για να κλείσουν τα μάτια μου εκείνο το βράδυ. Θυμάμαι όμως πως το φως έκλεισε όταν έπεσα για ύπνο και δεν άνοιξε ξανά. Ποτέ ξανά. Και τα αστέρια εκεί να μου διδάσκουν πως κρύβεται και ομορφιά στο σκοτάδι. Όχι μόνο τέρατα σε κλειστές ντουλάπες και κάτω από το κρεβάτι. Ένα τόσο δα, προχειρογραμμένο σημείωμα, μου δίδαξε πως όλοι χρειαζόμαστε πότε πότε ένα "σπρώξιμο", μια υπενθύμιση για να τα καταφέρουμε. Με δίδαξε πως κάτι που μπορεί να φαίνεται μικρό και ασήμαντο- είναι τελικά μεγάλο και σημαντικό. 

Και για μην το ξεχάσω αυτό ποτέ, το κιτρινισμένο πια αυτό σημείωμα- από τον πίνακα του εφηβικού μου δωματίου στον οποίο ήταν καρφιτσωμένο με πινέζα- βρέθηκε στην "εργένικη" σοφίτα μου κολλημένο στο ψυγείο και από εκεί στο σπίτι μου πλέον κορνιζαρισμένο στην αγαπημένη μου γωνία. Την βιβλιοθήκη μου. 

Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; 


Όταν πλέον είχα φύγει από το πατρικό μου και βάψανε οι γονείς μου το δωμάτιο μου, τα αστεράκια φυσικά έπαψαν πια να στολίζουν το ταβάνι μου. Κατάφερα και διέσωσα ένα και το κόλλησα στο γραφείο μου- έτσι να υπάρχει. Σε μια επιδρομή με το μαιμουδάκι στην κρεβατοκάμαρα αυτή των παιδικών μου χρόνων- σχεδόν ένα χρόνο πριν-  είδα το αστεράκι, το ξεκόλλησα και παρότι ο μικρός είχε  δικά του αστεράκια στην κουκέτα,  το βράδυ που ξαπλώσαμε παρέα το κόλλησα λίγο ξέχωρα από τα υπόλοιπα και του είπα: 

"Αυτό το αστεράκι είναι από αυτά που είχα εγώ όταν ήμουν μικρή. Στο χαρίζω γιατί θέλω όποτε το κοιτάς να με θυμάσαι και να νιώθεις ότι είμαι εδώ μαζί σου ακόμα και αν δεν είμαι" 

Ο Δημήτρης Γεράσιμος δεν το σχολίασε καν, και το θέμα έμεινε εκεί. 

Μόλις απόψε- ένα χρόνο σχεδόν μετά το τονίζω ξανά- και αφού μου παραπονέθηκε πως του λείπει πολύ ο μπαμπάς του και πόσο θα ήθελε να είναι μαζί του, μου είπε: 

" Εσένα, ακόμα και αν δεν είσαι δίπλα μου, σε νιώθω. Σε βλέπω. Σε βλέπω σε αυτή την ζωγραφιά που μου έχεις φτιάξει. (και μου την δείχνει, είναι στον τοίχο που ακουμπάει το κρεβάτι του). Σε βλέπω στα γράμματα αυτά που μου έχεις γράψει. ("Σε αγαπάω, η μαμά σου"- πάνω στην ζωγραφιά). Σε νιώθω σε αυτό εδώ το αστεράκι το δικό σου που μου έχεις χαρίσει." 

Και τα μάτια μου βούρκωσαν. Πως να μην; Τον αγκάλιασα σφιχτά, τον γαργάλησα- έτσι για να μην ξεχνιόμαστε- και του τραγούδησα το "Αστεράκι" του Τσακνή που το αγαπάει από βρέφος. 

Να γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά. Γιατί όλα ξεκίνησαν από μερικά αστεράκια που οδήγησαν σε ένα πρόχειρο σημείωμα, το οποίο οδήγησε σε ένα και μόνο αστεράκι που απέδειξε για ακόμη μια φορά- σχεδόν 25 χρόνια από την πρώτη φορά- πως κάτι που μπορεί να φαίνεται μικρό και ασήμαντο- είναι τελικά μεγάλο και σημαντικό. 

Γιατί τα γράφω όλα αυτά και παραληρώ πάλι; Για να μου θυμίζω- να μας θυμίζω- να την ζωγραφίζω αυτή την ζωγραφιά και ας μου φαίνεται ασήμαντη. Να γράψω σε ένα χαρτάκι "Σε αγαπώ¨και να το κρύψω σε μια τσεπούλα. Να μου θυμίζω, πως τα φαινομενικά ασήμαντα πολλές φορές κάνουν την διαφορά. 

Άλλωστε έχω και τα σκαμπανεβάσματα μου αυτή την περίοδο και το γράψιμο εξακολουθεί να είναι η λύτρωση μου. Ακόμα κάτι φαινομενικά ασήμαντο που κάνει όμως την διαφορά. 
"Φως σβιστό" λοιπόν απόψε γιατί ναι. Κρύβεται η ομορφιά και στα σκοτάδια....  

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Δικό σου πια το ουράνιο τόξο... Στο χαρίζω...

Απόψε- λίγο πριν αφεθείς στην αγκαλιά του Μορφέα- με χαϊδεψες- ενσυνείδητα- για πρώτη φορά. Με άγγιξες με αυτόν τον μοναδικά άγαρμπο τρόπο που μόνο ένα τετράχρονο έχει, προσπαθώντας όμως τόσο πολύ να είναι το άγγιγμα σου απαλό και αργό. 

Με άγγιξες πρώτα λίγο πιο άτσαλα στο μάγουλο και αφού το χεράκι σου συνήθισε, συνέχισες με περισσότερη σταθερότητα στο κούτελο, κάτω από τα μάτια για να καταλήξεις σε ένα απαλό πείραγμα- άγγιγμα στην μύτη. 

Όπως ακριβώς σε χαϊδεύω εγώ... 

Σου χαμογέλασα γλυκά και με ρώτησες " Ζεστή μου φαίνεσαι. Λες να έχεις πυρετό;" Γέλασα πλατιά και σε διαβεβαίωσα πως είμαι καλά και πως αυτό συμβαίνει όταν αρχίζουν τα φθινοπωρινά χουχουλιάσματα. 

Λίγο μετά αποκοιμήθηκες γαλήνια με τα χεράκια σου σταυρωμένα στο στήθος σου και έμεινα ακόμα μια φορά χαμένη στις σκέψεις μου και προσπαθώντας να ξανανιώσω το απρόσμενο αυτό τρυφερό άγγιγμα σου... 

Έχω αναρωτηθεί ξανά τι θα θυμάσαι από αυτά τα πρώιμα- μα τόσο σημαντικά χρόνια- ή ποια αίσθηση θα έχεις από αυτά.  Η απορία μένει, όσο μεγαλώνεις όμως και σε βλέπω να εξελίσσεσαι σε αυτό το μοναδικά υπέροχο πλάσμα- αρχίζω να αναρωτιέμαι τι παιδί θα γίνεις. Τι έφηβος. Τι ενήλικας. Τι άνθρωπος...  

Άραγε ποια τραγούδια θα μιλάνε στην καρδιά σου; Ποια λόγια; Θα κοιτάς τον ουρανό;  θα γυρεύεις την θάλασσα; Θα γαληνεύουν αυτά τα δυο την ψυχή σου; Θα αγαπάς το διάβασμα, τον κινηματογράφο, θα γυμνάζεις περισσότερο σώμα ή μυαλό; Θα είσαι δυναμικός, στωικός, σεβαστικός,; Θα αγαπάς την δημιουργία, την φιλία, τον Θεό, την οικογένεια, την φύση και τα ζώα; Θα είσαι εκφραστικός; Θα τολμάς; Θα είσαι το πιο σημαντικό από όλα; 

Ο εαυτός σου; 

Θα καταφέρεις να πάρεις αυτόν τον εαυτό και όλα όσα αυτός θα κρύβει και να είσαι ευτυχισμένος; 

Γιατί να ξέρεις, αυτό θέλω περισσότερο από όλα. Να είσαι ευτυχισμένος. Και όχι μόνο εγώ. Και ο πατέρας σου το ίδιο θέλει. Να το ξέρεις και αυτό. Γιατί όσο μιλάω εγώ- τόσο λιγομίλητος είναι αυτός. Νομίζω πως του μοιάζεις σε αυτό άλλωστε. Για αυτό είμαι εγώ εδώ να σας τα επικοινωνώ. Όχι ότι δείχνετε να το έχετε ανάγκη. Έχετε έναν κώδικα μοναδικό μεταξύ σας και αυτό γεμίζει την καρδιά μου χαρά και γαλήνη. 

Όπως γέμισε και με το σημερινό σου άγγιγμα. Και ξέρω πως δεν ήταν τυχαίο σήμερα. Το δουλεύεις καιρό μέσα σου. Με παρακολουθείς στενά όλο αυτό το διάστημα που ξαναβρίσκω σιγά σιγά τον εαυτό μου. Χαίρεσαι για αυτό φυσικά μα είπαμε το όνειρο είναι κοινό. Παλεύουμε τρεις τώρα πια. Έτσι, όταν γυρίζεις την κουβέντα στο αστεράκι μας κατανοείς την θλίψη, την αγωνία για το μέλλον, αναγνωρίζεις την πάλη μας. Θυμάσαι. Έχουν χαθεί και άλλα μωρά. 

Ένα όμως βρήκε τον δρόμο του στην αγκαλιά μας, σωστά; Και τι μωρό! Καλοκαιρινό μωρό σου λέμε και σκας στα γέλια. Θέλω λοιπόν να ξέρεις- αν και θα φροντίσω να στο λέω συνέχεια μέχρι να απευδήσεις- πως ακόμα και αν δεν έρθει άλλο μωρό στην αγκαλιά μας, εσύ καρδιά μου φτάνεις για όλα όσα αποχαιρετήσαμε, για όλα όσα θέλαμε. Στο υπογράφω. 

Μόνη μας έγνοια εσύ. Πως νιώθεις εσύ και μόνο εσύ. Δικό σου πια το ουράνιο τόξο. Στο χαρίζω. Και το ξέρω πως αυτό το παραλήρημα δεν έχει αρχή μέση και τέλος, πως είναι αυτό ακριβώς- ένα παραλήρημα- ήθελα όμως να θυμάμαι για πάντα αυτό απαλό χάδι που απόψε μου ζέστανε την καρδιά με χαρά και γαλήνη. 

Όπως εκείνο το πρωινό που σε ακούμπησαν για πρώτη φορά στο στήθος μου.... 





Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

#φωτογραφισετο_2017 #ΟΔικοςΜαςΟκτωβριος

Μια φωτογραφία την ημέρα, για 365 μέρες. Μια φωτογραφική πρόκληση που ξεκίνησε τρία χρόνια πριν η τρελή και γλυκύτατη Martha Blogging! 

Να ο δικός μας Οκτώβριος.




263/365 Ο Οκτώβριος με βρήκε αντί στον καναπέ μου, στον καναπέ της Σουλτανας αφού της ζήτησα να κάνει το τραπέζι της προηγούμενης Κυριακής που ποτέ δεν έγινε αφού ήμουν νοσοκομείο. Έτσι ξαπλωμένη και ήδη αρκετά κουρασμένη ψυχολογικά, αρκεί να χαζέψω αυτά τα δύο - που μαζί δεν κάνουνε και χωριά δεν μπορούνε - να κάθονται μαζί στην γωνία με τα παραμύθια και να τα χαζεύουν παρέα, για να φωτίσει λίγο η μέρα μου...#φωτογραφισετο_2017 #newmonth #newchances#believe



264/365 Άρρωστο μαϊμουδακι τις τελευταίες τρεις μέρες... Αφού ψηθηκαμε στον πυρετό το πρώτο βραδυ, τώρα είμαστε στην φάση που απλά βγάζουμε καλτσακια για να κατεβάσουμε φυσικά την, λίγο πιο πάνω από το φυσιολογικό, θερμοκρασία μας. Το παρεακι μου, η ζωή μου, τα απαλά μου πατουσακια... #φωτογραφισετο_2017



265/365 Να'ναι καλά τα επιτραπέζια, τα παζλ, τα βιβλία και το disney junior για αυτές τις 10 μέρες που ήμουν κλινηρης αλλά πάντα μαμά ενός τετράχρονου... Αύριο έρχεται επιτέλους το πολυπόθητο ραντεβού με τον γιατρό και απλά (προσ)εύχομαι να έχει εξαφανιστεί μόνο το αιματωμα και τίποτε άλλο... #φωτογραφισετο_2017 #πιστη#ελπίδα



Αυτό το πλάσμα... Τα παιδιά είναι η μόνη μας ελπίδα, το μόνο μέλλον μας- έχει δίκιο η γλυκιά μου Μενια. Αθώα, γλυκά, προσαρμοστικα, γεμάτα αγάπη και κατανόηση. Γεμάτα θέληση για ζωή. Γεμάτα όνειρα. Έτσι και αυτό εδώ το παιδί... Διανύουμε μια απαιτητική περίοδο και αντιλαμβανεται την πίεση, την αγωνία. Πιο ώριμος από όλους μας βρίσκει τρόπους να γεμίσει την καρδιά του όταν αυτή αγωνιά μαζί μας... Και πάνω στο παιχνίδι έρχεται η εξάντληση και η παραδοχή στον ύπνο... Τον απολαμβάνω σήμερα ένα τικ περισσότερο από χτες. Τον απολαμβάνω για να τιμήσω έτσι τις δύο αγκαλιές που σήμερα έμαθα πως αδειασαν, πως έμειναν μισές... Και να προσευχήθω για δύναμη- ψυχική, πνευματικη και σωματική. Και τον απολαμβάνω σήμερα μόνο ένα τικ παραπάνω γιατί έχω ζήσει την κόλαση και ξέρω. Και νιώθω ευλογία κάθε μέρα, κάθε στιγμή, όπως και να έχει. Τον απολαμβάνω ένα τικ παραπάνω και για αυτή την καρδούλα μέσα μου που χτυπά ακόμα δυνατά - ενάντια σε κάθε δυσκολία - με την ελπίδα να γίνει η επίγεια αδελφή ψυχή του. Αυτό μωρε. #φωτογραφισετο_2017#ΟχιΑλλαΑγγελουδιαΠαρακαλω



269/365 Με κάθε πρωτοβροχι του φθινοπώρου, το έχουμε "εθιμο" να φοράμε γαλότσες, να παίρνουμε τις ομπρέλες μας και να βγαίνουμε βόλτα στην βροχή. Φέτος ωστόσο δεν γίνεται, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να βγούμε στο μπαλκόνι και να βρέξουμε χεράκια... Όπως εκείνο το πρώτο φθινόπωρο που ήταν μόλις 3 μηνών...#φωτογραφισετο_2017 #ourkindoffamily#ourkindofcrazy



283/365 Το ξέρω δεν φαίνεται καλά, μα πρέπει να υπολογίσετε- πρωτον πως υποφέρω από αναγουλες και ατονία και δεύτερον πως είμαι τρεις μέρες τώρα άρρωστη με δέκατα, μπούκωμα και βήχα- μα υπάρχει ένα μειδιασμα εκεί στις άκρες των χειλιών... Είναι που σήμερα είδαμε μόνο ένα μεγαλωμένο φασολάκι και κανένα αιματωμα... Και αυτά είναι σίγουρα υπέροχα νέα. Ο αγαπημένος μου όμως σοφός θείος με συμβούλεψε σήμερα πως δεν πρέπει να φοβόμαστε να εκθέτουμε τον εαυτό μας. Έτσι και εγώ το ομολογώ. Ο φόβος επισκιάζει ακόμα την χαρά. Αυτό όμως δεν την ακυρώνει- μάλλον την κάνει με εναν περίεργο τρόπο ακόμα πιο έντονη... Στην αναμονή λοιπόν με #πίστη #ελπίδα #πείσμα#φωτογραφισετο_2017


285/365 Νιώθω κάπως σαν αυτό το #minion... Με βήχα που ξυπνάει το μοναδικό μου σύνδρομο προκαλώντας μου κράμπες που παραμορφώνουν το σώμα μου, με μόνιμο μπούκωμα και κρυάδες σε συνδυασμό με την εγκυμοσύνη, τις αναγουλες και φυσικά τα άγχη μας αφού αιματωμα δεν φαινόταν προχθές αλλά τα συμπτώματα επιμένουν- έχω φτάσει λίγο στα όρια μου...είμαι πλέον επίσημα εξαντλημένη. Μόνο αυτό το μουτράκι μπορεί να ζωγραφίσει ένα χαμόγελο στο πρόσωπο μου και δοξάζω τον Θεό για αυτό... #φωτογραφισετο_2017#Υπομονή #ΣταΤελειωματα



286/365 Ξανά αιμορραγία. Πόνους και τρέξιμο στο νοσοκομείο μες τη νύχτα. Πάλι πίσω σπίτι , πάλι σε αναμονή, πάλι αγωνία, πάλι ένα μεγαλωμένο πια φασολάκι με ολοκαθαρα τα χεράκια και τα ποδαράκια του, τον εγκέφαλο και την καρδούλα να χτυπά πεισματαρικα... Παλεύει αυτό για μένα μου είπε η γιατρός σε εφημερία, όταν παραδέχτηκα πως δεν παλεύω ψυχικά το ιδιο για αυτό το παιδάκι μου... Κλινηρης λοιπόν και πάλι μέχρι να το ξεπεράσουμε. Με δωράκι μαιμουδενιο για να μου κρατάει συντροφιά τώρα που μπαμπας και γιος πήγαν για ψώνια.. Τι να κάνουμε; #Υπομονή #ξανά #πίστη#ελπίδα



296/365 "Κάθε αρχή και δύσκολη, κάθε τέλος και θλιβερό, το ενδιάμεσο είναι που μετράει", μια ακόμα μεγάλη αλήθεια της ζωής... Όταν η αναισθησιολογος μου μιλούσε κατά την διάρκεια της αποξεσης προκειμένου να είμαι ήρεμη, αναφέρθηκε στο ποσό τυχαίο ΔΕΝ είναι που η θάλασσα μας ηρεμεί όλους τόσο, αφού μιλάει η αρχέγονη μνήμη της μήτρας... Και αυτή είναι ακόμα μια αλήθεια... Την θάλασσα αναζήτησα πρώτα από οτιδήποτε άλλο, και όπως πάντα μίλησε στην καρδιά μου... Νέα εβδομάδα, νέα μέρα, νέα αρχή - έτσι είναι. Κάθε τι για να ξαναγεννηθεί πρέπει πρώτα να πεθάνει. Τα δέντρα απογυμνωνονται πριν γεμίσουν και πάλι ζωή, αυτός είναι ο κύκλος της φύσης και μια ακόμα αλήθεια της ζωής... Εμείς είμαστε απλά ευλογημένοι να είμαστε θεατές σε αυτή την γεμάτη αλήθειες ζωή - είτε στεναχωρες, είτε όχι... #φωτογραφισετο_2017


297/365 Αυτό το κορμάκι που έρχεται να χουχουλιασει δίπλα μου... Το χεράκι αυτό που θέλει πάντα να με αγγίζει έστω και ελάχιστα... Τα γαργαρα γελάκια στο δίχως έλεος γαργαλητο... Όλα αυτά μαζί και το καθένα ξεχωριστά να φωνάζουν ευτυχία, ευλογία, πληρότητα. Και η βροχή έξω που πέφτει ασταμάτητα να ξεπλενει τις στεναχωριες, να κλαίει ο ουρανός για μένα... Τι άλλο να ζητήσω;#φωτογραφισετο_2017 #πίστη #ελπίδα #σεβασμό#κατανόηση



298/365 Για μένα η κουζίνα είναι φάρμακο, πόσο μάλλον όταν δημιουργώ με αγάπη ξεχωριστά κεράσματα για την αυριανή γιορτή του μαϊμουδιου... Τα συγκεκριμένα θα δοθούν σήμερα κιόλας στους φίλους μας από την μουσική έκφραση. Για αύριο ένα θα σας πω...μοσχομυριζει πορτοκάλι όλο το σπίτι..#φωτογραφισετο_2017 #cupcakes#ΓιαΕνανΔημητρηΓινονταιΟλα



300/365 Μετά από μια γεμάτη μέρα χθες- γεμάτη από αγάπη, ευχές, κεράσματα, πολύχρωμα χρυσάνθεμα, δώρα και δωράκια - έρχεται η σημερινή μέρα που τα συναισθήματα καταλαγιαζουν και οι στιγμές μετατρεπονται μαγικά σε μνήμες γεμάτες νοσταλγία. Και είναι αυτή η στιγμή που δεν έχεις προλάβει καλά καλά να σηκωθείς από δίπλα του, και τον βλέπεις με κλειστά σχεδόν ματάκια και κατακόκκινα μαγουλάκια να έρχεται παραπατωντας δίπλα σου να ξαπλώσει και να συνεχίσει όχι μόνο στην αγκαλιά του Μορφέα μα και στην δική σου... Και είναι αυτή η στιγμή μαγική, ευλογημένη, από αυτές που σου κόβουν για λίγο την ανάσα, από αυτές που χάνεις μερικούς χτύπους της καρδιάς... Και είναι αυτές οι στιγμές που σε πλημμυρίζουν γνήσια αισθήματα ευτυχίας και νιώθεις ευγνώμων που τις ζεις... Τριακοστή μέρα από τις 365 και κάθε χρόνο είναι ένα τι πιο ξεχωριστή...#φωτογραφισετο_2017 #πίστη #ελπίδα #αγάπη



301/365 Διάφορες συνθήκες δεν μας επέτρεψαν να δούμε την παρέλαση φέτος- νομίζω είναι η πρώτη φορά που δεν τα καταφέραμε- όμως μια βόλτα, έστω και βιαστική, με την σημαία μας και ενώ τραγουδούσαμε πως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, την κάναμε! (σε όλη την διαδρομή την κρατούσε αλφάδι, με τον ίδιο τρόπο συνεχώς το ψυχαναγκαστικό μου τερατάκι...)#φωτογραφισετο_2017 #ΕθνικήΕπέτειος#ΧρόνιαΠολλά



302/365 "Τα ποδήλατα μας, όπως τα όνειρα μας, ξέρουν απο ανηφοριες" #φωτογραφισετο2016


303/365 Στα βιβλία βυθίστηκα αυτόν τον δύσκολο μήνα, και θυμήθηκα ξανά πόσο ανάγκη τα έχω και πόσο με ταξιδεύουν. Το είχα ξεχάσει αυτό με την μητρότητα και τα υπέροχα παιδικά παραμύθια που κυκλοφορούν πλέον και μονοπωλούν τις αναγνώσεις μου... Έχω ολοκληρώσει τρία. Το πρώτο που επέλεξα ήταν αυτό το μαγευτικό ταξίδι στην Κωνσταντινουπολη του 1926 με 1964 από την Μαίρη Μαγουλα και τις Εκδόσεις Μεταίχμιο - Ekdoseis Metaixmio Μεγάλο βιβλίο που όμως σε κρατάει σε εγρήγορση και αγωνία σχεδόν, χωρίς να σε μπερδεύει παρά την πολύπλοκη πλοκή και τους πάμπολλους χαρακτήρες, αφού η επιλογή ονομάτων είναι χαρακτηριστικη και σε βοηθάει.#φωτογραφισετο_2017 #booklover #somanybooks#solittletime



304/365 Νομίζω πως το #haloween είναι πιθανοτατα το μόνο "ξενικο" έθιμο που δεν έχω υιοθετήσει! Από την άλλη ούτε για τις απόκριες τρελαίνομαι, ίσως έχει να κάνει με το γεγονός πως δεν μου αρέσουν τα μασκαρεματα τόσο, ούτε οι υπερβολικές συμπεριφορές που συνήθως χαρακτηριζουν αυτού του είδους τις γιορτές... Ωστόσο, όταν είσαι μητέρα κάνεις πράγματα που δεν φανταζοσουν! Ο Δημήτρης Γεράσιμος λοιπόν "ενημερώθηκε" για το #haloween από τα παιδικά προγράμματα που βλέπει στο#disneyjunior και μου ζήτησε να κάνουμε κάτι! Είχα ήδη ένα φαντασματακι που μου είχε στείλει μια φίλη - φτιαγμένο πολύ απλά από γαζα, μπαμπάκι και λίγη κλωστή - ενώ η κολοκύθα στολιζε ήδη φθινοπωρινα το σπίτι μας! Του είπα λοιπόν να ζωγραφίσει μια τρομακτική φάτσα στην κολοκύθα, κάναμε και τα φαγητά μας σήμερα κάπως τρομακτικά, μα το καλύτερο είναι πως όλη μέρα παίζουμε τα τέρατα και τα φαντάσματα - παραδόξως οι τρομακτικοι χαρακτήρες είναι πολύ του στυλ μου! Τι να πω; Πήραμε και λίγη μυρωδιά από #haloween σήμερα στο σπιτικό μας! Έγινε και αυτό!#φωτογραφισετο_2017 #μητροτητα#NeverADullMoment


Για πρώτη φορά στα τρία χρόνια του #φωτογραφισετο χάνω δεκαπέντε μέρες από έναν μήνα- οι δέκα νομίζω σερί. Μην βλέπετε το κολάζ γεμάτο- είναι διπλές οι φωτογραφίες. Μας πήρε πολλά ο Οκτώβριος, θέλω να πιστεύω πως μαζί με αυτά που πήρε μας έδωσε άλλα. Έτσι είμαστε εμείς προσπαθούμε πάντα να βλέπουμε τα θετικά... Παρά την διαδικτυακή απουσία μας, η ζωή στο σπίτι κυλούσε φυσικά φυσιολογικά όπως πάντα- συμβαίνει αυτό όταν έχεις παιδί- με πολλά παιχνίδια, δραστηριότητες, γέλια ενώ γιορτάσαμε με τιμές και τις δυο γιορτές μας. 

Εάν δυσκολεύτηκα; Ναι. Ακόμα υπάρχουν στιγμές που δυσκολεύομαι αν και έχω βρει μεγάλο κομμάτι της παλιάς και λίγο ανανεωμένης ξανά- έστω και με πόνο- Γιάννας. Πάντα όμως θα κοιτάω τον ουρανό, πάντα τα σύννεφα θα μου κόβουν την ανάσα, πάντα θα ψάχνω για καρδιές και ξεχωριστές στιγμές μέσα στην μέρα μου. Στο μεταξύ, απλά ανυπομονώ για ένα Νοέμβριο ήρεμο, οικείο και χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις. 

Άλλωστε από αύριο αρχίζουμε να μετράμε αντίστροφα για τα Χριστούγεννα- μην ξεχνιόμαστε....
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...