Αυτή η γκρίζα πόρτα.

 Τον Μάϊο που μας πέρασε, γυρνώντας από το προσκύνημα στον Άγιο Νικόλαο στα Σπάτα, πέρασα από το χωριό, την αυλή των παιδικών μου χρόνων, το πατρικό της μητέρας μου και σπίτι της γιαγιούλας μου. 

Δεν μου αρέσει να πηγαίνω μετά το θάνατο της, διότι χωρίς την αύρα της άλλαξαν πολλά... Αλλιώς είχαμε φανταστεί να παραμένει "ζωντανό" αυτό το σπίτι, όμως η ζωή πολλές φορές ανατρέπει τα σχέδια μας. Και τα πρώτα χρόνια απλώς πονούσε πολύ. 

Εκείνη την φορά όμως, ήταν οι γονείς μου εκεί. Πήρα μια βαθιά ανάσα και είπα να περάσω και ο'τι γίνει. Ήταν μια υπέροχη μέρα με δροσιά όχι όμως κρύο, λίγη συννεφιά και τον ήλιο να παίζει κατά διαστήματα κρυφτό. Έστριψα στην σχετικά στενή είσοδο, που τόσα χρόνια είχαμε τελειοποιήσει τον τρόπο που μπαίναμε χωρίς να πέσουμε στη "γράνα", και πάρκαρα εκεί που πάρκαρα πάντα. 

Μόνο που δεν ήταν η γιαγιούλα εκεί να χαμογελά και να με σταυρώνει που έφτασα καλά...

Ήταν όμως οι γονείς μου. Οι οποίοι χάρηκαν τόσο πολύ που αποφάσισα να πάω. Κατέβηκα διστακτικά. Ο πατέρας μου άρχισε να μου δείχνει όλο χαρά το μποστάνι του, εκεί ακριβώς που το είχε και η γιαγιούλα. Συγκινήθηκα. Με πλημμύρισαν αναμνήσεις. Πόσα πράγματα έμαθα τρέχοντας διαρκώς πίσω από τα πόδια της... 

Αυτά τα αεικίνητα πόδια που δεν ησύχαζαν στιγμή, παρά μόνο το βράδυ που ξάπλωνε. Και εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα έξω από την κουζίνα που άλλαζε ΠΑΝΤΑ παπούτσια πριν μπει στο σπίτι. 

Η γιαγιά μου δεν έμπαινε ΠΟΤΕ μέσα στο σπίτι, με τα παπούτσια που φορούσε έξω από αυτό. 

Άρχισα να εξερευνώ ξανά από την αρχή έναν χώρο που, ειλικρινά, γνωρίζω σαν την παλάμη του χεριού μου. 

Ξεκίνησα από το αγαπημένο μου μέρος. Την γκρίζα πόρτα του ξυλόφουρνου. Για αυτή την γκρίζα πόρτα, τη λουσμένη στο φως - έχω ξαναγράψει. Μπήκα μέσα, μα τίποτα δεν ήταν οικείο. Τίποτα δεν υπήρχε πια από όσα τη θύμιζαν. Πόσες και ΠΟΣΕΣ στιγμές εκεί μέσα... Πόσες μυρωδιές... Από το ψωμί και το φαγητό στον ξυλόφουρνο, τις πατάτες που τηγάνιζε στο πετρογκάζ και το τυρί που ωρίμαζε σφιχτά τυλιγμένο μέσα στο τούλι του, μέχρι το μαρούλι που ψιλόκοβε για τα κλωσσόπουλα που το ανακάτευε με μουλιασμένο ψωμί και πίτουρο- πραγματικά νιώθω ευλογημένη που έχω τέτοιες αναμνήσεις. 

Συνέχισα στον πλούσιο κήπο της. Τις αγαπημένες της τριανταφυλλιές. Τον τεράστιο πλάτανο που κοιμόμασταν κάθε καλοκαίρι κάτω από τη πυκνή σκιά του. Το δέντρο που διακοσμούσε τη τελετή του γάμου μας, και που μόνο αυτό στον κήπο της γιαγιούλας υπάρχει ακόμα... Τις μυρωδάτες, θεέ μου ΠΟΣΟ μυρωδάτες,  λεμονιές της. Την εξωτερική βρύση χωρίς αποχέτευση. Εκεί έπλενε όλα τα λαχανικά, τα φρούτα, όλα τα εντόσθια για να φτιάξει την υπέροχη μαγειρίτσα της... Πάλι μυρωδιές, μυρωδιές, ΜΥΡΩΔΙΕΣ. 

Οι κούνιες που είχε φτιάξει ο πατέρας μου για τα ανίψια του και πρώτα ξαδέλφια μου, τώρα σκουριασμένες και μπλεγμένες από τον άνεμο. Το κοτέτσι άδειο, χωρίς ζωή, χωρίς αυτά τα πεντανόστιμα αυγά με τον πορτοκαλί κρόκο. (Όχι για πολύ ακόμα). Η στέρνα άδεια και σκεπασμένη. Ο στάβλος χωρίς οροφή πια. Το "κατώι" χτισμένο ξανά από την αρχή - δεν φιλοξενεί πια τα κρεμμύδια, τις πατάτες και το υγρό χρυσό... Το ελαιόλαδο, το οποίο έβγαζε σχεδόν τελετουργικά κάθε φορά η γιαγιούλα μου με μια κουτάλα για να γεμίσει το λαδικό... "Ούτε σταγόνα να μη σου στάξει" μου ορμύνευε. "Είναι υγρός χρυσός το λάδι. Το σεβόμαστε. Δεν το σπαταλάμε". Στην αποθήκη του παππού μου, τα εργαλεία του ακόμα όμορφα τακτοποιημένα στον τοίχο. Τα παντζούρια που έμπαινε κάθε μεσημέρι καλοκαιριού το αεράκι, σφραγισμένα κλειστά. Δεν με αφήνουν να κλέψω μια ματιά στην ξύλινη ντουλάπα με τον θολό καθρέφτη... 

Στο σπίτι μέσα μερικές κορνίζες με φωτογραφίες. Σκόνη και αράχνες. Και εκεί, στον πάγκο της κουζίνας, το εικονοστάσι της γιαγιούλας... Ο'τι πιο πολύτιμο εκεί, αυτές οι εικόνες με το καντηλακι που περιμένει να ανάψει ξανά... 

Πήρα τον γιο μου και την ανιψιά μου από το χέρι και τους πήγα ξανά από την αρχή σε όλα. Τους εξήγησα τα πάντα. Τους αφηγήθηκα αναμνήσεις όσο πιο παραστατικά μπορούσα. Κόψαμε λεμόνια. Η μητέρα μου μου έκοψε μερικά λουλούδια. Ξέρει πόσο τα αγαπώ. Όχι τα μπουμπούκια. Θα θύμωνε η γιαγιούλα... 

Εκείνη την ημέρα έδωσα υπόσχεση στον εαυτό μου. Το "όνειρο" μας να κρατήσουμε ζωντανό το σπίτι όπως μας ζήτησε η γιαγιούλα πριν πεθάνει, θα φροντίσω ΕΓΩ Η ΙΔΙΑ να γίνει αληθινό. Θα ακουστούν πάλι τα γέλια μας στην αυλή, θα μυρίσει πάλι η κουζίνα. Έστω και λειψά. Ξέρω όμως - ΤΟ ΞΕΡΩ- πως η γιαγιούλα πολύ θα το χαρεί. Και που ξέρεις; Ίσως κάποια πράγματα να αλλάξουν. Ίσως... 

Μα και αν όχι, εμείς θα έχουμε κάνει το χρέος μας. Άλλωστε, το έχουν ήδη κάνει οι γονείς μου. Το μποστάνι είναι όλο ζωή. Τα λουλούδια θριαμβεύουν γιατί η μητέρα μου τα ποτίζει. Ο πατέρας μου επιδιορθώνει αργά και σταθερά όσα του επιτρέπει το πολυάσχολο πρόγραμμα του. Ακόμα και αν είναι χρονοβόρο στην πλούσια καθημερινότητα τους, η αυλή των παιδικών μου χρόνων είναι προτεραιότητα τους. 

Είναι προτεραιότητα μας... 

(Εφτά χρόνια σήμερα χωρίς το άγγιγμα σου. Χωρίς τα καθάρια σου μάτια. (Τα μόνα ζεστά γαλανά μάτια που έχω δει στη ζωή μου). Εφτά χρόνια χωρίς το "Γιαννούλι μου", χωρίς την αγκαλιά με τα αγκυλωμένα και παραμορφωμένα δάχτυλα σου... Είσαι πάντα εδώ. Φυλαχτό στις καρδιές μας.) 

For blue is blue no matter how small

Οι μεγάλες απώλειες σε αλλάζουν. 

Όταν έχασα τα μωρά μου, άλλαξα σχεδόν ΡΙΖΙΚΑ. Άργησα πολύ να βρω τον νέο μου εαυτό. Τα μωρά μου με έμαθαν να έχω υπομονή. Πίστη. Πείσμα. Έπαψα να είμαι το εγωκεντρικό και ανυπόμονο πλάσμα που ήμουν. Πίστεψα στον εαυτό μου και στις ικανότητες μου. Παραδόξως απέκτησα αυτοπεποίθηση. Όταν καταφέρνεις να επιβιώσεις από κάτι τέτοιο, θεωρείς ότι μπορείς να επιβιώσεις από τα πάντα. Συναισθηματικά μιλώντας. Έμαθα πως καμία φορά ο Θεός/ το σύμπαν, όπως θέλεις πες το, σε προστατεύει με ανορθόδοξους τρόπους. Έμαθα να κατανοώ. Να ψάχνω στο βάθος και να μην μένω στην επιφάνεια.  

Όταν έχασα τη γιαγιούλα μου, τον άνθρωπο που με διαμόρφωσε πολύ και εν ζωή, απέκτησα ενσυναίσθηση και διαπίστωσα τη δύναμη που έχει η αγνή αγάπη. Ενίσχυσε η απώλεια της την ήδη υπάρχουσα πίστη μου. Με έκανε να είμαι πιο συμπονετική. Να προσπαθώ να ακούω περισσότερο και να κρίνω λιγότερο. 

Τώρα που έχασα και την Αφροδίτη, την καλύτερη μου φίλη, την αδελφική μου φίλη, άλλαξα ξανά από την αρχή. Αυτά τα δύο χρόνια ήταν δύσκολα και καθοριστικά. Έμαθα πως στη ζωή δεν χωράνε συμβιβασμοί. Πώς τα όνειρα μας, οι στόχοι μας, τα θέλω μας είναι ΙΕΡΑ. Και πως δεν χωράνε εκπτώσεις σε αυτά. Πως στην ουσία είμαστε ο'τι κάνουμε τους άλλους να νιώθουν. Θυμήθηκα ξανά τη δύναμη της αυτοσυντήρησης που έχει ο άνθρωπος προκειμένου να επιβιώσει... 

Νιώθω λοιπόν πολύ περήφανη για αυτή την νέα μου εκδοχή. Διότι ακόμα μπορώ και γελάω με την καρδιά μου, παρότι έχει σπάσει επανελειμμένα σε χίλια κομμάτια. Παρότι ο πόνος είναι ΠΑΝΤΑ εκεί. Περήφανη διότι δεν έχασα τη πίστη μου. Επειδή ακόμα πιστεύω στα ΘΑΥΜΑΤΑ. Και πως πάντα μετά την καταιγίδα, ακολουθεί το ουράνιο τόξο. Διότι όσο μαύρος και αν φαίνεται ο ουρανός, πρέπει να θυμόμαστε πως εξακολουθεί να είναι μπλε. Απλώς τον κρύβουν τα σύννεφα... Υπάρχει όμως πάντα αρκετό μπλε για να μας γύρισει πίσω..  

Πίσω στον παλιό μα και νέο μας εαυτό... 

#otangennithikaxana #τοblog #ForBlueIsBlueNoMatterHowSmall #ΚαιΑνΑκομαΔενΠιστευειςΣταΘαυματαΤοτεΤιΠαραπανωΝαΣουΠω 

Μια ζωγραφισμένη πέτρα

(θα καταλήξω κάπου... νομίζω)

Όταν έχεις υψηλό πυρετό για τόσα 24ωρα, το μυαλό σου παίζει παιχνίδια με ...το μυαλό σου. Έρχονται στο μπροστινό μέρος του εγκεφάλου, όσα εσύ έχεις, με τόση μαεστρία, σπρώξει πίσω. Δεν κοιμάσαι βαριά, ή κοιμάσαι πολύ βαριά, χωρίς καθόλου ποιοτικό ύπνο, κάτι που ενισχύει την κατάσταση αφού όλα αυτά τα "παιχνίδια μυαλού" μεταφέρονται στην χώρα των ονείρων - όπου εκεί δεν υπάρχει πλέον καμία λογική. 

Αυτές τις ημέρες, έχω σκεφτεί σχεδόν τα πάντα. Δηλαδή όχι τα πάντα, μόνο αυτά που τελικά άφησαν πληγή. Ή μόνο αυτά που γιάτρεψαν κάτι ή που η ανάμνηση τους γιατρεύει πάντα ένα κομμάτι της καρδιάς μου. 

Δύο χρόνια πριν, η Αφροδίτη νοσηλευόταν, και ούτε που φανταζομουν πως θα ήταν εκείνο το τελευταίο μας καλοκαίρι μαζί. Τότε, την έβγαζα στο νοσοκομείο. Η Αφροδίτη δεν ήθελε να φοράω μάσκα, ήταν απόλυτη και ας μην ήταν απόλυτη σε τίποτε άλλο ποτέ. (Πάντα ένα " Ο'τι θες εσύ, δεν με πειράζει", ε λοιπόν θα σας πω κάτι. Πειράζει. Μην διστάζετε να διεκδικείτε όσα θέλετε). Εκείνο λοιπόν το καλοκαίρι κόλλησα κοβιντ, εν μέσω αυτών των επισκέψεων, και κατέληξα σπίτι με πολύ υψηλούς πυρετούς. Να είμαι να σκάσω που δεν φορούσα τελικά την μάσκα μου στην Αφροδίτη, η Αφροδίτη να με διαβεβαιώνει πως ενημέρωσε τους γιατρούς και πως είναι αρνητική - μέχρι και σήμερα δεν είμαι σίγουρη αν μου είπε την αλήθεια. Μια εβδομάδα περίπου μακρυά της και να μου στέλνει, πολλές φορές, πρώτη αυτή μηνύματα. Να είναι μέσα στο νοσοκομείο με παροχή οξυγόνου, εντελώς κλινήρης πλέον και να σκέφτεται εμένα που παρανοούσα ως συνήθως από έναν περαστικό υψηλό πυρετό. 

Είχα την ευλογία τελικά να περάσω και άλλο χρόνο μαζί της εκείνο το καλοκαίρι και μάλιστα στον χώρο που ήθελε να είναι. Στο πατρικό της. Η τελευταία φορά που την είδα ήταν πριν φύγω για Κρήτη. Βαθιά μέσα μου δεν ήθελα να πάω. Κάτι με σταματούσε. Που να ήξερα. Μάλιστα, είχαμε διαφωνήσει πολύ με την αδελφή μου, με την οποία συνταξιδεύαμε, για το πόσες μέρες θα καθόμασταν. Εγώ ήθελα να φύγω πολύ νωρίτερα. Ένιωθα πως έπρεπε να είμαι σπίτι και αυτό ήταν απλά ένα έντονο και ανεξήγητο ένστικτο. Ένστικτο που, στις μεγάλες απώλειες της ζωής μου, δεν με έχει βγάλει ποτέ λάθος. Απλά δεν το αντιλαμβάνεσαι εκείνη τη στιγμή. 

Τελικά, το Κιτσάκι μου, με γύρισε εκτάκτως πίσω ακριβώς όταν ήθελα να επιστρέψω ούτως ή άλλως. Με γύρισε, αλλά ήταν αργά τελικά. Δεν έχω κάνει πιο ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ ταξίδι στη ζωή μου. Δεν έχω επιστρέψει ακόμα Κρήτη από εκείνον τον Αύγουστο.

Από προχθές, ακούω την φωνή της μέσα στο κεφάλι μου. Όπως ακριβώς θα μου μιλούσε τώρα που είμαι άρρωστη. Την ακούω και χαμογελάω. Ναι. Ίσως η φωνή να είναι ξεθωριασμένη. Όμως η ανάμνηση της είναι πιο καθαρή από ποτέ. 

Όπως αυτή η ζωγραφισμένη πέτρα. Την είχα βρει, έτσι ξεθωριασμένη, σε κάτι οικογενειακές διακοπές στο αγαπημένο μας κάμπινγκ, όταν ήμουν 8 χρόνων. Έναν αιώνα πίσω δηλαδή, πριν από τα social media, τα craft bombing, και όλες αυτές τις τωρινές ορολογίες που έχουν κατακλύσει τη ζωή μας. Από τις καλύτερες αναμνήσεις μου, σε εκείνο το κάμπινγκ. Θυμάμαι πόσο είχα μεγαλοποιήσει αυτό το εύρημα στο κεφάλι μου. Το ξεθώριασμα ήταν αυτό που το έκανε τόσο πολύτιμο. Γιατί στο μυαλό μου, αυτό σήμαινε πως ήταν πολύ παλιό, συνεπώς και με μεγαλύτερη αξία. 

Και ο οχταχρονος εαυτός μου είχε δίκιο. Είχε μεγαλύτερη αξία. Έχει μεγαλύτερη αξία ακόμα , 38 χρόνια μετά την ημέρα που τη βρήκα.

Τα πιο πολύτιμα πράγματα μας είναι πράγματα που δεν έχουν αγοραστεί. Είναι οι στιγμές. Οι αναμνήσεις αγαπημένων ανθρώπων. Μια μυρωδιά. Το δέντρο που φύτεψε ο γονιός σου χρόνια πριν και τώρα σου δίνει καρπούς. Το φούτερ εκείνο το παμπάλαιο που όμως δεν θες να το πετάξεις γιατί το έχουν αγγίξει τόσα αγαπημένα χέρια. Κρύβει τόσες αγκαλιές ή τόσα ονειρέματα κάτω από τα σκεπάσματα. Το αποξηραμένο λουλούδι κομμένο από την άκρη του δρόμου. Το χιλιοσκισμένο σημείωμα με λίγα λόγια αγάπης, που όλο επιστρέφεις σε αυτό. Μερικά κοχύλια σε ένα μεταλλικό κουτάκι από όλες σου τις βόλτες σε αμμουδιές. Μια ζωγραφισμένη πέτρα από άγνωστα χέρια. 

Μα ξέρεις ποιο είναι το πιο πολύτιμο αγαθό μας; Το ότι ξυπνήσαμε άλλο ένα πρωί με αέρα στα πνευμόνια μας. Αυτό τίποτε άλλο. Και η Αφροδίτη θα ήθελε να το καταλάβετε αυτό ΟΛΟΙ. Είμαι σίγουρη. Και να μην αναβάλλετε διαρκώς τα θέλω σας. Μην αμελείτε τη υγεία σας. Σωματική, πνευματική ΚΑΙ ψυχική. Και το κυριότερο; 

Κάντε ο'τι στην ευχή θέλετε. Στην τελική, μόνο στον εαυτό σας έχετε να λογοδοτήσετε. 

#otangennithikaxana #τοblog 

Let your success be what shakes the ground

 Με ρωτάνε κάποιες φορές, κοντινοί μου άνθρωποι, πως διαχειρίζομαι το να εκθέτω κομμάτια της ζωής μου σε μια δημόσια πλατφόρμα. Πως δεν φοβάμαι τη "γλωσσοφαγιά" ή πχ. την κριτική. 

Θα σας πω. 

46 χρόνια που βρίσκομαι σε αυτή τη γη και 13 που βρίσκομαι σε αυτή την πλατφόρμα, η οποιαδήποτε "γλωσσοφαγιά" ή κριτική έχει έρθει από ανθρώπους που γνωρίζω δια ζώσης. (Όχι ανθρώπου ΔΙΚΟΥΣ μου, ανθρώπους που ΓΝΩΡΙΖΩ όμως δια ζώσης). 

Αυτή είναι η αλήθεια.

Ο άγνωστος που έχει επιλέξει να σε ακολουθεί σε μια δημόσια πλατφόρμα, συνήθως ταυτίζεται με τις τοποθετήσεις σου, εμπνέεται και δεν έχει διάθεση να κρίνει. Την μεγαλύτερη στήριξη όσον αφορά αυτή εδώ τη διαδικτυακή γωνίτσα την έχω πάρει από ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΆΓΝΩΣΤΟΥΣ και τους δέκα ανθρώπους που κλείνει ο κοινωνικός μου κύκλος. Το ίδιο συμβαίνει να ξέρετε και στον κόσμο των επιχειρήσεων. Η μεγαλύτερη στήριξη ΔΕΝ έρχεται από τους γνωστούς σου. Το διαδίκτυο επίσης έχει ένα θετικό. Τον τυχαίο που περνάει από τη σελίδα σου και αφήνει τη χολή του, μπορείς να τον μπλοκάρεις! (Ω ναι.). Το ίδιο και τον γνωστό που παρακολουθεί σαν ντεντέκτιβ τα πάντα αλλά δεν αλληλεπιδρά ποτέ. Αυτό - δυστυχώς - δεν μπορείς να το κάνεις, εύκολα, στην πραγματική ζωή. 🥴😂

Επίσης έχω άλλη μια φιλοσοφία/πίστη αν θες. Έχω τον σταυρό στα στήθια, έχω τον Χριστό βοήθεια. Στο μυαλό μου λοιπόν, "γλωσσοφαγιές" και "ματιάσματα" δεν με αγγίζουν. Και οι κριτικές έχουν επίδραση πάνω μου μόνο από ανθρώπους που ΕΚΤΙΜΩ. Όλες οι υπόλοιπες περνάνε απαρατήρητες. 

Τέλος, όση ανάγκη επιβεβαίωσης και αν έχει ένα άτομο που αναρτά δημόσια, (γιατί έχει), άλλη τόση αυτοπεποίθηση έχει ΑΚΡΙΒΏΣ επειδή επιλέγει να αναρτά δημόσια. Για αυτόν τον λόγο δεν θα επιλέξω ΠΟΤΕ να κρύβω τον αριθμό των αντιδράσεων, όπως βλέπω να γίνεται ακόμα και σε προσωπικούς λογαριασμούς, (τι καινούργια φάση αυτή δηλαδή;;;;), διότι εγώ ΑΓΑΠΩ ΕΞΙΣΟΥ τις δέκα αντιδράσεις σε μια ανάρτηση μου, όσο και τις 100 και τις 3.000. Μην σου πω ότι αγαπώ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ τις μόλις 10, και το έχω ξαναγράψει, διότι είναι αυτοί οι δέκα που ανταποκρίθηκαν σε ένα αγαπημένο μοίρασμα που η πλειοψηφία προσπέρασε. (Και υπάρχουν πολλαααα τέτοια μοιράσματα!). 

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν προστατεύω κομμάτια της ζωής μου από τη δημόσια έκθεση. Αντίθετα, προστατεύω τα κομμάτια που έχω επιλέξει σε μόνιμη βάση ή αυτά που επιλέγω περιστασιακά - ΦΑΝΑΤΙΚΑ. Σε αντίθεση με ο'τι φαίνεται, εδώ μέσα υπάρχει ένα ΜΙΚΡΟ κομμάτι της πραγματικότητας μας- αυτό που ΕΠΙΛΕΓΩ να μοιραστώ. Το ίδιο συμβαίνει όμως και στη ζωή μου. Παρότι άνθρωπος πολύ επικοινωνιακός και ομιλητικός, ΔΕΝ μοιράζομαι τα πάντα. Υπάρχουν πτυχές της ζωής μου ή της προσωπικότητας μου που δεν γνωρίζει ούτε ο ίδιος μου άντρας. Και το ξέρει. Εκτός από την Αφροδίτη. Η Αφροδίτη ήταν ο μόνος άνθρωπος που με γνώριζε σε "όλο μου το μεγαλείο"... (Σε 34 μέρες κλείνουμε 2 χρόνια χωριστά. ΔΥΟ...). 

Που θέλω να καταλήξω σε αυτό το μοίρασμα που ξεκίνησε αξημέρωτα; 

Σε ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους αυτούς - γνωστούς και αγνώστους - που με έχουν στηρίξει σε αυτή τη "διαδικτυακή" πραγματικότητα. Το εκτιμώ αφάνταστα. Είστε το παρεάκι μου και η ψυχοθεραπεία μου. Στην πραγματική ζωή, τα ευχαριστώ μου τα λέω πρόσωπο με πρόσωπο ή σε προσωπικό επίπεδο. Ξέρετε ποιοι είστε. (Άλλωστε δεν ξεπερνάτε τα δάχτυλα των χεριών μου). 

Καλημέρα με ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ και το εξής #mood....

"Don't tell your dreams

Don't, don't, don't, don't

Don't tell your dreams to everybody around

Some people smile but want to see you down

Keep it quiet, don't make a sound

Let your success be what shakes the ground

Don't tell your dreams to everybody around

Some people smile but want to see you down

Keep it quiet, don't make a sound

Let your success be what shakes the ground

Haven't earned a million yet, but I'm aiming for the sky

One day I'll fill a stadium watch the crowd multiply

Talking about my hard work now they're watching every move

This next step is just a warm up, got a lot more to prove

Secure my position, now my partners are impressed

Used to stress at the starting line now I'm chasing nothing less

Work smart, not hard that's how the maximum is made

Got local currency for now but the dollar's on the way

I cannot forgive betrayal, that's the line I won't erase

I don't need the fame, just the power and the place

Competitors chase numbers, ready? Said go start the race

I'm running too but with patience, keeping steady pace

Got a mentor by my side, that's the way it's meant to be

Against the crowd, we stand out heavy, they can clearly see

Focused on results never begging for attention

Built our foundation in the streets with pure intention

Don't tell your dreams to everybody around

Some people smile but want to see you down

Keep it quiet don't make a sound

Let your success be what shakes the ground

Don't tell your dreams to everybody around

Some people smile but want to see you down

Keep it quiet don't make a sound

Let your success be what shakes the ground"

https://vm.tiktok.com/ZN8JR2SJK/

#otangennithikaxana #τοblog

One last lap- The end of an era.

 THE END OF AN ERA. 

Αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ είπε αυτό το αγόρι, όταν ξεκινήσαμε σήμερα να πάμε στην τελευταία του προπόνηση κολύμβησης. Και το είπε με ΠΟΛΥ θλίψη. Κοιταχτήκαμε, κουνήσαμε συγκαταβατικά το κεφάλι και μετά σιωπή... 

Δύο χρόνια τώρα, τον βλέπω να παλεύει κυριολεκτικά μόνος. Να δίνει ψυχή σε αυτό το άθλημα που τόσο αγάπησε, μα η ψυχή που έδινε να μην φτάνει. Δύο χρόνια τώρα, τον βλέπω να ψάχνει απεγνωσμένα τρόπους να βρει την άκρη - να ξανανιώσει όλα αυτά που τον έκαναν να αγαπήσει το κολύμπι εξαρχής. Δύο χρόνια τώρα, τον βλέπω να μην διαβάλει ούτε τον χαρακτήρα του, ούτε την ακεραιότητα του για χάρη ενός αθλήματος. 

Και είμαι τόσο περήφανη. Γιατί αυτό το 13χρονο αγόρι, αποχαιρέτησε απόψε ένα κεφάλαιο της ζωής του με απόλυτη αξιοπρέπεια. Αποφάσισε, πως δεν θέλει την πραγματικότητα της αγωνιστικής κολύμβησης. Δεν τον εκφράζουν όσα συνεπάγονται από αυτή. Αυτόν τον τελευταίο χρόνο, με αυτούς τους δαίμονες πάλευε. Μα κόντεψε να μισήσει το ίδιο το κολύμπι σε αυτή την πάλη και για να μην γίνει αυτό, πάρθηκε η μεγάλη απόφαση. 

Κολύμπι τέλος. 

Εφτά χρόνια ατελείωτων διαδρομών, στροφών και εκκινήσεων έφτασαν στο τέλος. Εφτά χρόνια προσπάθειας, εμπειριών, προσωπικών κατακτήσεων, απίστευτης κούρασης, καλών αλλά και κακών στιγμών. 

Μένουμε στις καλές στιγμές. Αυτό κάνουμε εμείς. Αυτό προσπαθώ να του διδάξω. Δεν αφήνουμε την οποιαδήποτε πικρία, να σπιλώσει όλες τις όμορφες στιγμές, όλα τα μικρά και μεγάλα μαθήματα που πήρε αυτά τα χρόνια. Εφτά χρόνια τώρα, το κολύμπι έγινε η δεύτερη φύση του και το κολυμβητήριο το δεύτερο σπίτι του. Τον διαμόρφωσε στον άνθρωπο που είναι σήμερα και αυτό δεν αλλάζει. Τον διαμόρφωσαν όλες οι στιγμές, και οι καλές και οι κακές. 

Αυτό το αγόρι λοιπόν αποχωρεί με περισσότερη αξιοπρέπεια από εμένα. Εγώ δυσκολεύομαι ακόμα. Αποχωρεί με το κεφάλι ψηλά και έχοντας ήδη μπει στο επόμενο αθλητικό κεφάλαιο της ζωής του. Ένα κεφάλαιο έκπληξη, γιατί έτσι είναι αυτό το αγόρι. Γεμάτο εκπλήξεις. 

ΕΜΕΙΣ λοιπόν, είμαστε ευγνώμονες για όλα τα διδάγματα. Για όλες τις μικρές/μεγάλες στιγμές. Για όλες τις διαφορετικές προσωπικότητες, για όλες τις ματαιώσεις, για όλες τις φιλίες αλλά και αντιπάθειες που δημιουργήθηκαν. (Είπαμε εδώ λέμε μόνο αλήθειες - ακόμα και όταν επιλέγουμε να μην τις πούμε ολόκληρες). Ευγνώμονες για όσα και όσους γνωρίσαμε. Μα κυρίως ευγνώμονες για τον πρωταγωνιστή όλου αυτού... 

Το ίδιο το ΝΕΡΟ. Ακούγεται χαζό; Δεν είναι. 

Αυτό το αγόρι γεννήθηκε με μια έμφυτη λατρεία για το νερό. Μια κάκιστη εμπειρία δευτερεύοντος πνιγμού τον έκανε να το τρέμει. Και όμως. Τόσο ο ίδιος, όσο και το νερό βρήκαν τον τρόπο όχι μόνο να αγαπηθούν ξανά, μα σχεδόν να γίνουν ένα. Πρόκειται για καρμική σχέση. Μια σχέση στοιχείου με άνθρωπο που μόνο τεράστια οφέλη μας έδωσε. 

Οπότε..

 Όπως είπα και στο μικρό/μεγάλο αυτόν κολυμβητή.... Κάθε αρχή και δύσκολη, κάθε τέλος και θλιβερό, το ενδιάμεσο είναι που μετράει. 

3, 2, 1 Ωωωωωπ. 

One last lap.

Αυτό το ξεχείλωμα

Υπάρχουν στιγμές που μου λείπει το μωρό μου. Μου λείπει εκείνο το μελαχρινό, ναι- κι όμως- γεννήθηκε με σκούρα καστανά μαλλιά, μωρό που χωρούσε να κουρνιάσει στο στήθος μου. Μου λείπει η αίσθηση του πάνω μου, οι μυρωδιές, όλες οι πρωτιές, το γεγονός πως ήμουν το κέντρο του κόσμου του. Μου λείπουν τα μπαμπαλίσματα, τα πρώτα αβέβαια βήματα, το μπουσούλισμα σε ταχύτητες φωτός, τα βραδινά μπανάκια και ο μαραθώνιος διαβάσματος παραμυθιών. 

Παρότι είχα την ευλογία να μην χάσω λεπτό από το μεγάλωμα αυτού του αγοριού, παρότι ρούφηξα κάθε στιγμή και με το παραπάνω, παρότι έχω καταγράψει κάθε μικρή και μεγάλη λεπτομέρεια...και πάλι...δεν χόρτασα.

 ΟΜΩΣ. 

 Πόσο απολαμβάνω και αυτό το μεγάλωμα. Το ξεμούδιασμα και το άνοιγμα των φτερών. Το δοκίμασμα των ορίων. Τη γλώσσα που κόκαλα δεν έχει, μα κόκαλα τσακίζει. Το παραπατημα ανάμεσα στην παιδικότητα και την εφηβεία. Τα ερωτήματα, τις φιλοσοφίες και την αναζήτηση της ταυτότητας. Τις σπάνιες και αγαρμπες αγκαλιές. Τα ακόμα πιο σπάνια κουρνιασματα κοντά μου- πάντα με μια μικρή απόσταση - μην παίρνουν και τα μυαλά μου αέρα. 

Ρουφάω λοιπόν ακόμα κάθε στιγμή. Καταγράφω κάθε μικρή ή μεγάλη λεπτομέρεια. Μπας και κάποια στιγμή χορτάσω... Μα νομίζω έμαθα πια. Δεν χορταίνεται αυτή η αγάπη. Αυτή η αγάπη όλο και μεγαλώνει μέχρι που λέω - δεν μπορεί θα σπάσει αυτή η καρδιά. Κι όμως. Αντέχει. Και ξεχειλώνει. Και απλά συνεχίζει να ΑΓΑΠΑΕΙ.

#ΟιΜικρεςΜεγαλεςΣτιγμεςΜας2026 #myrainbowbaby #mymiracleboy

Μια άβολη αλήθεια.

 Εδώ λέμε αλήθειες μόνο, σωστά; Και οι αλήθειες είναι άβολες, αμήχανες, ενίοτε πληγώνουν. 

Πάντα όμως αφυπνίζουν. 

Στα 13 χρόνια που σπάω τη σιωπή για τη νεογνική απώλεια, ακούω μητέρες που δυσκολεύονται με το χειμώνα στο μνήμα και ο'τι αυτό συνεπάγεται. (Αν ξέρεις, δυστυχώς ξέρεις).

Όχι εγώ. 

Εγώ δυσκολεύομαι, ΠΟΛΥ όμως, με το καλοκαίρι. Με τη ΖΕΣΤΗ. 

Και ΞΕΡΩ, το ξέρω πως το μωρό μου δεν είναι εκεί μέσα. Όχι στα αλήθεια. Στην αρχή όμως τουλάχιστον, ένα μέρος του ήταν. Και οι συνειρμοί κάτω από τον καυτό ήλιο, ήταν παρανοϊκοί.

Αυτό λοιπόν το σοκ, αυτή η πληγή, δεν φεύγει όσα χρόνια και αν περάσουν. Φέτος λοιπόν έπιασαν νωρίς οι ζέστες. Και εγώ είχα να πατήσω στο νεκροταφείο από το Πάσχα. Τη λαμπάδα που του παίρνει κάθε χρονιά η αδελφή μου, δεν είχα ΑΞΙΩΘΕΙ να πάω να την ανάψω. 

Δεν με πήγαιναν τα βήματα. Τι να κάνω; Κατάφερα να πάω χθες. Ή μάλλον δεν το κατάφερα. Με πίεσα. Γιατί το βάρος πλέον στο στήθος, που δεν του είχα ανάψει ακόμα τη λαμπάδα του, ήταν ασήκωτο. 

Έκατσα τόσο, όσο. Όσο χρειάζεται για να ανάψεις το καντήλι, το λιβάνι και να ποτίσεις. Καιγόμουν ολόκληρη. Μέσα, έξω. 

Δεν αντέχεται το νεκροταφείο το καλοκαίρι. Το χειμώνα, δεν ξέρω, σαν να βρίσκω μια παρηγοριά κάτω από τον ήλιο, μέσα στην ησυχία του. Το καλοκαίρι όμως... 

Το καλοκαίρι επιστρέφουν, ουρλιάζοντας, όλες οι πληγές λες και είναι νωπές, όπως τότε. Το πρώτο καλοκαίρι... 

Και εσύ ακόμα νομίζεις πως το πένθος περνάει. Ξεχνιέται. Όχι. Το πένθος ζει ΜΟΝΙΜΑ μέσα μας. Πότε κοιμάται, ποτέ λαγοκοιμάται και πότε ξυπνάει με μια σχετική γαλήνη. 

Υπάρχουν όμως και οι φορές που ξυπνάει ταραγμένο από τον χειρότερο εφιάλτη. Και εσύ πρέπει απλά να παίρνεις ανάσες, να σκουπίζεις τον ιδρώτα σου, να σου υπενθυμίζεις ότι ναι. Δεν ήταν όνειρο. Όμως τώρα έχει περάσει. Και να ελπίζεις να αποκοιμηθεί ξανά για καιρό... 

Δεν έχει άλλη λύση. 

Σπίθας - αυτό το ψυχάκι.

 Όταν μαζέψαμε αυτό το ψυχάκι από τους δρόμους της Αμαλιάδας, δεν ήξερε ούτε πως να πιει νερό από το μπωλ. Πνιγόταν. Προτιμούσε να γλύφει τα λιμνάζοντα νερά στο μπαλκόνι μου από τα ποτίσματα. Όταν το κατάλαβα, του βάζαμε λίγο νερό στο μπωλ, το οποίο ανανεώναμε τακτικά και απλά κάναμε υπομονή. 

Όταν μαζέψαμε αυτό το ψυχάκι, δεν ήξερε τι σημαίνει παιχνίδι. Δεν ήξερε να κυνηγάει μπάλες ή να μασουλάει πράγματα. Του πήραμε λοιπόν ένα ειδικό φυσικό ξύλο για μάσημα του το δώσαμε, τον επιβράβευσαμε όταν ασχολιόταν και απλά κάναμε υπομονή.

 Όταν μαζέψαμε αυτό το ψυχάκι, δεν καταλάβαινε τι είναι το κρεβατάκι. Αποκοιμιόταν καθιστός, πάνω στην παλάμη σου ενώ τον χαϊδευες. Του πήραμε λοιπόν κρεβατάκια για κάθε χώρο του σπιτιού που καθόμαστε και εμείς, του δείξαμε ότι είναι δικά του, συνεχίσαμε να τον χαϊδεύουμε για όσο το είχε ανάγκη και απλά κάναμε υπομονή. 

Όταν μαζέψαμε αυτό το ψυχάκι, δεν ήξερε τι πάει να πει βόλτα με λουρί. Και τον τρόμαζε κάθε μικρός ήχος στον δρόμο. Τον πήραμε λοιπόν παντού μαζί μας, τον καθησύχασαμε, του δείξαμε ότι είμαστε εμείς εκεί να τον προστατεύσουμε και απλά κάναμε υπομονή. 

Όταν τον μαζέψαμε από τους δρόμους, φοβόταν αρκετά τους ενήλικες - ιδίως τους άντρες - και ακολούθησε αποκλειστικά τον γιο μου στο αυτοκίνητο. Αλλιώς δεν ξέρω αν θα είχαμε καταφέρει να τον πάρουμε. Του γνωρίσαμε λοιπόν κόσμο, άντρες, γυναίκες και παιδιά που είχαν μόνο χάδια να δώσουν και απλά κάναμε υπομονή. 

Όταν το μαζέψαμε, το βλέμμα του ήταν μονίμως λυπημένο και φοβισμένο. Έτρεμε όταν τον βγάζαμε βόλτα από το σπίτι λες και φοβόταν ότι θα τον παρατήσουμε. Και όταν γυρίζαμε ξανά μαζί, η ουρίτσα κουνιόταν αργά και διστακτικά. 

Μας είπαν ότι ήταν εγκατάλειψη. Μας είπαν ότι τον λένε Σπίθα. Και παρότι ανακαλύψαμε πως δεν είναι και τόσο Σπίθας αφού έχει μόνο ένα εγκεφαλικό κύτταρο, (,το οποίο όμως προς υπεράσπιση του δουλεύει πολύ σκληρά), σίγουρα λατρέψαμε τη σπίθα που βλέπαμε να τρεμοπαίζει όλο ελπίδα στα αθώα αυτά ματάκια. 

Ένα χρόνο λοιπόν μετά γελάνε μέχρι και τα μουστάκια του. Ένα χρόνο μετά, έμαθε να παίζει σαν σκυλί - αν και δεν έχει καταστρέψει κανένα παιχνίδι του. Λες και δεν είναι σίγουρος αν θα βρει ξανά άλλα. Ένα χρόνο μετά, δέχεται την προστασία μας, μα ταυτόχρονα έχει αναπτύξει ισχυρό ένστικτο να προστατεύει και αυτός εμάς. Ένα χρόνο μετά έχει μάθει εντολές, όρια και κανόνες. 

Ταυτόχρονα, ένα χρόνο μετά, ακόμα μπορεί να ταραχτεί από μια απότομη κίνηση ή έναν απότομο θόρυβο. Ένα χρόνο μετά ακόμα κουλουριάζεται αν του φωνάξεις λίγο πιο απότομα ή αν τον "μαλώσεις"...

Δεν μπορώ καν να φανταστώ τι πρόλαβε να ζήσει αυτό το πλάσμα στα δύο αυτά χρόνια ζωής πριν τον βρούμε. Νιώθω πως είναι ήδη "old soul", (γέρικη ψυχή), λες και σε αυτά τα δύο χρόνια έζησε δέκα ζωές. 

Για αυτό και τώρα ξεκουράζεται. Το απολαμβάνει. Μαζί του και εμείς. Γιατί ξέρεις τι γίνεται; Είναι αλήθεια αυτό που λένε. Μαζεύεις ένα σκυλί από το δρόμο για να το σώσεις. Και τελικά καταλήγει να σώζει αυτό εσένα. 

Δεν μας αξίζουν αυτές οι ψυχές. Αυτές οι ψυχές ξέρουν να εκτιμούν και να αγαπάνε βαθιά, όσο πόνο και προδοσία και αν έχουν ζήσει. Αυτές οι ψυχές δεν ξέρουν τι θα πει εκδίκηση, συμφέρον ή προσδοκίες. Το μόνο που ζητάνε είναι μια αξιοπρεπή ζωή. Βόλτα, φαγητό και αγάπη. Τίποτα άλλο. 

Και δίνουν πίσω τα δεκαπλάσια. 

365 μέρες λοιπόν αγάπης, εκτίμησης και σεβασμού στις ανάγκες του καθενός. Και από τις δύο πλευρές. Και συνεχίζουμε μέχρι να μην έχουν χώρο πια οι άσχημες μνήμες στο μυαλό και στην καρδιά. 

Τσαγανό ή παρορμητισμός;

 Ήρθε τις προάλλες μια φίλη σπίτι για κρασάκι.

 Φίλη παιδική και αδελφική, από αυτές που βρισκόμαστε μια φορά το χρόνο, καθόμαστε μαζί σχεδόν 6 ώρες, ξεκινάμε εκεί που το αφήσαμε και πάλι δεν προλαβαίνουμε να τα πούμε όλα. 

Πάνω στην κουβέντα, άρχισε να μου λέει ποια ήταν η Γιάννα, όπως τη θυμάται,  των εφηβικών μας χρόνων και ποια είμαι τώρα στα 46 πλέον. Ότι βλέπει ακριβώς την ίδια Γιάννα, σε μια καλύτερη ακόμα εκδοχή. Μου έλεγε πόσο τσαγανο είχα πάντα, (ανεξέλεγκτο παρορμητισμό θα το πω εγώ, ένας overthinker ΔΕΝ έχει τσαγανό για αυτό και αναγκάζεται και υπέρ σκέφτεται τα πάντα για να προστατεύσει τον εαυτό του ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ), πόσο δεν φοβόμουν τίποτα, (φοβόμουν μέχρι και τη σκιά μου) και πόσο δυνατή ήμουν από τότε. (Ήμουν και είμαι μαλακή σαν βούτυρο - προσωπικά δεν νιώθω καθόλου δυνατή). 

Με έβαλε σε σκέψεις. Κατέληξα πως το χαρακτηριστικό που μπορεί να τροφοδοτήσει ίσως όλες αυτές τις εκδοχές που βλέπουν οι άλλοι σε μένα είναι το ΑΠΑΡΑΜΙΛΛΟ πείσμα μου και η ικανότητα μου να καμουφλάρω τις αδυναμίες μου ή να ελίσσομαι μέσα από αυτές. Διότι η αλήθεια είναι ότι αν κάτι είναι πολύ σημαντικό για μένα είναι να ΜΗΝ ΜΕ ΛΥΠΟΥΝΤΑΙ. Όπως μισώ και την ΑΥΤΟΛΥΠΗΣΗ. (Ναι, υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι που μονίμως λυπούνται τον ίδιο τους τον εαυτό). 

ΟΧΙ. ΔΕΝ σκύβω το κεφάλι για κανένα λόγο. Δεν με  φοβίζει να γονατίσω, ΜΟΝΟ όμως για να βρω τη δύναμη να ΞΑΝΑΣΗΚΩΘΩ. Και, ΝΑΙ. Θέλω να είμαι ικανή για τα πάντα. Δεν θέλω να πρέπει να ζητώ βοήθεια. (Λάθος εν μέρει, ΤΟ ΞΕΡΩ). Την περίοδο που ήμουν κλινήρης με τα μωρά μου και εξαρτόμουν από άλλους για τα πάντα ήταν από τις χειρότερες περιόδους της ζωής μου. Για αυτό έχω και ΤΟΣΗ ενσυναίσθηση όταν, λόγω προβλημάτων υγείας που ΔΕΝ  αντιμετωπίζονται, υπάρχουν άνθρωποι που πάντα έχουν ανάγκη μια βοήθεια. 

ΝΑΙ. Θεωρώ ότι, παρότι δεν είναι όλα στο χέρι μας- το ΠΩΣ θα τα αντιμετωπίσουμε ΕΙΝΑΙ στο χέρι μας. Η φίλη μου, λέει πως αυτό είναι χάρισμα και δεν το έχουν όλοι οι άνθρωποι. Δεν γεννιούνται όλοι με αυτή την ικανότητα. Εγώ πιστεύω ακράδαντα ότι καλλιεργείται. ΔΕΝ είναι χάρισμα γιατί σας λέω,  στο βάθος είμαι ακόμα εκείνο το μικρό καχεκτικό κοριτσάκι που έβλεπε παντού δράκους και φαντάσματα και ήθελε πάντα φώτα αναμμένα γιατί μισούσε το σκοτάδι και συνοδεία από το χεράκι για να πάει οπουδήποτε φοβόταν. (Ακόμα και στην τουαλέτα αργά τη νύχτα). 

Η ζωή όμως με έριξε στα πραγματικά σκοτάδια, αυτά της ψυχής, και τότε είπα ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ. Θα γίνω αυτόφωτη, ώστε να μην χρειάζεται να μου κρατά κανείς το χέρι μέχρι να ανάψει το φως, επειδή είμαι ανίκανη να κάνω το επόμενο βήμα σε σκοτάδι. 

Για αυτό λοιπόν, παρά τα τόσα παθολογικά προβλήματα που έχω που δυσκολεύουν αρκετά τη ζωή μου - εγώ ΕΠΙΜΕΝΩ να με ωθώ στα άκρα γιατί ΑΡΝΟΥΜΑΙ να με κουμαντάρουν αυτά. 

Όπως σε μια συναυλία που πήγα τις προάλλες. Στην πραγματικότητα έχω αγοραφοβία, δεν μπορώ να χοροπηδήξω από χαρά και είμαι φοβερά επιρρεπής σε ιλίγγους - γεγονός που μια συναυλία μπορεί να τροφοδοτήσει ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ. Ωστόσο, πήγα και μάλιστα έκατσα μπροστά στη σκηνή, μαζί με όλο τον κόσμο να χορεύει γύρω μου. Εγώ δεν σήκωσα τα πόδια μου από το έδαφος, πρόσεχα αφάνταστα πως θα κοιτάξω και πόσο έντονα θα κουνηθώ - όπως μπορώ να κινηθώ - ΑΛΛΑ την απόλαυσα με την ψυχή μου. ΔΕΝ τη στερήθηκα. Και η αίσθηση κατακτήσης που μου άφησε στο τέλος, με τροφοδότησε με ενέργεια να αντιμετωπίσω άλλα τόσα. 

Πολλές φορές, μου λείπει η έφηβη Γιάννα - διότι νιώθω ότι είχε λίγο παραπάνω τσαγανό από όσο έχει τώρα. Τώρα η Γιάννα είναι μάνα και επειδή έχει ζήσει και το ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ, τρέμει ακόμα περισσότερο γιατί η καρδιά της,  περπατάει πια έξω από το σώμα της - ΠΛΗΡΩΣ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΗ- σε κάθε πιθανό κίνδυνο. 

ΠΑΝΤΑ όμως θα χαμογελώ με τσαμπουκά και θράσος, θα χορεύω έστω και άργαμπα και θα ωθώ τον εαυτό μου στα δικά του προσωπικά άκρα. Ακόμα και αν αυτό είναι το να κάνω μια πιο έντονη κίνηση από αυτές με τις οποίες νιώθω ασφάλεια. 

Οι μεγαλύτερες κατακτήσεις είναι άλλωστε οι αθόρυβες. Ή αυτές που σε άλλους φαντάζουν μικρές. Μην αφήνετε ΚΑΝΕΝΑΝ να μικραίνει τις προσπάθειες σας. Γιγαντώστε τες ΤΟΣΟ, εσείς οι ίδιοι, ώστε ακόμα και αν επιχειρήσουν να σας τις μικρύνουν, να είναι και ΠΑΛΙ  μεγάλες. 

Και αφήστε τους να αναρωτιούνται, πως τα καταφέρνετε. 

16 χρόνων ψυχάκι...

 Κοιτάζοντας τις σημερινές μου αναμνήσεις στο Facebook, είδα ένα σχόλιο που μου είχε γράψει μια μανούλα κάτω από την ανάρτηση για την επέτειο γέννας και θανάτου της κόρης μου, του πρώτου μου παιδιού, που έλεγε πως δεν θα ξεχάσει ποτέ το δικό της μωρό ακόμα και αν φτάσει να ξεχάσει το ίδιο της το όνομα. 

Κρύβει ΜΕΓΑΛΗ αλήθεια αυτή η δήλωση.

 Θυμήθηκα κάποτε, σε μια συζήτηση με μια παρέα, ένας ενήλικος γιος - με τη δική του πλέον οικογένεια- μου είχε διηγηθεί τις τελευταίες  στιγμές με την μητέρα του πριν πεθάνει. Η μητέρα του είχε χάσει ένα μωρό ανάμεσα σε όλα τα παιδιά της και ήταν πολλά. Δεν θυμάμαι πόσα, θυμάμαι όμως πως ήταν πάνω από δύο. Δεν μιλούσε σχεδόν ποτέ για την απώλεια της, τα παιδιά της γνώριζαν, μα δεν ήξεραν πόσο βαθιά ήταν αυτή η πληγή. Δεν τα είχε αφήσει να καταλάβουν... Στις τελευταίες αυτές λοιπόν στιγμές πριν η ψυχή αποχωριστεί το θνητό της σώμα, η γυναίκα αυτή ζητούσε να δει μέσα στην παραζάλη της το παιδί της. "Μα όλα εδώ είμαστε" της έλεγαν τα παιδιά της. Μέχρι που κλαίγοντας σχεδόν είπε: Το άλλο μου παιδί θέλω να δω. Το μωρό μου. Που είναι το μωρό μου;".

 Και τότε κατάλαβαν. Κατάλαβαν πως αναφερόταν στο παιδί που ποτέ δεν κράτησε στην αγκαλιά της, στο παιδί που ποτέ δεν μεγάλωσε, στο παιδί που τα πατουσάκια του δεν έμαθαν ποτέ να περπατάνε... 

Σε αυτή την επέτειο λοιπόν, των 16 πλέον χρόνων που με έναν πολύ βίαιο και επίπονο τοκετό γέννησα νεκρή την κόρη μου, δεν μπορώ παρά να νιώσω αυτά τα λόγια, αυτό το συναίσθημα ΑΠΟΛΥΤΑ. Μια μάνα δεν ξεχνά ΠΟΤΕ, ακόμα και αν ξεχάσει ο κόσμος ΟΛΟΣ. 

Γιατί η μάνα λαχτάρησε. Προσευχήθηκε. Μοιράστηκε το σώμα της. Πόνεσε. Κοίλοπονεσε. Γέννησε. Και εν τέλει έδωσε ένα κομμάτι της καρδιάς της για πάντα σε αυτό το ψυχάκι που έμαθε να πετάει πριν μάθει να περπατάει. 

Σε αυτή την επέτειο, αποχαιρετώ και μια άλλη μάνα, μια μάνα που επίσης αναγκάστηκε να αποχωριστεί το δικό της μωρό και που ποτέ δεν γέμισε τελικά η αγκαλιά της. Σήμερα αποχαιρετώ την αδελφή του πατέρα μου, την αγαπημένη μου θεία που η ζωή μας έδειξε γιατί της είχα τελικά, τόση αδυναμία, από πάντα. Γιατί μας ένωσε - έστω και ετεροχρονισμένα- ένας κοινός πόνος.

 Η θεία μου έκλαψε για όλα τα μωρά που έχασα σαν να ήταν δικά της, γιατί ήταν και δικά της. Είναι αυτή η αόρατη κλωστή - που τόσα χρόνια λέω - πως μας δένει όλες τις μανουλες αγγέλων. Εύχομαι, τώρα που θα διαβεί αυτές τις πύλες που τόσο είχε λαχταρήσει χρόνια τώρα, να πάρει στην αγκαλιά της- πρώτα απ' όλα το δικό της μωρό και μετά όλα τα μωρά μας- όλα αυτά τα ψυχάκια που έχουμε χάσει, και να τα κανακέψει με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο... Μαζί και το κοριτσάκι μου. Το ΤΟΣΟ αδικημένο από όλα μου τα παιδιά...

 Θεία μου, εύχομαι να καθαρίσει η Παναγία και τον δικό ΣΟΥ το δρόμο. Το έχεις ευχηθεί ΤΟΣΕΣ φορές στον κόσμο όλο, που σίγουρα το αξίζεις.

 Ψυχακι μου, εύχομαι να κάθεσαι εκ δεξιών της Παναγίτσας. Εσύ και τα αδέλφια σου. Γιατί εγώ δεν θα το αξίζω όταν έρθει η ώρα.

Μεγαλοκοπέλα ετών 46

 Κάπως έτσι μοιάζουν τα 46, χωρίς φίλτρα, χωρίς βελτιώσεις, χωρίς καν μακιγιάζ. Με μόνο σύμμαχο τον ήλιο και τη ψυχή που φαίνεται στο βλέμμα. 

Και είμαι οκ με αυτό. Πάντα ήμουν. Δεν έχουν όλοι το προνόμιο να μεγαλώνουν. Να γερνάνε. (Ναι να γερνάνε). Προνόμιο είναι. Και είμαι ευγνώμων για αυτό. Άλλωστε η ηλικία είναι μόνο ένα νούμερο σωστά; 

Κάποιες φορές νιώθω 46 χρόνων, άλλες 26. Άλλες νιώθω 76 και άλλες απλά αναρωτιέμαι πότε έγινα ενήλικας με τα όλα του, αφού το παιδί που κρύβεται μέσα μου, ακόμα ζει και βασιλεύει. Έτσα ν'αυτα. 

Στα γενέθλια μου κάνω πάντα πράγματα που με ευχαριστούν. Με νταντεύω αν θες, γιατί δεν το κάνω πότε άλλοτε. Είμαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου βλέπεις, οπότε αυτή τη μια φορά το χρόνο θέλω να κάνω του κεφαλιού μου και να με έχω στα ώπα ώπα. Επίσης είμαι άνθρωπος που αγαπά πολύ τη μοναχικότητα και φέτος περισσότερο από ποτέ, είχα ανάγκη να περάσω χρόνο με την Γιάννα. Ναι καλέ. Εμένα. Αποκλειστικά. Εγωιστικό ; Δεν πειράζει. Χρειάζεται και αυτό. Μια γυναίκα σπάνια βάζει τον εαυτό της σε προτεραιότητα. Εγώ το κάνω. Έστω και μια φορά το χρόνο. 

Κανόνισα λοιπόν όλα όσα ήθελα να κάνω και απλά τα έκανα. Τόσο απλά, τόσο ουσιαστικά. Δεν έχει σημασία τι και πως. Σημασία έχει ότι σήμερα έδωσα χρόνο και χώρο στο παιδί αυτό που επιμένει να κολυμπάει, επιμένει να μένει στην επιφάνεια - όσα κύματα και όσες φουρτούνες και αν αντιμετωπίζει. Κάποια στιγμή η θάλασσα πάντα ηρεμεί. Και τότε παίρνω τις ανάσες μου, μαζεύω τις δυνάμεις μου και συνεχίζω. 

Χρόνια μου πολλά λοιπόν. Θα κλείσω με τους εξής στίχους που μόνο τυχαίοι δεν είναι και αυτοί σήμερα. Αυτή τη μέρα που γέμισε με τόση ΑΓΆΠΗ ΜΟΝΟ αξημέρωτα κιόλας...

"Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε

τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους

παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε

ονόματα και βλέμματα και δρόμους

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

που θυμάσαι και θυμάμαι

τίποτα δε χάθηκε ακόμα

όσο ζούμε και πονάμε

χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

μόνο τρόπο να κοιτάνε

Κι αν άλλάξαν οι φίλοι μας λιγάκι

αλλάξαμε κι εμείς με τη σειρά μας

χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι

αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

που θυμάσαι και θυμάμαι

τίποτα δε χάθηκε ακόμα

όσο ζούμε και πονάμε

χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

μόνο τρόπο να κοιτάνε"

Ένα κόκκινο μπαλόνι 15 χρόνια μετά....

 Ένα κόκκινο μπαλόνι στον συννεφιασμένο ουρανό και εγώ να σκέφτομαι πως γίνεται να μοιάζει ακόμα σαν χθες κάτι που έγινε πριν 15 χρόνια... 

15 χρόνια πριν, στις 15 Φλεβάρη και ώρα περίπου 2 τα ξημερώματα, γέννησα ένα πανέμορφο και πανύψηλο αγόρι που έζησε μόλις 10 ώρες. Αυτές τις δέκα ώρες, πραγματικά πίστεψα ότι τα καταφέραμε. Ότι οι οχτώ, σχεδόν ασήκωτοι και ατελείωτοι μήνες, είχαν τουλάχιστον αίσιο τέλος.... Μα, όχι. 

Σαν αυτό το κόκκινο μπαλόνι που σήμερα εξαφανίστηκε τόσο γρήγορα από τα μάτια μας, έτσι και αυτό το μελαχρινό, ξεχωριστό αγόρι έμαθε να πετάει πριν μάθει να περπατάει... Και πριν προλάβουμε καν να "συστηθούμε", πριν μάθουμε να ζούμε μαζί του, έπρεπε να μάθουμε να ζούμε χώρια του... 

Δεν έχει λογική το νεογνικό πένθος. Και πίστεψέ με πονάει. Πονάει ΠΟΛΥ. 

15 χρόνια. Σαν χθες. Κάθε ανάμνηση ΠΟΛΥΤΙΜΗ. Τις προάλλες, η μητέρα μου μοιράστηκε μαζί μου μια δική της αλήθεια για το μωρό, που με συγκίνησε πολύ. Έγινε και δική μου αλήθεια. Μόνη παρηγοριά, να ζει η μνήμη του. Σημαντική θέση στην καρδιά μου, όσοι συμβάλουν στην ενίσχυση αυτής της μνήμης. Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Καμιά θέση στην καρδιά μου όσοι κάνουν το αντίθετο ή όσοι υποτιμούν την απώλεια μου.

Έχασα ένα μωρό. Ενα μελλοντικό παιδί, έφηβο, ενήλικα. Έχασα αγκαλιές, γέλια, κλάματα, νανουρίσματα, τσακωμούς. Έχασα ένα κομμάτι της καρδιάς μου. Αυτό που σήμερα πέταξε στον ουρανό με την ελπίδα να φτάσει μια ψυχή που δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία και η τιμή να γνωρίσω... 

15 χρόνια που ένα κομμάτι μου λείπει και θα λείπει για πάντα. Όσες καρδιές - μπαλόνια και να αφήσω στον ουρανό, μένω μόνο με την ελπίδα. Και με αυτό το κενό...

12 χρόνια "Όταν γεννήθηκα ξανά"

 Το "Όταν γεννήθηκα ξανά" έχει γενέθλια σήμερα. Και γίνεται 12. 

Δώδεκα χρόνια ατελείωτης και ενίοτε παρανοϊκης πάρλας, μας έφτασαν από τους βία 100 ακολούθους, (δεν είχα, ούτε έχω, και μεγάλο κοινωνικό κύκλο να βοηθήσει, χαχα), στους σχεδόν 16.000- χωρίς προωθήσεις, χωρίς διαγωνισμούς, χωρίς διαφημίσεις και παραπλανητικούς τίτλους, (και είναι οκ όλα αυτά, εγώ δεν επιλέγω να μπω σε αυτή τη διαδικασία), παρά μόνο με τα μοιράσματα ψυχής, τους προβληματισμούς της καθημερινότητας και με τις ιδιορρυθμίες της δικής μας ταπεινής και ταυτόχρονα ξεχωριστής, για εμάς, ζωής. Και φυσικά με αυτές τις ατέλειωτες προτάσεις μου, με άπειρα κόμματα και άλλες τόσες παρενθέσεις, μέχρι να φτάσω στο δια ταύτα - πραγματικά σας θαυμάζω που καταφέρνετε και βγάζετε άκρη με τα κατεβατά μου τόσα χρόνια. 

Το έχω ξαναπεί μα θα το ξαναπώ και για τους πιο φρέσκους στην παρέα. Το διαδικτυακό αυτό παρεάκι, υπήρξε το αποκούμπι μου και η έμπνευση μου στο πιο απαιτητικό κεφάλαιο της ζωής μου- αυτό της μητρότητας. "It takes a village to raise a kid" λέει μια αφρικανική παροιμία και κρύβει τόση αλήθεια. Στην απομονωμένη όμως αυτή εποχή που ζούμε, στην γεμάτη επίκριση και ΜΗ ενσυναίσθηση, το να βρεις ΙΔΊΩΣ εδώ μέσα μια μερίδα ανθρώπων που δεν έχουν σκοπό ούτε να τρολάρουν, ούτε να κρίνουν, ούτε απλά να πετάξουν τη χολή τους άνευ λόγου και αιτίας - είναι ΤΟΣΟ σημαντικό. Και είμαι πραγματικά ΕΥΓΝΏΜΩΝ για την ΠΟΙΟΤΗΤΑ και την ΕΥΓΕΝΙΚΉ κράση των ανθρώπων που αποτελούν αυτό ακριβώς το παρεάκι εδώ μέσα. Και σας ευχαριστώ για αυτό. 

Σας ευχαριστώ που ανέχεστε τα ατελείωτα κείμενα μου, τις εμμονές μου με την ίδια θεματολογία, τις δύσκολες περιόδους της ζωής μου που σας κάνω μόνο να κλαίτε - σας ευχαριστώ για όλα.

Η φωτογραφία που επιλέγω για αυτή την ανάρτηση δεν είναι τυχαία. Μου θυμίζει υπέροχες στιγμές με το παιδί μου- που είναι και η πρωταρχική έμπνευση για αυτό το μπλογκοσπιτάκι- αλλά και υπέροχες αναμνήσεις με το Κιτσάκι μου που μου λείπει ΠΆΝΤΑ μα αυτές τις μέρες που έχω ανάγκη το κανακεμά της- ένα τι περισσότερο. Η φωτογραφία αυτή μου θυμίζει να χορεύω ΑΣΤΑΜΆΤΗΤΑ με το πεντάχρονο γιο μου στην αγκαλιά, (για χάρη της και μόνο) και την Αφροδίτη να είναι πιο όμορφη από ποτέ και το χαμόγελο της το πλατύ να φωτίζει τον κόσμο όλο... 

Πόσο απρόβλεπτη και μυστήρια είναι η ζωή. Δεν παύει να με εκπλήσσει. Για αυτό και εγώ θα συνεχίσω να γράφω ακόμα και τις μέρες αυτές που αντιδρούν σε αυτά που γράφω δέκα άτομα όλα και όλα - τα μισά εκ των οποίων η μάνα μου και φίλοι. (Και να ξέρετε, αυτές οι αναρτήσεις με τις λίγες αντιδράσεις είναι πάντα και οι πιο αγαπημένες μου). Θα γράφω και τις μέρες που οι αναρτήσεις ξεφεύγουν από τα δεδομένα μου και φτάνουν στις χιλιάδες αντιδράσεις - όπου πλέον νιώθω άβολα λίγο. (Και αλήθεια λέω). Θα συνεχίσω να γράφω γιατί πολύ απλά δεν έχω άλλο τρόπο. Το να γράφω είναι όπως η αναπνοή μου. Τόσο φυσικό. 

Δώδεκα χρόνια λοιπόν από όταν γέμισε η αγκαλιά μου μετά τη γέννα αντί να μείνει άδεια, δώδεκα χρόνια από όταν γεννήθηκα ξανά, δώδεκα χρόνια από όταν γνώρισα εκ νέου τη Γιάννα μέσα από τη νέα βελτιωμένη έκδοση μου - μέσα από τα μάτια του ΠΟΛΥΤΙΜΟΥ θαύματος μου. Ιούλιο έγινα για τρίτη φορά μάνα, Γενάρη πάτησα για πρώτη φορά το κουμπί δημοσίευση σε τούτη εδώ τη διαδικτυακή γωνιτσα. 

Σας ευχαριστώ που κάποιοι είστε εδώ ΚΑΙ τα δώδεκα αυτά χρόνια.