Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Ένα φλουρί και εγώ...

Είχα αναφέρει πρόσφατα πως δεν φτιάχνω- πια- βασιλόπιτες και πως αυτό αποτελεί μια άλλη μεγάλη ιστορία. Δεν πίστευα πως θα έφτανε ποτέ η στιγμή να μιλήσω για αυτό, ιδίως ανήμερα τα γενέθλια της τσιχλόφουσκας μιας και ήταν στα υπόψιν να ανεβάσω μια ανάρτηση για το mini και prive πάρτι που της έκανα σήμερα.

Να όμως που όλα ήρθαν έτσι, που ήρθε η στιγμή να μιλήσω για τις τεταμένες μου σχέσεις με την βασιλόπιτα και το φλουρί. 

Σαν παιδί, δεν μου έπεφτε συχνά το φλουρί, μάλλον σπάνια θα έλεγα- νομίζω πως δυο φορές όλες και όλες μου έχει τύχει σε όλη μου την ζωή. Όταν ήμουν κλινήρης στην κλινική όπου νοσηλευόμουν κατά την διάρκεια της δεύτερης εγκυμοσύνης μου- όπου πέρασα Χριστούγεννα εκεί- μου είχαν πέσει όλα τα φλουριά μαζεμένα. Και χωρίς να είναι στημένο το παιχνίδι- το ορκίζονται όλοι. Μάλιστα έλειπα από όλες τις περιστάσεις που έκοψαν οι οικογένειες μας βασιλόπιτα- ωστόσο πάντα έπεφτε στο δικό μου κομμάτι. Μέχρι και μέσα στην κλινική, στο δικό μου κομμάτι έπεσε... 

Η μάνα έχει πάντα ένστικτο όμως, και παρότι μου έλεγαν όλοι ότι είναι οιωνός και όλα θα πάνε καλά, βαθιά μέσα μου ήξερα πως τίποτα δεν θα πάει καλά. Και δεν διαψεύστηκα.  

Είναι λοιπόν λογικό, όσο και να μην το θέλω, να κλονιστεί ανεπανόρθωτα η πίστη μου σε αυτό το έθιμο... Όταν δε, στην συνέχεια, επί δύο συνεχόμενες χρονιές έφτιαξα την βασιλόπιτα μου, (ίδια, δοκιμασμένη συνταγή επί σειρά ετών), και απέτυχε παταγωδώς, τότε απλά αποδέχτηκα πως η πίστη μου στο συγκεκριμένο έθιμο είχε χαθεί παντελώς και θα έπαυα να ασχολούμαι πλέον...

Έκτοτε, απλά παρακαλούσα να μην μου πέσει το φλουρί. Και για να είμαι ειλικρινής, μάλλον παρακαλούσα να μην πέσει ούτε στον Παναγιώτη, ούτε στο μαιμούδι... (όσο ανόητο και αν ακούγεται...)

Ο Γενάρης αυτός όμως ήταν ανατρεπτικός με τρόπους παράξενους και ακατανόητους, το τέλος αυτού του μήνα μας οδήγησε σταθερά και σχεδόν απόκοσμα σε έναν Φλεβάρη διεκδικητικό, διαφορετικό... (Γεγονός για το οποίο θα μιλήσουμε αρχές του άλλου μήνα...)

Χθες το βράδυ λοιπόν, ονειρεύτηκα πως κόβαμε κάπου μια βασιλόπιτα και το φλουρί έπεσε στο μαιμούδι. Ήταν ένα τεράστιο κομμάτι και ένα μεγάλο φλουρί και ο Δημήτρης Γεράσιμος χάρηκε τόσο που του έτυχε, που εγώ στιγμή δεν ανησύχησα- στον ύπνο μου πάντα- παρά χάρηκα και εγώ μαζί με το παιδί.

Σήμερα μόλις ήρθε η Σουλτάνα σπίτι για το πάρτι, κρατούσε μια βασιλόπιτα στα χέρια και μου είπε πως ήταν ευκαιρία να την κόψουν, εφόσον δεν κατάφεραν να κόψουν μια δικιά τους τις γιορτές. Ούτε που θυμόμουν το όνειρο, ούτε που έκανα κάποιο συνειρμό. 

Και αφού γιορτάσαμε και σβήσαμε τα κεράκια, κόψαμε και την βασιλόπιτα... Και το φλουρί το βρίσκει το μαιμούδι μου... Που χάρηκε φυσικά πολύ και αμέσως θυμήθηκα το όνειρο... Το είπα μάλιστα σε όλους και αναρωτήθηκα, φωναχτά- τόση ήταν η έκπληξη μου- μήπως σε συνδυασμό με όλα τα υπόλοιπα που γίνονται, ήρθε η στιγμή να αναθεωρήσω την κλονισμένη μου άποψη για το φλουρί... Αυτό το ταπεινό και ίσως ανούσιο για μερικούς έθιμο...

Ξέρεις γιατί; Γιατί έξι χρόνια μετά από εκείνα τα μαρτυρικά Χριστούγεννα στο κρεβάτι μιας κλινικής, βρίσκομαι εδώ- νομίζω πιο ώριμη και σοφή από ότι ήμουν χθες-  να θέλω πλέον να πιστεύω πως για κάποιο λόγο που ποτέ δεν θα κατανοήσω, ή που όταν θα κατανοήσω δεν θα έχει πια σημασία γιατί θα είμαι μαζί και με τα άλλα μου δύο παιδιά, πως ότι έγινε, ήταν για καλό. Ποιανού, δεν ξέρω. Ούτε πως γίνεται αυτό μέσα από τόσο πόνο. Ήταν όμως. 

Οι καταστάσεις που ζήσαμε τραγικές, και ακόμα θολώνουν τα μάτια μου και σφίγγεται η καρδιά μου όταν μιλάω για αυτές- όμως πόσες ομορφιές βγήκαν από αυτές; 

Καταρχάς τα δυο πρώτα μας παιδιά... Πανέμορφα και αμόλυντα από κάθε τι επίγειο... Εσείς μπορεί να μην τα γνωρίσατε, μα τα γνωρίζαμε εμείς. Έπειτα το μέσα μας, οι ψυχές μας- ομόρφυναν μέσα στον πόνο παραμερίζοντας κάθετι ανούσιο και ανοίγοντας χώρο για πίστη, αγάπη και ελπίδα- την προσδοκία πως οι ψυχές των παιδιών μας είναι ήρεμες και ευτυχισμένες στην πιο ασφαλή και ζεστή αγκαλιά, της Μητέρας όλων μας. Και φυσικά το υπέροχο αυτό πλάσμα που μας αξίωσε ο Θεός να έχουμε στην αγκαλιά μας, που κάθε μέρα κάνει την καρδιά μας να σταματά από ευτυχία. Που γέμισε την ψυχή μας με γαλήνη... 

Θα είμαι αρκετά αισιόδοξη ή αφελής- όπως θέλετε πείτε το- να πιστέψω πως αυτό το φλουρί, σε αυτή την φάση της ζωής μας, ήρθε σαν σημάδι να προχωρήσουμε. 



Άλλωστε, δεν έφτασα εδώ που έφτασα έχοντας τον αρνητισμό μέσα μου. Δεν θα είχα αυτό το παιδί στην αγκαλιά μου, αν κόντρα σε όλα όσα μου έλεγαν οι γιατροί εγώ δεν τολμούσα. Δεν θα ήμουν η μητέρα που είμαι σήμερα, έχοντας αφήσει ακόμα τον εαυτό μου να βουλιάζει στο θυμό και στην άρνηση. Και αν ένα απλό φλουρί, μου δίνει έστω και την ψευδαίσθηση πως όλα για κάποιο λόγο γίνονται, εγώ θα αρπάξω την ευκαιρία από τα μαλλιά και θα πιστέψω με όλη μου την ψυχή ξανά.... 

Και να δεις, που του χρόνου, αν φτιάξω βασιλόπιτα- θα μου πετύχει... 

22 σχόλια:

  1. Καμια φορα αρκει κατι μικρο για να κατανοησουμε κατι μεγαλο. Αρκει να μην το προσπερασουμε! Ποσο γλυκεια η καταθεση σου Γιαννα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το έθεσες υπέροχα Αλεξάνδρα μου.... Υπέροχα...

      Διαγραφή
  2. Δύσκολη η πορεία σου αλλά μου αρέσεις έτσι που στέκεσαι νικήτρια!!!!!
    Όσο για το φλουρί;;; κι εγώ νομίζω θα σου πέσει!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για μα δούμε... Σίγουρα όμως θα συνεχίσω να προχωράω με ψυχολογία νικητή! Μια μεγάλη αγκαλιά!

      Διαγραφή
  3. Μπορεί αυτές τις 2 φορές που έκανες τις βασιλόπιτες να μην πέτυχαν γιατί απλά δεν ήσουν σε θέση αλλά και διάθεση να τα κανείς. Τη πίστη σου να μην την χάνεις ποτέ ποτέ, όλα για κάποιο λόγο γίνονται που κάποιες φορές δεν το βλέπουμε αλλά πάλι κάποιες άλλες φορές το βλέπουμε αρκετό καιρό μετά. Να συνεχίσεις να πιστεύεις στο έθιμο. Είσαι ψυχή μεγάλη. Το μαιμούδι είναι τυχερό πάντα στη ζωή του. Φιλιά πολλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γλυκιά μου Τεσσυ, σε ευχαριστώ. Χαμογέλασε η ψυχή μου με το σχόλιο σου...

      Διαγραφή
    2. Χαίρομαι Γιάννα μου. Φιλιά!!!

      Διαγραφή
  4. Αχ βρε Γιαννα!Η βασιλοπιτα σου είναι σαν το δικο μου 2016!Οση πικρα μου εδωσε η ανατολη του, αλλη τοση ευτυχία μου εδωσε η δυση του!Ακόμα μια αποδειξη πως ολα εχουν δυο οψεις,πως απο κάθε τι δυσάρεστο θα βγει κατι καλό!Αρκεί να μη σταματήσουμε να το πιστεύουμε!!Πιστη στη βασιλόπιτα Γιάννα μου,πιστη!!
    Α.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πίστη, ελπίδα, τσαμπουκά, αισιοδοξία.. Μαζί σου γλυκιά μου Α.

      Διαγραφή
  5. ανατρίχιασα!!! καλή χρονιά και τυχερή αγαπημένη μου...φιλια Μαρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ γλυκιά μου Μαρία! Φιλιά πολλά και καλη χρόνια !

      Διαγραφή
  6. Γιαννα μου οι θεωρίες μας,οι γνώμες μας,οι απόψεις μας όσο ζούμε και μεγαλώνουμε είτε εδραιώνονται είτε αλλάζουν! Σε όλα τα θέματα! Αχ αυτό το φλουρί!!! Γενικότερα είμαι άνθρωπος που δεν πιστεύει σε όνειρα, σημάδια κτλ και δε δίνω σημασία σε αυτά. Λοιπόν η πλέον κολλητή μ φίλη προσπαθούσε με τ άντρα της 4 χρόνια για παιδάκι χωρίς να υπάρχει κάποιο πρόβλημα... Μάλιστα βαδίζοντας και οι δύο στο δρόμο της υπογονιμότητας κ στηρίζοντας ή μία την άλλη ήρθαμε ακόμη πιο κοντά φθάνοντας σήμερα να είμαστε κολλητές. Το 2015 λοιπόν της έπεφτε το φλουρι σχεδόν σε κάθε πίτα! Όλη της λέγαν θα δεις θα μείνεις έγκυος θα το δεις! Είναι η χρονιά σ κτλ. Στην αρχή της άρεσε σαν ιδέα κ τους πρώτους μήνες τ είχε στο μυαλό της. Η χρονιά ωστόσο συνεχιζόταν κ τ ξέχασε το θέμα. Τον ίδιο Νοεμβρίο κ έχοντας χάσει κάθε ελπίδα έμεινε έγκυος εντελώς φυσιολογικα! Τον Αύγουστο λοιπόν του 2016 γεννήθηκε η μπουμπού μας!Το 2016 σε κάθε πίτα στο σπίτι μας, στη μαμά μ, στην πεθερά μ έπεσε σε μένα τ φλουρί. Μ λέει η φίλη μ φέτος είναι η χρονιά σου κ γω σκέφτηκα από μέσα μ ναι καλά! Και το Νοέμβριο του 2016 ένα μήνα πριν την εξωσωματική μένω όπως ξέρεις έγκυος φυσιολογικά!Ήταν τ πρώτο άτομο π πήρα τηλ να της τ ανακοινώσω κ μ λέει το φλουρί!!!!Κ τ τελευταίο κουφό αφού μείναμε τ ίδιο μήνα με ένα χρόνο διάφορα ο γιατρός μας έδωσε την ίδια πιθανή ημερομηνία τοκετού!!!Για μένα αν ήταν το γούρι μου, μου χαρισε τ καλύτερο δώρο! Με τη σειρά μου εύχομαι να φέρει ότι καλύτερο κ στον Δημήτρη Γεράσιμο!! Μαρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φοβερή η ιστορία που μοιράστηκες Μαρία μου, σε ευχαριστώ πολύ! Για όλα!

      Διαγραφή
  7. Ομορφες αναρτησεις...Χαιρεσαι να τις διαβαζεις... Γωγω - Θεσσαλονικη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ γλυκιά μου! Χαίρομαι που σε βρίσκω εδώ!

      Διαγραφή

Τα σχόλια σας είναι η κινητήριος δύναμη μου, Η αλληλεπίδραση που χρειάζεται κάθε blogger με τους αναγνώστες του. Θα χαρώ πολύ να σας δω εδώ κάτω...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...