12 χρόνια "Όταν γεννήθηκα ξανά"

 Το "Όταν γεννήθηκα ξανά" έχει γενέθλια σήμερα. Και γίνεται 12. 

Δώδεκα χρόνια ατελείωτης και ενίοτε παρανοϊκης πάρλας, μας έφτασαν από τους βία 100 ακολούθους, (δεν είχα, ούτε έχω, και μεγάλο κοινωνικό κύκλο να βοηθήσει, χαχα), στους σχεδόν 16.000- χωρίς προωθήσεις, χωρίς διαγωνισμούς, χωρίς διαφημίσεις και παραπλανητικούς τίτλους, (και είναι οκ όλα αυτά, εγώ δεν επιλέγω να μπω σε αυτή τη διαδικασία), παρά μόνο με τα μοιράσματα ψυχής, τους προβληματισμούς της καθημερινότητας και με τις ιδιορρυθμίες της δικής μας ταπεινής και ταυτόχρονα ξεχωριστής, για εμάς, ζωής. Και φυσικά με αυτές τις ατέλειωτες προτάσεις μου, με άπειρα κόμματα και άλλες τόσες παρενθέσεις, μέχρι να φτάσω στο δια ταύτα - πραγματικά σας θαυμάζω που καταφέρνετε και βγάζετε άκρη με τα κατεβατά μου τόσα χρόνια. 

Το έχω ξαναπεί μα θα το ξαναπώ και για τους πιο φρέσκους στην παρέα. Το διαδικτυακό αυτό παρεάκι, υπήρξε το αποκούμπι μου και η έμπνευση μου στο πιο απαιτητικό κεφάλαιο της ζωής μου- αυτό της μητρότητας. "It takes a village to raise a kid" λέει μια αφρικανική παροιμία και κρύβει τόση αλήθεια. Στην απομονωμένη όμως αυτή εποχή που ζούμε, στην γεμάτη επίκριση και ΜΗ ενσυναίσθηση, το να βρεις ΙΔΊΩΣ εδώ μέσα μια μερίδα ανθρώπων που δεν έχουν σκοπό ούτε να τρολάρουν, ούτε να κρίνουν, ούτε απλά να πετάξουν τη χολή τους άνευ λόγου και αιτίας - είναι ΤΟΣΟ σημαντικό. Και είμαι πραγματικά ΕΥΓΝΏΜΩΝ για την ΠΟΙΟΤΗΤΑ και την ΕΥΓΕΝΙΚΉ κράση των ανθρώπων που αποτελούν αυτό ακριβώς το παρεάκι εδώ μέσα. Και σας ευχαριστώ για αυτό. 

Σας ευχαριστώ που ανέχεστε τα ατελείωτα κείμενα μου, τις εμμονές μου με την ίδια θεματολογία, τις δύσκολες περιόδους της ζωής μου που σας κάνω μόνο να κλαίτε - σας ευχαριστώ για όλα.

Η φωτογραφία που επιλέγω για αυτή την ανάρτηση δεν είναι τυχαία. Μου θυμίζει υπέροχες στιγμές με το παιδί μου- που είναι και η πρωταρχική έμπνευση για αυτό το μπλογκοσπιτάκι- αλλά και υπέροχες αναμνήσεις με το Κιτσάκι μου που μου λείπει ΠΆΝΤΑ μα αυτές τις μέρες που έχω ανάγκη το κανακεμά της- ένα τι περισσότερο. Η φωτογραφία αυτή μου θυμίζει να χορεύω ΑΣΤΑΜΆΤΗΤΑ με το πεντάχρονο γιο μου στην αγκαλιά, (για χάρη της και μόνο) και την Αφροδίτη να είναι πιο όμορφη από ποτέ και το χαμόγελο της το πλατύ να φωτίζει τον κόσμο όλο... 

Πόσο απρόβλεπτη και μυστήρια είναι η ζωή. Δεν παύει να με εκπλήσσει. Για αυτό και εγώ θα συνεχίσω να γράφω ακόμα και τις μέρες αυτές που αντιδρούν σε αυτά που γράφω δέκα άτομα όλα και όλα - τα μισά εκ των οποίων η μάνα μου και φίλοι. (Και να ξέρετε, αυτές οι αναρτήσεις με τις λίγες αντιδράσεις είναι πάντα και οι πιο αγαπημένες μου). Θα γράφω και τις μέρες που οι αναρτήσεις ξεφεύγουν από τα δεδομένα μου και φτάνουν στις χιλιάδες αντιδράσεις - όπου πλέον νιώθω άβολα λίγο. (Και αλήθεια λέω). Θα συνεχίσω να γράφω γιατί πολύ απλά δεν έχω άλλο τρόπο. Το να γράφω είναι όπως η αναπνοή μου. Τόσο φυσικό. 

Δώδεκα χρόνια λοιπόν από όταν γέμισε η αγκαλιά μου μετά τη γέννα αντί να μείνει άδεια, δώδεκα χρόνια από όταν γεννήθηκα ξανά, δώδεκα χρόνια από όταν γνώρισα εκ νέου τη Γιάννα μέσα από τη νέα βελτιωμένη έκδοση μου - μέσα από τα μάτια του ΠΟΛΥΤΙΜΟΥ θαύματος μου. Ιούλιο έγινα για τρίτη φορά μάνα, Γενάρη πάτησα για πρώτη φορά το κουμπί δημοσίευση σε τούτη εδώ τη διαδικτυακή γωνιτσα. 

Σας ευχαριστώ που κάποιοι είστε εδώ ΚΑΙ τα δώδεκα αυτά χρόνια.