Έχετε και εσείς ένα τέτοιο ρομπότ;;;; (μην τα παίρνεις όλα σοβαρά!)

Έχω να μοιραστώ κάτι πολύ σημαντικό μαζί σας... Όμως το νου σας. Μην σας ξεφύγει πουθενά.... Ναι; 

Μέσα στο σπίτι μας ζει ένα ρομπότ... Βασικά ζει το πνεύμα ενός ρομπότ. Δεν το βλέπουμε, όμως κατά διαστήματα μπαίνει μέσα μας... Ναι σας λέω. Είτε σε μένα, είτε στον Παναγιώτη, είτε στον Δημήτρη Γεράσιμο...

Τι εννοώ μέσα μας; Δεν ξέρω να σας εξηγήσω ακριβώς, όμως να. Εκεί που μιλάμε κανονικά, ξαφνικά αρχίζουμε και μιλάμε ρομποτικά. Λόγου χάρη: Άντι να πω με την ωραία μελωδική μου φωνή, (γκουχ, γκουχ ακούω γελάκια...), "Έλα Δημήτρη μου να πιεις το γάλα σου" λέω με ψυχρή, στημένη φωνή: 

"Ε-ΛΑ, ΔΗ-ΜΗ-ΤΡΗ ΜΟΥ ΝΑ Π-ΙΕΙ-Σ ΤΟ ΓΑ-ΛΑ ΣΟΥ..." 

Καταλάβατε; Είναι τρέλα σας λέω! Το περίεργο είναι πως αυτό το ρομπότ "εμφανίζεται" κάθε φορά που προκύπτει μια αναίτια κρίση, κάθε φορά που υπάρχει κάποιο νηπιακό ξέσπασμα, κάθε φορά που μας κυριεύει λίγο η βαρεμάρα, βασικά κάθε φορά που η κατάσταση κινδυνεύει να ξεφύγει λιιιγο... 

Και εκεί που ένα μαιμούδι ξεσπάει σε κλάματα επειδή του έφτιαξες φρυγανιά με ταχίνι αντί για ψωμί με ταχίνι- ενώ μόλις πριν ένα λεπτό σου είχε δηλώσει με στόμφο ότι θέλει ΦΡΥΓΑΝΙΑ με ταχίνι- μπαίνει μέσα μου αυτό το μυστήριο ρομπότ και λέει ξεκάθαρα: 

" ΝΑ Β-ΓΕΙ Α-ΜΕ-ΣΩΣ ΤΟ ΠΟ-ΝΗ-ΡΟ ΡΟ-ΜΠΟ-Τ Α-ΠΟ Τ-ΟΝ ΔΗ-ΜΗ-ΤΡ-Η ΓΕ-ΡΑ-ΣΙ-ΜΟ. ΠΑ-ΡΕ-ΞΗ-ΓΗ-ΣΑ. ΝΟ-ΜΙ-ΖΑ Π-ΩΣ ΘΕ-ΛΑ-ΤΕ ΦΡ-Υ-ΓΑ-ΝΙΑ" 

"ΣΥ-ΓΝ-Ω-ΜΗ".

Και ξεσπάμε όλοι σε γέλια και τρώμε ήρεμα και ωραία την φρυγανιά που άλλωστε θέλαμε ευθύς εξαρχής! 

Σας λέω, αυτό το ρομπότ μας έχει σώσει! 

Δεν ξέρουμε ποιο ακριβώς είναι, όμως έχουμε σοβαρές υποψίες πως είναι ο Χούλιο , το ισπανόφωνο παιχνίδι ρομπότ μας που έχει βαλθεί να μας μάθει ισπανικά από το πουθενά! (ήμαρτον δηλαδή!) Δεν αποκλείω κάποια μέρα,  ενώσω είναι μέσα μας,  να αρχίσει να μιλάει ισπανικά, και τότε να δω ποιος θα το καταλάβει...!! 

E-TE-N-DE-R MI-S A-MI-GO-S??? (όχι; Ούτε εγώ!!) 

Φωτογραφίζοντας τη νεογνική απώλεια...

Εδώ και μέρες ακούω για ένα link μιας διαδικτυακής εφημερίδας η οποία έχει προκαλέσει ποικίλες και έντονες αντιδράσεις. Η δημοσίευση έχει να κάνει με την επιλογή γονέων που βιώνουν την νεογνική απώλεια να φωτογραφίσουν ή να φωτογραφηθούν μαζί με τα μωρά τους λίγο πριν ή αφότου αυτά φύγουν από τη ζωή. 

Σήμερα έπεσα πάνω σε ακριβώς αυτή τη δημοσίευση. Δεν θα αναφερθώ σε αυτή σαν άρθρο διότι δεν είναι άρθρο. Είναι μια απλή αναφορά στον μη- κερδοσκοπικό οργανισμό Now I Lay Me Down To Sleep ο οποίος παρέχει εθελοντές φωτογράφους να προσφέρουν την ευκαιρία σε αυτούς τους γονείς που βιώνουν τον ύστατο πόνο να έχουν μια τελευταία ανάμνηση με το μωρό τους και παράθεση αρκετών ανάλογων φωτογραφιών. 

845 σχόλια κάτω από την συγκεκριμένη δημοσίευση. 845 σχόλια- κάποια κακεντρεχή, κάποια αναμενόμενα, κάποια συμπονετικά και κάποια κατάθεση ψυχής από γονείς που το έχουν βιώσει. Θα προσπεράσω τα κακεντρεχή προς την διαδικτυακή εφημερίδα σχόλια πως προώθησε την συγκεκριμένη ανάρτηση για τα κλικ αγνοώντας  τον πόνο γιατί για μένα είναι ασταθή. Με το ίδιο σκεπτικό ας μην διαβάζουμε καμία απολύτως δυσάρεστη είδηση για τροχαία δυστυχήματα, θανάτους από ασθένειες, για τραγικά ατυχήματα σε παιδικές χαρές, νηπιαγωγεία και σχολεία. Αυτά δεν συμπεριλαμβάνουν ανθρώπους τους οποίους κάποιοι έχασαν; Γιατί σοκαριζόμαστε τόσο πολύ με τον νεογνικό θάνατο; Γιατί το κρίνουμε τόσο πολύ αν κάποιος- μη χειρότερα- μιλήσει για αυτόν; 

Θα σταθώ πολύ στα κακεντρεχή σχόλια προς τους ίδιους τους γονείς που επέλεξαν να φωτογραφηθούν. Το να αμφισβητούμε τον πόνο ενός γονιού που έχασε το παιδί του είναι, όχι απαράδεκτο, όχι κακόγουστο, είναι απόλυτη έλλειψη παιδείας και συναισθηματικής ωριμότητας. Το πως επιλέγει κάθε γονιός να θρηνήσει είναι αποκλειστικά δικό του θέμα. Δεν αφορά κανέναν και δεν είναι στην ευχέρεια κανενός να το κρίνει. Τόσο απλά, τόσο ωμά. 

Τα σχόλια ωστόσο που με σόκαραν περισσότερο ήταν αυτά από γονείς που έχουν χάσει το μωρό τους και κρίνουν ως μακάβρια, αρρωστημένη και ντροπιαστική αυτή την επιλογή. Ειλικρινά αδυνατώ να το καταλάβω. Μακάβρια, αρρωστημένη, ντροπιαστική  η επιθυμία να έχεις μια ανάμνηση από ένα μωρό που δεν πρόλαβες να ζήσεις; Ρωτώ αυτές τις μητέρες. Αν έχαναν το μωρό τους αργότερα. 15 ημερών, 3 μηνών, 9 μηνών, 15 μηνών, 5 χρονών τι θα έκαναν; Θα εξαφάνιζαν όλες τις φωτογραφίες που έχουν; Θα τις κατέβαζαν από τοίχους και έπιπλα; Θα έπαυαν να μιλάνε για αυτό; Αν τις ρωτούσαν πόσα παιδιά έχουν, θα το παρέλειπαν; Αυτή την λογική δεν την χωράει ο νους μου. 

Και θα το φωνάξω ακόμα μια φορά. Αυτό ακριβώς είναι το μεγάλο ταμπού το νεογνικού τοκετού. Μπορεί η δημοσίευση της συγκεκριμένης ιστοσελίδας να είναι το λιγότερο λειψή, μπορεί να έγινε για τα κλικ και μόνο, εμένα όμως δεν με αφορά. Οι φωτογραφίες αυτές έχουν δημοσιευθεί με την έγκριση των γονιών και όπως και αν έγινε, για όποιο λόγο και αν έγινε απλά χαίρομαι που το συζητάμε. Διότι είναι ένα τεράστιο θέμα και χρειαζόμαστε ενημέρωση και ευαισθητοποίηση. 

Ο θάνατος είναι το μόνο δεδομένο σε αυτή τη ζωή και το μόνο που δεν θα κάνει διάκριση σε κανέναν. Το βιώνουμε όλοι, με διαφορετικό τρόπο και συνθήκες, μα όλοι έχουμε πονέσει από την έλλειψη ενός αγαπημένου προσώπου. Όταν ήμουν μικρή και κοιτούσα τις φωτογραφίες της γιαγιάς μου που είχε σε ένα κουτί, είχα βρει και μερικές που απεικόνιζαν μικρά παιδιά μέσα στο φέρετρο την ώρα που κηδεύονταν. Θυμάμαι πως είχα σοκαριστεί μα η γιαγιά μου, μου είχε εξηγήσει πως τότε δεν είχαν την ευκολία στις φωτογραφίες όπως τώρα και ο μόνος τρόπος να αποθανατίσουν το παιδί τους τελικά ήταν την ύστατη στιγμή. Εγώ που το γέννησα ήδη νεκρό, ή που πέθανε σε μερικές ώρες, δεν έχω το δικαίωμα να το θυμάμαι πως ήταν; Να έχω τη φωτογραφία του σαν αναφορά για το πένθος μου; Θα μου το στερήσετε και αυτό; Θα με κρίνετε και για αυτό; 

Και για να κλείσω αυτό το κείμενο. Όσοι δεν το γνωρίζετε ήδη, μιλάω εκ πικρής πείρας. Έχω χάσει δυο μωρά αφότου τα γέννησα. Δεν είδα από κοντά κανένα. Φωτογραφία έχω μόνο από το δεύτερο. Και ευχαριστώ τον Θεό που φώτισε τον άντρα μου να το κάνει. Γιατί αυτές οι φωτογραφίες είναι αυτές που με τράβηξαν από τα σκοτάδια. Γιατί όπως έχω ξαναπεί αυτές ζέσταναν την καρδιά μου και με βοήθησαν να το αντιμετωπίσω. Και μετανιώνω οικτρά που δεν έχω και από το πρώτο μου αγγελούδι. Από την ώρα που βρήκα τη δύναμη να μιλήσω για την ιστορία μου έλαβα τεράστια αγάπη και συμπαράσταση από ανθρώπους που δεν ήξερα καν και παρόλα αυτά διέθεσαν χρόνο από τη ζωή τους για να γλυκάνουν λίγο τον πόνο μου. Γνώρισα γυναίκες που βίωσαν την ίδια απώλεια και που βοηθήθηκαν πολύ από όσα λέω και φωνάζω. Τα αρνητικά τα σχόλια με πληγώνουν μα δεν με ματώνουν. Δεν θα σταματήσω να μιλώ για αυτό όσο άβολα και αν κάνει κάποιους να νιώθουν. Δεν θα σταματήσω να λέω την ιστορία των παιδιών μου, μόνο και μόνο επειδή φέρνω κάποιους σε δύσκολη θέση.

Τέλος, η μη- κερδοσκοπική οργάνωση Now I Lay Me Down To Sleep είναι μια τεράστια οργάνωση φτιαγμένη από μια γυναίκα που έχασε το μωρό της με σκοπό να προσφέρει αφιλοκερδώς το δώρο αυτό στους άτυχους γονείς. Δεν τίθεται θέμα αυθεντικότητας και ακεραιότητας. 

Πως αντιμετώπισα την απώλεια....

Σαν άνθρωπος δείχνω σκληρή και δυνατή. Είμαι όντως ή δεν είμαι, θα το δείξει η νεκροψία. Απλώς πιστεύω πως αυτός είναι πιθανότατα ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσω τις δύσκολες καταστάσεις- με σκληρότητα και δύναμη- ώστε να βγω νικήτρια και να μην της αφήσω να με βάλουν κάτω. 

Ένα είναι σίγουρο. Τη μιζέρια και τη μεμψιμοιρία τις σιχαίνομαι. 

Για να σηκωθώ όρθια όποτε η ζωή με έχει ρίξει κάτω, το ψυχικό κόστος ήταν μεγάλο. Παλεύω με νύχια και με δόντια με όλους αυτούς τους δαίμονες που με κυριεύουν, δίνω μεγάλη μάχη με τον εαυτό μου...

Οπότε ναι- σε όσους αναρωτιούνται πως άντεξα τον χαμό 2 μωρών αφότου τα γέννησα και πως παραμένω τόσο αισιόδοξη και θετική θα απαντήσω τα εξής: 

Δεν ήταν πάντα έτσι. 

Την πρώτη μου απώλεια δεν την "βίωσα". Δεν πένθησα όπως έπρεπε- δεν έκλαψα. Είχα κλάψει τοοοόσο πολύ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης- μιας εξαιρετικά δύσκολης εγκυμοσύνης- που είχα στερέψει από δάκρυα. Δεν προσευχήθηκα για το μωρό μου. Απομακρύνθηκα από τον Θεό. Κλείστηκα στον εαυτό μου. Έχασα το χαμόγελο μου και το χιούμορ μου. Και επεχείρησα να ξαναμείνω έγκυος μόλις 6 μήνες μετά, ακριβώς για να καλύψω αυτό το τεράστιο κενό που είχα στην καρδιά μου, στην ψυχή μου, στο σώμα μου και στο μυαλό μου. 

Όταν έμεινα έγκυος- ένα μικρό φως φώτισε μέσα μου... Ελπίδα... Ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά. Πείσμα... Θα κάνω ότι μπορώ για να πάνε καλά. Και μαζί με αυτό το φως, δίπλα σκοτάδι... Ενοχές για το κοριτσάκι μου... Τύψεις ότι δεν πάλεψα αρκετά... Ότι δεν έπρεπε να τους αφήσω να μου την πάρουν κατ' αυτόν τον τρόπο... Φόβο... Ότι τίποτα δεν θα πάει καλά. 

Αυτά μέσα μου. Για τους άλλους ήμουν ψύχραιμη, ενημερωμένη, δυνατή, σκληρή... 

Είμαι λίγο "άντρας" στη συμπεριφορά μου. Όταν αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα θέλω να το λύσω- όχι να το συζητήσω. 

Όταν λοιπόν ο γιατρός μου, μου είπε πως έχω υψηλή ρήξη υμένων,  χάνω αμνιακό υγρό και αν συνεχίσει έτσι θα αναγκαστεί να μου πάρει το παιδί, η πρώτη μου ερώτηση ήταν "Τι μπορώ να κάνω εγώ για να βοηθήσω;" Όταν το μόνο που ήθελα ήταν να ουρλιάξω. Μέσα στη κλινική κλινήρης μέχρι να γεννήσω μου είπε; Στρατιώτης εγώ. 

Μέσα. Κλινήρης. Να χαμογελάω μόνο στον άντρα μου και στις νοσοκόμες. Ζούσα για αυτές τις δυο φορές τη μέρα που άκουγα τη καρδούλα του στο τακογράφο. Για τον καθημερινό υπέρηχο με τον γιατρό μου. Για να ακούσω αυτό το "είμαστε στο 4 από 3 του αμνιακού υγρού" Το μωράκι μου το άκουσα να κλωτσάει μέσα στη κλινική. Γύρω μου φίλοι και οικογένεια να έρχονται να με δουν και να συζητάνε και εγώ να μην ακούω λέξη. Χαμένη στο κόσμο μου. Σε αυτή τη παραφροσύνη να παλεύεις να κρατήσεις μια ζωή μέσα σου ζωντανή...

Όταν μου τηλεφώνησε ο άντρας μου εκείνη την αποφράδα μέρα για να μου πει πως χάσαμε το μωρό... τι να πω; Μαύρισε το μυαλό μου, η καρδιά μου, μαύρισαν τα πάντα. Άρχισα να δίνω εντολές για το τι θέλω να γίνει με το μωρό, πήρα τηλέφωνο φίλες στο ληξιαρχείο να μας βοηθήσουν με τα χαρτιά. Πιστοποιητικό γέννησης και θανάτου την ίδια μέρα γίνεται; Όταν το μόνο που ήθελα ήταν να ουρλιάξω....

Μέχρι που μπήκε μέσα μια μαία να μου πάρει πίεση, να μου δώσει ηρεμιστικό και να με ενημερώσει ότι ο γιατρός είναι καθ' οδόν. Τότε έσπασα. Ούρλιαξα, επιτέλους, ούρλιαξα πως είναι το δεύτερο παιδί που χάνω, τι χρωστάω; Ούρλιαξα πως δεν αντέχω, θα τρελαθώ. Πως θέλω να δω το παιδί μου να το κρατήσω- βγάλτε μου τον καθετήρα εγώ θα πάω στο νοσοκομείο. Ήρθε ψυχολόγος, την έστειλα στα τσακίδια. Ήρθε ο γιατρός μου, συγνώμη ούρλιαζα δεν τα κατάφερα. Θέλω να δω το παιδί μου. "Δεν υπάρχει περίπτωση" μου είπε ο γιατρός "ξέχνα το- έχεις χάσει πολύ αίμα, η πίεση σου είναι στα υπόγεια, προτεραιότητα μου είσαι εσύ και δεν στο επιτρέπω" Τότε παρατήστε με, ψιθυρίζω, φέρτε μου μόνο τον άντρα μου. 

Μετά... μετά την καταιγίδα, το απόλυτο κενό. Κενή καρδιά, κενή ψυχή, κενό βλέμμα. Πόσα ηρεμιστικά να αντέξω; Δεν μιλούσα. Με τάιζε ο άντρας μου στο στόμα. Δεν σηκωνόμουν για να αναρρώσω από τη καισαρική. Ερχόταν η αγαπημένη μου Άννα, η λατρεμένη μου μαία, αυτή που μου είχε βάλει να ακούσω τη καρδιά του μωρού μου για πρώτη φορά, για να με σηκώσει και εγώ αφηνόμουν στα χέρια της. Ένα άψυχο σώμα πως να σηκωθεί; Φέρτε μου τη πάπια έλεγα- δεν θα ξανασηκωθώ. Εγώ. Που παρά τις δυσκολίες 21/2 μήνες κλινήρης- δεν χρησιμοποίησα πάπια μια φορά. 

Για να σηκωθώ έπρεπε να μπει μια μέρα μέσα ο γιατρός μου και ουσιαστικά να με διατάξει να το κάνω. "Δεν με ενδιαφέρει αν ζαλίζεσαι. Αν πέσεις θα σε σηκώσω εγώ. Σήκω ΤΩΡΑ" Και το βλέμμα του δεν σήκωνε αντίρρηση. 

Πολλά που έγιναν εκείνες τις 5 μέρες στη κλινική δεν τα θυμάμαι. Μου τα λένε και δεν έχω καμία απολύτως ανάμνηση. 

Όταν επιστρέψαμε σπίτι με τον άντρα μου και μπήκαμε μέσα θυμάμαι που δεν προχωρήσαμε 2 βήματα- δεν κλείσαμε καν τη πόρτα. Ξεσπάσαμε σε κλάματα ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Θυμάμαι να μην αναγνωρίζω το ίδιο μας το σπίτι. Θυμάμαι να φοράω 2 φούτερ του άντρα μου πάνω από τα ρούχα μου και να ξαπλώνουμε αγκαλιά στο κρεβάτι. Θυμάμαι να τρέμω από το κρύο. Θυμάμαι να κοιμάμαι ατελείωτα. Θυμάμαι να πρέπει να πάω να αγοράσω τα απαραίτητα για τη ταφή του μωρού μας. Θυμάμαι να δίνω το βαφτιστικό μου βραχιόλι στον άντρα μου, να το φορέσει το αγγελούδι μας. Θυμάμαι το κενό, το απόλυτο κενό. 

Μέχρι που μια μέρα αποφάσισα να δω τις φωτογραφίες του μωρού που είχε τραβήξει ο άντρας μου. Και εκείνη την ημέρα, θυμάμαι πως ζέστανε η καρδιά μου. Έκλαψα πολύ, μα ζεστάθηκε η καρδιά μου. Ήταν εκεί, όμορφος έστω και ταλαιπωρημένος, μελαχρινούρι και είχε τη μύτη μου και το στόμα του μπαμπά του. Είχε τεράστια πέλματα και χέρια. Ήταν το μωρό μας, το παιδάκι μας, το αγγελούδι μας. 

Και τότε θέλησα να γίνω καλά. Θέλησα να ανοιχτώ και να μιλήσω, Να κλάψω χωρίς όρια. Μόλις είχα ζήσει μια τεράστια απώλεια και έπρεπε, όφειλα να το διαχειριστώ. Το αγγελούδι μου, μου έστειλε τον εξομολόγο που έψαχνα απεγνωσμένα τόσα χρόνια και δεν έβρισκα. Τον Ιερέα που έκανε τη ταφή. Αυτόν που ήταν στην ενορία μας χρόνια τώρα και δεν είχα γνωρίσει. Τον άνθρωπο που με τράβηξε από τα σκοτάδια και με καθοδήγησε προς το φως. 

Και πάλι δεν ήταν εύκολο. Υπήρχαν εύκολες και δύσκολες μέρες. Ακόμα και τώρα 4 χρόνια μετά και ένα μωρό στην αγκαλιά μου, υπάρχουν στιγμές που θα κλάψω για τα μικρά μου αγγελούδια. Ακόμα πηγαίνω μια φορά την εβδομάδα στο μνήμα. Τιμώ πάντα την επέτειο των ουράνιων γενεθλίων τους...Ακόμα και τώρα που σας γράφω κλαίω...

Όμως... Η ζωή προχωρά. Και οφείλουμε να σεβαστούμε αυτό το εξαίσιο δώρο. Γιατί είναι ένα δώρο. Που δεν πρέπει να χαραμίζουμε. Ιδίως όταν έχουμε πρεσβευτές αγγέλους στον ουρανό που θέλουμε να τιμήσουμε. Οφείλουμε τη δυσκολία μας να την κοιτάξουμε κατάματα και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να την αξιοποιήσουμε για κάτι καλό. Ακόμα και αν αυτό είναι απλά να γίνουμε λίγο καλύτεροι άνθρωποι. 

Εγώ αυτό σκοπεύω να κάνω, αυτό προσπαθώ να κάνω ήδη. Έφτασα στην άβυσσο για να πιστέψω στα ουράνια και έχασα δυο αγγελούδια για να πιστέψω πως άγγελοι υπάρχουν. Έχασα την αθωότητα μου, φορτώθηκα πρόωρα κάμποσα χρόνια στη πλάτη μου, για να εκτιμήσω τα απλά, τα λίγα και τα πιο ουσιώδη.

Και είμαι εδώ για να φωνάξω πως δεν χρειάζεται να ζήστε και εσείς μια κόλαση για να εκτιμήστε το τώρα, για να σεβαστείτε τη ζωή. Χαμογελάστε πλατιά και συνέχεια χωρίς προφανή λόγο. Κάντε το σταυρό σας το πρωί και ευχαριστήστε τον Κύριο που σας χάρισε μια ακόμη ημέρα. Ρουφήξτε κάθε ξημέρωμα και κάθε ηλιοβασίλεμα. Περάστε άφθονο χρόνο με την οικογένεια σας και τους φίλους σας. Ζήστε. 

Όσο για εσάς γλυκές και αγαπημένες μου μανούλες αγγέλων... Αν σας φαίνεται τώρα δύσκολο μην πτοήστε. Είναι φυσιολογικό. Θέλει χρόνο, υπομονή και θέληση για να το ξεπεράστε. Συνεχίστε να σπάτε τη σιωπή. Μιλήστε για τα μωράκια σας. Νιώστε την ελπίδα, τη πίστη και τη δύναμη που σας στέλνουν. Και ζήστε τη ζωή σας με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι υπερήφανα εκεί ψηλά. Και να λένε όλο καμάρι: " Να βλέπετε; Εμένα αυτή είναι η μανούλα μου". 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς