Παλεύοντας....

Να'μαι εδώ λοιπόν, να γράφω αυτές τις γραμμές κλινήρης. Και δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκομαι σε αυτή την θέση και η αλήθεια είναι πως πιθανότατα θα είναι και η πιο ανώδυνη. Τουλάχιστον αυτό θέλω να πιστεύω. 

Είναι όμως που οι προηγούμενες φορές δεν ήταν. Ήταν επώδυνες. Χάσαμε κομμάτι του εαυτού μας με αυτές. Και όσο και αν νομίζεις ότι έχεις αντιμετωπίσει κάτι- όσο και αν αυτό το κομμάτι αποτελεί πια μέρος του παρελθόντος σου- είναι τρομακτικό το πως μια στιγμή μπορεί να σε γυρίσει αυτούσια πίσω, σε εκείνες τις επώδυνες φορές, να σε γυρίσει εφτά χρόνια πίσω και να νιώθεις πως βρίσκεσαι ξανά στο μηδέν. 

Είναι και που γυρνώντας πίσω, ξαφνικά συνειδητοποιείς πως κανείς από τους δυο δεν έχει τελικά την ψυχική δύναμη που είχε. Παραδόξως έχουμε λιγότερη. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Είναι που ξέρεις πως τώρα πια κάθε αναποδιά, κάθε εμπόδιο δεν θα επηρεάσει  μόνο τους δυο που πήραν την απόφαση και το ρίσκο, μα ακόμα μια ψυχούλα- αθώα και αγνή. 

Και πάλι ελπίζεις. Παρά το ανύπαρκτο ψυχικό σθένος, παρά τις άτοπες κουβέντες που εξακολουθείς να ακούς έστω και μετά από όσα κουβαλάς ήδη στην πλάτη σου, πέρα από το γεγονός πως όλα κινδύνεψαν πριν καν αρχίσεις, εσύ ελπίζεις. 

Γιατί είπαμε η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. 

Παλεύουμε λοιπόν για το φασολάκι μας και μόλις αρχίσαμε. Παλεύουμε για τα αυτονόητα για τους περισσότερους. Παλεύουμε και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε, γιατί αυτό ξέρουμε να κάνουμε. 

Όσο για μένα; Εγώ παλεύω και με τους δαίμονες μου, μα τους έχω εξημερώσει πιστεύω πια. Παλεύω ελπίζοντας πως θα αξίζει, όποιο και αν θα είναι το αποτέλεσμα. Παλεύω ελπίζοντας ακόμα μια φορά γη και ουρανός να έχουμε το ίδιο "σχέδιο". Παλεύω για τα λόγια που κρύβονται πίσω από αυτή την κάρτα. Λέξεις που διάλεξε προσεκτικά μια προς μια το μαιμουδάκι μου- πριν την ζωγραφίσει και μου την φέρει στο νοσοκομείο. Παλεύω για το όνειρο μας. 

Και παλεύω σκληρά γιατί δεν ξέρω αν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία. 

Φοβάμαι... ψέμματα να πω;

Σήμερα είχα σκοπό να μοιραστώ μαζί σας την συνταγή για τα δικά μου μπαμπάτσικα burger που έχω υποσχεθεί. Καμιά φορά όμως ανοίγει αυτό το παραθυράκι μέσα στο μυαλό σου που απλά δεν μπορείς να κλείσεις. Και που θες απεγνωσμένα να μιλήσεις για αυτό μπας και κοιτώντας το να "υπάρχει" έξω από το μυαλό σου, να μπορέσεις τελικά να το διαχειριστείς καλύτερα και ίσως να μετριάσεις την σημασία που του δίνεις όταν το κρατάς ερμητικά κλειστό μέσα σε αυτό... 

Για τα σπάνια σύνδρομα μου που με κάνουν να νιώθω τόσο μα τόσο μοναδική έχω ξαναμιλήσει. Ωστόσο από όταν έμαθα πως πάσχω από Συριγγομυελία, και παρότι ενημέρωσα αμέσως τον γυναικολόγο μου για να το ψάξει και να μου πει πως αυτό μπορεί να επηρεάσει μια πιθανή επόμενη εγκυμοσύνη μου, η αλήθεια είναι πως αποφεύγω με πάθος αυτή τη συνάντηση. Ο καιρός όμως περνάει και κάποια στιγμή θα πρέπει να κοιτάξω την αλήθεια μου κατάματα.. Έτσι πριν λίγες μέρες έκλεισα το "απαγορευμένο" ραντεβού. 

Τώρα λοιπόν, το έχω εκεί προκλητικά να με κοιτάει κάθε μέρα στην ατζέντα μου... 24 Σεπτέμβρη, ημέρα Πέμπτη. Και έρχονται στο μυαλό μου όλα όσα έχω διαβάσει επί του θέματος, όλα όσα μου είπε διστακτικά και με επιφύλαξη ο παιδίατρος... 

Και έρχομαι αντιμέτωπη με μια και μόνο αλήθεια. Την αλήθεια πως είναι πολύ πιθανόν να μην μπορώ να ξαναγίνω μητέρα. Να μην επιτρέπεται. Να μην με αναλάβουν. Να είναι πολύ ριψοκίνδυνο. Ήδη ήταν στο μαιμουδάκι χωρίς την Συριγγομυελία να κοιτά και αυτή προκλητικά με την σειρά της... 

Και ξέρετε πιο είναι το πιο μελανό σημείο αυτής της αλήθειας; Το πιο επικίνδυνο; Πως έχω αρχίσει μέσα μου να την δουλεύω... Να την αποδέχομαι... Σχεδόν να υποκύπτω σε αυτήν. Και ξέρετε γιατί είναι επικίνδυνο; 

Διότι χάνω πάλι την πίστη μου. Την εσωτερική μου δύναμη. 

Τον τσαμπουκά μου. 

Αυτόν, που όσο και αν μου έλεγαν όλοι οι γιατροί να σταματήσω αυτή την παράλογη μάχη, εγώ τόσο πείσμωνα και ριχνόμουν σε αυτήν. Αυτόν, που όσο οι γιατροί μου παρουσίαζαν μόνο δυσοίωνους αριθμούς και προβλέψεις, εγώ χαμογελούσα και έλεγα "θα είμαι η εξαίρεση". Αυτόν, που με έκανε να λέω σε όλους όταν γέννησα το μαιμουδάκι "Τα κατάφερα". 

Και τα είχα καταφέρει... Μα τώρα... Τώρα όλα είναι διαφορετικά. Τώρα υπάρχει ήδη ένα παιδί που με χρειάζεται. Και η αλήθεια είναι πως είμαι τόσο μα τόσο κουρασμένη. Δεν έχω τον ίδιο τσαμπουκά. Τα μάτια μου βουρκώνουν μόνο που το παραδέχομαι- μα δεν τον έχω. Φοβάμαι, ψέμματα να πω; 

Χωρίς αυτόν όμως πως θα γίνει η διαφορά; Πως θα ξεχωρίσω για μια ακόμη φορά από όλα τα νούμερα; Πως θα νιώσω και πάλι το μεγαλείο της μητρότητας; Πως θα χαρίσω ένα αδελφάκι στο μαιμουδάκι; Πως θα πάρω ακόμα μια φορά το πιο αδύναμο κομμάτι μου για να δημιουργήσω το πιο δυνατό; 

Πως; 

Μια εγκυμονούσα, η τρελή αδελφή της και ένα αναπάντεχο belly brunch!

Ναι, ναι το ξέρω... Έκανα κοτζαμάν baby shower... Παρήγγειλα και ξαναπαρήγγειλα ένα σωρό δωράκια... Το δήλωσα ξανά και ξανά πως θα γίνω θεία... Κοινώς σας ζάλισα κομματάκι τον έρωτα... 

Τι να κάνω όμως; Αδελφή μου είναι και όσο θυμάμαι τον εαυτό μου είναι πάντα ένα βήμα μπροστά μου έτοιμη να δεχτεί όλα τα πυρά για μένα... Πάντα ένα βήμα πίσω μου να φυλάει τα νώτα μου...

Όταν λοιπόν διαπίστωσα πως  όσο κοντεύουν οι μέρες που θα φέρει στον κόσμο την κορούλα της τόσο η ίδια αγχωνόταν, αποφάσισα να κάνω κάτι για αυτό. Κάλεσα λοιπόν τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους για ένα σούπερ ντούπερ  πρωινό ή αλλιώς ένα super duper brunch ώστε να ανεβάσουμε λίγο τη διάθεση της μέλλουσας μανούλας και να την γεμίσουμε με όλη μας τη θετική ενέργεια! 

Σήκωσα λοιπόν τα μανίκια, σημείωσα το menu στο ολοκαίνουργιο binder μου και μπήκα στη κουζίνα! Σιροπιαστά κρουασανάκια κόλαση με γέμιση πραλίνας, (ανάρτηση των οποίων να αναμένετε με αγωνία!), κέικ βανίλιας με γλάσο σοκολάτας, μπισκοτάκια πορτοκαλιού, γλυκά ψωμάκια για να βουτυρώσουμε και να μαρμελαδώσουμε (!), τοστάκια, χορτόπιτα με σπιτικό φύλλο, βραστά αυγά, (αδυναμία της εγκυμονούσας), φρεσκοστυμένη πορτοκαλάδα και γαλλικός καφές ήταν το menu μας και φυσικά όταν έστησα το τραπέζι η αγαπημένη μου ώρα! (λατρεμένο art de la table!)

Η μέλλουσα μανούλα έφτασε στην ώρα της, (χεχε με έχει μάθει πια την αγγλίδα!) και απαστράπτουσα όπως πάντα! Ο καφές σερβιρίστηκε από την οικοδέσποινα- (όχι παίζουμε!) και η μέλλουσα μανούλα τίμησε φυσικά κάθε τι στον μπουφέ ενώ με διαβεβαίωσε πως όλα είναι υπέροχα! Το κλίμα ήταν γενικότερα πολύ όμορφο και περάσαμε ένα ξεχωριστό πρωινό! 

Όλη μας η θετική ενέργεια και αύρα γέμισε το σπιτάκι μας και έχω και τα πιατικά που μάζεψα να το αποδεικνύουν... (τίποτα δεν γίνεται τυχαία!) 

Η κοιλίτσα μας τούρλα και πιο στρογγυλή και όμορφη από ποτέ! Με το καλό χαζοβιόλα μου! Ανυπομονώ περισσότερο από όσο μπορείς να φανταστείς... 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Θα γίνω θεία!!!!!!!!!!!

Λατρεύω να πειράζω τους ανθρώπους που αγαπώ. Το ξέρω είναι ενοχλητικό και χρειάζεται κανείς καμιά φορά και χρόνια να το συνηθίσει, μα το λέω και το δηλώνω- όσο σε πειράζω σε αγαπάω, μόλις σταματήσω τότε να ανησυχήσεις. 

Ο πρώτος και αγαπημένος μου στόχος για πείραγμα είναι φυσικά η αδελφή μου. Αυτό που λατρεύω να της λέω -και είναι διαχρονικό- είναι πως πρέπει να θυμάται πως πάντα μα πάντα θα είναι μεγαλύτερη από εμένα. (4 χρόνια κατ' εμέ, 3 κατά την Φωφώ, η αλήθεια είναι στην μέση!) 

Εφόσον λοιπόν είναι μεγαλύτερη μου, (χεχε), πάντα πίστευα πως θα γίνω πρώτα θεία και μετά μανούλα. Η ζωή όμως έχει έναν παράξενο τρόπο να ανατρέπει  τα σχέδια μας και έτσι- ενάντια σε όλες τις προκλήσεις- έγινα πρώτα μανούλα. 

Ήρθε όμως πλέον η ώρα να γίνω και θεία... Ε, ναι! Είναι ανακοινώσιμο με την επίσημη άδεια του ζεύγους! Θα γίνω θεία και μάλιστα θα αποκτήσω ανιψούλα... 

Μετά από μια παλίνδρομη κύηση, πολύ άγχος και πολλές μα πολλές εξετάσεις, αφού σαν και εμένα και η Φωφώ το σύνδρομο Turner, θρομβοφιλία αλλά και προδιάθεση διαβήτη, εκεί που δεν το περίμενε καθόλου μα καθόλου, έγινε το θαυματάκι μας.... 

Ξεκινήσαμε αμέσως καθημερινές αντιπηκτικές και διατροφή,  με εμένα να την σκοτίζω συνεχώς να προσέχει αλλά ταυτόχρονα να την διαβεβαιώνω πως όλες οι αρνητικές πιθανότητες εξαντλήθηκαν σε μένα και να μην ανησυχεί καθόλου ενώ ήμουν απολύτως σίγουρη και διατυμπάνιζα παντού πως θα κάνει αγόρι!! 

Παραδόξως, (σπάνια έχω άδικο- χεχε) έπεσα έξω...  Η χαρά όμως είναι απερίγραπτη όπως και να έχει... Απλά τώρα έχω μια πιο ξεκάθαρη εικόνα για το "χαμό" που θα γίνει στο baby shower... 

Ε ναι λοιπόν θα γίνω και εγώ θεία! Από την αδελφούλα μου! 

Με το καλό να μας έρθεις μικρούλα μου.. Και σου υπόσχομαι πως θα είμαι η καλύτερη θεία του κόσμου όλου... Θα με λατρέψεις είναι βέβαιο- όπως είναι βέβαιο πως θα λατρέψω εγώ εσένα... Και το μαιμουδάκι ανυπομονεί να αποκτήσει την τρίτη ξαδελφούλα του... Να σε αγαπάει και να σε προστατεύει και αυτός από κάθε κακό... 

Σε περιμένουμε... 

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas?ref=hl