Εσύ, τι περιμένεις;

Περίεργο πράγμα η αναμονή, ναι; 

Μια ζωή περιμένουμε. Περιμένουμε να είναι καλύτερες οι συνθήκες, περιμένουμε μια πιο ιδανική στιγμή, περιμένουμε να έχουμε παραπάνω χρήματα, παραπάνω χρόνο, παραπάνω διάθεση και ενέργεια. Περιμένουμε να αλλάξει κάτι, περιμένουμε να μας κατανοήσουν, περιμένουμε να μας εκτιμήσουν, περιμένουμε να πούμε εκείνο το "σ'αγαπώ", να δώσουμε εκείνη την αγκαλιά, περιμένουμε δεν ξέρω και εγώ τι πια. 

Περιμένουμε το αύριο αγνοώντας πως το αύριο μπορεί να μην έρθει ποτέ. 

Και περιμένοντας ελπίζουμε. Γιατί αυτά τα δυο πάνε παρέα. Μην τα ξαναλέμε. Τα έχουμε πει ήδη. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Ακόμα και αν είναι ναι να σου ρουφήξει κάθε τελευταίο υγιές κύτταρο του κορμιού σου. 

Τι γίνεται όμως όταν περιμένουμε το αδιανόητο; Όταν ο θάνατος κοντοστέκεται έξω από την πόρτα μας; Ανασαίνει στο πίσω μέρος του λαιμού μας; Τι γίνεται όταν αυτό αφορά στο πιο πολύτιμο κομμάτι της ύπαρξης μας; Τι γίνεται όταν περιμένουμε ενώ αργοσβήνει μια ακόμα παιδική και αθώα ψυχή; 

Πόση δύναμη να επιστρατεύσουμε; Πόση λογική; Πως να εκλογικεύσουμε τα παράλογα; Πως να μην μας διαλύσει η ελπίδα; (αυτή που πάντα πεθαίνει τελευταία;) Πως να αγκαλιάσουμε κάτι τόσο ψυχρό; Πως να βρούμε το καλό σε αυτό; Πως να μην αποτρελαθούμε; 

Πραγματικά αναρωτιέμαι. Παρακαλώ τον Θεό να με φωτίσει. Να με γεμίσει κατανόηση και πίστη. Να μην σκέφτομαι ανθρώπινα. Μα πιο πολύ παρακαλώ τον Θεό και πιο πολύ την Παναγία να δώσει ένα θαύμα. Από αυτά που μόνο Αυτή μπορεί. Και αν δεν είναι γραφτό,  την θερμοπαρακαλώ να δώσει δύναμη, απύθμενη δύναμη και φώτιση σε αυτούς του γονείς που περιμένουν. Και περιμένουν. Πιθανότατα ελπίζοντας. (γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία). 

Γιατί το αύριο μπορεί πράγματι να μην έρθει. Και δεν κάνει εξαιρέσεις. 

Όλοι εμείς οι υπόλοιποι λοιπόν τι περιμένουμε; 

Όταν η ελπίδα πεθαίνει ΠΑΝΤΑ τελευταία....

Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, σωστά; Αυτό λένε και είναι μια από τις μεγαλύτερες αλήθειες που κυκλοφορούν. (μαζί με το "Ποτέ μην λες ποτέ', το "Οι μεγαλύτερες αλήθειες λέγονται μεταξύ σοβαρού και αστείου" και αυτό που αγαπώ να μισώ από παιδί "Όταν γίνεις μάνα θα καταλάβεις"). 

Η ελπίδα πεθαίνει πράγματι τελευταία. Αυτό όμως που αναρωτιέμαι απόψε είναι αν τελικά αυτή η ανθρώπινη και ακατανίκητη ανάγκη να πιστεύουμε για το καλύτερο μέχρι το τέλος μας κάνει τελικά καλό ή αν κάθε φορά που η ελπίδα τελικά πεθαίνει- γιατί πεθαίνει έστω και τμηματικά, έστω και για λίγο-  μαζί της πεθαίνει και ένα κομμάτι αυτής της ανθρώπινης ψυχής που θέλει να πιστεύει τόσο βαθιά. 

Δεν ξέρω. Κλήθηκα στην ζωή μου να πιστέψω πολλές φορές πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Για πράγματα σοβαρά που μου κόστισαν και μου κοστίζουν ακόμη. Κάποιες φορές όταν αναλογίζομαι τα όσα ζήσαμε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα- νιώθω πως είναι ένα κακό όνειρο, πως τίποτε από αυτά που συνέβησαν δεν είναι αλήθεια. Πως ποτέ δεν χρειάστηκε να πάρουμε αποφάσεις για τις οποίες μπορείς να μετανιώνεις μέχρι την μέρα που θα πεθάνεις, πως ποτέ δεν χρειάστηκε να κοιτάξουμε τον θάνατο τόσο κατάματα που να ξέρεις πλέον πως, όπως λέει και ο Παναγιώτης μου, "Ένα τσακ είναι". 

Τόσο απλά. Ένα τσακ. 

Τα ζήσαμε όμως και έχουμε πληγές ανοιχτές να μας τα θυμίζουν. Από αυτές που φαίνονται και αυτές που δεν φαίνονται.  Δεν ήταν ένα κακό όνειρο. Είναι η ζωή μας και μας άλλαξε για πάντα. Και έρχονται και αυτές οι στιγμές που αναρωτιέσαι τι σου επιφυλάσσει το μέλλον και σου κόβεται η ανάσα. Γιατί φοβάσαι. Έτσι είναι. Αν έχεις κληθεί πολλές φορές να πιστέψεις στην ελπίδα- και η ελπίδα εκείνη πέθανε, μια από τις πολλές της ζωής σου άρα μικρή αλλά και τόσο μεγάλη- το παθαίνεις αυτό δυστυχώς. 

Γιατί κοντά στην ελπίδα βρίσκεται πάντα και ο φόβος- άλλο ένα ακατανίκητο ανθρώπινο συναίσθημα. 

Και παρόλα αυτά να εξακολουθείς να πιστεύεις  πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Η ελπίδα πως δεν θα τα ζήσεις εσύ όλα αυτά. Η ελπίδα πως θα καταφέρεις να τα αντιμετωπίσεις όσο πιο αξιοπρεπώς μπορείς. Η ελπίδα πως θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Η ελπίδα πως υπάρχουν απαντήσεις και πως όταν σου δοθούν θα κάνουν την διαφορά. Η ελπίδα πως ο θάνατος- ο πραγματικός, αυτός που ξεριζώνει ένα κομμάτι της καρδιάς μας- δεν είναι το τέλος. Αλλά η αρχή. Η ελπίδα πως ίσως υπάρχει πάντα μια νέα συναρπαστική αρχή. 

Για αυτό η ελπίδα πεθαίνει ΠΑΝΤΑ τελευταία. 

Γιατί ελπίζεις να έρθει να και σε χαιδέψει λίγο τον πληγωμένο σου εαυτό... 

Γιατί εγώ σκέφτομαι όλα αυτά απόψε; Ίσως γιατί ακόμα μια μικρή- τόση δα ελπίδα- πέθανε. Και πάλι όμως το ξέρω πια καλά. Όσο θα ζω, μαζί μου θα ζει και αυτή.