Ευτυχία. Το "δυσβάσταχτο" αυτό συναίσθημα....

Λίγο πριν "κλείσει" άλλη μια "συνηθισμένη" μέρα μας, σε κοιτάω ή μάλλον σε χαζεύω να κάθεσαι όπως μόνο εσύ ξέρεις στην άκρη, άκρη του καναπέ φτιάχνοντας κάποια από τα αγαπημένα σου παζλ- αμίλητος, βαθιά συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνεις- και η καρδιά μου σχεδόν πονάει από ευτυχία. 

Γιατί τίποτα συνηθισμένο δεν υπάρχει στην κάθε μέρα μας. Έτσι νομίζουμε. Η αλήθεια όμως είναι πως κάθε μέρα μας είναι μοναδική- ήταν αυτή που ήταν και δεν θα επαναληφθεί αυτούσια ποτέ ξανά. 

Και εσύ εκεί. Να μου κόβεις την ανάσα και μόνο που υπάρχεις. Να μεγαλώνεις κάθε λεπτό και να νιώθω πως ακόμα και αν ρουφάω κάθε λεπτό μαζί σου και πάλι δεν προλαβαίνω. Δεν σε προλαβαίνω. 

Έτσι πρέπει άλλωστε. Μα πόσο γλυκόπικρο συναίσθημα είναι αυτό; 

Να το θυμάσαι αυτό καρδούλα μου. Αν καμιά φορά με βλέπεις να σε κοιτάω με μάτια λίγο αφηρημένα και θλιμμένα, να ξέρεις. Είναι από την ουσιαστικότερη ευτυχία και την βαθύτερη αγάπη που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος. Είναι αυτή η ευτυχία που δημιουργείται μόνο επειδή υπάρχεις και αυτή η αγάπη για την οποία θα θυσίαζες την ίδια σου την ζωή χωρίς δεύτερη σκέψη. 

Για αυτό μην γελιέσαι. Δεν είναι θλίψη και ας φαίνεται έτσι.  Είναι που είναι δυσβάσταχτα σχεδόν αισθήματα αυτά καρδιά μου για έναν απλό άνθρωπο. Για δες όμως που δεν ήμαστε τόσο απλοί όσο νομίζουμε... 

Και εγώ απλά προσεύχομαι ποτέ να μην χρειαστεί να μάθεις πόση δύναμη μπορεί να κρύβει ένας  "απλός" άνθρωπος μέσα του... 

Δεν γνωρίζεις τι σημαίνει πρόκληση αν...

Αν δεν έχεις αλλάξει πάνα σε μωρό που έχει εκκενώσει όλο τον Βόσπορο... 

Αν δεν σε έχει ξυπνήσει μωρό κάθε μισάωρο για μια ολόκληρη νύχτα, χωρίς κανέναν προφανή λόγο... 

Αν δεν έχεις συλλέξει ούρα από μωρό 16 μηνών... 

Αν δεν έχεις επιχειρήσει να ντύσεις νήπιο που στριφογυρίζει σαν μπάλα σε κατηφόρα...

Αν δεν έχεις ταΐσει μωρό που αρνείται πεισματικά να ανοίξει το στόμα του... 

Αν δεν έχεις οδηγήσει με ένα μωρό να κλαίει σπαρακτικά στο πίσω κάθισμα...

Αν δεν έχεις προσπαθήσει να πάρεις κάτι,  το οποίο ΔΕΝ θέλει να σου δώσει,  από χέρια ενός νηπίου 17 μηνών...

Αν δεν έχεις πάει Jumbo με όλους αυτούς τους στενούς διαδρόμους και ένα χεράκι απλωμένο έτοιμο να διαλύσει τα πάντα στην πρώτη ευκαιρία που δεν θα κοιτάς...

Αν δεν έχεις "αποφράξει" βουλωμένη μύτη σε μωρό και ακόμα χειρότερα σε νήπιο... 

Αν δεν έχεις προσπαθήσει να βγάλεις το χέρι σου κάτω από τη πλάτη του αφότου τον ακούμπησες στο κρεβατάκι του και ενώ προσπαθούσες 3 ώρες να τον κοιμήσεις... 

Αν δεν έχεις νιώσει πως προτιμάς να κόψεις το χέρι, παρά να ρισκάρεις να τον ξυπνήσεις...

Αν δεν έχεις "φάει" ξύλινο τουβλάκι στο μάτι ή τον "Σάκη το Ραλλάκι" στο κεφάλι μόνο και μόνο επειδή δεν έκανες αυτό ακριβώς που ήθελε, την ώρα ακριβώς που το ήθελε...

Αν όσο και αν πόνεσες, δεν έκλαψες μπροστά του για να μην τον στεναχωρήσεις...

Και αν δεν έχεις ζήσει όλα αυτά...

τότε δεν γνωρίζεις τι σημαίνει απόλυτη ευτυχία...

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Έχεις ήδη "ξεχρεώσει" μαιμουδάκι...

Ακούω μανούλες πιο "παλιές", μανούλες με παιδιά στην εφηβεία, με παιδιά ενήλικα, ακόμα και με παιδιά που έχουν τώρα τα δικά τους παιδιά να παραπονιούνται για αυτά, πως δεν ενδιαφέρονται για αυτούς, δεν εκδηλώνουν αγάπη, δεν τους δίνουν το χρόνο που οι ίδιοι επιθυμούν. 

Ναι, το όνειρο κάθε γονιού είναι να περνάει όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο με το παιδί του, να νιώσει να παίρνει την αγάπη που αυτός δίνει, να είναι μεγάλο μέρος της ζωής του, να συνεχίσει ουσιαστικά να ζει αυτά τα πρώτα μοναδικά χρόνια που ζούμε με τα παιδάκια μας από τη στιγμή που τα κρατάμε στην αγκαλιά μας μέχρι και τη στιγμή που ανακαλύπτουν τον εαυτό τους και έχουν ανάγκη όλο και περισσότερη ανεξαρτησία. 

Είμαι αρκετά φρέσκια μανούλα- έχω ένα αγοράκι 9 μηνών- και είμαι φυσικά στη φάση της απόλυτης μαγείας. Της μοναδικής αυτής εποχής που είμαι το κέντρο του κόσμου για το μωρό μου, όπως είναι και αυτό για μένα. Νιώθω τόση πολύ αγάπη από αυτό το πλασματάκι, (το οποίο καλά- καλά δεν γνωρίζει τι είναι αγάπη, απλά υποθέτω το βιώνει απόλυτα και ενστικτωδώς),  που πάντα μα πάντα σκέφτομαι πως ήδη από τώρα έχει "ξεχρεώσει". Έχει "ξεχρεώσει"  διότι μου δίνει τόση αγάπη και τόση ευτυχία  που με "θωρακίζει" ήδη για τα ¨δύσκολα" χρόνια της ανεξαρτησίας που έπονται.  Έτσι νιώθω. Και φαντάσου- δεν έχω ζήσει ακόμα τα καλύτερα. Να με πει "μαμά" και να το καταλαβαίνει, να με αγκαλιάσει οικειοθελώς, να μου μιλάει και να μου λέει ότι μπορώ και δεν μπορώ να φανταστώ. Το σκέφτομαι καιρό τώρα και ήθελα να το γράψω για να μην το ξεχάσω. Να μην ξεχάσω αυτά τα γεμάτα και ξέχειλα από ευτυχία και αγάπη χρόνια. Να μην του χρεώσω ευθύνες και ενοχές. 

Αυτό μόνο.  Σε αγαπάω μωρό μου και ξέρω το γιατί. Σε ευχαριστώ που με αγαπάς και εσύ και ας μην ξέρω ακόμα το γιατί. Και ας μην μάθω ποτέ το γιατί.... 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς