"Θες να γίνουμε φίλοι;"

Ο Δημήτρης Γεράσιμος κοινωνικοποιήθηκε στο νηπιαγωγείο από την πρώτη κιόλας εβδομάδα. Εκείνη την μισή στην ουσία, αφού ξεκινήσανε κανονικά στην μέση της. 

Αρχικά του έκλεψε την καρδιά η Κ. έπειτα  ακολούθησε ο Α. Στο τέλος της τρίτης πλέον εβδομάδας είναι ένα μικρό παρεάκι το οποίο αλληλεπιδρά καθ' όλη την διάρκεια της μέρας, χτίζοντας σχέσεις που μπορεί και να διαρκέσουν μια ζωή. 

Και είναι τόσο συγκινητικό αυτό. Βλέποντας το μικράκι μου να μιλάει τόσο γλυκά και παθιασμένα για άτομα που γνωρίζει μόλις λίγες εβδομάδες, το μικρό ενήλικο μυαλό μου δυσκολευόταν να το συλλάβει. Χαιρόμουν και χαίρομαι, απλά δεν το κατανοούσα. Εγώ ακόμα ήμουν, (και είμαι), στην προσπάθεια να πετύχω απλά οπτική επαφή με όλους τους γονείς και να λέμε χαμογελαστά καλημέρα. Προσπαθούσα να κατανοήσω τι ήταν αυτό που τον τράβηξε στα συγκεκριμένα παιδάκια τόσο γρήγορα και τον έκανε να τα συμπαθήσει τόσο πολύ. Όταν μια μέρα εν τέλει τον ρώτησα πως γίνανε φίλοι με την Κ. τότε μου απάντησε: 

Η Κ. με ρώτησε: "Θες να γίνουμε φίλοι;" και εγώ της είπα "ναι". 

Τόσο απλά. Τόσο απόλυτα. Τόσο μη περίπλοκα. Τόσο ουσιαστικά. Δεν έχει σημασία ποιος έκανε πρώτος την κίνηση, δεν έχει σημασία που βλέπονταν για πρώτη φορά στην ζωή τους- ήταν απλά δυο ανθρώπινες ψυχούλες έτοιμες να δώσουν και να πάρουν αγάπη. 

Πόσα ξέρουν τα παιδάκια μας ναι; Και εμείς παιδιά δεν υπήρξαμε; Μεγαλώνουμε όμως και χάνουμε κάπου στην πορεία αυτή την πρωτόγονη φύση μας. Πληγωνόμαστε και γινόμαστε πιο προσεκτικοί, ωριμάζουμε και αλλάζουν οι προσδοκίες μας, ανακαλύπτοντας την προσωπικότητα μας οριοθετούμαστε από αυτήν. Κρίνουμε από την εμφάνιση, από το κοινωνικό υπόβαθρο, τον κοινωνικό περίγυρο. Γινόμαστε εγωιστές, δεν συγχωρούμε εύκολα, βάζουμε τον εαυτό μας σε ένα βάθρο και περιμένουμε πάντα το καλύτερο. Το καλύτερο για εμάς πρώτα. Χωρίς να είμαστε πάντα διατεθειμένοι να ανοιχτούμε, να εκτεθούμε, να δώσουμε χρόνο- χρόνο ουσίας. 

Για τα παιδιά όμως όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα. Θέλουν απλά να παίξουν. Να περάσουν καλά. Να μοιραστούν. Να γελάσουν με την καρδιά τους. Να τσακωθούν και να τα ξαναβρούν. Γιατί η διασκέδαση τους είναι πιο σημαντική από τον εγωισμό τους. Το ξέσπασμα στον τσακωμό, διώχνει την πικρία και αφήνει και πάλι χώρο για αγάπη. Τα δάκρυα που δεν διστάζουν να χύσουν, καθαρίζουν την ψυχή και και την καρδιά αφήνοντας τα καθαρά για γνήσια ευτυχία. 

Τα παιδιά ξέρουν τι σημαίνει ζωή. Τέλος. Αυτό διαπιστώνω στα πέντε αυτά μοναδικά χρόνια που έχω την ευλογία να μεγαλώνω αυτό το μικρό ανθρωπάκι. Τα παιδιά ξέρουν την ουσία, εμείς απλά τους διδάσκουμε πως να γίνουν λειτουργικοί και σωστοί ενήλικες- ίσως και λίγο βαρετοί, ίσως και χωρίς επιτυχία.  Αυτό πρέπει άλλωστε να κάνουμε. Ας προσπαθήσουμε όμως να το κάνουμε όσο πιο ανώδυνα μπορούμε. Ας δώσουμε βάση σε αυτές τις αγνές ψυχούλες που θέλουν να βιώνουν τα πάντα παθιασμένα και στα άκρα και ας μην ψαλιδίζουμε αυτά τα υπέροχα, τεράστια, πολύχρωμα φτερά τους. 

Γιατί τότε πως θα πετάξουνε ψηλά; 

Μια μεξικάνικη βραδιά και οι συνέπειες της.... (με λίγα λόγια παραληρώ και σήμερα)

Όπως λέει και η Μόνικα στα αγαπημένα Φιλαράκια, "Είμαι πάντα η οικοδέσποινα. Πάντα. Ακόμα και σαν παιδί- σέρβιρα τον καλύτερο αέρα" (στα tea parties των μικρών κοριτσιών φυσικά) 

Κάπως έτσι είμαι και εγώ.  Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου καλούσα πάντα τις φίλες μου σπίτι και είχα πάντα οργανωμένο πρόγραμμα για παιχνίδι! (ναι, γίνεται και αυτό και γίνεται να περάσεις και καλά!) Το παιχνίδι μετατράπηκε σε πυτζάμα πάρτι, αυτά μετατράπηκαν σε εφηβικά sleepovers όπου κουβεντιάζαμε ατελείωτα μέχρι το χάραμα, αυτά μετατράπηκαν σε θεματικές συναντήσεις, ("Αγγουριάδα"- έγραφε η καθεμία ένα θεατρικό και έπρεπε να τα παίξουμε κιόλας-, σε αναπαράσταση των εκπομπών του Μικρούτσικου, σε μια θρυλική συνάντηση μετά τα 18 όπου βγάλαμε όλα τα σημειωματάκια, γράμματα, αναμνηστικά που είχα φυλαγμένα από Γυμνάσιο και Λύκειο, τα διαβάσαμε, γελάσαμε, κρατήσαμε τα απολύτως απαραίτητα και πετάξαμε όλα τα υπόλοιπα σηματοδοτώντας έτσι το "ενήλικο" ξεκίνημα της ζωής μας), αυτά μετατράπηκαν σε τραπεζώματα, πάντα σχεδόν θεματικά, και αυτά μετατράπηκαν σε ενήλικα κανονικά τραπεζώματα, πρωινά, brunch, bridal και baby showers και εν τέλει παιδικά πάρτι! (και ναι- τελείωσε αυτή η παράγραφος της παραφροσύνης και έλλειψης τελείας!) 

Στην δεκαετία λοιπόν των 20, στα εγωιστικά μας, όπως μου αρέσει να τα αποκαλώ, χρόνια, αγαπημένο μας θεματικό τραπέζωμα ήταν το "Mexican night"! Από όταν άρχισα να μαγειρεύω αγάπησα τις διαφορετικές και περίεργες γεύσεις. Όταν διοργανώνω κάτι τέτοιο, είναι όλα στο κλίμα. Ορεκτικά, επιδόρπιο, ντεκόρ τραπεζιού, ακόμα και η μουσική. (ναι είμαι τόσο τρελή) Το θέμα ήταν όμως ότι πάντα περνούσαμε υπέροχα με τις φίλες μου, αυτές απολάμβαναν την περιποίηση και εγώ απολάμβανα να είμαι η οικοδέσποινα. 

Μετά ήρθε το τέλος της δεκαετίας των 20 και η αρχή της δεκαετίας των 30 και μαζί με αυτή η εργασία, οι υποχρεώσεις, η οικογένεια, τα παιδιά. Σε αυτά τα χρόνια υπήρξαν απώλειες- γονέων, σχέσεων, εργασιών, ονείρων, παιδιών- οι οποίες οδήγησαν και σε απώλειες φίλων. 

Τα κορίτσια μου όσο περνούσαν τα χρόνια όλο και λιγόστευαν. Μα δεν με ενοχλεί, ούτε με θλίβει. Διότι στην ζωή μου έμειναν αυτές που άξιζαν. Αυτές που ήταν πάντα δίπλα μου βρέξει χιονίσει. Αυτές που γέλασαν με την χαρά μου μα πιο πολύ από όλα έκλαψαν με την λύπη μου. Αυτές που έκατσαν δίπλα μου όταν βούλιαξα στα σκοτάδια και απλά μου κρατούσαν το χέρι. Αυτές που γνώριζα πολύ καλά πως θα τρέξουν στην ανάγκη μου. Αυτές που με αγαπούν όπως ακριβώς είμαι- ή μάλλον παρότι είμαι όπως είμαι... Όπως θέλω να πιστεύω πως έκανα και εγώ για αυτές... 

Τρία λοιπόν είναι πια τα "κορίτσια μου" και όφειλα να τους χαρίσω μια γεύση από τα παλιά. Τώρα που βάλαμε και πάλι λίγο τις ζωές μας σε τάξη και έχουμε την δυνατότητα. Μια βραδιά που θα μας θύμιζε λίγο τα "εγωιστικά" μας χρόνια. Και κάπως έτσι, μέσω viber, τηλεφωνημάτων και πολλών διαπραγματεύσεων ώστε να τα καταφέρουμε- διοργανώθηκε άλλη μια "Mexican night" με μόνη παράλειψη τα ανάλογα τραγούδια- το μαιμουδάκι είχε άλλη άποψη, ολίγον τον αφορούσε αν η μαμά ήθελε να "κατεβάσει" μεξικάνικα τραγούδια!!  

Και ήταν υπέροχα. Μπορεί την συζήτηση να μονοπώλησαν τα παιδιά, (με κάποιους συζύγους να μας βομβαρδίζουν με φωτογραφίες από παιδιά που δεν κοιμόντουσαν χωρίς την μαμά- χιχι ονόματα δεν λέμε οικογένειες δεν θίγουμε), πιθανοί επικείμενοι γάμοι, (γκουχ- γκουχ) τα μικρά καθημερινά παράπονα μας και η αντιμετώπιση της ρουτίνας, όμως έστω και αν ήταν μόνο για δυο με τρεις ώρες, νιώσαμε και πάλι εκείνα τα μικρά ανόητα κορίτσια που ξεκινούσαν με μεγάλα όνειρα και πολύ τσαμπουκά να ζήσουν την ζωή τους. Ήπιαμε, φάγαμε, μιλήσαμε, γελάσαμε, ξαναήπιαμε και τσουγκρίσαμε στην υγειά μας, ξαναμιλήσαμε και ξαναγελάσαμε. 

Και αφού ήπιαμε και μερικά panadol extra, (όπως και να το κάνουμε οι ανοχή στο αλκοόλ έχει μηδενιστεί σχεδόν), αφού ξεκουμπώσαμε κάποια τζιν, (ναι εγώ ήμουν, οι άλλες κυρίες φρόντισαν να φορέσουν αέρινα ρούχα!!), αφού δεν καταφέραμε να βγάλουμε φωτογραφία με το tablet, (η τεχνολογία μας μάρανε!) και αφού υποστήκαμε bullying από μια θρασύτατη νυχτερίδα, σιγά σιγά το διαλύσαμε αφού όμως πρώτα στηθήκαμε στον αιώνιο καναπέ για την καθιερωμένη φωτογραφία μας. Μόνο που αυτή την φορά χρειάστηκε πολλές προσπάθειες για να βγούμε όλες ταυτόχρονα εμφανίσιμες, (ο φακός τα φταίει όλα!) ώσπου τελικά η φαινομενικά αποτυχημένη προσπάθεια της Κέλλης να τα καταφέρει- ενώ γελούσαμε σαν μανιακές- ήταν τελικά και η επιτυχημένη αφού υπάρχει αρκετή θολούρα ώστε να είμαστε όλες ικανοποιημένες!! 

Κορίτσια μου σας αγαπώ. Καθεμία με έναν ιδιαίτερο μοναδικό τρόπο. 

Αγγελικούλα μου, για όλα τα όμορφα λόγια και την ενθάρρυνση, για τον μοναδικά ακέραιο χαρακτήρα σου. Για την δύναμη σου και τον τσαμπουκά σου και το υπέροχα ανοιχτό μυαλό σου. Γιατί σε κάποια θέματα μόνο εσύ μπορείς να με καταλάβεις. (και εγώ πλέον εσένα). Για το γεγονός πως παρότι μπήκες αργοπορημένα στην ζωή μου, συντονίστηκες, αφουγκράστηκες και το κυριότερο έμεινες σε αυτήν. Γιατί στην τελική είσαι ίδια ο άντρας μου!

Κελλού μου, για όλα αυτά τα ατελείωτα ξενύχτια, για όλες αυτές τις κασέτες και τα γράμματα, για όλη την αγάπη και την πίστη σε μένα και τις δυνατότητες μου, για την μόνιμη ανησυχία σου να κόψω επιτέλους τον καφέ, για εκείνη την "φωνή" που μου έβαλες τότε ακόμα και αν δεν το θυμάμαι, γιατί το έκανες από αγάπη και φόβο για μένα, για όλα τα δάκρυα που προσπαθείς να κρύψεις κάθε φορά που μιλάμε για τα αγγελούδια μου, για το ότι μου "χάρισες" την Θέκλα σε μια τόσο δύσκολη περίοδο της ζωής μου, για το γεγονός πως είσαι τόσο δυναμική, απενοχοποιημένη και ακομπλεξάριστη. Γιατί μόνο εσύ μπορείς να συνδυάσεις 8 χρώματα μεταξύ τους και να ταιριάζουν!

Κουμπαρούλα μου, για όλα αυτά τα ατελείωτα σούρτα φέρτα και τους ατελείωτους συμβιβασμούς με το άστατο ωράριο μου,  την άστατη ζωή μου και τον άστατο χαρακτήρα μου. Για όλη την ευαισθησία, την συμπαράσταση, για όλη την άφθονη αγάπη σου προς όλη μου την οικογένεια. (μα όλη). Για το γεγονός πως με άντεξες στην πενταήμερη και σχεδόν 20 χρόνια μετά με αντέχεις ακόμα. Για την μόνιμη και αδιαμφισβήτητη παρουσία σου σε όλα τα γεγονότα της ζωής μου- μικρά και μεγάλα. Για την αφάνταστη αμηχανία σου να διαχειριστείς το πένθος μου, μα και για την επιμονή σου και το θάρρος σου να είσαι δίπλα μου ακόμα και αν δεν γνώριζες τι να πεις και πως να φερθείς. Για το γεγονός πως είσαι μια ψυχούλα, τόσο καλόκαρδη και χωρίς ίχνος πονηριάς και κακίας μέσα σου. Για το τεράστιο χαμόγελο σου. Γιατί μόνο εσύ κυνηγάς τους καλεσμένους μου να βάλουν σουβερ κάτω από τα ποτήρια τους όταν εγώ δεν είμαι παρούσα! 

Και όπως είπαμε- τον νου σας... Έπεται brunch- μετά τέκνων...