Monkey Talk- ή αλλιώς τι ακούει μια μάνα από ένα μαιμουδάκι 31 μηνών...

Καθόμαστε στο σαλόνι. Ο Δημήτρης παίζει με τα τρένα του. Σε κάποια φάση σηκώνεται ο Παναγιώτης και σκύβει και με αγκαλιάζει. Ο Δημήτρης παρατάει στιγμιαία τα τρένα, τρέχει καταπάνω μας, τραβάει τον πατέρα του από το παντελόνι και φωνάζει: 

"ΑΣΤΗΝ, ΑΣΤΗΝ!!" 

Συγκινηθήκατε ε; Αμ δεν ήθελε εμένα να διεκδικήσει αλλά τον πατέρα του!

‪#‎ΑνΔενΕχειςΦαειΧυλοπιταΑποΤονΓιοΣουΔενΞερειςΤιΘαΠειΠονος‬‪#‎fatherandsonlove‬ ‪#‎ΤιΤραβαμεΚαιΕμειςΟιΑγορομανες‬

(Θέλω να κάνω μερικές δουλειές και δεν με αφήνει)

-Δημήτρη μου να σου βάλω μια ταινία να δεις;
-ΟΧΙ!
-Σίγουρα; Τον Woody, τον Ρατατουι;
-ΠΟΤΕ, ΠΟΤΕ, ΠΟΤΕ!!! 
-Γιατί καρδούλα μου;
-ΠΟΥΦ!! (ότι δεν του αρέσουν δηλαδή, καλέ!)

‪#‎ΤιΕκαναΛαθοςΚαιΕχασαΤονΜπαλαντερΜουουου‬

Πως λέμε μια μπάλα, τρεις μπάλες, τέσσερις μπάλες;;; Τώρα λέμε και δύους μπάλες!! Γιατί έτσι είναι το λογικό στο μαιμουδομυαλό!!‪

#‎ΆραΣυνεχίζουμεΜεΠέντεςΈξιουςΈφταςΩχτόςΚαιΠάειΛέγοντας‬

Διαβάζουμε εδώ και πολύ πολύ καιρό ένα παραμύθι σχετικά με τον αποχωρισμό της πιπίλας. Το αγαπάει πολύ όμως ποτέ δεν ήθελε να διαβάσουμε την μέση του βιβλίου που αφορά και το επίμαχο ζήτημα... Το αγοράκι στο παραμύθι πάει μαζί με την γιαγιά του και τους γονείς του στο ποτάμι, βάζουν την πιπίλα σε ένα καλαθάκι το οποίο θα είναι η βαρκούλα της που θα την οδηγήσει στην πιπιλολίμνη όπου θα συναντήσει τις αδελφές της- όλες τις πιπίλες δηλαδή των άλλων παιδιών που μεγάλωσαν πια και δεν τις χρειάζονται. Μόλις το αγοράκι δώσει την πιπίλα, του δίνει και το ποτάμι με την σειρά του ένα δώρο, όπου στην προκειμένη περίπτωση είναι μια μπάλα. Τώρα τελευταία ωστόσο έχει αρχίσει να δείχνει πολύ ενδιαφέρον και για το μέσο του βιβλίου και να το δέχεται σαν προοπτική πως θα αφήσει την πιπίλα στο ποτάμι. Αναθαρρεμένη λοιπόν και εγώ μια μέρα τον ρωτάω: 

-Ματάκια μου, θες να πάμε στο ποτάμι και να βάλουμε την πιπίλα σου στο καλαθάκι να πάει να βρει τις αδελφές τις στην πιπιλολίμνη; (κάτι προτάσεις που ξεστομίζουμε και εμείς οι δόλιες οι μανάδες!) 

-Νιαι! Αύριο! 

-Τέλεια! Και τι δώρο θέλεις να σου δώσει το ποτάμι Δημήτρη μου; 

-Άλλη πιπίλα... 

#ΕεεεΝαι... #ΤιΛέγαμε;;; #Εξυπνάδεεεες

Μου ζητάει ένα απόγευμα να του καθαρίσω μια μπανάνα. Ανταποκρίνομαι αμέσως στην εντολή του Πασά. Καθώς την καθαρίζω, (πόσα δευτερόλεπτα χρειάζονται για να καθαρίσεις μια μπανάνα;), ακούω: 

-Αργειειείς.... 

#ΣυγνώμηΈχειςΔίκιο #ΚάποιοςΜουΠήρεΤονΑέρα

Το επόμενο δεν είναι ακριβώς ατάκα μα είναι για γέλια... Προσπαθώ να φτάσω κάτι κάτω από τον καναπέ και δεν τα καταφέρνω. Του ζητάω να μου φέρει από τον σιδηρόδρομο του ένα μακρύ κομμάτι ράγας για να το "τραβήξω" μπροστά. Περιμένω, περιμένω, περιμένω και μου φέρνει αυτό... 

#ΣυνενοηθήκαμεΕντάξει #ΌλαΚαλά 

Κάποια μέρα λέμε  λέξεις με ένα σχετικό βιβλίο. Τις λέει δηλαδή και εγώ  τον επιβραβεύω. Φτάνουμε στο Ω. Και έχει την λέξη ώμος και μια ανάλογη ζωγραφιά. Και παρότι γνωρίζει το μέρος αυτό του σώματος, μου λέει πως δεν ξέρει ποια λέξη είναι. Τον πιάνω λοιπόν από τον ώμο και του λέω: 

-Αυτό τι είναι; 

-Πίσω μου, απαντάει. 

#ΤιΔενΚαταλαβαίνεις; #ΜεΕναΠερίεργοΤρόποΕίναιΚαιΠίσωΤου

Ένα πρωινό, με το ξύπνημα, μου ζητάει να παίξει με τα κλειδιά του σπιτιού μα συγκεκριμένα του πατέρα του. Επειδή μια φορά τα είχε χάσει και τα ψάχναμε τρεις μέρες παντού, δεν του επιτρέπουμε πλέον να παίζει με αυτά- ιδίως του πατέρα του που έχουν πάνω και τα κλειδιά της δουλειάς. Το ξέρει πολύ καλά, ωστόσο επιμένει και ψευτοκλαψουρίζει. 

-Δεν ξέρω, του λέω, ρώτησε τον μπαμπά όταν ξυπνήσει. 

-Τώρα, επιμένει. 

-Πήγαινε τώρα, του λέω γνωρίζοντας πολύ καλά πως ο Παναγιώτης δεν πρόκειται να ξυπνήσει. 

Πάει μέσα στην κρεβατοκάμαρα, ανεβαίνει στο κρεβάτι, σκουντάει τον πατέρα του δυνατά και ο Παναγιώτης ίσα που σαλεύει λίγο και μουγκρίζει. Βλέπω με έκπληξη τον Δημήτρη να κατεβαίνει αμέσως,  φανερά ευχαριστημένος. 

-Τι έγινε ακριβώς; ρωτάω

-Ντάξει, με άφησε. αποκρίνεται όλο σιγουριά. 

#ΔιαβάσατεΕσείςΚαμιάΕρώτησηΒρεΠαιδιά; #ΚαιΑπόΠότεΤοΜΜΜΜΕίναιΚατάφαση #ΕπιβάλεταιΠροσοχήΣταΕπερχόμεναΧρόνια 


Έχω κάτσει στην κουζίνα με το πρωινό μου καφεδάκι και ανοίγω την καινούργια μου ατζέντα περιχαρής να αρχίσω τις τόσο αγαπημένες μου λίστες για τον νέο χρόνο. Πολύ σύντομα με παίρνει μυρωδιά και έρχεται φυσικά να διεκδικήσει δικαιώματα στην ατζέντα. Επιμένω σθεναρά πως είναι της μαμάς και απλά δεν επιτρέπεται να την παίρνει. Δοκιμάζει και μερικές υστερίες και ψεύτικα κλάματα, καταλαβαίνει πως δεν θα υποκύψω και φεύγει κλαψουρίζοντας. 

Μετά ησυχία. 

Ρωτάω λοιπόν: 

-Που είσαι καρδούλα μου; 
-Εδώ, μου απαντάει και καταλαβαίνω πως είναι στο σκαλοπάτι πίσω μου.
-Και τι κάνεις; 
-Ηρεμώ! 

#ΕΝαιΓιατίΤονΣύγχυσαΠρωινιάτικα #ΟρίστεΜας  

Είμαστε έξω ένα απογευματάκι βόλτα αφού έχει νυχτώσει, πράγμα που δεν συνηθίζουμε μιας και σχεδόν πάντα κοιμάται νωρίς για όλο το βράδυ. Την ώρα που επιστρέφουμε σπίτι, αρχίζει η κουβέντα μέσα στο αυτοκίνητο....

-Μαμά μου, νύχτωσε... 
-Ναι καρδούλα μου. Έδυσε ο ήλιος, πήγε στο άλλο μέρος της γης. 
-Μα δεν νυστάζω.... Καθόλου... 

#ΑχΔενΣεΡώτησεΠρινΔύσει; #ΤσΤσΤσ #ΠωςΝαΝυστάζειςΔυοΜεΠέντεΠουΚοιμήθηκεςΓιαΜεσημέρι;;;;

Βγαίνουμε από το βραδινό μας μπανάκι και μόλις τον σκουπίζω ενώ είναι μια χαρά, ξεσπάει σε κλάματα. 

-Τι έχεις καρδούλα μου και κλαις; Τι έπαθες; 

Απαντάει κλαίγοντας..... 

-(Δ)Εν ξέρω... (σιωπή...) Εσύ; Ξέρεις;;;; 

#Omg #ΟυδένΣχόλιον 


Οι αναρτήσεις αυτές είναι εμπνευσμένες πρωταρχικά από την υπέροχη Ασπασία και τους ξεκαρδιστικούς δεκάλογους της κόρης της Δάειρας, αλλά και από την αγαπημένη μου Γεωργία και τις πραγματικά μοναδικές ατάκες του γιου της Παύλου.  Κορίτσια σας ευχαριστώ για την έμπνευση! 

Έβγαλες το παιδί στο κρύο;;;;;; Μέγα Έγκλημα!!!!!

Σήμερα το πρωί θύμωσα. Είχαμε το μάθημα μουσικής έκφρασης στο οποίο πάμε κάθε βδομάδα με τον Δημήτρη. Ο καιρός όμως ήταν απαίσιος, αρκετά κρύος και το κυριότερο βροχερός. Ωστόσο από τον πρώτο κιόλας χειμώνα του μαιμουδιού, όταν ήταν μόλις 3μιση μηνών, ποτέ δεν δίστασα να τον βγάλω έξω με οποιονδήποτε καιρό. Ακόμα και βράδυ που τον έπαιρνα μαζί στην εργασία μου δεν με απέτρεψε ούτε μια φορά ο καιρός να βγω από το σπίτι. (και τότε αν είχα ακούσει...αν είσαι μικρομανούλα θα ταυτιστείς σε αυτό το κείμενο...) 

Ντυνόμαστε πάντα πολύ καλά και ζεστά στα σωστά, κατ' εμε, σημεία- πόδια, στήθος, πλάτη, λαιμός και κεφάλι είναι αυτά στα οποία δίνω πιο πολύ σημασία- και μόλις μπαίνουμε σε κλειστό χώρο μένουμε πάντα με την πιο ελαφριά μπλουζίτσα μας. Σπάνια θα του φορέσω έστω και ζακέτα σε εσωτερικό χώρο εκτός και αν νιώθω ότι δεν είναι αρκετά ζεστός. Το ίδιο και στο αυτοκίνητο. Όσο ταλαιπωρία και αν είναι, στο καθισματάκι του θα μείνει μόνο με την μπλούζα του αφού με οτιδήποτε παραπάνω σίγουρα θα ιδρώσει. (Άλλωστε μπουφάν και παιδικό κάθισμα δεν πάνε παρέα). Σαν μωρό του φορούσα πάντα καλτσόν, (ναι υπάρχουν και σε αγορίστικα σχέδια- μην σοκάρεστε- το θέμα είναι να είναι ζεστά τα ποδαράκια του), και τώρα δεν διστάζω να του αφήσω την πυτζάμα μέσα από το παντελόνι αν ο καιρός το απαιτεί. Σκούφος, ζιβάγκο και κασκόλ είναι απαραίτητα και φυσικά το αγαπημένο μου μπουφάν είναι το αμάνικο αφού με ένα πολύ ζεστό φούτερ, (με γούνινη πχ επένδυση), τις περισσότερες μέρες στην Ελλάδα θα χρειαστεί μόνο αυτό σαν συμπλήρωμα, ίσα να είναι ζεστά πλάτη και στήθος. Βασικά να μην ιδρώσει και υπάρξει αυτή η διαφορά θερμοκρασίας. 

Πριν γεννήσω, όταν έψαχνα το καρότσι το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να είναι μικρό και ελαφρύ και να έχει οπωσδήποτε εξαρτήματα για κρύο και βροχή. Όταν λοιπόν προσθέσω στο καρότσι  την "ποδιά" και την διάφανη κουκούλα, ο Δημήτρης περνάει φίνα εκεί μέσα και δεν νιώθει απολύτως τίποτα. Αλλά ακόμη και με τα πόδια αν είμαστε, ή όταν τον είχα κολλημένο πάνω μου στο sling μέχρι σχεδόν ενός χρόνου, από την στιγμή που τηρηθούν όλα όσα έγραψα ήδη,  είναι σχεδόν απίθανο να κρυώσει το παιδί. Η δική μου εμπειρία αυτό με έμαθε. 

Τον έχω πάει εξήμισι μηνών στα χιόνια με κρύο και αέρα τόσο τσουχτερό εκείνη την ημέρα, και δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Και δυόμιση χρόνια τώρα τα ίδια. Ο Δημήτρης δεν έχει αρρωστήσει με βήχα ή ακροαστικά ποτέ. Τρεις σχετικά υψηλούς πυρετούς που έκανε ήταν από ιώσεις που κόλλησε σε κλειστούς χώρους και ίσα η μυτούλα που μπορεί κατά διαστήματα να έχει λίγη καταρροή από τον παγωμένο αέρα που περνάει. 

Κατά τα άλλα περδίκι. Και το γάλα του το θέλει κρύο- από το ψυγείο- τα φρούτα για τους χυμούς του παγωμένα και σας λέω δεν έχει πάθει απολύτως τίποτα. Άλλωστε, εδώ που τα λέμε, δεν κάνει δα και τόσο κρύο στην Ελλάδα... Τα παιδιά δηλαδή σε Ρωσία, Καναδά και λοιπές πολύ πιο παγωμένες χώρες τι κάνουν; Μένουν εσώκλειστα; 

Για μένα, πιο επικίνδυνη είναι η πολύ η ζέστη διότι από αυτήν δύσκολα μπορείς να προστατευτείς, πόσο μάλλον ένα παιδί που εκ των πραγμάτων έχει πιο υψηλή θερμοκρασία από έναν ενήλικα και που δεν μπορεί να την προσαρμόσει σε απότομες αλλαγές. Ούτε που το σκεφτόμαστε το καλοκαίρι όταν  από τον καύσωνα μπούμε σε ένα κλειστό χώρο με full το air condition. Κι όμως είναι ο πιο εύκολος τρόπος να αρρωστήσεις. Θυμάμαι όταν τον γέννησα, αρχές Ιουλίου, την ίδια κιόλας μέρα τον άφησα με ένα εσώρουχο φορμάκι και είχα ανοιχτό το aircondition στους 27 βαθμούς στο χαμηλό σταθερά με μισάνοιχτη την πόρτα. Αλλιώς δυσανασχετούσε. Στις δέκα μέρες που τον πήγα στον παιδίατρο του φόρεσα μια όμορφη σαλοπέτα που μου είχαν πάρει, έτσι για να τον ντύσω όπως κάθε φρέσκια μανούλα και να καμαρώσω για το μικράκι μου. Ήταν όμως λίγο άβολο το ένιωθα. Όταν και ο παιδίατρος μου τόνισε πως καλύτερα να του φοράω ένα απλό εσώρουχο φορμάκι με τόση ζέστη άλλαξα εντελώς στάση. Έκτοτε με αφορά μόνο η άνεση του. Ακόμα και στην βάφτιση του, (3μιση μηνών), τον άλλαξα αμέσως πριν το τραπέζι και του φόρεσα τα κλασσικά ολόσωμα φορμάκια του για να κοιμηθεί άνετα, προκαλώντας εγκεφαλικά στον Αντρίκο τον φωτογράφο μας. 

Και επιστρέφω στο σήμερα. Που είχαμε το μάθημα μας και ακάθεκτοι βγήκαμε από το σπίτι για να πάμε. Μα τι έγκλημα! Στο δρόμο το 90% των ατόμων που συνάντησα και μας πρόσεξαν με κοίταξαν άκρως υποτιμητικά για την επιλογή μου να βγάλω έξω το παιδί με τέτοιο καιρό. Το αναγνωρίζω καλά το βλέμμα, το συναντάω δυόμιση χρόνια τώρα. Μια κυρία μάλιστα μου το τόνισε στην επιστροφή με πολύ ύφος. Και φυσικά κανένας μα κανένας δεν προσφέρθηκε να βοηθήσει στα απότομα πεζοδρόμια με τα λούκια βουλωμένα δημιουργώντας κανονική λίμνη για να περάσεις, αντίθετα κοιτούσαν χαιρέκακα για την επιλογή μου να κάνω το τραγικό "λάθος" να βγω από το σπίτι. 

Σε όλους εσάς λοιπόν που πάντα τόσο εύκολα κρίνετε και κατακρίνετε έχω να πω τα εξής: 

Κατ' αρχάς δεν γνωρίζετε αν επέλεξα να βγω έξω, μπορεί να μην είχα άλλη επιλογή. Στην δική μου περίπτωση δεν ισχύει, είμαι όμως σίγουρη ότι σε πολλές ισχύει. Αντί να με κατακρίνετε λοιπόν, θαυμάστε με. Διότι για να το κάνω αυτό, επιλέγω να ταλαιπωρηθώ εγώ και όχι το παιδί. Διαλέγω τον δύσκολο δρόμο και όχι τον εύκολο. Επιλέγω να μην χάσει το μικρό μου ένα μάθημα που λατρεύει και του προσφέρει πολλά. Έχω φροντίσει να έχω μαζί μου όλα όσα χρειάζεται για να είναι ευχαριστημένο, συνεπώς έχω κουβαλήσει ένα σωρό πράγματα τα οποία φόρτωσα στο αυτοκίνητο, τα ξεφόρτωσα και τα ξαναφόρτωσα- παρά τα τόσα μυικά μου προβλήματα- προκειμένου να χαρίσω μια έξοδο διαφορετική στο παιδί μου και άφθονη περιπέτεια. (γιατί στα δικά του μάτια αυτό είναι). Όταν δε, με έπιασε καταιγίδα και με κοιτούσατε με αποδοκιμασία, το παιδί μου ήταν ζεστό και στεγνό μέσα στο καρότσι του ενώ εγώ έγινα μούσκεμα μέχρι να βρω υπόστεγο για να περιμένω να κοπάσει.  Επίσης, ο λόγος που περπατούσα τόση απόσταση είναι διότι για να καταφέρω να προσφέρω αυτό το μάθημα στο παιδί μου- στο οποίο δεν γνωρίζατε καν ότι πήγαινα άλλωστε αλλά η κριτική- κριτική,  δεν μπορώ να σπαταλήσω λεφτά για να παρκάρω στο parking ακριβώς δίπλα στο κτίριο, για την ακρίβεια έχω στερηθεί δικές μου απολαύσεις προκειμένου να απολαμβάνω να βλέπω αυτόν να γεμίζει εικόνες και εμπειρίες. Διότι στην τελική επιλέγω να περνάω εγώ τον χρόνο μου με το παιδί μου παντού, πάντα και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. 

Όπως και τόσες ακόμα μανούλες. Το μάθημα και σήμερα ήταν πλήρες. Παρά τον καιρό. Υπάρχουμε λοιπόν πολλές "απαράδεκτες" μητέρες! Και μάλιστα κάποιες εργάζονται και παρόλα αυτά κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να ξεκλέψουν μια ώρα μέσα σε ένα εξαιρετικά γεμάτο και δύσκολο πρόγραμμα για να περάσουν αυτή την μια ποιοτική ώρα με το παιδί τους. Και επειδή μπορεί να βρέθηκαν και αυτές στον δρόμο σας και να στραβοκοιτάξατε και αυτές, σας λέω:  Την επόμενη φορά ξανασκεφτείτε το...  

Γιατί το πρόβλημα στην ουσία είναι δικό σας. Οπότε στραβοκοιτάξτε λίγο,  αν το χρειάζεστε, τον καθρέφτη σας. 

(για όλες εσάς τις μανούλες που σας έχουν στραβοκοιτάξει για οποιοδήποτε λόγο. Επειδή θηλάζετε, επειδή δίνετε μπουκάλι, επειδή εργάζεστε, επειδή δεν εργάζεστε, επειδή γεννήσατε φυσιολογικά, επειδή κάνατε καισαρική, επειδή κρατάτε το μωρό σας αγκαλιά, επειδή το έχετε στο καρότσι, επειδή απλά γίνατε μητέρα και έχουν όλοι άποψη). 

Μαιμουδάκι μηνών... 30! (όταν χωράς ακόμα στην αγκαλιά μου μα χωρίς τα ποδαράκια...)

Μαιμουδάκι μου.... 

Καθώς σε έβαλα σήμερα για ύπνο, είδα με την άκρη του ματιού μου την κορνίζα που έχω δίπλα στο κρεβάτι σου με την φωτογραφία από την πρώτη μέρα που γεννήθηκες. Και παρότι θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια τα πάντα από την στιγμή που σε κράτησα στην αγκαλιά μου, παρότι θυμάμαι πόσο μικρός ήσουν, πόσο βελούδινο δέρμα είχες και πως κουλούριαζες τα ποδαράκια σου μπρούμυτα στο στήθος μου, τόσο πολύ, που χωρούσες σχεδόν στις δύο μου παλάμες.... παρόλα αυτά, σοκαρίστηκα με το πόσο πολύ έχεις μεγαλώσει...

Η γλώσσα σου πάει ροδάνι.  Επαναλαμβάνεις τα πάντα. Ρωτάς τα πάντα. (όχι γιατί ακόμα, απλά πράγματα που αφορούν το πρόγραμμα μας). Χρησιμοποιείς τις αντωνυμίες, τους χρόνους, τα άρθρα και όλα αυτά τα γραμματικά τόσο σωστά. Θέλεις να διαβάζουμε πρωί, μεσημέρι, βράδυ παραμύθια. Είσαι ακούραστος. Χθες για πρώτη φορά σε είδα στο σαλόνι να κάθεσαι με ένα από τα αγαπημένα σου παραμύθια αγκαλιά, ("Όταν είναι να φύγει το τρένο"- Τριβιζάς), και το "διάβαζες" από μνήμης κάνοντας και τις φωνές όπως συνηθίζω να τις κάνω εγώ... Και όταν ο πατέρας σου σε ρώτησε: "Πως διαβάζεις, ξέρεις γράμματα και διαβάζεις;" του απάντησες με απόλυτη φυσικότητα, "Όχι, (δ)εν ξέρω, λέω" 

Έχεις πάθος αυτή την περίοδο με τα παζλ, (παντός τύπου κλασσικά και σε κύβους), τα τρένα, (ενώ ότι δεν είναι τρένο και ράγες το κάνεις μόνος σου- πχ: πολλά αυτοκινητάκια στην σειρά- τρένο- πολλά σουβερ στην σειρά- ράγες, απλά τα πράγματα!), και με τον πατέρα σου! Κυριολεκτικά δεν τον αφήνεις να κάνει τίποτα απολύτως μόνος του. Από την ώρα που θα μπει στο σπίτι μέχρι την ώρα που θα βγει από αυτό, είσαι μόνιμα σκαρφαλωμένος πάνω του ή δίπλα του και όλο παίζετε, παίζετε, παίζετε, παίζετε... 

Ο τρόπος που παίζεις δε όταν το κάνεις μόνος σου είναι απολαυστικός. Ακούγονται φωνές, ψίθυροι, τρεχάματα, κανονικοί διάλογοι- όλα βγαλμένα από το δικό σου μοναδικό μυαλουδάκι.  Στον κόσμο σου όλα είναι δυνατά. Η καμηλοπάρδαλη ανεβαίνει να φάει στο τραπέζι με την μαμά και τον μπαμπά, τα δέντρα φυτρώνουν μέσα στο σπίτι, η γλώσσα μας μπορεί να βρίσκεται και στην  πλάτη μας και το τρένο γλιστράει στον πάγο αλλά πάντα σώζεται... Κάτω από το τραπέζι είναι το σπίτι σου, η κιθάρα παίζεται και με τα πόδια, και τα μακαρόνια είναι και αεροπλάνα! 

Είσαι τακτικός και προσεκτικός. Δεν "κακοποιείς" τα παιχνίδια σου, ούτε τα βιβλία σου, θέλεις τα πάντα στην σειρά τους και αν λερωθείς καθώς τρως ή πίνεις κάτι θες πρώτα να σκουπιστείς καλά και μετά να συνεχίσεις. Σου αρέσει να πλένουμε δοντάκια και να κόβουμε τα νύχια μας. Δεν με ταλαιπώρησες ποτέ άλλωστε για κανένα από τα δυο. Μόνο ίσως οι παροδικές εμμονές σου, διότι καλά ήταν όταν ήθελες να τρέχει η βρύση φουλ για να πλύνεις τα δόντια σου, τώρα όμως που θέλεις ίσα να στάζει... αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα μας! 

Που μας πάει στην άλλη σου εμμονή... Την πιπίλα σε συνδυασμό πάντα με το μικρό σου μαξιλάρι... Ενώ την χρειαζόσουν μόνο για ύπνο, έχεις δύο μήνες που την αποζητάς όλο και πιο συχνά. "Να ηρεμήσω" μας λες και μένουμε χωρίς αντίλογο.... Βγάζεις ωστόσο τα τέσσερα τελευταία σου δοντάκια οπότε μπορεί να οφείλεται και σε αυτό. 

Νομίζω πως η μεγαλύτερη "κατάκτηση" σου αυτόν τον μήνα είναι το ποδήλατο... Σου πήρε η γιαγιά σου η Ελένη δώρο ένα τα Χριστούγεννα και ειλικρινά πας σφαίρα! Κάνεις κανονικές ολόκληρες πεταλιές και ο πατέρας σου πρέπει να τρέχει από δίπλα σου για να σε προλάβει. Σίφουνας! Στην αρχή κοιτούσες διαρκώς τα πετάλια και μόλις σου λέγαμε να κοιτάς και τον δρόμο, σταματούσες απότομα το πετάλι και κάρφωνες τον δρόμο! Τώρα έχεις καταλάβει την έννοια και άρχισες να ενδιαφέρεσαι και για το φρένο. Δυσκολευόμαστε στις στροφές φυσικά αφού το "παίρνεις" πάντα ολόκληρο το τιμόνι κάνοντας σχεδόν αναστροφή, (!), αλλά που θα πάει θα το βρούμε και αυτό! Φοράς και το κόκκινο σαν φωτιά κράνος σου και φεύγεις κεραυνός! (πότε, πότε πατάς και την κόρνα σου μα πιο πολύ σε απασχολεί να φτάσεις εκεί που πας... γρήγορα!) 

Αγκαλιές και φιλιά θες μόνο από τον μπαμπά και την μαμά, (και όχι πάντα φυσικά), ενώ οι αιώνιες αδυναμίες σου είναι η νονά σου, η μπουμπού σου, ο Νίκος σου και και ο Νικόλας σου ενώ προστέθηκε πρόσφατα και η μεγαλύτερη όλων... η Έλενα σου. (Τονίζω τις κτητικές γιατί τις τονίζεις και εσύ!) 

Κοιμάσαι συνολικά δέκα ώρες ημερησίως, ξεφεύγοντας σπανίως από το πρόγραμμα σου, μα το θέμα είναι πως ότι ώρα και να κοιμηθείς- και κοιμηθήκαμε μέχρι και τρεις τα ξημερώματα μέσα στις γιορτές- ξυπνάς πάντα στην ώρα σου, εξήμισι με εφτά παρά το πρωί... (κρεμούλες να μου κάνεις δώρο στην γιορτή της μητέρας, κρεμούλες!) 

Όσον αφορά εμάς τους δυο; Τι να πω.... 30 μήνες αχώριστοι. 30 μήνες με αντέχεις ακόμα και σε αντέχω και εγώ! Ακόμα δεν θέλω να πάω πουθενά χωρίς εσένα αν και μου λείπουν οι ενήλικες συζητήσεις για να είμαι ειλικρινείς... Ακόμα δεν έχεις δείξει να θες να πας πουθενά και εσύ. Δεν αγαπιόμαστε 24 ώρες το 24ωρό αφού υπάρχουν στιγμές που πρέπει να σου εναντιωθώ και να είμαι αυστηρή, για το καλό σου όπως το έχουμε κρίνει μέχρι στιγμής ο πατέρας σου και εγώ, μα πάντα τα βρίσκουμε διότι μιλάμε, δεν φωνάζουμε και όταν τύχει να ξεφύγουμε πάντα μα πάντα θα κάνουμε αγκαλίτσα και συγνώμη. 

Και η αλήθεια είναι πως ενώ δεν πίστευα- όταν σε πρωτοαντίκρυσα- πως θα μπορούσα να σε αγαπήσω περισσότερο από εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή, κάθε βράδυ που σε κρατώ στην αγκαλιά μου κοιμισμένο συνειδητοποιώ πως... ναι. Γίνεται... Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει σε αγαπώ και λίγο πιο πολύ. Και πραγματικά αναρωτιέμαι μέχρι που μπορεί να φτάσει αυτή η αγάπη... 

Όπως σου λέω λοιπόν κάθε βράδυ πως σε αγαπώ μέχρι τον Θεό και πάλι πίσω και πάλι μπρος και τελειωμό δεν έχει αυτή η πρόταση, έτσι να ξέρεις θα είναι και όταν δεν θα θέλεις να στο λέω. Όπως θα ξέρω και εγώ, πως όπως με κοιτάς τώρα βαθιά μες τα μάτια και μου λες "Σε αγαπώ" ξαφνικά, άνευ λόγου και αιτίας, εγώ αυτό θα ακούω και όταν στο μέλλον θα σιωπάς ή όταν θα γυρίζεις να μου λες "Σε μισώ" πάνω σε κάποιο τσακωμό μας. 

Εντάξει μαιμουδάκι μου μηνών 30; (Εντάξει!) 

Πόσο πιο απλά θα ήταν όλα...

Μετά από μια "μάχη" που είχα σήμερα με το μαιμουδάκι- στην οποία βγήκα νικήτρια αλλά με σπασμένα ομολογουμένως τα νεύρα- σχετικά με την αναγκαιότητα να φάει το φαγητό του πριν "τσιμπίσει"  οτιδήποτε άλλο, καθόμαστε μονοιασμένοι στην κουζίνα και τρώει. 

Ταυτόχρονα μου κάνει τσαχπινιές και παρότι σπάνια το κάνω, τον ρωτάω: 

"Με αγαπάς;" 

Και κουνάει με εξαιρετική έμφαση αρνητικά το κεφάλι, πέρα δώθε, πολλές φορές κιόλας! 

Τον τσιμπάω και τον γαργαλάω λιγάκι κάνοντας την θιγμένη και η αλήθεια είναι πως είμαι λίγο... Παρόλα αυτά ξέρω πως είναι απλά ναζάκια και εγωισμοί και έτσι σε αντίθεση με αυτό που ήμουν έτοιμη να πω, ("Ούτε εγώ σε αγαπάω" και να κάνω και εγώ με την σειρά μου τα ναζάκια μου), υπερισχύει η ανιδιοτέλεια του μητρικού ένστικτου και ο φόβος πιθανών ψυχολογικών επιπτώσεων μιας τέτοιας κουβέντας, και του λέω: 

"Δεν πειράζει, εγώ σε αγαπάω. Πολύ. Και ξέρω πως και εσύ με αγαπάς ότι και αν λες" 

Χαμογέλασε αμυδρά και απλά συνέχισε τα δικά του. Και σκέφτηκα... 

Πόσο πιο εύκολη θα ήταν η ζωή μας αν σε κάθε σημαντική μας σχέση τηρούσαμε την ίδια στάση; Αν κοιτούσαμε πέρα από εγωισμούς, υπερηφάνεια, πιθανή κακή διάθεση, θιγμένα συναισθήματα και απλά... ήμασταν ειλικρινείς; 

Διότι η αγάπη δεν φεύγει. Δεν χάνεται. Δεν αλλάζει. Είναι εκεί. Την έχουμε ήδη χτίσει με τους ανθρώπους μας. Γιατί αφήνουμε όλα αυτά τα αλαζονικά και ιδιοτελή συναισθήματα να υπερισχύσουν πάνω από ένα τόσο απλό αλλά τόσο ουσιαστικό: 

"Δεν πειράζει. Εγώ σε αγαπώ. Και ξέρω ότι με αγαπάς και εσύ. Απλά ίσως όχι σήμερα. Όχι τώρα"  Και δίναμε και μια σφιχτή αγκαλιά...

Πόσο πιο απλά θα ήταν όλα... 

Όταν το κάγκελο φεύγει!

Έφτασε η μέρα που βγάλαμε το κάγκελο από την κούνια. Και δεν το κάναμε επειδή επιχειρούσε να σκαρφαλώσει- παρότι ήμουν έτοιμη και για αυτή την εκδοχή από δέκα μηνών που ήταν και τώρα που το σκέφτομαι χαμογελάω με την τρελή προνοητικότητα μου... 

Όχι δεν το κάναμε για αυτό. Το κάναμε διότι ένιωσα πως είναι έτοιμος. Διότι κουράστηκα να σηκώνομαι μέσα στην νύχτα απλά για να τον πάρω στο κρεβάτι μας. Το κάναμε γιατί είναι το φυσικό επακόλουθο... Δεν υπήρχε κανένας λόγος να το καθυστερούμε, μόνο και μόνο επειδή ο Δημήτρης είναι τόσο βολικός που ποτέ δεν το "απαίτησε" ή "διεκδίκησε" πηδώντας όπως όπως από τα κάγκελα. 

Το βγάλαμε παρέα, οι τρεις μας και βάλαμε το μικρό, αυτό που είναι τόσο όσο... Να ανεβοκατεβαίνει όποτε θέλει αλλά να μην πέσει και από το... κρεβάτι. Και ήταν τόσο ενθουσιασμένος, τόσο περήφανος που μεγάλωσε και δεν χρειαζόταν πια τα κάγκελα που πραγματικά με συγκίνησε. 

Δεν θέλω και πολύ, το ξέρω πια. Μα με συγκίνησε και πάλι. Και έτρεχε από την υπερένταση, ανέβαινε, κατέβαινε, τσίριζε- γέμισε τις καρδιές μας με χαρά. 

Και το βράδυ; Αχ το βράδυ δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου. Όπως εκείνο το βράδυ- δέκα μηνών- που τον πήγα για πρώτη φορά στο δικό του δωμάτιο. Δεν κοιμήθηκα γιατί φοβόμουν μην έρθει στο δωμάτιο χωρίς να τον ακούσω- τρομάξω, (γιατί είμαι και λιγόψυχη), και τρομάξω και αυτόν. Φοβόμουν μην πάει στο σαλόνι μιας και το σκοτάδι δεν τον πτοεί και κάνει κάτι που δεν πρέπει και χτυπήσει. Φοβόμουν, φοβόμουν, φοβόμουν... 

Μέχρι που κατά τις 7 το πρωί, πάνω που με είχε πάρει βαθιά ο ύπνος ήρθε και με ξύπνησε... Φωνάζοντας όλο χαρά και χοροπηδώντας! Τρόμαξα! Αλλά χαμογέλασα και τον αγκάλιασα. Και έτσι απλά περάσαμε στο επόμενο στάδιο. 

Έτσι απλά μεγαλώνουμε... παρέα. 

(το αμέσως επόμενο στάδιο να φαντάζομαι τα εφηβικά πάρτι του...! Το παρατράβηξα;)

Η ομορφιά του να ζεις... αργά...

 Διάβασα πρόσφατα ένα υπέροχο κείμενο από το Paidiko Kouti το οποίο μου έδωσε τροφή για σκέψη. 

Ζήσε αργά, παροτρύνει η Μαρία, και πόσο μα πόσο δίκιο έχει...

Και παρότι είμαι άνθρωπος που πάντα θα σταματήσω ότι κάνω για να παρατηρήσω λόγου χάρη τον ουρανό ή θα σταματήσω στην άκρη του δρόμου ενώ οδηγώ για να προσέξω την θάλασσα, να την αφουγκραστώ και να την μυρίσω, η αλήθεια είναι πως στην καθημερινότητα μου, μέσα στο σπίτι μου αλλά και στις δουλειές εκτός σπιτιού χάνομαι στην βιασύνη, στην επανάληψη, στο πρόγραμμα και την τήρηση του.  Από την μέρα εκείνη λοιπόν, προσπαθώ να ζω λίγο πιο αργά σε όλες τις στιγμές μου. 

Και βρέθηκα έκπληκτη μπροστά σε τόσες ομορφιές.... 

Στο αγουροξυπνημένο προσωπάκι του μαιμουδιού μου που μου λέει νυσταγμένα "Καλημέ(ρ)α" και κάθομαι λίγο να το χορτάσω, να το φιλήσω και να το μυρίσω πριν πάμε άρον άρον για δόντια, τουαλέτα και πρωινό ώστε να ξεκινήσει η μέρα μας. 

Στον ήλιο που μπαίνει ξεσηκωτικά μέσα στο σπίτι από το παράθυρο το ξημέρωμα και μαγευτικά και γαλήνια το απόγευμα στο ηλιοβασίλεμα. 

Στην φλόγα από το καντήλι που τρεμοπαίζει, φωτίζει διακριτικά την Παναγία και το αγγελούδι μας, ενώ δίνει τόσο απόκοσμο φως στην κουζίνα μου...

Στο πρόσωπο του άντρα μου που έχω σχεδόν ξεχάσει να κοιτάω πραγματικά... Στο πόσα άσπρα μαλλιά φανερώθηκαν ή όχι. Στο πόσο πύκνωσαν τα γένια του διότι προτιμάει να παίζει με το παιδί στις λίγες ώρες που έχει διαθέσιμες.  Στο βλέμμα του που τόσο αγαπώ. Στην κούραση που κρύβει μα και την ηρεμία. Την αίσθηση πως είναι ακριβώς εκεί που ήθελε πάντα να είναι. 

Στην κάθε σταγόνα νερού που πέφτει πάνω στο κουρασμένο μου κορμί σε αυτό το βιαστικό ντους. Κλείνω τα μάτια και για λίγο ζω αργά. Δεν λούζομαι, δεν πλένομαι. Παρά μονάχα απολαμβάνω για λίγα λεπτά την αίσθηση του νερού από το κεφάλι μου ως τα πόδια μου. 

Στον παγωμένο αέρα που χτυπάει το πρόσωπο μου και μουδιάζει την μύτη μου στην βόλτα με το μαιμούδι,  στη μαγεία που κρύβουν τα δέντρα που υποτάσσονται σε αυτόν και κουνιούνται τόσο απειλητικά.

 Στο τρόπο που περπατάει χοροπηδηχτά ο Δημήτρης μόλις κατεβαίνει από το ποδήλατο για να παίξει στην παιδική χαρά. Στο τρόπο που περπατάει το πρωί, με μικρά σχεδόν αβέβαια βήματα, μόλις έχει σηκωθεί. Στο τρόπο που τρέχει  για να αγκαλιάσει τον πατέρα του μόλις ακούει το κλειδί στην πόρτα. 

Στο προσωπάκι του όταν έχει το κεφάλι του γερμένο πίσω στο λούσιμο και είναι όλα τα μαλλιά κολλημένα πίσω. Για λίγο σταματώ ότι κάνω και απλά τον χαζεύω, του χαμογελάω και του δαγκώνω την μυτούλα. Χαχανίζει και ζητάει και άλλο. Γιατί το έχανα αυτό στο καθημερινό ντουζάκι τόσο καιρό μόλις για λίγα λεπτά παραπάνω; 

Στα φυτά μου που πρόσεξα κάθε μικρή αλλαγή μετά από πολύ καιρό που είχα να ασχοληθώ μαζί τους. Εάν βιαζόμουν σήμερα, πιθανότατα δεν θα έβλεπα τα υπέροχα μπουμπούκια που έσκασαν, για πρώτη φορά υπό την δική μου φροντίδα, στην ορχιδέα που μου είχε κάνει δώρο ο Παναγιώτης πέρσι στα γενέθλια μου... Ούτε πόσο όμορφα είχε σταθεί πάνω τους το νερό... 

Ζώντας πιο αργά δεν είδα μόνο ομορφιές... Είδα και διαφορά στην απόδοση μου, την ψυχολογία μου και την αποτελεσματικότητα των κινήσεων μου. 

Περπατάω πιο αργά και έτσι δεν με πιάνουν οι αιώνιες κράμπες μου, ούτε με πονάνε τα πόδια μου τόσο πολύ. Τρώω πιο αργά και έτσι χορταίνω πιο γρήγορα. Πίνω τον καφέ μου αργά και απολαυστικά και έτσι δεν λαχταρώ ακόμα έναν αμέσως μετά. Κάνω τις δουλειές μου με περισσότερη ηρεμία και παραδόξως όχι μόνο τις ολοκληρώνω αλλά χωρίς να έχω αγχωθεί καθόλου. 

Γιατί βιαζόμαστε αλήθεια; Τι κυνηγάμε; Οι ώρες είναι πάντα οι ίδιες. Οι δουλειές δεν τελειώνουν ποτέ. Και εμείς πρωταγωνιστές της ίδιας μας της ζωής και πολλές φορές περνάει η μέρα και δεν μπορούμε να θυμηθούμε μια ξεχωριστή στιγμή της. Κάτι, τόσο δα μικρό, που όμως έκανε την διαφορά. Γιατί δεν δίνουμε τον χρόνο στον εγκέφαλο μας και την ψυχή μας να απορροφήσουν την πληροφορία, την εμπειρία, το συναίσθημα, την αίσθηση που μας αφήνουν οι ώρες της ζωής μας; Παρά τρέχουμε να βιώσουμε τις επόμενες και τις επόμενες,,, Μα τελικά πόσες από αυτές θα έχουν αξία; Πόσες θα καταγραφούν στον δικό μας σκληρό δίσκο; Πόσες στιγμές θα περάσουν και θα χαθούν προτού εμείς τους δώσουμε λίγη σημασία;  

Όταν πιστεύεις στα σημάδια...

Χθες η γλυκιά μου η Ρεγγίνα, το άλλο μου μισό στο blogging, μου έστειλε στο inbox μου αυτή την φωτογραφία λέγοντας μου πως όταν την τραβούσε με σκεφτόταν. 

photo credits mamaReggina

Και με συγκίνησε βαθιά. Εγώ με την σειρά μου σκέφτηκα όλα τα αγγελούδια μας- όπως κάνω πάντα όταν με μαγεύει ο ουρανός. Και όλες τις μανούλες αγγέλων. Και συνειδητοποίησα πως ανάμεσα σε εμάς και αυτά υπάρχει ακριβώς αυτό. Η πίστη μας. Ήταν για μένα μια εξαιρετικά συμβολική φωτογραφία. 

Και ανοίγω σήμερα το inbox μου για να βρω αυτή. 

photo credits mamaReggina

Και πριν καν την ανοίξω για να την δω καλύτερα, το έχω δει... Ρωτάω την Ρεγγίνα πότε την τράβηξε, αν την έχει πειράξει με φίλτρα, απαντά αρνητικά. Το βλέπεις και εσύ; την ρωτάω; "Ποιο το θαύμα;" μου αποκρίνεται. "Πάντως κάτι είναι εκεί πάνω". Δεν το είχε δει ακόμη. 

Μα για μένα ήταν ξεκάθαρο. Εκτός από μια υπέροχη φωτογραφία ενός χειμωνιάτικου ουρανού, μέσα στα γκριζόμαυρα σύννεφα  υπάρχει ένα και μόνο φωτεινό σημείο. Και είναι ξεκάθαρα σχηματισμένο το κεφάλι και τα φτερά ενός αγγέλου. Τουλάχιστον, όπως εμείς ανθρώπινα έχουμε "οπτικοποίησει¨ έναν άγγελο. 

Ανατρίχιασα. Τώρα το βλέπει και η ίδια. Και άλλες μανούλες στην ομάδα μας. Έπειτα η Ρεγγίνα μου είπε πως ενώ πάντα φωτογραφίζει ουρανούς σήμερα ένιωσε πολύ την ανάγκη να τον φωτογραφίσει για μένα. Και μάλιστα έβγαινε και ξαναέβγαινε από το αυτοκίνητο για να βγάλει πολλές. Στην πορεία μου τις έστειλε όλες.... 

Κατ' αρχάς δεν έχω λόγια για την κίνηση της αυτή. Νιώθω πως με κάποιες bloggers έχω καρμική σχέση και η Ρεγγίνα είναι μια από αυτές- όμως και πάλι με σόκαρε όλο αυτό... Είναι που πάντα ψάχνω τόσο επίμονα για σημάδια.... Και όποτε αυτά συμβαίνουν πραγματικά, νιώθω πολύ μικρή μπροστά τους... 

Τώρα βλέπω και άλλα και στην πρώτη φωτογραφία... Το εκκλησάκι είναι Κωνσταντίνου και Ελένης, που και αυτό με ένα περίεργο τρόπο έχει την σημασία του μα δεν μπορώ να το εξηγήσω... 

Δεν νομίζω πως μένει τίποτα άλλο να πω... Παρά μόνο....

Και αν ακόμα δεν πιστεύεις στα θαύματα, τότε τι παραπάνω να σου πω;