Για τα δωδέκατα γενέθλια του, αυτό το εφηβάκι ήταν αποφασισμένο. Ήθελε να καλέσει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΆ τους καλύτερους του φίλους, (ούτε τα ξαδέλφια του δεν πήραν πρόσκληση!), να παίξουν στο καινούργιο μπιλιάρδο του - δώρο δικό μας για τα γενέθλια του - στο dart board και να κοιμηθούν όλοι σπίτι ώστε την επόμενη ημέρα το πάρτι να συνεχιστεί στο μπαλκονήσι μας ως mini pool party.
Χαλάω εγώ χατήρια; Άλλωστε, είχαμε μόλις πριν λίγους μήνες διαμορφώσει εκ νέου τη σοφιτούλα μας, ώστε να γίνει σιγά σιγά το ησυχαστήριο των επόμενων απαιτητικών χρόνων της εφηβείας και ήταν χαρά μου να το μοιραστεί όλο αυτό με τους φίλους του.
Η πρόσκληση δόθηκε για ανήμερα των γενεθλίων του. Το sleepover δεν ήταν κάτι νέο για μας, είναι μια συνήθεια που έχω χτίσει χρόνια τώρα και με συγκεκριμένους ανθρώπους. Για αυτό όμως θα κάνω χωριστή ανάρτηση.
Ετοιμάσαμε λοιπόν το teen cave, όπως το αποκαλώ - γιατί κατά βάθος είμαι αμερικανάκι μην ξεχνιόμαστε - με τα απολύτως απαραίτητα. Πώς ; Κρασάκι και τσαχπινιές για τις μαμάδες, άφθονο "junk food" για τα παιδιά. Ήταν το πρώτο πάρτι που , αν εξαιρέσεις ένα φωτεινό 12, δεν είχα στολίσει ΚΑΘΟΛΟΥ. Δεν ήθελε ούτε ο ίδιος άλλωστε. (Μεγαλώνει τόσο γρήγορααα). Μάλιστα για τούρτα μου είχε ζητήσει μωσαϊκό, επηρεασμένος από τα 11ατα γενέθλια του. Πραγματικά, δε νομίζω να έχω κάνει πιο οικονομικό και εύκολο πάρτι αυτά τα 12 χρόνια.
Οι καλεσμένοι έφτασαν και αφήσαμε απλώς τη βραδιά να κυλήσει. Άφθονο παιχνίδι και φαγητό για τα παιδιά, όπου ο νικητής του μαραθωνίου στο μπιλιάρδο θα κέρδιζε - πέρα από ένα τιμητικό βραβείο - ΚΑΙ το παλιό μας μπιλιάρδο, αυτό που μας έκανε να το αγαπήσουμε. Ταυτόχρονα, άφθονες κουβέντες και φαγητό και για τις μαμάδες. Γέλασα τόσο πολύ και ήμουν τόσο χαλαρή, το είχα ανάγκη γιατί ήταν ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι για μένα με την απώλεια της Αφροδίτης.
Όλοι είχαν απίστευτη ενέργεια και θετική διάθεση και αυτό με μπουστάρισε απίστευτα, ενώ το εφηβάκι μου πέρασε επίσης όπως ακριβώς το είχε ονειρευτεί.
Και παρότι είχαμε εν τέλει έκτακτες απώλειες και έμεινε για sleepover μόνο ένας φίλος του, το επόμενο πρωινό δεν έχασε σε τίποτα από την μαγεία της προηγούμενης ημέρας.
Πάλι με άφθονο φαγητό, πλατσούρισμα στο νερό και extra bonus μποναμά από την γιαγιά και τον παππού, ο εορτασμός των γενεθλίων μας έληξε λίγο πριν το μεσημέρι με ένα πρώην μαϊμουδακι και νυν εφηβάκι να με ευχαριστεί ακόμα μια φορά γεμάτος ευγνωμοσύνη για όλα.
Εγώ όμως θα ευχαριστήσω αυτόν τον κύκλο εμπιστοσύνης που στήνουμε αργά και σταθερά. Αυτούς τους ανθρώπους που μας ακολουθούν σε κάθε τρέλα και δίνουν πάντα τον καλύτερο τους εαυτό. Θα ευχαριστήσω όμως και τα ξαδέλφια του για την κατανόηση στην επιθυμία του εφήβου να γιορτάσει μόνο με τα φιλαράκια του.
It's a teenage thing I quess.
Και ΕΝΝΟΕΊΤΑΙ ότι εμείς δεν γιορτάζουμε ΠΟΤΕ μόνο με το πάρτι. Γιορτάζουμε από αρχές Ιουλίου με μια έκπληξη κάθε μέρα (φέτος εσκαγε ένα μπαλόνι με κομφετί μέσα την ημέρα και το κάθε μπαλόνι περιείχε σημειώματα με τις ευχές μας για φέτος. 12 ευχές σύνολο. Όσα τα χρόνια).
Γιορτάζουμε επίσης ανήμερα από το πρωί με μπαλόνια και κεράκια ξεκινώντας από το πρωινό και συνεχίζοντας μέχρι πριν κοιμηθεί το βράδυ. Αυτή τη χρονιά, δεν φούσκωσα 100 μπαλόνια ως συνήθως για να τα βρει το πρωί. Είχα μόλις μερικά με ήλιο, τα οποία "κρατούσαν" τα αγαπημένα του παιδικά παιχνίδια, αποχαιρετόντας με αυτόν τον τρόπο την παιδική του ηλικία.
Πάντα φτιάχνω και ένα γενέθλιο t -shirt για να φορέσει (ή και δύο!) ενώ συνεχίσαμε με βόλτα για να ψωνίσει ο'τι θέλει.
Μικρό μου μαϊμούδι τι να πω που δεν έχω πει ήδη; Όταν σε κράτησα στην αγκαλιά μου, 12 χρόνια πριν, είπα πως δεν θα μπορέσω να αγαπήσω περισσότερο στη ζωή μου. Κι όμως. Κάθε μέρα που περνάει σε αγαπάω ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΟ. Και παρόλα αυτά δεν έχει σπάσει ακόμα η καρδιά μου. Σκέψου πόση αγάπη ακόμα κρύβει... Σε ΛΑΤΡΕΎΟΥΜΕ. (Και ο μπαμπάς που δεν τα πάει τόσο καλά με τα λόγια). ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΣ ΠΟΤΕ ΑΥΤΟ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια σας είναι η κινητήριος δύναμη μου, Η αλληλεπίδραση που χρειάζεται κάθε blogger με τους αναγνώστες του. Θα χαρώ πολύ να σας δω εδώ κάτω...