Σπίθας - αυτό το ψυχάκι.

 Όταν μαζέψαμε αυτό το ψυχάκι από τους δρόμους της Αμαλιάδας, δεν ήξερε ούτε πως να πιει νερό από το μπωλ. Πνιγόταν. Προτιμούσε να γλύφει τα λιμνάζοντα νερά στο μπαλκόνι μου από τα ποτίσματα. Όταν το κατάλαβα, του βάζαμε λίγο νερό στο μπωλ, το οποίο ανανεώναμε τακτικά και απλά κάναμε υπομονή. 

Όταν μαζέψαμε αυτό το ψυχάκι, δεν ήξερε τι σημαίνει παιχνίδι. Δεν ήξερε να κυνηγάει μπάλες ή να μασουλάει πράγματα. Του πήραμε λοιπόν ένα ειδικό φυσικό ξύλο για μάσημα του το δώσαμε, τον επιβράβευσαμε όταν ασχολιόταν και απλά κάναμε υπομονή.

 Όταν μαζέψαμε αυτό το ψυχάκι, δεν καταλάβαινε τι είναι το κρεβατάκι. Αποκοιμιόταν καθιστός, πάνω στην παλάμη σου ενώ τον χαϊδευες. Του πήραμε λοιπόν κρεβατάκια για κάθε χώρο του σπιτιού που καθόμαστε και εμείς, του δείξαμε ότι είναι δικά του, συνεχίσαμε να τον χαϊδεύουμε για όσο το είχε ανάγκη και απλά κάναμε υπομονή. 

Όταν μαζέψαμε αυτό το ψυχάκι, δεν ήξερε τι πάει να πει βόλτα με λουρί. Και τον τρόμαζε κάθε μικρός ήχος στον δρόμο. Τον πήραμε λοιπόν παντού μαζί μας, τον καθησύχασαμε, του δείξαμε ότι είμαστε εμείς εκεί να τον προστατεύσουμε και απλά κάναμε υπομονή. 

Όταν τον μαζέψαμε από τους δρόμους, φοβόταν αρκετά τους ενήλικες - ιδίως τους άντρες - και ακολούθησε αποκλειστικά τον γιο μου στο αυτοκίνητο. Αλλιώς δεν ξέρω αν θα είχαμε καταφέρει να τον πάρουμε. Του γνωρίσαμε λοιπόν κόσμο, άντρες, γυναίκες και παιδιά που είχαν μόνο χάδια να δώσουν και απλά κάναμε υπομονή. 

Όταν το μαζέψαμε, το βλέμμα του ήταν μονίμως λυπημένο και φοβισμένο. Έτρεμε όταν τον βγάζαμε βόλτα από το σπίτι λες και φοβόταν ότι θα τον παρατήσουμε. Και όταν γυρίζαμε ξανά μαζί, η ουρίτσα κουνιόταν αργά και διστακτικά. 

Μας είπαν ότι ήταν εγκατάλειψη. Μας είπαν ότι τον λένε Σπίθα. Και παρότι ανακαλύψαμε πως δεν είναι και τόσο Σπίθας αφού έχει μόνο ένα εγκεφαλικό κύτταρο, (,το οποίο όμως προς υπεράσπιση του δουλεύει πολύ σκληρά), σίγουρα λατρέψαμε τη σπίθα που βλέπαμε να τρεμοπαίζει όλο ελπίδα στα αθώα αυτά ματάκια. 

Ένα χρόνο λοιπόν μετά γελάνε μέχρι και τα μουστάκια του. Ένα χρόνο μετά, έμαθε να παίζει σαν σκυλί - αν και δεν έχει καταστρέψει κανένα παιχνίδι του. Λες και δεν είναι σίγουρος αν θα βρει ξανά άλλα. Ένα χρόνο μετά, δέχεται την προστασία μας, μα ταυτόχρονα έχει αναπτύξει ισχυρό ένστικτο να προστατεύει και αυτός εμάς. Ένα χρόνο μετά έχει μάθει εντολές, όρια και κανόνες. 

Ταυτόχρονα, ένα χρόνο μετά, ακόμα μπορεί να ταραχτεί από μια απότομη κίνηση ή έναν απότομο θόρυβο. Ένα χρόνο μετά ακόμα κουλουριάζεται αν του φωνάξεις λίγο πιο απότομα ή αν τον "μαλώσεις"...

Δεν μπορώ καν να φανταστώ τι πρόλαβε να ζήσει αυτό το πλάσμα στα δύο αυτά χρόνια ζωής πριν τον βρούμε. Νιώθω πως είναι ήδη "old soul", (γέρικη ψυχή), λες και σε αυτά τα δύο χρόνια έζησε δέκα ζωές. 

Για αυτό και τώρα ξεκουράζεται. Το απολαμβάνει. Μαζί του και εμείς. Γιατί ξέρεις τι γίνεται; Είναι αλήθεια αυτό που λένε. Μαζεύεις ένα σκυλί από το δρόμο για να το σώσεις. Και τελικά καταλήγει να σώζει αυτό εσένα. 

Δεν μας αξίζουν αυτές οι ψυχές. Αυτές οι ψυχές ξέρουν να εκτιμούν και να αγαπάνε βαθιά, όσο πόνο και προδοσία και αν έχουν ζήσει. Αυτές οι ψυχές δεν ξέρουν τι θα πει εκδίκηση, συμφέρον ή προσδοκίες. Το μόνο που ζητάνε είναι μια αξιοπρεπή ζωή. Βόλτα, φαγητό και αγάπη. Τίποτα άλλο. 

Και δίνουν πίσω τα δεκαπλάσια. 

365 μέρες λοιπόν αγάπης, εκτίμησης και σεβασμού στις ανάγκες του καθενός. Και από τις δύο πλευρές. Και συνεχίζουμε μέχρι να μην έχουν χώρο πια οι άσχημες μνήμες στο μυαλό και στην καρδιά.