Εδώ λέμε αλήθειες μόνο, σωστά; Και οι αλήθειες είναι άβολες, αμήχανες, ενίοτε πληγώνουν.
Πάντα όμως αφυπνίζουν.
Στα 13 χρόνια που σπάω τη σιωπή για τη νεογνική απώλεια, ακούω μητέρες που δυσκολεύονται με το χειμώνα στο μνήμα και ο'τι αυτό συνεπάγεται. (Αν ξέρεις, δυστυχώς ξέρεις).
Όχι εγώ.
Εγώ δυσκολεύομαι, ΠΟΛΥ όμως, με το καλοκαίρι. Με τη ΖΕΣΤΗ.
Και ΞΕΡΩ, το ξέρω πως το μωρό μου δεν είναι εκεί μέσα. Όχι στα αλήθεια. Στην αρχή όμως τουλάχιστον, ένα μέρος του ήταν. Και οι συνειρμοί κάτω από τον καυτό ήλιο, ήταν παρανοϊκοί.
Αυτό λοιπόν το σοκ, αυτή η πληγή, δεν φεύγει όσα χρόνια και αν περάσουν. Φέτος λοιπόν έπιασαν νωρίς οι ζέστες. Και εγώ είχα να πατήσω στο νεκροταφείο από το Πάσχα. Τη λαμπάδα που του παίρνει κάθε χρονιά η αδελφή μου, δεν είχα ΑΞΙΩΘΕΙ να πάω να την ανάψω.
Δεν με πήγαιναν τα βήματα. Τι να κάνω; Κατάφερα να πάω χθες. Ή μάλλον δεν το κατάφερα. Με πίεσα. Γιατί το βάρος πλέον στο στήθος, που δεν του είχα ανάψει ακόμα τη λαμπάδα του, ήταν ασήκωτο.
Έκατσα τόσο, όσο. Όσο χρειάζεται για να ανάψεις το καντήλι, το λιβάνι και να ποτίσεις. Καιγόμουν ολόκληρη. Μέσα, έξω.
Δεν αντέχεται το νεκροταφείο το καλοκαίρι. Το χειμώνα, δεν ξέρω, σαν να βρίσκω μια παρηγοριά κάτω από τον ήλιο, μέσα στην ησυχία του. Το καλοκαίρι όμως...
Το καλοκαίρι επιστρέφουν, ουρλιάζοντας, όλες οι πληγές λες και είναι νωπές, όπως τότε. Το πρώτο καλοκαίρι...
Και εσύ ακόμα νομίζεις πως το πένθος περνάει. Ξεχνιέται. Όχι. Το πένθος ζει ΜΟΝΙΜΑ μέσα μας. Πότε κοιμάται, ποτέ λαγοκοιμάται και πότε ξυπνάει με μια σχετική γαλήνη.
Υπάρχουν όμως και οι φορές που ξυπνάει ταραγμένο από τον χειρότερο εφιάλτη. Και εσύ πρέπει απλά να παίρνεις ανάσες, να σκουπίζεις τον ιδρώτα σου, να σου υπενθυμίζεις ότι ναι. Δεν ήταν όνειρο. Όμως τώρα έχει περάσει. Και να ελπίζεις να αποκοιμηθεί ξανά για καιρό...
Δεν έχει άλλη λύση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια σας είναι η κινητήριος δύναμη μου, Η αλληλεπίδραση που χρειάζεται κάθε blogger με τους αναγνώστες του. Θα χαρώ πολύ να σας δω εδώ κάτω...