Αυτό το ξεχείλωμα

Υπάρχουν στιγμές που μου λείπει το μωρό μου. Μου λείπει εκείνο το μελαχρινό, ναι- κι όμως- γεννήθηκε με σκούρα καστανά μαλλιά, μωρό που χωρούσε να κουρνιάσει στο στήθος μου. Μου λείπει η αίσθηση του πάνω μου, οι μυρωδιές, όλες οι πρωτιές, το γεγονός πως ήμουν το κέντρο του κόσμου του. Μου λείπουν τα μπαμπαλίσματα, τα πρώτα αβέβαια βήματα, το μπουσούλισμα σε ταχύτητες φωτός, τα βραδινά μπανάκια και ο μαραθώνιος διαβάσματος παραμυθιών. 

Παρότι είχα την ευλογία να μην χάσω λεπτό από το μεγάλωμα αυτού του αγοριού, παρότι ρούφηξα κάθε στιγμή και με το παραπάνω, παρότι έχω καταγράψει κάθε μικρή και μεγάλη λεπτομέρεια...και πάλι...δεν χόρτασα.

 ΟΜΩΣ. 

 Πόσο απολαμβάνω και αυτό το μεγάλωμα. Το ξεμούδιασμα και το άνοιγμα των φτερών. Το δοκίμασμα των ορίων. Τη γλώσσα που κόκαλα δεν έχει, μα κόκαλα τσακίζει. Το παραπατημα ανάμεσα στην παιδικότητα και την εφηβεία. Τα ερωτήματα, τις φιλοσοφίες και την αναζήτηση της ταυτότητας. Τις σπάνιες και αγαρμπες αγκαλιές. Τα ακόμα πιο σπάνια κουρνιασματα κοντά μου- πάντα με μια μικρή απόσταση - μην παίρνουν και τα μυαλά μου αέρα. 

Ρουφάω λοιπόν ακόμα κάθε στιγμή. Καταγράφω κάθε μικρή ή μεγάλη λεπτομέρεια. Μπας και κάποια στιγμή χορτάσω... Μα νομίζω έμαθα πια. Δεν χορταίνεται αυτή η αγάπη. Αυτή η αγάπη όλο και μεγαλώνει μέχρι που λέω - δεν μπορεί θα σπάσει αυτή η καρδιά. Κι όμως. Αντέχει. Και ξεχειλώνει. Και απλά συνεχίζει να ΑΓΑΠΑΕΙ.

#ΟιΜικρεςΜεγαλεςΣτιγμεςΜας2026 #myrainbowbaby #mymiracleboy