Μια ζωγραφισμένη πέτρα

(θα καταλήξω κάπου... νομίζω)

Όταν έχεις υψηλό πυρετό για τόσα 24ωρα, το μυαλό σου παίζει παιχνίδια με ...το μυαλό σου. Έρχονται στο μπροστινό μέρος του εγκεφάλου, όσα εσύ έχεις, με τόση μαεστρία, σπρώξει πίσω. Δεν κοιμάσαι βαριά, ή κοιμάσαι πολύ βαριά, χωρίς καθόλου ποιοτικό ύπνο, κάτι που ενισχύει την κατάσταση αφού όλα αυτά τα "παιχνίδια μυαλού" μεταφέρονται στην χώρα των ονείρων - όπου εκεί δεν υπάρχει πλέον καμία λογική. 

Αυτές τις ημέρες, έχω σκεφτεί σχεδόν τα πάντα. Δηλαδή όχι τα πάντα, μόνο αυτά που τελικά άφησαν πληγή. Ή μόνο αυτά που γιάτρεψαν κάτι ή που η ανάμνηση τους γιατρεύει πάντα ένα κομμάτι της καρδιάς μου. 

Δύο χρόνια πριν, η Αφροδίτη νοσηλευόταν, και ούτε που φανταζομουν πως θα ήταν εκείνο το τελευταίο μας καλοκαίρι μαζί. Τότε, την έβγαζα στο νοσοκομείο. Η Αφροδίτη δεν ήθελε να φοράω μάσκα, ήταν απόλυτη και ας μην ήταν απόλυτη σε τίποτε άλλο ποτέ. (Πάντα ένα " Ο'τι θες εσύ, δεν με πειράζει", ε λοιπόν θα σας πω κάτι. Πειράζει. Μην διστάζετε να διεκδικείτε όσα θέλετε). Εκείνο λοιπόν το καλοκαίρι κόλλησα κοβιντ, εν μέσω αυτών των επισκέψεων, και κατέληξα σπίτι με πολύ υψηλούς πυρετούς. Να είμαι να σκάσω που δεν φορούσα τελικά την μάσκα μου στην Αφροδίτη, η Αφροδίτη να με διαβεβαιώνει πως ενημέρωσε τους γιατρούς και πως είναι αρνητική - μέχρι και σήμερα δεν είμαι σίγουρη αν μου είπε την αλήθεια. Μια εβδομάδα περίπου μακρυά της και να μου στέλνει, πολλές φορές, πρώτη αυτή μηνύματα. Να είναι μέσα στο νοσοκομείο με παροχή οξυγόνου, εντελώς κλινήρης πλέον και να σκέφτεται εμένα που παρανοούσα ως συνήθως από έναν περαστικό υψηλό πυρετό. 

Είχα την ευλογία τελικά να περάσω και άλλο χρόνο μαζί της εκείνο το καλοκαίρι και μάλιστα στον χώρο που ήθελε να είναι. Στο πατρικό της. Η τελευταία φορά που την είδα ήταν πριν φύγω για Κρήτη. Βαθιά μέσα μου δεν ήθελα να πάω. Κάτι με σταματούσε. Που να ήξερα. Μάλιστα, είχαμε διαφωνήσει πολύ με την αδελφή μου, με την οποία συνταξιδεύαμε, για το πόσες μέρες θα καθόμασταν. Εγώ ήθελα να φύγω πολύ νωρίτερα. Ένιωθα πως έπρεπε να είμαι σπίτι και αυτό ήταν απλά ένα έντονο και ανεξήγητο ένστικτο. Ένστικτο που, στις μεγάλες απώλειες της ζωής μου, δεν με έχει βγάλει ποτέ λάθος. Απλά δεν το αντιλαμβάνεσαι εκείνη τη στιγμή. 

Τελικά, το Κιτσάκι μου, με γύρισε εκτάκτως πίσω ακριβώς όταν ήθελα να επιστρέψω ούτως ή άλλως. Με γύρισε, αλλά ήταν αργά τελικά. Δεν έχω κάνει πιο ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ ταξίδι στη ζωή μου. Δεν έχω επιστρέψει ακόμα Κρήτη από εκείνον τον Αύγουστο.

Από προχθές, ακούω την φωνή της μέσα στο κεφάλι μου. Όπως ακριβώς θα μου μιλούσε τώρα που είμαι άρρωστη. Την ακούω και χαμογελάω. Ναι. Ίσως η φωνή να είναι ξεθωριασμένη. Όμως η ανάμνηση της είναι πιο καθαρή από ποτέ. 

Όπως αυτή η ζωγραφισμένη πέτρα. Την είχα βρει, έτσι ξεθωριασμένη, σε κάτι οικογενειακές διακοπές στο αγαπημένο μας κάμπινγκ, όταν ήμουν 8 χρόνων. Έναν αιώνα πίσω δηλαδή, πριν από τα social media, τα craft bombing, και όλες αυτές τις τωρινές ορολογίες που έχουν κατακλύσει τη ζωή μας. Από τις καλύτερες αναμνήσεις μου, σε εκείνο το κάμπινγκ. Θυμάμαι πόσο είχα μεγαλοποιήσει αυτό το εύρημα στο κεφάλι μου. Το ξεθώριασμα ήταν αυτό που το έκανε τόσο πολύτιμο. Γιατί στο μυαλό μου, αυτό σήμαινε πως ήταν πολύ παλιό, συνεπώς και με μεγαλύτερη αξία. 

Και ο οχταχρονος εαυτός μου είχε δίκιο. Είχε μεγαλύτερη αξία. Έχει μεγαλύτερη αξία ακόμα , 38 χρόνια μετά την ημέρα που τη βρήκα.

Τα πιο πολύτιμα πράγματα μας είναι πράγματα που δεν έχουν αγοραστεί. Είναι οι στιγμές. Οι αναμνήσεις αγαπημένων ανθρώπων. Μια μυρωδιά. Το δέντρο που φύτεψε ο γονιός σου χρόνια πριν και τώρα σου δίνει καρπούς. Το φούτερ εκείνο το παμπάλαιο που όμως δεν θες να το πετάξεις γιατί το έχουν αγγίξει τόσα αγαπημένα χέρια. Κρύβει τόσες αγκαλιές ή τόσα ονειρέματα κάτω από τα σκεπάσματα. Το αποξηραμένο λουλούδι κομμένο από την άκρη του δρόμου. Το χιλιοσκισμένο σημείωμα με λίγα λόγια αγάπης, που όλο επιστρέφεις σε αυτό. Μερικά κοχύλια σε ένα μεταλλικό κουτάκι από όλες σου τις βόλτες σε αμμουδιές. Μια ζωγραφισμένη πέτρα από άγνωστα χέρια. 

Μα ξέρεις ποιο είναι το πιο πολύτιμο αγαθό μας; Το ότι ξυπνήσαμε άλλο ένα πρωί με αέρα στα πνευμόνια μας. Αυτό τίποτε άλλο. Και η Αφροδίτη θα ήθελε να το καταλάβετε αυτό ΟΛΟΙ. Είμαι σίγουρη. Και να μην αναβάλλετε διαρκώς τα θέλω σας. Μην αμελείτε τη υγεία σας. Σωματική, πνευματική ΚΑΙ ψυχική. Και το κυριότερο; 

Κάντε ο'τι στην ευχή θέλετε. Στην τελική, μόνο στον εαυτό σας έχετε να λογοδοτήσετε. 

#otangennithikaxana #τοblog