Τα ένατα γενέθλια μας! Θέμα: Pool Party!

 Το δελφινοκαρχαριάκι μας το είχε δηλώσει από τα περσινά του γενέθλια. Το επόμενο πάρτι του θα ήταν pool party και θα γινόταν στο αγαπημένο του κολυμβητήριο! Χαλάμε εμείς χατίρι;; Pool Party it was, λοιπόν! 

Ένα απολαυστικό πάρτι, για όλους θέλω να πιστεύω, το οποίο απόλαυσα και εγώ πολύ αφού δεν κουράστηκα σχεδόν καθόλου. Έκανα λίγα σε σχέση με άλλες χρονιές- όταν έχεις τέτοια πισίνα όλη δική σου δεν χρειάζεσαι και πολλά πράγματα. Τα γνωστά. Καλωσόρισμα με τον αιώνιο ξύλινο πίνακα, χαρτάκια ευχών, party favors για τους αγαπημένους μας φίλους, μια σούπερ τούρτα, "βρώμικο" φαγητό και φυσικά άφθονα μπαλόνια. 

Να σημειωθεί πως το ίδιο πρωινό, τόσο ο εορτάζοντας όσο και οι μισοί καλεσμένοι, είχαν αγώνες κολύμβησης. Πήγαν, έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό- το ίδιο και οι προπονητές- και μετά ήρθαν για να μας τιμήσουν με την παρουσία τους στο πάρτι μας. Ο Δημήτρης Γεράσιμος δεν είχε διάκριση όπως κάποιοι άλλοι συναθλητές του, βελτίωσε όμως το προσωπικό του χρόνο και αυτό είναι πάντα το ζήτημα. Είμαι πολύ περήφανη για αυτό το μικρό/μεγάλο αγόρι.

Τι άλλο; Τίποτα. Όλα τα άλλα τα ανέλαβε το κολυμβητήριο. Εννιά φίλους επέλεξε ο Δημήτρης Γεράσιμος να καλέσει και φυσικά τα ξαδέλφια του. Επειδή δυο μικρές μας φίλες δεν ήξεραν καλό κολύμπι, φροντίσαμε να είναι μέσα στην πισίνα και ένας προπονητής του κολυμβητηρίου. (Στο χώρο της πισίνας εννοείται ότι είναι κάποιος προπονητής όπως και να έχει, απλώς εμάς μπήκε και στο νερό).  Ο κ. Γιώργος ήταν παραπάνω από διασκεδαστικός και προσεκτικός με τους μικρούς μας φίλους και τον ευχαριστούμε για αυτό. Οι γονείς έκατσαν στον πάνω όροφο, όπου είχαν πανοραμική θέα της πισίνας, ενώ είχα για κέρασμα cupcakes και αλμυρά κριτσίνια. Ταυτόχρονα,  είχα φροντίσει να κάνω συμφωνία με μια καφετέρια κοντά στο κολυμβητήριο από την οποία πέρασαν οι γονείς πριν έρθουν και πήραν το καφεδάκι που ήθελαν- εννοείται κέρασμα από τον εορτάζοντα. 

Αφού κολύμπησαν, έπαιξαν και μούλιασαν για δυο ώρες γεμάτες, βγήκαν, έκαναν το ντουζάκι τους και μεταφέρθηκαν στην αίθουσα γυμναστικής ώστε να φανερωθεί ποιος άλλος; Ο μεγάλος πρωταγωνιστής του πάρτι. Η τούρτα φυσικά! 

Ο αγαπημένος του προπονητής

Έπειτα έφαγαν, το μενού είχε πίτσα από την πιτσαρία του παππού, σπιτικά burger, ποτηράκια με καρότο, αγγούρι και ντοματίνια, κεφτεδάκια, αναψυκτικά και φυσικά λοιπές απαράδεκτες λιχουδιές που όμως δεν γίνεται να λείπουν από ένα παιδικό πάρτι. Έπαιξαν και άλλο, χόρεψαν, ξαναέφαγαν, μέχρι που ήταν ώρα να επιστρέψουμε όλοι σπίτια μας. Ο Δημήτρης Γεράσιμος μοίρασε σε κάθε έναν φίλο του το party favor του, τους ευχαρίστησε έτσι ντροπαλά και χαμηλόφωνα όπως μόνο αυτός ξέρει και φύγαμε με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο μας. 

Για όλη αυτή την υπέροχη εμπειρία θέλω να ευχαριστήσω: 

Τη διεύθυνση του κολυμβητηρίου που μου επέτρεψε να φέρνω όλα όσα χρειαζόμουν καθ' όλη τη διάρκεια της εβδομάδας πριν το πάρτι ώστε να έχω όσο το δυνατόν λιγότερα να κάνω ανήμερα. Τον Γιώργο που με τόση υπομονή και χαμόγελο πρόσεξε και διασκέδασε τους μικρούς μας φίλους όσο αυτά ήταν μέσα στο νερό αλλά και τον Αντώνη για τη διακριτική μα πολύτιμη πάντα προσφορά του. Την Δήμητρα που με βοήθησε  πολύ, τόσο με την προετοιμασία όσο και με το στήσιμο της διακόσμησης. Την Αναστασία για τα vibes γαλήνης, αντίδοτο σε κάθε αναίτιο άγχος μου. Όλους τους γονείς, συγγενείς και φίλους που ανταποκρίθηκαν με χαρά στο κάλεσμα μας για την χαρά του χιλιάκριβου μας. Τον γαμπρό μου για όλο το τρελό κουβάλημα που έριξε στο τέλος του πάρτι και με ξεκούρασε αφάνταστα. Εννοείται τον #OurCoachIsBetterThanYours, τον #TeamLekakis, τον προπονητή της καρδιάς μας,  για ΟΛΑ- ξέρει αυτός. Και φυσικά το άλλο μου εγώ, αυτό που γουργουρίζει, που πάντα ανταποκρίνεται και συμφωνεί με κάθε τρέλα που θα βάλουμε στο μυαλό μας μάνα και γιος. 

Καταρχάς οι φανταστικές μας φωτογραφίες από τον αγαπημένο μας Αντρέα, ο οποίος επανήλθε μετά από δύο χρόνια και ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα. Και πιστέψτε με, αυτές είναι μόνο ένα μικρό δείγμα της υπέροχης ματιάς του Αντρέα. Η φανταστική μας τούρτα από την ταλαντούχα Δήμητρα του Ζαχαροπλαστείου Μπιρμπίλη, οι πίτσες από την μοναδική πιτσαρία Quebec Pizzeria Restaurant και τα ποιοτικά μπαλόνια με τα υπέροχα χρώματα από Balloon Fire. Η μπλούζα που φοράει ο Δημήτρης Γεράσιμος στην τούρτα είναι ζωγραφισμένη από μένα την ίδια. Και φυσικά δεν μπορώ να μην αναφέρω το δεύτερο σπίτι μας, το μοναδικό γυμναστήριο Top Form City και την ακαδημία κολύμβησης Patras Swim School για όσα έχει προσφέρει όχι μόνο στο παιδί μα και σε μένα την ίδια. 

Του χρόνου μάλλον έχει καταλήξει σε πάρτι στο σπίτι- μιας και είναι το πρώτο διψήφιο- με θέμα... Χάρι Πότερ... Θα δείξει αν θα μείνει σταθερός, ως συνήθως, στην επιλογή του. 

Μαϊμουδακι ετών 9!

 Εννιά χρονών και 11 ημερών, αυτή η ανάρτηση καθυστέρησε να γραφτεί.  Η προσωπικότητα σου έχει ρίξει ήδη τα θεμέλια, ενώ συνεχίζει να χτίζεται καθημερινά αποκαλύπτοντας κάθε φορά κάτι καινούργιο- κάτι μοναδικό. 

Προτερήματα και ελαττώματα μαζί- δεν θα είχε και ενδιαφέρον διαφορετικά, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και η  φυσιογνωμία σου που αλλάζει και αυτή μέρα με τη μέρα- μένω να σε κοιτώ έκπληκτη και να αναρωτιέμαι πότε απλά έκλεισα τα βλέφαρα μου για ένα δευτερόλεπτο, τόσο νιώθω ότι είναι,  και από εκείνο το μελαχρινό μωρό με ανοιχτόχρωμα φρύδια που χωρούσε μέσα στις δύο μου παλάμες , μετατράπηκες σε ένα ξανθό αγόρι με σκουρόχρωμα φρύδια που ξεχειλίζει πλέον από την αγκαλιά μου όσο και να την τεντώσω... 

Δεν είμαστε πια το κέντρο του κόσμου σου και είναι γλυκόπικρο το συναίσθημα, όποιος γονιός το αρνηθεί θα λέει ψέματα. Είναι υπέροχο να σε βλέπω να ανεξαρτητοποιείσαι, να μας χρειάζεσαι όλο και λιγότερο, να δοκιμάζεις τα όρια σου και τις αντοχές σου, (μαζί και τις δικές μας), να ανοίγεις αυτά τα πανέμορφα φτερά σου, έτοιμος να πετάξεις όσο ψηλά μπορείς, όσο ψηλότερα έχεις φανταστεί. 

Η αίσθηση του χιούμορ σου εξαιρετική και για λίγους - δεν νιώθεις έτοιμος να την μοιράζεσαι με όλους - το ίδιο και τις αγκαλιές σου, το χρόνο σου, ακόμα και το πιο μικρό άγγιγμα σου. Εκλεκτικός ακόμα στους ανθρώπους που αφήνεις να μπαίνουν στο μικρόκοσμο σου, εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να αναγνωρίζουν και να εκτιμούν αυτές τις μικρές ίσως για τους πολλούς κινήσεις, μα μεγάλες και σημαντικές για όσους σε γνωρίζουν καλά. 

Θυμώνεις και ξεφυσάς όλο αγανάκτηση όταν νιώθεις ότι δεν μπορείς να επικοινωνήσεις τα συναισθήματα σου ή όταν νιώθεις ότι ναι μεν τα επικοινωνείς μα κανείς δεν σε καταλαβαίνει και κοιτάς επίμονα και με παράπονο προσπαθώντας να βρεις τη δύναμη να επιβληθείς σε προσωπικότητες πιο έντονες και πιο δυναμικές από τη δική σου και σε θαυμάζω για αυτό. Δείχνεις ψυχραιμία σε έκτακτες καταστάσεις, προτείνοντας λύσεις, βοηθώντας με πράξεις και εγώ σκέφτομαι πως αυτό πιθανότατα το διδάχτηκες από τη μήτρα μέσα - δεν ήταν εύκολο και ανώδυνο το ταξίδι σου για αυτόν τον κόσμο. 

Με δίδαξες από την πρώτη εκείνη γραμμή στο τεστ της εγκυμοσύνης, να μην το βάζω κάτω, πως το να πέφτεις είναι οκ αρκεί να σηκώνεσαι ξανά, πως το πείσμα και η αισιοδοξία μπορούν να μετακινήσουν βουνά, πως η ψυχική και πνευματική δύναμη μας, γεννάει θαύματα. Στην πορεία μου θύμισες πως να γελάω ξανά με την καρδιά μου- δυνατά και γάργαρα - πως να παλεύω χωρίς φόβο, πως να προσπαθώ καθημερινά για την καλύτερη δυνατή εκδοχή του εαυτού μου, πως να μην χάνω τη πίστη μου και την ακεραιότητα του χαρακτήρα μου. Πώς να είμαι διεκδικητική μα ταυτόχρονα ταπεινή. 

Το έχω ξαναπεί. Είσαι ότι σπουδαιότερο έχω καταφέρει σε αυτή τη ζωή. Η πιο αγνή αγάπη που έχω νιώσει. Η πιο δυνατή. Και σε ευχαριστώ για αυτό. 

Να προσέχεις μωρό μου, να είσαι γερός. Να προχωράς πάντα με τσαμπουκά και θάρρος, χωρίς όμως να χάνεις την ενσυναίσθηση σου. Να γελάς δυνατά. Να ακούς περισσότερο από όσο μιλάς. Να εκτιμάς κάθε ξημέρωμα και κάθε ηλιοβασίλεμα.  Να χτενίζεις τα ατίθασα ξανθά σου μαλλιά όπως ακριβώς σου αρέσει και ας είναι φλώρικα. Και να θυμάσαι πάντα πως εμείς στα δύσκολα απλά συνεχίζουμε να κολυμπάμε... 

Χρόνια πολλά, ευλογημένα και τυχερά μικρέ μου μπελά. Συνέχισε δυναμικά - άλλωστε δεν ξέρουμε άλλο τρόπο...

Ξινή εγώ; Συκοφαντίες!

 Το λοιπόν. Δεν κάνω καλή πρώτη εντύπωση. Και δεύτερη, και τρίτη, μην σου πω και 28η. Θα με πεις υπερβολική αλλά δεν είμαι. Δηλαδή είμαι και από αυτό, αλλά στο συγκεκριμένο θέμα σου μιλάω με αλήθειες. Το ξέρω καλά και το ξέρω χρόνια. Αυτό που δεν ήξερα είναι πόσο κακή εντύπωση κάνω και σε πόση έκταση. 😱🥴 (Τύπου ζήτημα είναι να με συμπαθούν τέσσερις μαμάδες όλες και όλες έξω από το σχολείο, εκ των οποίων οι δύο είναι φίλες μου και η μία αδελφή μου- η οποία νομίζω δεν με συμπαθεί ούτε αυτή πολύ φέτος! 😂😂😂) 

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Καταρχάς είμαι κομματάκι αντικοινωνική. #ΣοκΤοΞέρω- όταν βγάζω τα σωψυχα μου εδώ καθημερινά- όμως εδώ το κάνω με τους δικούς μου όρους χωρίς το φόβο να προσβληθώ ή να αγνοηθώ κατάμουτρα. Ναι έχω θέματα επιβεβαίωσης και αυτοεκτίμησης, το έχω παραδεχτεί πολλάκις. Κοινωνικά ανάπηρη με αποκαλεί η Σουλτάνα και δεν έχει άδικο. Ξεχνάω ονόματα τη στιγμή που θα τα ακούσω, ενίοτε και πρόσωπα. Μπορεί να μου μιλήσεις και να φανεί ότι σε αγνοώ, τη στιγμή που εγώ πραγματικά δεν σε έχω ακούσει ΚΑΝ. Κάπου ταξιδεύει εκείνη την ώρα το μυαλό και τσουπ. Να η κακή εντύπωση. Έχω και αυτό το βλέμμα το απλανές της αγελάδας- που τις περισσότερες φορές περνάει ως αδιάφορο/ καυστικό/ επικριτικό, δεν ξέρω και εγώ τι- ούτε αυτό βοηθάει την ήδη επιβαρυμένη κατάσταση. Όλα αυτά τα ήξερα ήδη. #Εμτι #ΑυτογνωσιαΠανωΑποΟλα.😂🥴

 Όταν όμως έμαθα, ότι είχαν κακή εντύπωση για μένα άτομα που συμπαθούσα/ δεν μου ήταν αδιάφορα, και στα οποία η αλληλεπίδραση από τη δική μου πλευρά ήταν η καλύτερη δυνατή- τότε προβληματίστηκα δεν το κρύβω. Εντάξει, σκέφτηκα. Πόσο ξινή μπορεί να φαίνομαι επιτέλους;;;; #ΜηνΑπαντησετε  😂🥴 Το συζητάω ξανά με Σουλτάνα. Πολύ. Μου απαντάει. 😱 Το αναφέρω και στο άλλο μου εγώ. (Αυτό που γουργουριζει). Σε σημείο εκνευριστικο. Μου απαντάει. 😱😱 #ΚαιΕγωΣεΑγαπαωΠαναγιωτηΜου 

 Θυμάμαι όλες τις φορές που έχει αρπαχτει μόνο και μόνο επειδή τον κοιτάω "κάπως" ενώ εγώ σκέφτομαι πιθανότατα αν έχω κόκκινα μανταλάκια για τα κόκκινα ρούχα. 😂😂  Θυμάμαι επίσης όλες τις φορές που έχει βγει ο πατέρας μου έξω φρενών μόνο με ένα μου βλέμμα- και εγώ να μην ξέρω από που μου ήρθε όλη αυτή η επίθεση άνευ λόγου και αιτίας. Οκ λοιπόν. 

Κατά πως φαίνεται, μάλλον φαίνομαι ΠΟΛΥ ξινή.  Το δέχομαι. Δεν είμαι όμως η καψερηηηηη. Είμαι καληηηη. Αλήθεια. Βαθιά ελαττωματική, όμως καλή.  Και ψυχοπονιαρα. Και πιστή. Και πολύ δοτική. Και ναι μπορεί να είμαι ισχυρογνώμων και δυναμική, ταυτόχρονα όμως είμαι ανοιχτομυαλη και δεκτική. Δεν διαφωνώ ποτέ για να πείσω. Απλώς συμφωνώ ότι διαφωνώ. Και θα συμφωνήσω αν με πείσεις ότι έχω άδικο. (Ναι έχουν καταγραφεί τέτοια γεγονότα! 😂) Έβγαλα λοιπόν #selfie με τις πιο αξιολάτρευτες μου εκφράσεις. #ΜαΠοσοΧαριτωμενηΠχια #ΠουΤηΒλεπετεΤηΞινιλαΔενΚαταλαβαινω  😂😂 Και θα ζητήσω δημόσια- εδώ στη σελίδα γιατί στον προσωπικό μου λογαριασμό κάνεις δεν μου δίνει σημασία, μόνη μου μιλάω 😂😂😂- από όσους πρόσβαλα άθελα μου,  ένα μεγάλο και ταπεινό συγνώμη. 

Πιστέψτε με, αν ΘΕΛΩ να γίνω ξινή θα γίνει ΑΠΟΛΥΤΑ αντιληπτό. Αν είναι απλώς μια εικασία, τότε δεν το ήθελα. Πραγματικά. Και θα προσπαθήσω εφεξής, να είμαι πιο προσιτή. Στο επίπεδο της Σουλτάνας δεν μπορώ να φτάσω για κανένα λόγο- και ούτε θέλω σχωρατε με😂😂-  όμως να δίνετε και εσείς μια δεύτερη ευκαιρία. (Ή και τριακοστή!!) Εγώ δίνω πλέον και μόνο σε καλό μου έχει βγει. Τι λέτε; 

Μια θάλασσα δάκρυα...

 Καθώς επέστρεφα σήμερα από το περπάτημα, πέρασα δίπλα από ένα αυτοκίνητο. Ήταν λοξά  παρκαρισμένο στην άκρη της θάλασσας. Εκ πρώτης όψης μου φάνηκε σαν να είδα μέσα μια γυναίκα που γελούσε τρανταχτά ενώ μιλούσε στο τηλέφωνο, μιας και ήταν μόνη. Κοιτώντας όμως πιο προσεκτικά, είδα μια γυναίκα που έκλαιγε με λυγμούς. Έκλαιγε τόσο σπαρακτικά που ούτε την ένοιαζε ποιος μπορεί να την έβλεπε, μα ούτε και έβλεπε- τα μάτια κλειστά και γεμάτα δάκρυα, ακολουθούσαν την πληγωμένη της καρδιά. Με άγγιξε η στάση της. Δεν ήταν σκυφτή. Ούτε κουλουριασμένη. Ήταν σχεδόν ξαπλωτή, έχοντας αφεθεί εντελώς στην δίνη των συναισθημάτων της.  

Παλαιότερα, αν έβλεπα κάτι τέτοιο μπορεί να ανησυχούσα... Να έβαζα με το μυαλό μου χίλια δυο περίπλοκα και τραγικά σενάρια που μπορεί να έφταναν μια γυναίκα σε αυτή τη θέση. Τώρα όμως ξέρω καλύτερα. 

Ξέρω πως μπορεί πολύ απλά να ήταν μια μητέρα/ σύζυγος/ κόρη/ αδελφή/ σύντροφος, που έφτασε στα όρια της. Από κούραση. Είτε σωματική, είτε ψυχική, είτε πνευματική. Από απογοήτευση. Από απλές δυσκολίες στην καθημερινότητα που όμως συσσωρεύονται και φαντάζουν βουνό. Από θλίψη για τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Από τις ίδιες της τις ενοχές. Μια γυναίκα που απλώς ξεπέρασε τα όρια και αφέθηκε στον χείμαρρο.τους.  

Και είναι σαν να βλέπω τι επακολούθησε και ας συνέχισα το περπάτημα μου. Αυτή η γυναίκα σκούπισε τα δάκρυα της. Ανασκουμπώθηκε. Έριξε μια ματιά στον καθρέφτη ώστε να κρύψει και το τελευταίο ίχνος αυτού του ξεσπάσματος, ίσως έφτιαξε και λίγο τα μαλλιά της, έβαλε μπροστά και επέστρεψε- ακόμα πιο δυνατή και ας μην το ένιωθε τη συγκεκριμένη στιγμή- στην καθημερινότητα της. Χωρίς κανείς άλλος, ίσως πέρα από την ίδια και εμένα που έτυχε να δώσω λίγη παραπάνω σημασία, να γνωρίζει ότι και αυτή σπάει. Έχει όρια. Όρια που τα δοκιμάζει διαρκώς αγνοώντας τα. Μέχρι που μια μέρα, το φράγμα των ορίων σπάει, από μόνο του σχεδόν, πλημμυρίζοντας τα πάντα στο πέρασμά του. 

Θάλασσα η κάθε γυναίκα. Που μετά από μια ισχυρή αντάρα, τα νερά της είναι πιο γαλήνια από ποτέ. Άλλωστε, όπως λένε, το πρώτο μάθημα που μαθαίνουμε στη ζωή είναι πως το να κλαίς είναι ένδειξη ότι είσαι ζωντανός. Μεγάλη ευλογία να μπορεί ακόμα η καρδιά σου να κλάψει... Διότι μετά έρχεται και η γαλήνη...