Οσο πιο δυνατή η αστραπή σου, τόσο πιο φωτεινό το ουράνιο τόξο σου... (Η εξομολόγηση μιας μανούλας που ΔΕΝ έχει ζήσει την απώλεια)

Έχω γράψει και έχω σβήσει υπερβολικά πολλές φορές αυτό μου το κείμενο. Είναι που το θέμα δεν με έχει αγγίξει προσωπικά αλλά έχει αγγίξει ανθρώπους δικούς μου... Κοντινούς αλλά και μακρινούς... Έχει αγγίξει όμως και ανθρώπους που δεν έχω γνωρίσει ποτέ από κοντά... αλλά που η Γιάννα τους έδωσε φωνή.... 

Στην δεύτερη μου εγκυμοσύνη πίστευα από την ήμερα του τεστ ότι κάτι δεν θα πήγαινε καλά. Ίσως φταίει που είχα ήδη διαβάσει πολλές ιστορίες... αληθινές ιστορίες.... ίσως που είχα ήδη κλάψει για παιδιά που οι μαμάδες τους δεν γνώρισαν ποτέ.... 

Και όντως από την αρχή πήγαν πολλά στραβά. Διαστολή από νωρίς, ακινησία από νωρίς και άγχος... πολύ άγχος... μα συνέχιζα... συνέχιζα και να παλεύω αλλά συνέχιζα και να διαβάζω για τα αγγελάκια μας... 

Αυτό παραδόξως μου έδινε δύναμη... γιατί έβλεπα γυναίκες που έζησαν τον απόλυτο πόνο και όμως στέκονται στα πόδια τους, βιώνουν τον πόνο τους μαθαίνοντας να ζουν με αυτόν. Δεν ξεχνάνε ποτέ, αντίθετα μέσα από την μνήμη καταφέρνουν και συνεχίζουν και ζουν.

Ήμουν μάλιστα αποφασισμένη ότι όταν θα το έχανα το παιδί (ήμουν τόσο σίγουρη) θα ζητούσα να την δω, να την φωτογραφίσω και να κανονίζω πράγματα στο μυαλό μου που  μια έγκυος ποτέ δεν σκέφτεται.

Η εγκυμοσύνη κατέληξε καλά τελικά. Έχω στην αγκαλιά μου την μικρή μου Κ. 

Όμως...

Είδα πόσο σπουδαίο είναι να μιλάς. Ξαλαφρώνεις, βρίσκεις στηρίγματα αλλά και βοηθάς ανθρώπους που ίσως να βιώνουν κάτι αντίστοιχο. 

Τι θέλω να πω με αυτά που γράφω;

Όπως λέει και η αγαπημένη μου Γιάννα.... μιλήστε! Η σιωπή σε τρώει. Κι αν θέλετε έναν ακόμη λόγο για να μιλάτε...... τώρα ξέρω. Αν μου συμβεί ή αν συμβεί σε κάποιον δικό μου θα ξέρω τι να του πω. Πως να φερθώ. 

Και στην ουσία αυτό το έχετε καταφέρει εσείς.

Αλλά αυτό που περισσότερο θέλω να το τονίσω είναι για όσους δεν έχουμε βιώσει αυτόν τον τρομακτικό πόνο. 

Ανοίξτε τις καρδιές σας, τα αυτιά σας... ανοίξτε την αγκαλιά σας. Κι άμα δεν ξέρετε τι να πείτε, πείτε "δεν ξέρω τι να πω".

Αγκαλιάστε τον πόνο του άλλου, αγκαλιάστε τον ίδιο. Σφίξτε τον μέχρι που να νιώσει ότι σκάει. 

Και να είστε εκεί. 

Και εσείς αγαπημένες μου μαμάδες αγγέλων... θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω όσο καλύτερα μπορώ μια σκέψη μου...

Λένε (σε μια φιλοσοφία που εγώ ακολουθώ και μελετώ) ότι ο θάνατος είναι το ταξίδι προς το αιώνιο φως.. είναι η πορεία μας προς την Ανατολή... 

Πού είναι αυτό το φως και η Ανατολή του θα το βρει η καθεμία μόνη της....  

Όμως να είστε σίγουρες ότι υπάρχει...