Φθινοπώριασε και πάλι μωρό μου... (κατάθεση ψυχής μιας μανούλας αγγέλου)

(Η γλυκιά Τασούλα γράφει γράμμα στην κόρη της...)

….μα απ’ όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω....

Έξι χρόνια πέρασαν μωρό μου, έξι…..

Κανονικά θα έπρεπε να σου εύχομαι καλή σχολική  χρονιά κ η μόνη μου ανησυχία να ήταν το νέο σχολικό σου περιβάλλον… αλλά εκεί που είσαι πια είναι πάντα όμορφα… έτσι δεν είναι ;

Φέτος μωρό μου σα να μην πονάω άλλο τόσο πια… δεν μπορώ να κλάψω όπως πέρσι, όπως προπερσι…όπως τότε… ή μήπως μπορώ;! Ξέρεις  προσπάθησα πάρα πολύ φέτος να σε αφήσω να ¨φύγεις¨να ελευθερωθείς από το μαύρο μου σκοτάδι, να πετάξεις ελεύθερη χωρίς να με κοιτάς πάντα λυπημένη…

η αδερφή σου κάνει τα πρώτα της σχολικά βήματα μωρό μου κ εσύ μας καμαρώνεις από κει ..από τα μαλακά σου σύννεφα..καλά τα πάμε έτσι μωρό μου;

δεν ξέρω φέτος τι να σου γράψω..νιώθω αμήχανα…

κάθε Οκτώβρη έχω έναν κόμπο στο λαιμό..αλλά θαρρείς  πως φέτος είναι πιο μαλακό το φθινόπωρο της καρδίας μου….

πάντα θα μου λείπεις το ξέρεις αυτό μωρό μου ε; όμως ξέρεις κάτι;

Ήρθε η ώρα μωρό μου, να φύγεις…

αρκετά σε κράτησα στη θλίψη,..πέτα ελευθέρα ψυχή μου..

χόρεψε στην αγκαλιά του ουρανού για πάντα….

και εγώ πάντα θα σε σκέφτομαι σαν το πιο όμορφο πλάσμα που γνώρισα ποτέ μου..σαν την πιο όμορφη ανάμνηση που έζησα σε όλη μου τη ζωή..

μόνο έτσι θα σε θυμάμαι πια στο υπόσχομαι...μη λυπάσαι άλλο μωρό μου μ ακούς; Δεν θα λυπάται άλλο η μαμά…θα ναι μόνο χαρούμενη..

θα μιλάω για σένα πάντα..θα σε σκέφτομαι πάντα τις κρύες νύχτες του χειμώνα και θα κρατάω την ανάσα μου μέχρι να νιώσω τα μικρά σου χεράκια να με αγκαλιάζουν νοητά, να ζεσταθώ..κι αν καμιά φορά τρέχουν τα μάτια μου όταν σε φέρνω στο μυαλό μου..συγχώρα με μωρό μου..και σκούπισε τα δάκρυα μου θα μου περνάει πιο γρήγορα..θα δεις…

πάντα θα σαι το πιο φωτεινό αστέρι του ουρανού και για μένα και για τον μπαμπά να το ξέρεις…

κάθε βράδυ θα σου λέω καληνύχτα μωρό μου..εκεί δίπλα στο φεγγάρι…

σ άγαπω…θα σ αγαπώ για πάντα…

να μας προσέχεις ναι;                    

πέτα καρδιά μου όμορφη… πέτα ανέμελα…

Θέλω κάτι να σου πω...αλλά δεν ξέρω τι... (quest post)

Όποτε η γλυκιά μου Τασούλα μοιράζεται εδώ τις πιο πολύτιμες σκέψεις της, μου προκαλεί ρίγος. Όχι μόνο επειδή καταφέρνει τόσο γλυκά να μοιραστεί τα συναισθήματα της, όχι μόνο επειδή με εμπιστεύεται, αλλά κυρίως επειδή είναι τρομακτικό πόσο ίδιες αγωνίες βιώνουμε... Είναι τρομακτικό πόσο ίδιος είναι ο πόνος... Είναι τρομακτικά υπέροχο πόση επικοινωνία έχουν τα ουράνια τόξα μας με τα αδέλφια τους στον ουρανό... Διαβάστε...

"Στέκομαι πολύ ώρα έτσι... Κοιτώντας την άδεια σελίδα του υπολογιστή...

Απόψε θέλω κάτι να σου πω αλλά δεν ξέρω τι... Έτσι ένα γεια... Ένα σ αγαπώ... Ένα ευχαριστώ που ήρθες στη ζωή μου έτσι σαν σίφουνας... Ούτε χαμπάρι που σε πήρα... σαν ανεμοστρόβιλος...

Σε σκέφτομαι πολύ αυτές τις μέρες... Είναι που ξαφνικά η αδερφή σου μιλάει για σένα σαν να ξέρει...μα δεν ξέρει... Ή μήπως της είπες κάτι εσύ; Τι μήνυμα μου στέλνεις μικρό μου χελιδονάκι; Θα ξαναφέρεις την άνοιξη στο σπίτι μας κ στην αγκαλιά μας; Μα....πως να νικήσω αυτό το φόβο; Πως να διώξω τη μνήμη; Και αν χειμωνιάσει πάλι; Τι θα πω στην αδερφή σου; Δεν αντέχω άλλο τέτοιο χειμώνα μωρό μου...

Η αδερφή σου σε ονειρεύτηκε... Σε "βλέπει" μέσα στο σπίτι μας... Σε γυρεύει...που σε ξέρει μάτια μου ; Που σε είδε;  Πρώτη φορά μας ζητάει παρέα... Τι λαχτάρα για ένα ακόμη μωρό έχω ...μα...φοβάμαι τόσο... Και αυτά τα μάτια σου ρε ψυχή μου... αυτά τα μάτια σου... Πάντα μπροστά μου τεράστια κ εκφραστικά...γεμάτα ερωτηματικά κ ανάγκη για να τα φιλήσω... Μα ούτε στα όνειρα μου δεν τα φίλησα...

Καμιά φορά αδυνατώ να πιστέψω πως μας συνέβη αυτό... Αποκλείεται να έχει συμβεί αυτό .... Και από την άλλη απίστευτο αυτή η πριγκίπισσα που κοιμάται σκεπασμένη με την κουβερτούλα σου στο ζεστό μας κρεβάτι... Τόσο δυνατά συναισθήματα για τα δύο μου παιδιά.... Δεν ξέρω αγάπη μου αν είναι πόνος πια αυτό που νιώθω όταν σε σκέφτομαι... Είναι ένας τεράστιος κόμπος στο λαιμό.. Τόσο τεράστιος που δεν μπορώ να τον καταπιώ όταν σε σκέφτομαι... Ξέρω όμως με σιγουριά πως σε αγάπησα τόσο πολύ που η καρδιά μου δεν το αντέχει... Δεν γίνεται να μου έφυγες έτσι... 

Κάνε κάτι μωρέ να σε ονειρευτώ μια βραδιά... Που είσαι τόσες νύχτες που σε περιμένω;"

Οσο πιο δυνατή η αστραπή σου, τόσο πιο φωτεινό το ουράνιο τόξο σου... (Η εξομολόγηση μιας μανούλας που ΔΕΝ έχει ζήσει την απώλεια)

Έχω γράψει και έχω σβήσει υπερβολικά πολλές φορές αυτό μου το κείμενο. Είναι που το θέμα δεν με έχει αγγίξει προσωπικά αλλά έχει αγγίξει ανθρώπους δικούς μου... Κοντινούς αλλά και μακρινούς... Έχει αγγίξει όμως και ανθρώπους που δεν έχω γνωρίσει ποτέ από κοντά... αλλά που η Γιάννα τους έδωσε φωνή.... 

Στην δεύτερη μου εγκυμοσύνη πίστευα από την ήμερα του τεστ ότι κάτι δεν θα πήγαινε καλά. Ίσως φταίει που είχα ήδη διαβάσει πολλές ιστορίες... αληθινές ιστορίες.... ίσως που είχα ήδη κλάψει για παιδιά που οι μαμάδες τους δεν γνώρισαν ποτέ.... 

Και όντως από την αρχή πήγαν πολλά στραβά. Διαστολή από νωρίς, ακινησία από νωρίς και άγχος... πολύ άγχος... μα συνέχιζα... συνέχιζα και να παλεύω αλλά συνέχιζα και να διαβάζω για τα αγγελάκια μας... 

Αυτό παραδόξως μου έδινε δύναμη... γιατί έβλεπα γυναίκες που έζησαν τον απόλυτο πόνο και όμως στέκονται στα πόδια τους, βιώνουν τον πόνο τους μαθαίνοντας να ζουν με αυτόν. Δεν ξεχνάνε ποτέ, αντίθετα μέσα από την μνήμη καταφέρνουν και συνεχίζουν και ζουν.

Ήμουν μάλιστα αποφασισμένη ότι όταν θα το έχανα το παιδί (ήμουν τόσο σίγουρη) θα ζητούσα να την δω, να την φωτογραφίσω και να κανονίζω πράγματα στο μυαλό μου που  μια έγκυος ποτέ δεν σκέφτεται.

Η εγκυμοσύνη κατέληξε καλά τελικά. Έχω στην αγκαλιά μου την μικρή μου Κ. 

Όμως...

Είδα πόσο σπουδαίο είναι να μιλάς. Ξαλαφρώνεις, βρίσκεις στηρίγματα αλλά και βοηθάς ανθρώπους που ίσως να βιώνουν κάτι αντίστοιχο. 

Τι θέλω να πω με αυτά που γράφω;

Όπως λέει και η αγαπημένη μου Γιάννα.... μιλήστε! Η σιωπή σε τρώει. Κι αν θέλετε έναν ακόμη λόγο για να μιλάτε...... τώρα ξέρω. Αν μου συμβεί ή αν συμβεί σε κάποιον δικό μου θα ξέρω τι να του πω. Πως να φερθώ. 

Και στην ουσία αυτό το έχετε καταφέρει εσείς.

Αλλά αυτό που περισσότερο θέλω να το τονίσω είναι για όσους δεν έχουμε βιώσει αυτόν τον τρομακτικό πόνο. 

Ανοίξτε τις καρδιές σας, τα αυτιά σας... ανοίξτε την αγκαλιά σας. Κι άμα δεν ξέρετε τι να πείτε, πείτε "δεν ξέρω τι να πω".

Αγκαλιάστε τον πόνο του άλλου, αγκαλιάστε τον ίδιο. Σφίξτε τον μέχρι που να νιώσει ότι σκάει. 

Και να είστε εκεί. 

Και εσείς αγαπημένες μου μαμάδες αγγέλων... θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω όσο καλύτερα μπορώ μια σκέψη μου...

Λένε (σε μια φιλοσοφία που εγώ ακολουθώ και μελετώ) ότι ο θάνατος είναι το ταξίδι προς το αιώνιο φως.. είναι η πορεία μας προς την Ανατολή... 

Πού είναι αυτό το φως και η Ανατολή του θα το βρει η καθεμία μόνη της....  

Όμως να είστε σίγουρες ότι υπάρχει...

Πέντε ψυχές- πέντε ζωές στον παράδεισο... (η ιστορία της Αθηνάς...)

Αυτή είναι η δική μου πονεμένη ιστορία. Είμαι η Αθηνά ετών 37. Έχουμε περάσει 10 χρόνια παντρεμένοι. Δέκα υπέροχα χρόνια με έναν άνθρωπο δίπλα μου που έχει σταθεί σαν βράχος σε ό,τι μας επιφύλαξε η ζωή να ζήσουμε μαζί.

Ένα χρόνο μετά το γάμο μας, πήγαμε σε γνωστό μαιευτήριο και ξεκινήσαμε κι εμείς την προσπάθεια να πραγματοποιήσουμε το όνειρό μας για ένα παιδί. Αποτυχημένες προσπάθειες με σπερματεγχύσεις, εξετάσεις, φάρμακα όλα μάταια, όλα μόνο με ένα απογοητευτικό αποτέλεσμα στα χέρια και στην καρδιά μας.

Ακόμα και οι τρεις προσπάθειες εξωσωματικής στο ίδιο κέντρο , αρνητικές. Χρόνια χαμένα, προσπάθειες χαμένες στο κέντρο αυτό, μέχρι να ξεπεράσουμε το μούδιασμα και την αρχική άγνοια που πιστεύω ότι έχουν όλα τα ζευγάρια.

Μπαίνεις σε μια κατάσταση όπου πρέπει πρώτα να δεχτείς το σοκ ότι χρειάζεσαι βοήθεια σε ένα τόσο προσωπικό θέμα όπως είναι ένα μωρό, και μετά πρέπει να αρχίσεις να μαθαίνεις τι παίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις μιας και όσοι μπορούν να σε βοηθήσουν με αυτό το πρόβλημα, δεν έχουν πάντα αυτό πρώτα στο μυαλό τους.

Σε μας το μούδιασμα κράτησε ίσως παραπάνω καιρό κι έτσι το 2010 άλλαξα γιατρό και στην πρώτη προσπάθεια εκεί, στο σύνολό της η τέταρτη όμως, καταφέρνουμε να πάρουμε θετικό αποτέλεσμα. Δεν ήταν όμως ανέφελη η χαρά μας, αφού το πρώτο χαμόγελο διαδέχτηκε η αγωνία, αυτή η γνωστή χαρούμενη αγωνία, να προσέχω, να μείνει, να τα καταφέρουμε, να πάνε όλα καλά, να..... να..... να.......

Οι αποκολλήσεις και υπερδιέργεση ωοθηκών, έκαναν την αγωνία λιγότερη χαρούμενη, μένοντας στο κρεβάτι που το νιώθεις φυλακή σε τέτοιες περιπτώσεις γιατί είναι ο μόνος τρόπος να φέρεις τη ζωή που λαχταράς στον κόσμο. Μια ζωή που βάζει την δική σου ζωή σε αναμονή και μαγκώνει την καρδιά σου γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος να την βοηθήσεις να τα καταφέρει.

Μια περίδεση που αργότερα φάνηκε ότι δεν έπρεπε να γίνει, ένα μικρόβιο απρόσκλητο, μια μόλυνση που έμελλε να δημιουργηθεί, και η κόρη μου, 22 εβδομάδων, στις 21 Οκτωβρίου, μετάνιωσε και χάθηκε.

Μια ψυχούλα μια σταλιά που εγώ δεν είδα αλλά ο σύζυγος βίωσε το κάθε λεπτό, με φόρτωσε με ενοχές ότι κάτι δεν είχα κάνει σωστά, κάπου έφταιγα εγώ, από μένα πέρασε όλη αυτή η καταστροφή εγώ την προκάλεσα, εγώ δεν την σταμάτησα εγκαίρως και για αυτό τιμωρήθηκα.

Στα πρόθυρα κατάρρευσης, το πρώτο ραντεβού με τη δυστυχία όπου δύο άνθρωποι περνούν μια λύπη και την βιώνει ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Είναι από εκείνες τις λύπες που όταν τις μοιράζεσαι δεν ελαφραίνουν, όταν τις μοιράζεσαι γίνονται ακόμα πιο βαριές, ασήκωτες. Σχεδόν αδύνατον να τις διαχειριστείς.

Μαζέψαμε όμως τα κομμάτια μας, δεκανίκι ο ένας του άλλου και κάναμε άλλες δύο προσπάθειες. Η τελευταία φέτος το Φλεβάρη όπου η χορειακή ήταν ''πολύ'' θετική. Τόσο θετική όσο τέσσερα μωρά!!!!!!

Ο γιατρός τα έχασε. Δεν περίμενε ποτέ ότι μια γυναίκα στα δικά μου ''κυβικά'' και με το ιατρικό ιστορικό μου θα κατάφερνε μια τέτοια επιτυχία. Κι αυτός ίσως ήταν ο λόγος που κάποια στιγμή, μας έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό να κάνουμε μείωση εμβρύων: Αν θέλαμε να αποκτήσουμε παιδί, τουλάχιστον το ένα έπρεπε να αφαιρεθεί γιατί ήταν επικίνδυνο να χαθούν όλα. Ο φόβος φταίει; Η λαχτάρα μου για τα μωρά; Η άγνοια που έχει ένας απλός άνθρωπος που εμπιστεύεται κάποιους επιστήμονες που ξέρουν κάτι παραπάνω; Ή ίσως η κακιά η ώρα..... στην μείωση που έγινε ή στην περίδεση μετά, κόλλησα άλλο ένα μικρόβιο, πάλι την 22η εβδομάδα, με αποτέλεσμα να γεννήσω το ένα μου μωρό στο μπάνιο, και στο νοσοκομείο με επισκληρίδειο τα άλλα δύο.

Δεν επέζησε κανένα. Πέντε ψυχές, πέντε ζωές. Γονιός με πέντε παιδιά αλλά με κανένα αγκαλιά.

Από το 12 μέχρι τώρα έχουν γίνει άλλες 5 βιοχημικές κυήσεις και το αποτέλεσμα των λάθος γιατρών η μη χορήγηση αντιπηκτικής αγωγής και και κορτιζόνης και ότι αφού ταλαιπωρούμαι να πάω με δανεικά για να μην τους κουράζω κιόλας να μην έχουν επιτυχίες. Αλλά θα συνεχίσω τον αγώνα μου είτε κάνοντας δικό μου, είτε υιοθετώντας. Με το σύζυγό μου είμαστε ακόμα μαζί. Και λέω ακόμα γιατί γνωρίζω ζευγάρια που πέρασαν αυτή τη διαδικασία και τσάκισαν. Κι εμείς τσακίσαμε. Ο καθένας με τον τρόπο του ίσως αλλά πάντα ο ένας δίπλα στον άλλον. 

Ελπίζω, εύχομαι.. προσεύχομαι κάποια μέρα να καταφέρω να του χαρίσω ένα παιδί. Γι αυτό λέω και σε σας να μην το βάζετε κάτω. Ναι ξέρω δεν είναι εύκολα αλλά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο...

Πέντε αγγελούδια …

Πέντε ζωές, πέντε ψυχές,

Λένε πως μετά το ποτάμι,

κάτω στην κοιλάδα του θανάτου στο χάσιμο του φεγγαριού,

πέντε άγγελοι περιμένουν τη μητρική αγκάλη,

αγκάλη που δεν πρόλαβαν να νιώσουν

και έτσι ακόμη και τώρα

όσοι διαβούν αυτήν την κοιλάδα

ακούν τα παιδικά δάκρυα,

δάκρυα πόνου και στέρησης.

Η στέρηση λένε έχει όνομα: «μάνα»

Αφιέρωση

Στον άντρα μου, που σε όλα αυτά που περάσαμε και περνάμε, είναι πάντα δίπλα μου και ανεβαίνουμε μαζί αυτόν τον Γολγοθά περιμένοντας με λαχτάρα την ανάσταση!!!

Πέντε εγκυμοσύνες, δυο παιδιά στην αγκαλιά, ένα στον ουρανό... (η ιστορία ακόμα μιας μανούλας αγγέλων)

"Έγκυος" λέξη μαγική για κάποιες, λέξη άπιαστη για κάποιες άλλες, λέξη που ακόμη δεν μπορώ να ξεστομίσω.

Μετά από δυο χρόνια γάμου φτάνει η στιγμή που το τεστ βγήκε θετικό... H χαρά απερίγραπτη αλλά ξαφνικά μας κόπηκε το γέλιο, η γιατρός είπε αποκόλληση μου συνέστησε ξάπλα και επανεξέταση αλλά δυστυχώς το μωρό δεν τα κατάφερε και αυτή ήταν η πρώτη μου παλίνδρομη. Δεν το έβαλα κάτω παρόλο που στεναχωρήθηκα πολύ, είπα πως κάποιο λόγο θα χει η φύση.

Έρχεται η δεύτερη εγκυμοσύνη, λόγω σχήματος μήτρας (δικερη)η γιατρός είπε να μείνω ξαπλωμένη. Έτσι κι έγινε μέχρι την 27η εβδομάδα που ξαφνικά ανεβασα πυρετό, πολύ πυρετό και τρέχουμε γρήγορα στο μαιευτήριο που ούτε κατάλαβα πως βρέθηκα στην αίθουσα τοκετών να γεννάω το κοριτσάκι μου, το αστεράκι μου... 

Δυστυχώς δεν την είδα δεν την κράτησα ούτε νεκρή, με κοίμισαν όταν έβγαινε το άψυχο κορμάκι της. Η μικρή μου δεν τα κατάφερε... Και τότε βρεθήκαμε στη δυσάρεστη θέση να βρούμε γραφείο κηδειών να πάρει το μωρό μας...

Πόνος και παγωνιά στη ψυχή μου πένθος βαρύ. Κοιταζόμασταν με τον άντρα μου μέσα στο άδειο σπίτι μας και δε μας έβγαιναν πια δάκρυα. Χτυπούσε το τηλέφωνο και δεν απαντούσαμε και τι να λέγαμε δηλαδή; Ενδομήτρια πνευμονία είπε ο ιατροδικαστής,  από μικρόβιο. 

Μετά από ένα χρόνο περίπου ήρθε η τρίτη εγκυμοσύνη και ήρθε στον κόσμο ο άγγελος μου, ο γιος μου. Δύσκολη εγκυμοσύνη και πάλι. Τώρα χρειάστηκε να νοσηλευτω για δυόμιση μήνες σε μονάδα παθολογίας κύησης εντελώς ακίνητη για να αναστείλουν τις συσπάσεις. Τελικά τα καταφέραμε όμως και γέννησα χωρίς επισκληριδιο, (λόγω προβλήματος στη μέση),  το αγοράκι μου. Πονεσα πολύ αλλά ξέχασα τον πόνο όταν πήρα στην αγκαλιά μου τον πρίγκηπα μου. 

Δυσκολεύτηκα πολύ να πάρω την απόφαση για άλλο ένα παιδί αλλά μετά από τέσσερα χρόνια το πήρα απόφαση και ήρθε η τέταρτη εγκυμοσύνη. Παλίνδρομη κι αυτή!!! Στεναχωρήθηκα αλλά σε σχέση με αυτό που είχα περάσει ήταν τίποτα. Και τέλος ήρθε και η πέμπτη εγκυμοσύνη και γεννήθηκε η μπέμπα μας, με δύσκολη εγκυμοσύνη πάλι, με αποκόλληση πλακούντα που οδήγησε σε νοσηλεία μου και πάλι για δέκα μέρες και με πρόωρες συσπάσεις και πάλι σε νοσηλεία μου για μια εβδομάδα.(Στο νοσοκομείο με ξέρανε πια όλες οι μαίες και οι γιατροί τόσες φορές που είχα πάει, "Πάλι εσύ εδώ;" μου λέγανε) Τέλοςπαντων γεννήθηκε το μωρό μου λίγο πρόωρα μια εβδομάδα στη θερμοκοιτίδα αρκούσε για να είναι καλά.

Κάθε χρόνο στις 16 Ιουνίου θρηνώ και σκέφτομαι πως θα ήταν η ζωή μου αν είχε ζήσει, είναι φοβερό πως μας σηδευουν οι ημερομηνίες...

Κορίτσια μην το βάζετε κάτω... ένα τους χαμόγελο είναι ικανό να διαγράψει κάθε στενοχώρια, κάθε ταλαιπωρία που ίσως να χετε περάσει. 

Ακόμα με βασανίζουν πολλά ΓΙΑΤΙ αλλά δε με νοιάζει πια. Μέσα από τις ταλαιπωρίες γινόμαστε καλύτεροι, ωριμάζουμε και γινόμαστε για άλλους στήριγμα και για άλλους παράδειγμα. 

Πολλοί γνωστοί με λένε ήρωα όμως όχι δεν είμαι, μια απλή μαμά είμαι που αγαπώ τα δικά μου παιδιά και τα παιδιά όλου του κόσμου και που ακόμα δακρύζω όταν τις νύχτες τα κοιτώ να κοιμούνται και να γελάνε από κάποιο όνειρο.

Για το Μαράκι... (η ιστορία ενός αγγέλου μέσα από την καρδιά της...αδελφής της).

Συνηθίζω να λέω ότι είμαι η δεύτερη από πέντε αδέλφια. Αυτό δεν είναι ακριβές, γιατί η αλήθεια είναι πως έχω πέντε αδέλφια. ‘Εναν αδερφό και τέσσερις αδερφές. Για την τέταρτη αδερφή μου θα είναι σήμερα αυτή η ανάρτηση, για το Μαράκι. Δεν είναι εύκολο να γράψω αυτές τις γραμμές, γιατί τα συναισθήματα είναι πιο δυνατά από εμένα, αλλά θα προσπαθήσω.

Ήμουν πεντέμιση χρονών όταν γεννήθηκε το Μαράκι, στις 7 Φεβρουαρίου 1992. Δεν θυμάμαι την πρώτη της μέρα στο σπίτι. Θυμάμαι όμως ότι τη λατρεύαμε κι εγώ κι ο Γιάννης. Ήταν το πουκιβάκι μας. Το Μαράκι γεννήθηκε με πρόβλημα στην καρδούλα της. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως γι΄αυτό δεν θυμάμαι την πρώτη της μέρα στο σπίτι, γιατί έμεινε αρκετά στο νοσοκομείο. Ποτέ δεν έχω ρωτήσει τη μαμά μου πολλά πράγματα για εκείνο τον καιρό, είναι κάτι για το οποίο δεν μιλάει σχεδόν ποτέ…

Θυμάμαι τη βάφτιση της. Θυμάμαι το τραπέζι κι ότι γελούσε . Δεν ξέρω σε ποιον θα έμοιαζε.

Μετά από λίγο καιρό ξαναμπήκε στο νοσοκομείο. Η μαμά έλειπε αρκετά. Όταν έκλεισαν τα σχολεία πήγαμε στο σπίτι της γιαγιάς. Εκείνες τις μέρες είχε έρθει μαζί μας η κόρη της κουμπάρας της μαμάς μου, για να μένει μαζί μας. Δε θυμάμαι το μωρό στο σπίτι τελευταία φορά, μόνο ότι την κοιμίζαμε στο σαλόνι, που ήταν δροσερά, δεν έπρεπε να ζεσταίνεται.

Ένα πρωί η μαμά, ο μπαμπάς και το μωρό έλειπαν. Μας είπαν ότι είχαν πάει στο νοσοκομείο για τις εξετάσεις της. Ήταν κάπου στα τέλη Ιουνίου.

Είχαμε τότε ένα επιτραπέζιο, το “Μάντεψε ποιος”, που παίζαμε συνέχεια με το Γιάννη. Μπορεί και να παίζαμε όλη μέρα. Το απόγευμα; μεσημέρι; Η Μάγδα σιδέρωνε και εμείς παίζαμε “μάντεψε ποιος”. Γύρισε η μαμά μου. Τότε ξαφνικά βλέπω τη Μάγδα να τρέχει να την αγκαλιάσει και να κλαίνε. Έκλαιγα και γω , αλλά δεν ήξερα γιατί.

Θυμάμαι μου είπε πως το Μαράκι έγινε τώρα αγγελάκι. Πως είναι εκεί ψηλά, μπροστά στο Θεό. Πως θα είναι συνέχεια δίπλα μας. Εκείνο το απόγευμα πετάξαμε την κάρτα με το όνομα Μαρία από το “Μάντεψε ποιος”. Για πολλά χρόνια μετά δεν ήθελα να παίξω με αυτό το παιχνίδι… Μόλις φέτος το καλοκαίρι κατάφερα να ξεπεράσω την αντιπάθειά μου αυτή...

Σε λίγες μέρες πήγαμε να την αποχαιρετίσουμε. Σ’ ένα μοναστηράκι στον Ωρωπό. Είναι από τις στιγμές που θυμάμαι πεντακάθαρα. Το Μαράκι φορούσε το βαφτιστικό της, μέσα σε ένα τόσο δα κουτάκι. Όταν η ακολουθία τελείωσε με ρώτησε κάποιος αν ήθελα να τη χαιρετίσω, όλοι τη φιλούσαν. Εγώ έκλαιγα και έλεγα συνέχεια ότι δεν θέλω και συνέχεια κοίταζα το άσπρο αγγελάκι μέσα στο κουτάκι.

Ο τάφος της είναι κάτω από δύο πεύκα. Ο πρώτος από αριστερά. Όταν γυρίσαμε από την Αγγλία, ένα καλοκαίρι έμεινα για μια εβδομάδα σε εκείνο το μοναστηράκι. Δεν ήταν πια εκεί το Μαράκι, ούτε τα υπόλοιπα αγγελάκια των διπλανών τάφων, αλλά εγώ κάθε μέρα πήγαινα και καθόμουν εκεί, κάτω από τα δυο πεύκα. Όταν σκέφτομαι το Μαράκι, πάντα εκεί έχω την εικόνα ότι είναι.

Το Μαράκι το σκέφτομαι κάθε μέρα. Στην προσευχή μου, από εκείνη τη μέρα που έφυγε, δεν έχει λείψει ποτέ. Και ξέρω ότι είναι κοντά μας. Λένε ότι τα μωράκια που έφυγαν τόσο νωρίς είναι άγγελοι, που βλέπουν το πρόσωπο του Θεού και πρεσβεύουν για την οικογένεια τους στη γη…. Έτσι είναι. Η κάθε οικογένεια που έχει ένα μωρό στον ουρανό το ξέρει αυτό, γιατί το έχει ζήσει. Κι εγώ απλά μπορώ να το επιβεβαιώσω με τη σειρά μου.

Όμως ποτέ δεν έχω μιλήσει για την απώλεια αυτή. Ούτε πολύ κοντινοί μου άνθρωποι δεν γνωρίζουν γι’ αυτό.  Η νεογνική απώλεια και η πρόωρη απώλεια, σαν τη δική μας είναι ένα ταμπού. Για πολλά χρόνια πίστευα ότι δεν πρέπει να μιλάμε γι’ αυτό σε ξένους  , ότι είναι ένα μυστικό. Η μανούλα μου σχεδόν ποτέ δεν μιλάει γι’ αυτό σε άλλους, εκτός από εμάς. Ακόμα και τώρα. Ξέρω ότι το σκέφτεται, ξέρω ότι δεν το ξεχνάει, καταλαβαίνω γιατί δεν αντέχει να πλησιάζει στο Παίδων. Σε εμάς μιλούσε βέβαια, όχι για τα ίδια τα γεγονότα, αλλά για το ότι το Μαράκι δεν χάθηκε, ότι είναι κοντά στο Θεό, ότι πρεσβεύει για εμάς. Ιδίως τότε στην αρχή, που όλα ήταν νωπά και εμείς πολύ μικρά. Θα ήθελα να το συζητούσε λίγο περισσότερο γενικά, δεν ξέρω, ίσως και να το έκανε. Εγώ δεν το θυμάμαι. Ένα πράγμα που θυμάμαι από τους γονείς μου εκείνο τον καιρό είναι ότι ήταν διαρκώς μαζί μας. Δεν ένιωσα παραμελημένη . Ίσως κλείστηκαν προς τους άλλους, δεν ξέρω, για εμάς όμως ήταν συνέχεια εκεί. Τώρα μπορώ να συνειδητοποιήσω πόσο δύσκολο ήταν.   

Η απώλεια αφήνει μια πληγή. Η πληγή που αφήνει στους γονείς, ίσως να μη κλείσει ποτέ. Όταν έγινα μαμά , μπόρεσα σε ένα βαθμό να καταλάβω τη μαμά μου. Και όταν κόντεψα να χάσω το δικό μου παιδί, έζησα για λίγες ώρες αυτό τον πόνο, που σε διαλύει.

Όμως η απώλεια για τα αδέρφια, όταν μάλιστα είναι τόσο μικρά, είναι ένα γεγονός, που δεν διαχειρίζεται εύκολα. Μετά τη Μαρία, απέκτησα τρεις αδερφές, καθεμιά τους ένα δώρο πολύτιμο. Μου πήρε πολλά χρόνια για να συνειδητοποιήσω πόσο με έχει επηρεάσει ο θάνατος της Μαρίας, πόσο έχει συμβάλλει στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μου, στην αγάπη μου για τα αδέρφια μου, στις φοβίες μου, στις αντιδράσεις μου, στο συνειδητό και το ασυνείδητό μου. Μπορεί να μην την έζησα για καιρό, αλλά ήταν το πρώτο μωρό που έζησα. Ήταν η αδερφούλα μου, ένα πανέμορφο μωράκι κι εγώ ένα μικρό κοριτσάκι, που τη λάτρευα.

Λοιπόν όλα αυτά για να τα διαχειριστεί ένας άνθρωπος, πρέπει να τα μοιραστεί. Να τα συζητήσει, να κλάψει γι’ αυτά.  Να αγκαλιάσει αυτό τον πόνο, να τον κάνει μέρος του εαυτού του, για να μπορέσει τελικά να τον αντιμετωπίσει και να προχωρήσει μπροστάι. Να μπορέσει να τα κοιτάξει κατάματα, όπως κοίταζα τότε το άσπρο αγγελάκι στο κουτάκι.  Αν μετανιώνω για κάτι είναι γιατί δεν τη φίλησα τότε… Κάποιοι μου λένε ότι ήταν πολύ σκληρό το ότι παραβρέθηκα στην κηδεία της, ενώ ήμουν η ίδια τόσο  μικρή. Εγώ όμως δεν συμφωνώ. Είμαι ευγνώμων γι΄ αυτή την επιλογή των γονιών μου, γιατί αισθάνομαι ότι τη χαιρέτησα, ακόμα κι αν τότε δεν το καταλάβαινα.

Τα γενέθλιά της είναι στις 7 Φεβρουαρίου. Πάντα εκείνη τη μέρα ανάβω ένα κεράκι για εκείνη.  Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω. Και κάθε Ιούνιο, εκεί προς το τέλος, ανάβω πάλι κεράκι για εκείνη.

Τον Ιούνιο που μας πέρασε ένιωσα κάτι περίεργο. Για πολλές μέρες, τη σκεφτόμουν διαρκώς, ενώ την είδα και στον ύπνο μου πολλές φορές. Ήταν τόσο έντονο, σαν οι σκέψεις μου μου να υπαγορεύονταν από κάποιον άλλο. Διαρκώς σκεφτόμουν ότι είχα υποχρέωση να γράψω μια ανάρτηση μόνο γι’ αυτήν. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό που ένιωθα. Ξεκίνησα πολλές φορές να γράψω, αλλά δεν άντεξα. Δεν ήμουν έτοιμη. Ήρθε όμως η στιγμή.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε. Αλλά να μιλάμε, να αγκαλιάζουμε τον πόνο, τη λύπη, το συναίσθημα που μας βαραίνει. Να το κάνουμε δικό μας, για να μπορέσουμε να το αντέξουμε και να πάμε παρακάτω. Τα αγγελάκια μας εκεί ψηλά , δεν μας ξεχνάνε ποτέ. Ας μην τα ξεχνάμε κι εμείς.

Για την αδερφούλα μου που λείπει, είναι αυτή η ανάρτηση. Γιάννα σ’ ευχαριστώ, γιατί με βοήθησες και μπόρεσα να κάνω αυτό το βήμα της συμφιλίωσης με την απώλεια. Δεν ξέρω αν μπορώ να εξηγήσω πόσο σημαντικό ήταν για μένα. Συνέχισε αυτό που κάνεις.

(Γλυκιά μου Κατερίνα εγώ σε ευχαριστώ για το μοίρασμα ψυχής)

Το μωρό που ποτέ δεν γνώρισα... (η ιστορία της γλυκιάς Λίλας)

(Την γλυκύτατη Λίλα την γνώρισα μέσω της ομάδας μας, και την ξεχώρισα αμέσως διότι καταρχάς είχε πάντα μια καλή και παρήγορη κουβέντα για όλες τις μανούλες- ένιωθες πως πονούσε για την κάθε ιστορία χωριστά- μα και επειδή πάντα "υποτιμούσε¨το δικό της πένθος και την δική της αγωνία, νιώθοντας πολύ "μικρή" την απώλεια της μπροστά σε άλλες απώλειες της ομάδας. Και ενώ η ίδια ήθελε πολύ να γράψει την ιστορία της δίσταζε για αυτούς ακριβώς τους λόγους. Ναι, η Λίλα μπορεί να έχασε το μωρό της μόλις 10 εβδομάδων, όμως για την ίδια δεν παύει να είναι το μωρό της. Η Λίλα βιώνει επίσης έναν άλλο μεγάλο Γολγοθά της μητρότητας, αυτόν της υπογονιμότητας. Που είναι εξαιρετικά ψυχοφθόρο και απαιτεί τιτάνιες ψυχικές μα και σωματικές αντοχές. Η Λίλα λοιπόν αντιπροσωπεύει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι γυναικών που βιώνουν την απώλεια κύησης μα και την υπογονιμότητα βουβά και σιωπηλά χωρίς να τους δίνεται σχεδόν κανένα δικαίωμα πένθους. Χαίρομαι λοιπόν πολύ που τελικά αποφάσισε να μοιραστεί μαζί μας την ιστορία της και να της δώσει, η ίδια πρώτη, τον σεβασμό που της αξίζει...) 

Καλησπέρα! Είμαι η Λίλα και είμαι 26 χρόνων. 

Πριν 3 χρόνια αποφασίσαμε με τον άντρα μου ότι θέλουμε τόσο πολύ ένα παιδάκι και απλά το αφήσαμε στην τύχη του. Πέρασαν 6 μήνες ατελείωτου άγχους,  έχοντας πια γίνει εμμονή. Γκρίνιαζα συνέχεια, δεν ήξερα τι μου φταίει. Ήμουν σίγουρη ότι κάτι δε πάει καλά… Ο γιατρός και όλοι στο περιβάλλον μου, μαζί κι ο άντρας μου, επέμεναν ότι είναι πολύ νωρίς και να το  αφήσουμε ακόμα… Το αφήσαμε... Όταν πέρασε ο ένας χρόνος χωρίς φως στο τούνελ, έσπευσα στον γιατρό ο οποίος μου είπε θα κάνουμε τις δικές σου τυπικές (αιματολογικές, ουρά, ορμονολογικες, υπερήχους) και αν όλα είναι καλά θα το αφήσεις… 

Φταίει το άγχος σου, έλεγε. Πότε δεν το πίστεψα. 

Στον 1.5 χρόνο λοιπόν αποφάσισα ότι δεν το αφήνω άλλο στην μοίρα του. Θέλω να ξέρω τι συμβαίνει. Είχα γίνει ένα ράκος. Δεν έβγαινα καν από το σπίτι, δεν ήθελα να μιλάω με κανέναν. Επαφές με πρόγραμμα, παρακολουθήσεις ωορρηξίας με τεστακια, με υπερήχους αργότερα, χάπια, ξανά εξετάσεις.. 

Είχα πειστεί ότι δε θα γίνω μάνα ποτέ. 

Η μοίρα έχει στο ιστορικό μου μια άμβλωση όταν ήμουν 17 και είχα πειστεί ότι είναι αυτός ένας λόγος που δεν μου το δίνει... Ούρλιαζα, έκλαιγα νυχθημερόν στην αγκαλιά του άντρα μου. Και εκείνος να είναι εκεί... Να μου υπόσχεται ότι θα γίνουμε γονείς μια μέρα και θα είμαι η πιο τέλεια μαμά ! Εξομολογηθηκα ακόμα, ούτε τότε απεβαλα αυτή την σκέψη.

Τον Σεπτέμβρη του 2015 λοιπόν, μετά από ήδη 1.5 χρόνο προσπαθειών, κάνει ο άντρας μου το πρώτο σπερμοδιαγραμμα. Όταν πήρε τα αποτελέσματα εγώ κοιμόμουν, γύρισε, με ξύπνησε και είδα εκείνο το βλέμμα γεμάτο απολογία, να μου λέει ότι δε είναι καλές οι εξετάσεις… Τις είδα και πάγωσα... Δεν του το έδειξα. Του είπα πως όλα για κάποιο λόγο γίνονται και πως τώρα που ξέρουμε θα κάνουμε λίγη υπομονή να μαζέψουμε λεφτά και αποφασίζουμε. 

Πάμε διακοπές μια Εβδομάδα. Γυρνάμε ενώ έχω 3 μέρες καθυστέρηση στις οποίες δεν δίνω καν σημασία, μιας και ούτε γόνιμες ήταν μα κυρίως λόγω των αποτελεσμάτων των εξετάσεων.  Οι 3 μέρες όμως έγιναν 9... Και το πρωί στις 16 Νοεμβρίου πήγα με μεγάλη σιγουριά πως απλά χάλασε ο κύκλος μου λόγω κλίματος,  να πάρω ένα τεστ για να το αποκλείσω 

Αυτό όμως είχε αντίθετη άποψη, σε δευτερόλεπτα έδειξε τον σταυρό ... Έπεσα στα γόνατα και άρχισα να ευχαριστώ την Παναγία και τον Θεό για αυτό το δώρο και να κλαίω. Εκείνο το πρωινό το θυμάμαι ακόμα σαν το πιο όμορφο όνειρο. Όλα θολά από την αστείρευτη χαρά και αγάπη που ένιωσα. Χάιδευα συνέχεια την κοιλιά μου και το καλωσόριζα. Του έλεγα ότι σε λίγο θα έρθει ο μπαμπάς και θα είναι ο πιο χαρούμενος άνθρωπος του κόσμου τώρα που μας διάλεξε για γονείς του. Πήρα τηλέφωνο τον γιατρό κλαμένη κ μου είπε να πάω αμέσως να δούμε σάκο. 

Δεν είδαμε κάτι... "5 εβδομάδων είσαι" μου λέει "βάση περιόδου έπρεπε να φαίνεται" ."Αλλά ίσως έγινε αργότερα η σύλληψη." Με στέλνει για χορειακή. Μετά από 2 μέρες πάλι ..διπλασιασμός άψογος. Χαρούμενη ενώ είχα τρομάξει Στην αρχή, ηρεμώ και σκέφτομαι θετικά...Όλα καλά. Κάτι όμως δεν ήταν σωστό…δεν ένιωθα έγκυος..

Είχα πονακια, το είπα και  μου  έδωσε μαγνήσιο, δεν μου είπε τίποτα. 6^η εβδομάδα ξαναπηγαινουμε για υπέρηχο με κομμένα πόδια, ο άντρας μου να μου κρατάει το χέρι τόσο σφιχτά. .. Το βλέπω θέλει να σιγουρευτεί όσο κι εγώ πως το παιδί μας είναι καλά. Και είδαμε το σακουλάκι μας. Και μέσα το σπορακι μας. Κάναμε τον σταυρό μας και οι 2. Καθυστερημένη σύλληψη μας είπε ο γιατρός και μας κλείνει ραντεβού σε 2 εβδομάδες να ακούσουμε καρδούλα. Όμως το ένιωθα κάτι δεν πήγαινε καλά. Ήθελα να το ακούσω τώρα... Είχα έντονα πονακια 4 μέρες πριν τον υπέρηχο, μου αύξησε το μαγνήσιο, σταμάτησαν. 

Ήρθε η μέρα του ραντεβού..πήγα σχεδόν προετοιμασμένη για το τι θα ακούσω… Δεν ξέρω πως ήμουν τόσο σίγουρη. Κάθισα στον υπέρηχο. Ήμουν 9 εβδομάδων βάση περιόδου. 

Έβαλε τον υπέρηχο, άνοιξε τα ηχεία.... σιωπή. Σιωπή κι εγώ. 

Θυμάμαι είχα ανοίξει την ηχογράφηση όπως μου είχε ζητήσει ο άντρας μου γιατί δούλευε. Ο γιατρός έκανε απελπισμένα προσπάθειες να ακούσει κάτι. Τίποτα… "Έχει σταματήσει  μου είπε. 99%". Όχι. Δεν γίνεται… Σε εκείνο το σημείο σταμάτησα την ηχογράφηση και άρχισα να σκέφτομαι πως θα το πω σε εκείνον;  Περιμένει να το ακούσει... Γιατί τελικά πρέπει απλά να ακούσει από το στόμα μου ότι αυτό ήταν...πάει;  Είχα παγώσει. Μου είπε πως πρέπει να γίνει απόξεση. 

Τον παρακάλεσα να με αφήσει να του δώσω άλλη μια εβδομάδα... Μια δεύτερη ευκαιρία. 'Ισως να το άκουγα. Μου την έδωσε. Δεν το άκουσα ποτέ. 

Το ραντεβού κλείστηκε για τις 11 Δεκεμβρίου, την μέρα του παιδιού. Ξύπνησα και έδειχνα απόλυτα ψύχραιμη, μα άδεια... Το ίδιο και εκείνος. Σε όλο το ταξίδι με κρατούσε αγκαλιά. Φτάσαμε στο μαιευτήριο. Εκείνος κανόνιζε τα χαρτιά και έμενα με πήγαν επάνω, σε ένα δωμάτιο με όμορφα χρώματα. Μου είπαν να γδυθώ και να ξαπλώσω. Απλά τους χαμογελούσα με ένα άψυχο, σχεδόν ψεύτικο χαμόγελο και συναινούσα . Δεν γίνεται να είναι αλήθεια... Δεν μπορεί... Έρχεται ο γιατρός και μου χορηγεί 3 υποθετα. .Μου λέει ότι σε λίγο θα πονάω..

Όντως σε περίπου μια ώρα με φωνάζουν να πάω μαζί τους. Με ξαπλώνουν στο κρεβάτι και περνάω πάλι το κατώφλι ενός παγωμένου χειρουργείου. Είναι 3 και μου κάνουν πλάκα για να γελάσω μάλλον. Μα πως είναι δυνατόν να κάνουν πλάκα; Εγώ σε λίγο θα χάσω τα πάντα. 

Η επόμενη σκηνή που θυμάμαι, είναι τον  Αντρέα, τον άντρα μου,  καθιστό στο κρεβάτι του δωματίου. Με άφησαν εκεί και έφυγαν. Ούρλιαξα με όση δύναμή είχα και έκλαιγα. "Πάει το παιδάκι μας, πέθανε, πάνε τα όνειρά μας" Εκείνος έκλαιγε κι μου είπε απλά "Θα έδινα τα πάντα να τα περνούσα εγώ όλα αυτά αντί για εσένα" 

Μπήκε ο γιατρός, μου έπιασε το χέρι, μου είπε πως όλα έγιναν με σεβασμό, μου έδωσε οδηγίες και έφυγε. Σε μισή ώρα πονούσα αφόρητα. Μου χορήγησαν παυσίπονα και στο επόμενο μισαωρο που πονούσα ακόμα αλλά μπορούσα να περπατήσω, του ζήτησα να φύγουμε από εκεί. Γρήγορα…

Φύγαμε. Άδειοι... 

Το ουράνιο τόξο μας, δεν έχει έρθει ακόμη... Περιμένει την κατάλληλη στιγμή.

.

Για το χελιδονάκι μου... (quest post- η ιστορία μιας μανούλας αγγέλου...)

Σε μυρίζω στον αέρα του χειμώνα, 
με χαϊδεύεις όταν γίνεσαι βροχή.. 
Να γυρίσεις σαν θα 'ρθουν τα χελιδόνια 
και της άνοιξης να πάρεις τη μορφή...



Χελιδονάκι μου μικρό, ήσουν άμαθο στο πέταγμα σε δύσκολο καιρό και δεν ήμουν εκεί να σου δείξω πως να πετάς χωρίς να πέφτεις... σε πήραν από μέσα μου γρήγορα...

ούτε που κατάλαβα πως ,γιατί.... 

δεν πρόλαβα παρά να σου χαϊδέψω το διάφανο σου χεράκι....
δεν πρόλαβα να σου πω τα μυστικά μου...να σου ψιθυρίσω πόσο σ αγαπώ...πόσο χαρούμενη με έκανε η σκέψη σου....πόσο λαχταρούσα να μυρίσω το άρωμα του σώματος σου...πόσο ανυπομονούσα να ακούσω τη φωνούλα σου κ να νιώσω τη ζεστή ανάσα σου πάνω στο στήθος μου...

ήσουν μόνη σου σε μια κρύα, πλαστική ¨αγκαλιά¨....αντί για τον χτύπο της καρδιάς μου άκουγες τα μηχανήματα...αντί για το στοργικό μου χάδι ένιωθες τα γάντια των γιατρών...αντί για τη μυρωδιά μου μύριζες τα φάρμακα...αντί για το στήθος μου έπινες από ένα σωληνάκι το γάλα μου....κ αντί να είμαι ο πρώτος άνθρωπος που θα σου λέει καλημέρα κ ο τελευταίος που θα σου λέει καληνύχτα, ήμουν ένας (δυστυχώς) βιαστικός επισκέπτης....

Πόσο λυπάμαι χελιδονάκι μου γλυκό...Πριν μάθεις να πετάς με τα μικρά σου τα φτεράκια έφυγες για πάντα από τα μάτια μου μπροστά... Πόσο θα θελα να σε είχα πάρει μια μόνο αγκαλίτσα... Πόσο μετάνιωσα που δεν έχω μια φωτογραφία σου... Πόσο λυπάμαι που έφυγα τρέχοντας μόλις σε έχασα και δεν ήρθα να σε χαιρετίσω... Πόσες τύψεις να χωρέσουν στην καρδιά μου....

Πόσο πολύ σ αγάπησα μικρή μου...

Πάντα θα είμαι η μανούλα σου....

Είναι αργά... Το ουράνιο τόξο μου κοιμάται κ χαμογελάει... Ίσως την βλέπει στον ύπνο της... Μακάρι να την βλέπει στον ύπνο της...

Χελιδονάκι μου αγαπημένο...

Αν μ' ακούς απόψε, χάιδεψε το δάκρυ μου και κλείσε μου το μάτι...θα τα πούμε κάποτε να το ξέρεις...    

η μαμά σου 


Σου στέλνω με τ' αγέρι χαιρετισμούς
όταν θα σε χαϊδεύει να με ακούς
και να στους τραγουδάνε στον ουρανό οι βραδινές παρέες των αστεριών.....

(12/10/12-21/10/12 Μαρίνα)

Δεν έθαψα το παιδί μου, φύτεψα ένα λουλούδι στον Παράδεισο... (η ιστορία ακόμα μιας μανούλας αγγέλου)

Πάντα ήθελα να κάνω ένα αγοράκι και να τον ονομάσω Άγγελο... Αλλά όχι έτσι.....

Όλα ξεκίνησαν την ημέρα που έκανα την Β επιπέδου. Μέχρι τότε, λίγο πριν τον 6 μήνα, είχα μια υπέροχη εγκυμοσύνη με πολλά πολλά όνειρα για το πρώτο μας μωράκι.. 

Το ραντεβού μας ήτανε πρωί ,και γεμάτοι χαρά πήγαμε να δούμε και να ακούσουμε το μπεμπακι μας. Στο δρόμο έκανα σχέδια, όνειρα για τα πάντα, από το δωμάτιο του μέχρι τα ρούχα του, αλλά... 

Μπήκαμε στο γιατρό και αφού άκουσα την καρδούλα του παιδιού μου, ήθελα να τελειώνω, να φύγω από το γιατρό γιατί κάτι δεν μου άρεσε...  Επέμενε με το υπέρηχο σε ένα σημείο- στην καρδιά του. Αφού τέλειωσε μετά από 1 ώρα, μου είπε: "Βάσω έχουμε σοβαρό πρόβλημα με τη καρδιά του μωρού, δεν πρόκειται να γεννηθεί." 

"ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ,αδιανόητο,δεν μπορεί μου λέει ψέματα", σκέφτηκα. 

Δεν μπορώ να θυμηθώ τι άλλα έλεγε στον άντρα μου, δεν ήμουν καν εκεί,  η ψυχή μου και η καρδιά μου ήτανε έτοιμες να πεθάνουν, αλλά κατέληξαν μετά από 15 μέρες... Πέρασαν 15 μέρες να πηγαίνω από γιατρό σε γιατρό και να ικετεύω με όλη μου την καρδιά για μια ελπίδα αλλά κανείς δεν μου την έδωσε,  δεν την βρήκα πουθενά. Μέχρι που μου είπε ο γιατρός ότι πρέπει να γεννήσω αυτό το παιδί... 

Μου έδωσε 3 μέρες να συνειδητοποιήσω τι πρόκειται να συμβεί.... Οι μέρες ήτανε βασανιστικές... αλλά οι νύχτες ανυπόφορες. Μόλις ξάπλωνα άκουγα το μπεμπάκο μου να μου κλωτσάει την κοιλιά και με δάκρυα στα μάτια παρακαλούσα τον Θεό να σταματήσει αυτό το μαρτύριο και να "φύγουμε" μαζί εκείνη τη στιγμή... 

Όταν ήρθε εκείνη η μέρα της γέννας, σηκώθηκα το πρωί, αποχαιρέτησα το μωρό μου και μετά από 28 ώρες πόνων τοκετού ,γέννησα το μπεμπάκο μου...... 

Από εκείνη την ημέρα άδειασα, ένα κομμάτι μου είναι μαζί του, μαζί με τον Άγγελο μου- που όπως έμαθα αργότερα του κάνανε αεροβάφτιση  οι γιατροί μέσα στο χειρουργείο και τον ονόμασαν έτσι.... Μπορεί να μην τον είδα αλλά τι σημασία έχει;;; Τον αγαπώ με όλη μου τη καρδιά και πιστεύω και εύχομαι ότι κάποια μέρα θα τον πάρω στην αγκαλιά μου και θα μπορέσω να του δώσω όλα αυτά που του στέρησα... 

 Στο νοσοκομείο στην πτέρυγα μαιευτικης, ήμουνα στο δωμάτιο μόνη,και απέναντι άκουγα τα κλάματα από τα νεογέννητα,και τα γέλια των γονιών τους και ρωτούσα τον Θεό: 

"Γιατι;;;;; Γιατι το μωρο μου;;;" Είναι από τις απαντήσεις που δεν θα  μάθουμε ποτέ αγαπημένες μου μανούλες!!!!!!

Πέρασαν οι μέρες και γυρίσαμε  σπίτι,  πιο άδειοι από ποτέ. Ονειρευόμουνα αυτή τη μέρα από όταν μάθαμε ότι ήμουνα έγκυος,να μπαίνουμε στο σπίτι μας με πολλά χαμόγελα και πολύ ευτυχία και με το μωρό μας στην αγκαλιά  μας, αλλά...  όπως λένε, όταν εμείς κάνουμε όνειρα ο Θεός γελάει... 

Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μπορεί ένας άνθρωπος να πονέσει τόσο μα τόσο πολύ... Έχουνε περάσει 2 χρόνια, έχει έρθει το ουράνιο τόξο στην αγκαλιά μου, αλλά κάθε μέρα ,κάθε στιγμή, σκέφτομαι και τον Άγγελο μου, που έχω εκεί ψηλά, και το μόνο που εύχομαι είναι να είναι καλά, και ελπίζω να με συγχωρέσει που δεν μπόρεσα να του χαρίσω τη ζωή. Έκανα όμως ότι περνούσε από το χέρι μου...

Αυτή είναι η ιστορία η δικιά μου και του Άγγελου μου,και ελπίζω να είμαι η τελευταία μανούλα αγγέλου!!!! Τέλος θέλω να κλείσω με μια φράση που έγραψε μια άλλη μανούλα αγγέλου....

Δεν έθαψα το παιδί μου, φύτεψα ένα λουλούδι στον παράδεισο...