Η πολύπλευρη κούνια του πατέρα μου....

Θέλω να γράψω για αυτή την κούνια από προπέρσι. Γιατί δεν είναι μια απλή κούνια- όχι! Κρύβει ολόκληρη ιστορία πίσω της και ατόφια την τρέλα του πατέρα μου. 

Όλα ξεκίνησαν όταν γεννήθηκε και η βρωμούσα. Τότε το μαιμούδι ήταν μόλις ενάμιση χρονών και ο πατέρας μου αποφάσισε να φτιάξει την πρώτη κούνια στον κήπο για τα εγγονάκια του. Πήρε λοιπόν μια παλιά καρέκλα που δεν χρησιμοποιούσαμε πια- γιατί αν υπήρχε βασιλιάς του repurposing αυτός θα ήταν ο τρελός κρητίκαρος πατέρας μου- της έκοψε τα πόδια, την κόλλησε σε ατόφια ατσάλινη χοντρή  αλυσίδα και την κρέμασε από το πιο ψηλό δέντρο του κήπου. 

Πρώτος δοκιμαστής το μαιμουδάκι ή μάλλον εγώ και οι φοβίες μου. 

"Α πα πα, το κενό στην πλάτη είναι τεράστιο, θα πέσει το παιδί. Και μπροστά; Που είναι η μπάρα ασφαλείας μπροστά;" 

Την επόμενη κιόλας μέρα οι κούνια είχε προστατευτικά κάγκελα στην πλάτη και μπάρα ασφαλείας μπροστά. Άρχισαν λοιπόν οι πρώτες συναντήσεις για κούνια στον κήπο στις οποίες η βρωμούσα απλώς παρακολουθούσε... Πέρασαν όμως οι μήνες και η μικρή μεγάλωσε. Και κάπως έτσι ξεκίνησαν τα περίφημα "ντουέτα". Και τα δύο καθισμένα δίπλα δίπλα. Πέρασαν και άλλοι μήνες, η μικρή μίλησε απότομα και δεν έχει σταματήσει έκτοτε και άρχισε να παραπονιέται πως οι αλυσίδες πονάνε τα πριγκιπικά χεράκια της! Τότε αυτός ο τρελός πατέρας και ακόμα πιο τρελός παππούς αγόρασε αφρώδη προστατευτικά και έντυσε με αυτά τις αλυσίδες. 

Θα νόμιζε κανείς πως δεν θα μπορούσε να εξελιχθεί άλλο αυτή η κούνια... Μα όχι. Τα ξαδέλφια όλο και μεγάλωναν, τα ντουέτα από την άνοιξη και μετά ήταν καθημερινό ραντεβού στον κήπο και ο παππούς όλο και ξεθάρρευε και γινόταν πιο παράτολμος στην κούνια! Τα παιδιά να φωνάζουν "ΣΤΑΜΑΤΑ ΠΑΠΠΟΥΥΥΥ"-να μην τα σπρώχνει τόσο δυνατά- μα αυτός δεν άκουγε. ( ή μήπως δεν ήθελε;) Έτσι τους αγόρασε κόρνες ποδηλάτων- μια σε κάθε αλυσίδα για να πατάνε όταν ήθελαν ο παππούς να "φρενάρει" την κούνια. Όσο μεγάλωναν όμως, τόσο βάραιναν και τόσο κουραζόταν ο παππούς... Τόσο άρχισε να φωνάζει η γιαγιά ότι της χαλάνε το γρασίδι έτσι όπως φρενάρουν μπρος, πίσω! Τότε μπήκαν τα μεγάλα μέσα, οι τροχαλίες και τα σκοινιά μέσα από σίδερα ενωμένα σε έναν κεντρικό άξονα και σε κλαριά δέντρων, ώστε να μπορεί ο παππούς να ανταποκρίνεται στα απαιτητικά ντουέτα τραβώντας ένα απλό σκοινί για να κουνηθεί η περίφημη πια κούνια ενώ ο ίδιος καθόταν απέναντι αναπαυτικά στην καρέκλα του! Αλλά ταυτόχρονα να κουνιούνται και μόνα τους τραβώντας το σκοινί σε περίπτωση που ο παππούς ήθελε να φυτέψει κανά λουλούδι εκεί δίπλα! Και να' σου η διαγωνισμοί για το πόσο ψηλά θα πάνε ώστε να κόψουν φύλλο από την μουσμουλιά. Να' σου τα κορναρίσματα να ξεσηκώνουν την γειτονιά.  Να' σου οι ιστορίες του παππού- μια φανταστική, μια πραγματική καθημερινά. Να' σου οι λιχουδιές μετά. Να' σου οι διαφωνίες "ΠΙΟ ΨΗΛΆ ΠΑΠΠΟΎΥΥΥ, ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΑΠΠΟΥ", το μαιμουδάκι. "ΣΤΑΜΑΤΑΑΑΑ ΠΑΠΠΟΎΥΥ, ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΑΠΠΟΥ" η βρωμούσα! Μα ήταν πάντα ντουέτο- πως θα γίνει;! Να σπρώχνει, να φρενάρει, να σπρώχνει να φρενάρει και πάντα εγώ και οι φοβίες μου "ΜΠΑΜΠΑΑΑ, τα φοβάμαι αυτά τα σκοινιά, πότε θα κοπεί αυτό το κλαδί δεν ξέρω"!Και να' σου και η μάνα μου να φωνάζει ότι και πάλι της χαλάμε το γρασίδι, (γιατί κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ότι και να γίνει!) και άλλα τέτοια τρελά και όμορφα... 

Φέτος λοιπόν, με το που μπήκε ο Μάρτης τα μικρά έκλεισαν ραντεβού για ντουέτο στην κούνια... Και με το ζόρι χωράνε πια... Πρέπει ο Δημήτρης Γεράσιμος να περάσει το χέρι του πίσω από την πλάτη της Χριστίνας για να χωρέσουν, μα αυτά επιμένουν. Ή ντουέτο ή τίποτα! 

Και με συγκινεί η αλήθεια είναι. Αυτή η κούνια υπερπαραγωγή. Που τα έχει όλα. Και άνεση, και ασφάλεια, και συναγερμό και μηχανισμό αυτοκουνήματος. (λες και τα πόδια και το σώμα μας δεν είναι αρκετά!) Και φανταστική ιστορία και πραγματική.  Με συγκινεί γιατί αυτή η κούνια είναι η ενσάρκωση του χαρακτήρα του πατέρα μου. Πολύπλευρη, λίγο προκλητική μα άκρως αποτελεσματική και εν τέλει, διασκεδαστική!

Το απόλυτο βρωμουσοκρέβατο! (δώρο χειροποίητο από τον παππού!)

Το περίμενα αυτό το κρεβάτι χρόνια! Αλήθεια! Ο πατέρας μου είχε φτιάξει το δικό μας όταν το μαιμούδι ήταν μόλις δυόμιση χρονών και περίμενα πως περίπου τόσο θα ήταν και η βρωμούσα όταν θα πήγαινε στο δικό της δωμάτιο. (όχι ότι εμάς πήγε, στο κρεβάτι μας σκαρφαλώνει κάθε βράδυ- μια φορά όμως εκεί ξεκινάει τη νύχτα!) Η Σουλτάνα όμως είχε άλλη άποψη, έτσι τόσο εγώ όσο και ο πατέρας μου κάναμε υπομονή μέχρι που έφτασαν σχεδόν τα τέταρτα γενέθλια της μικρής για να πει η μητέρα το πολυπόθητο ναι! (Yees!!)

Η μεγαλύτερη πρόκληση στο κρεβάτι- κουκέτα της Χριστίνας, ήταν πως το δωμάτιο είναι πολύ μικρό. Έτσι περισσότερο χρόνο πήρε τελικά η εύρεση λύσης και ο σχεδιασμός του κρεβατιού, παρά η κατασκευή αυτούσια. Συνέπεια του ελλιπούς χώρου ήταν, περίπου το 1/3 του κρεβατιού να μπει στην ουσία μέσα στην ντουλάπα- κάνοντας το όμως ακόμα πιο κουκλίστικο και παραμυθένιο... Και πριν σας μιλήσω πιο αναλυτικά για όλα, ένα σας λέω. Η βρωμούσα ζήτησε του παππού της, το κρεβάτι της να έχει κούνια και μονόζυγο... Και ο πατέρας μου σπάνια λέει όχι σε μια πρόκληση... (η αλήθεια είναι πως ζήτησε ΚΑΙ τσουλήθρα μα η αδελφή μου αρνήθηκε κατηγορηματικά... Πόσο θα ήθελα όμως να δω το αποτέλεσμα δεν το κρύβω.!) 

Πάμε λοιπόν να σας δείξω το βρωμουσοκρέβατο;;; 

Εάν το κρεβάτι έμπαινε στον αριστερό τοίχο όπως μπαίνεις στο δωμάτιο, ο οποίος ήταν και ο μόνος διαθέσιμος, θα έκλεινε στην ουσία όλη η πόρτα. Τώρα το κρεβάτι βρίσκεται στα δεξιά αφήνοντας σχεδόν το δωμάτιο ακριβώς όπως ήταν- αφού εκεί είχε πάντα ένα στρώμα η Σουλτάνα για παιχνίδι και χουζούρι... 

Στην σκάλα έχει φτιάξει εσοχές ράφια- τα οποία η Σουλτάνα ζήτησε να είναι διπλής όψεως. Να είναι ανοιχτά δηλαδή και από την μέσα πλευρά του κρεβατιού. Δεν ξέρω κατά πόσο θα εξυπηρετεί στην πορεία- μιας και είμαι σίγουρη πως θα αναδιοργανώσει και άλλο το δωμάτιο- ακόμα ψάχνεται- προσωπικά δεν μετανιώνω που τα έκανα κλειστά γιατί σε εκείνη την γωνίτσα εσωτερικά του κρεβατιού έχουμε φτιάξει στην ουσία με μαξιλάρια ένα σαλονάκι που διαβάζουμε παραμύθια ή απλά κουβεντιάζουμε. Μου αρέσει όμως και αυτή η εκδοχή- ιδίως με τα φωτάκια που έχει βάλει για ατμόσφαιρα, όταν καταφέρω να τα φωτογραφίσω βράδυ θα τα προσθέσω! Ένα θετικό που σίγουρα βλέπω είναι πως μπορείς να αξιοποιήσεις τον χώρο πιο αποτελεσματικά αν λόγου χάρη βάλεις βιβλία και στις δυο πλευρές αντίστοιχα- κάτι που εγώ δεν μπορώ φυσικά να κάνω- λόγω των σκαλοπατιών το βάθος είναι παραπάνω από επαρκές. 

Το αγαπημένο μου σημείο στο κρεβάτι- το ίδιο και της βρωμούσας μου- είναι φυσικά η κουκλίστικη κούνια! Εννοείται πως βγαίνει και μάλιστα εύκολα- για τον βραδινό ύπνο και απλά την έχει ξετρελάνει! (και το μαιμούδι φυσικά!) Εν καιρώ θα ανεβάσω και βίντεο ενώ την χρησιμοποιεί!! (αμέ!)

Εδώ στην πρόβα τζενεράλε την μέρα που στήναμε το κρεβάτι! 

Το μονόζυγο που κρύβεται θα αναρωτιέσαι; Μα που αλλού; Στην οροφή του κάτω κρεβατιού. Τόσο απλό! 

Λεπτομέρεια που σκοτώνει τα αστεράκια που έφτιαξε ο πατέρας μου στις τάβλες της οροφής και στα δύο κρεβάτια! Τα κεραμίδια στην σκεπή ήταν επίσης απαίτηση της βρωμούσας. Η ιδιαιτερότητα αυτής της κουκέτας δεν είναι μόνο πως το κεφάλι της κρύβεται μέσα σε μια ντουλάπα- μα και πως το πάνω κρεβάτι είναι πολύ πιο χαμηλό από το κάτω σε ύψος. Η αδελφή μου είναι ψηλή και νταρντάνα- το έχει το σόι, χεχε- και ήταν πολύ σημαντικό για αυτήν να έχει άπλετο χώρο στο κάτω κρεβάτι για να μπορεί να κάθεται ή να σκύβει άνετα. Για αυτόν ακριβώς το λόγο το πάνω κρεβάτι είναι πολύ χαμηλό- εγώ που ανέβηκα δεν χωράω να κάτω καθιστή ούτε στο ελάχιστο, τα παιδιά όμως βολεύονται μια χαρά. Αυτός ήταν και ο λόγος που επέλεξαν τα παράθυρα του πάνω ορόφου να είναι όλο κάγκελα - ώστε να έχει καλή ορατότητα του υπόλοιπου δωματίου- ενώ ανοίγουν ακριβώς σαν παραθυρόφυλλα ώστε να μπορεί να στρώνει εύκολα το πάνω κρεβάτι με μια σκαλίτσα. (κλείνουν με σύρτη και κλείδωμα για την ασφάλεια της μικρής). Και φυσικά απεικονίζουν καρδιές, τι άλλο; Προσωπικά προτιμώ να είχαν το ίδιο ύψος- όπως το δικό μας- μακροπρόσθεσμα θα εξυπηρετούσε περισσότερο...

Θα ακολουθήσει και ανάρτηση με το making of του κρεβατιού, και περισσότερες λεπτομέρειες αφού δεν έχω καταφέρει να βγάλω όσες φωτογραφίες θέλω- τα ζουζούνια με βγάζουν κακή κακώς από το δωμάτιο! Σε όσες φωτογραφίες είναι τα παιδιά, είναι από την μέρα που το στήναμε οπότε ζητάω την κατανόηση σας για άκυρους ώμους, πόδια ή εργαλεία στα κάδρα των φωτογραφιών!! Ένα σας λέω. Ζήλεψε το μαιμούδι και θέλει και αυτός κούνια... Και μονόζυγο... Και σκέφτηκε και μια καταπακτή για πάνω στην σκεπή του... Και ο παππούς έχει αρχίσει ήδη τις εργασίες... Οπότε μείνετε συντονισμένοι και για ανανέωση του μαιμουδοδωματίου αφού είναι στα σκαριά και βάψιμο και γραφείο.... Μην ξεχνάτε. Πάμε πρώτη δημοτικού του χρόνου... 

Αααααα.... Θέλετε να μάθετε το επόμενο project του τρελού κρητίκαρου πατέρα μου;;;; Δεντρόσπιτο... Αληθινό και με τα όλα του.... Ψήνεστε; (εμείς πάαααρα πολύ!) 

Ο παππούς μου ο Νίκος....

Λοιπόν. Τον παππού μου εμένα, άντρα της γιαγιούλας μου και πατέρα της μητέρας μου, τον έλεγαν Νίκο. Μας έχει αποχαιρετήσει χρόνια τώρα- ανήμερα μάλιστα των Χριστουγέννων- αλλάζοντας ριζικά την οικογενειακή "δομή" όταν έφυγε. Τον αγαπούσα πολύ για την δυναμικότητα του, το καυστικό του λόγο και χιούμορ, (το οποίο πιστεύω πως μου κληροδότησε) και το ευφυές μυαλό του. 

Θυμάμαι ακόμα την λυγερή του κορμοστασιά, την υπέροχη χροιά της φωνής του που με ταξίδευε κάθε που έψελνε στην εκκλησία στο χωριό, θυμάμαι την αγάπη του για "λίγο ακόμα πιπέρι", για το ψάρι και το φαγητό της "Γιαννούλας του". Θυμάμαι να ξυπνάει πάντα αξημέρωτα, να του ψήνει η γιαγιά ελληνικό καφέ, να του κόβει μια χοντροκομμένη ντομάτα με λίγες ελιές και ζυμωτό ψωμί καψαλισμένο στην ξυλόσομπα για να φάει και να ξεκινήσει την ημέρα του στα χωράφια. Θυμάμαι να ακούμε πάντα εκκλησιαστικούς ύμνους τα ξημερώματα στο ραδιόφωνο και τον φανατισμό του για τα πολιτικά δρώμενα. Θυμάμαι να κοιμάται τα καυτά μεσημέρια του καλοκαιριού κάτω από τον πλάτανο- στην αυλή των παιδικών μου χρόνων- και να σταματάει πάντα με το τρακτέρ στην βόλτα μας για να μου κόψει αχλάδια να φάω. Θυμάμαι να μου δίνει πάντα το πρώτο σύκο- ανεβασμένος ακόμα στην σκάλα- αφού έλεγχε πρώτα ότι "δεν έχει σκουλήκια" . 

Αυτός ήταν ο παππούς μου και πολλά ακόμα που μάλλον δεν τα θυμάμαι μιας και ήμουν πάντα προσκολλημένη στην φούστα της γιαγιάς μου. Όμως για κάποιο λόγο, επειδή τον παππού μου τον έλεγαν Νίκο, πάντα θεωρούσαμε προστάτη μας τον Άγιο Νικόλαο. Και αυτή ακριβώς την εικόνα είχα όλη μου την παιδική ζωή πάνω από το προσκέφαλο του κρεβατιού μου. Για κάποιο λόγο λοιπόν, όλα αυτά τα χρόνια, την δική του εικόνα αναζητούσα στις δυσκολίες ή στην προσευχή μου.  Η Παναγία μπήκε πολύ αργότερα σε αυτές. 

Δεν ξέρω γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά σήμερα- ανήμερα της γιορτής του Αγίου Νικολάου- που "έπεσα" πάνω σε αυτή την εικόνα του στο διαδίκτυο. Τα θυμήθηκα όμως και ήταν τέτοιος ο χείμαρρος σκέψεων που απλά έπρεπε να τα γράψω. Γιατί ο παππούς μου διάβαζε πολύ και πάντα έλεγε "Έχει καλή πένα αυτός"- έτσι έλεγε- και έτσι λέει τώρα και η θεία μου και κόρη του για μένα. Και πάντα αναρωτιέμαι, αν με διάβαζε, θα έλεγε άραγε το ίδιο; Ή θα έλεγε "Σπίρτο μου σβησμένο εσύ!" μια ακόμα αγαπημένη του ατάκα που χρησιμοποιώ συχνά και εγώ για να τον θυμάμαι. 

Ίσως τα θυμήθηκα γιατί συνειδητοποιώ πως κανένα εγγόνι του δεν πήρε το όνομα του. Τσούπες παντού ποια να το πάρει; Και μαζί με αυτόν, και ένα πράγμα τόσο απλό σαν το όνομα, σαν να χάνεται μια κληρονομιά- αυτό σκέφτομαι και λίγο μελαγχολώ. 

Για αυτό τα γράφω. Ώστε ένα κομμάτι αυτού του ψηλού, όμορφου, μελαχρινού άντρα να μείνει για πάντα ζωντανό έστω σε αυτή την ταπεινή διαδικτυακή γωνίτσα. Γιατί ήταν και θα είναι ο παππούς μου. Αυτός που πάντα σκούπιζε με τα γαριασμένα χέρια του το αχλάδι πριν μου το δώσει, γυαλίζοντας το, για να κόψω την πρώτη δαγκωνιά με λαχτάρα και να γεμίσει το στόμα μου γλύκα.... 

Χρόνια ουράνια παππού... 

Το απόλυτο μαιμουδοκρέβατο! (δώρο χειροποίητο από τον παππού!)

Από χθες το βράδυ το μαιμουδάκι μου, το μικρό αυτό τερατάκι, κοιμάται στο υπέροχο κρεβάτι που του έφτιαξε ο παππούς του ο Χρήστος. Ο δικός μου δηλαδή μπαμπάς. 

Και είναι απλά τέλειο... 

Φτιαγμένο με μεράκι και αγάπη, από όλους μας- μα με αρχιμάστορα τον πατέρα μου φυσικά- το δώρο γενεθλίων του Δημήτρη Γεράσιμου από τον παππού του, έφτασε δυο μήνες νωρίτερα! 

Η αλήθεια είναι πως παρότι ο πατέρας μου ασχολείται φανατικά με την ξυλουργική- και όχι μόνο- σε ερασιτεχνικό πάντα επίπεδο, δεν είχαμε καν σκεφτεί να του ζητήσουμε να φτιάξει κρεβάτι του μικρού. Μάλιστα κοιτούσαμε τις επιλογές που είχαμε στο Ikea και ήταν σχεδόν βέβαιο πως από εκεί θα αγοράζαμε ένα κρεβάτι. Η έμπνευση ήρθε όταν έτυχε να δω μια εκπομπή με έναν τρελό τύπο που φτιάχνει δεντρόσπιτα και ο οποίος μου θύμισε  πολύ τον πατέρα μου! 

Τότε κοίταξα με αυτό το τρελό μου βλέμμα τον Παναγιώτη, ο οποίος ξέρει καλά πως μόνο μπελάδες σημαίνει, του είπα την ιδέα μου και αμέσως αρχίσαμε να ψάχνουμε στο διαδίκτυο. (Λεπτομέρειες σχετικά με τις ιδέες και την κατασκευή θα ακολουθήσουν σε άλλη ανάρτηση!) Αυτό ήταν. Βρήκαμε αυτό που θέλαμε σε λίγες μέρες, και η παραγγελία δόθηκε!

Στην αρχή ο πατέρας μου με κοίταξε σαν τρελός, (το έχουμε το βλέμμα οικογενειακώς!)- παρότι μου έχει ξαναφτιάξει κρεβάτι- όχι όμως κουκέτα και σίγουρα όχι να μοιάζει με σπίτι το πάνω κρεβάτι! Του είπα αυτό που του είχα πει και το '92, όταν μόλις δώδεκα χρονών ήθελα να μου φτιάξει αυτός την ντουλάπα στο δωμάτιο μου πεπεισμένη πως αν θέλει θα τα καταφέρει, και αυτό ήταν! Όπως και τότε, έτσι και τώρα την επόμενη είχε κιόλας αγοράσει τα ξύλα!

Το δωμάτιο αυτό του Δημήτρη έχει αλλάξει τόσες φορές, πριν καν γεννηθεί... Κάθε φορά άλλαζα και κάτι ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε ηλικίας. Τώρα ήθελα να περάσουμε στο "επόμενο" στάδιο, χωρίς όμως να εξαλείψω και την "μωρουδίλα" ή το πιο παιδικό ύφος. Το μόνο σίγουρο είναι πως ευθύς εξαρχής ξέραμε πως θέλαμε το παιδικό δωμάτιο να είναι γεμάτο χρώματα, υφές και ερεθίσματα- ακόμα και αν "θεματικά" δεν έδεναν όλα άψογα μεταξύ τους. 

Με αυτό το σκεπτικό στο μυαλό, το μαιμοδόδωμάτιο αναδιοργανώθηκε και σας  παρουσιάζω τις γωνίτσες του- με πρωταγωνιστή πλέον μέσα σε αυτό- το υπέροχα μοναδικό "ντεντόσπιτο"¨μας- άλλωστε έτσι ακριβώς το λέει ο Δημήτρης Γεράσιμος!

Τις ζωγραφιές που βάλαμε στον τοίχο στο κάτω κρεβάτι, τις επέλεξε ο ίδιος. Είναι ζωγραφιές του αγαπημένες που φυλάω τους τελευταίους μήνες για αυτό τον σκοπό. Μάλιστα η μεγάλη με το όνομα του είναι φυλαγμένη από πέρσι το καλοκαίρι που την ζωγραφίζαμε με χεράκια και πατουσάκια! 

Την πινακίδα με το όνομα του, την είχα κερδίσει σε ένα διαγωνισμό στο fb από το New kid in town και απλά την λατρεύουμε! Τώρα που μπορεί και την φτάνει, όλο και την αγγίζει και μουρμουρίζει τα δικά του μοναδικά λογάκια φαντασίας...Ο δε Μπαζ βρήκε και πάλι την θέση του στο καινούργιο κρεβάτι- και πάλι δια χειρός του μαιμουδιού ώστε να είναι ακοίμητος φύλακας και του καινούργιου μαιμουδοφρούριου! 

Στην πάνω κουκέτα τα άφησα όλα πιο απλά αφού ανεβαίνει για ατελείωτο παιχνίδι! Στο παράθυρο που εφάπτεται στον τοίχο έβαλα μια πολύ όμορφη ζωγραφιά-λαβύρινθο μέχρι να φτιάξουμε μια δική μας ζωγραφιά απευθείας στον τοίχο. Με δυσκολία το βρήκα άδειο για να το φωτογραφίσω, αφού σε κάθε ευκαιρία κάποιο μαιμούδι σκαρφαλώνει με σκοπό να κλέψει τις εντυπώσεις!

Η σκάλα είναι από τα αγαπημένα του επίσης σημεία, όχι μόνο για να σκαρφαλώνει μα και για να κάθεται και φυσικά να διαλέγει παραμύθια ή παιχνίδια από τον άπλετο αποθηκευτικό χώρο που κρύβουν από κάτω. Ακόμα δεν αγόρασα κουτιά για να τοποθετήσω στα δυο τελευταία ράφια- μα είναι στα υπόψιν για να μπουν όλα του τα μικροπαιχνίδια που είναι αδύνατον να συμμαζευτούν αλλιώς!

Δίπλα από την σκάλα, έφτιαξα από τα δικά μου πιο αγαπημένα σημεία του δωματίου με πράγματα και δώρα που σημαίνουν πολλά... Την πράσινη κορνίζα μου την είχε ετοιμάσει η αδελφή μου ήδη μόλις γύρισα από το μαιευτήριο με τον μικρό- σε μόλις πέντε μέρες είχε βγάλει φωτογραφίες, τις είχε εκτυπώσει και μου τις είχε βάλει στο κομοδίνο μου μαζί με ένα ψάθινο καλάθι γεμάτο ρούχα που αγόραζε από την πρώτη φορά που είχαμε μάθει πως ήμουν έγκυος. Επίσης, το καδράκι που έφτιαξα με τα χαρτομάντιλα που περίσσεψαν από την παιδική μου συλλογή. ένα αγαπημένο δωράκι από μια αγαπημένη μανούλα, τα αποτυπώματα από χεράκια και πατουσάκια όταν ήταν δύο χρονών, το ρολόι βατραχάκι από το παιδικό μου δωμάτιο και φυσικά τον καμβά της αδελφής μου... 

Αυτή την ζωγραφιά μου την είχε κάνει δώρο η Σουλτάνα όταν χάσαμε και το δεύτερο αγγελούδι μας. Είναι πολύ σημαντική για μένα- όχι μόνο για το μήνυμα, μα και για το γεγονός πως ξέρω πόσο μισεί η Φωφώ την ζωγραφική και παρόλο που την έκανε  σχεδόν εξολοκλήρου με stencil, ξέρω πως θα την ταλαιπώρησε. Ο πίνακας αυτός, μαζί με το κέντημα της Παναγίας που θα σας δείξω παρακάτω, είναι τα πρώτα πράγματα που μπήκαν στο δωμάτιο το παιδικό μόλις αρχίσαμε να διακοσμούμε για την τρίτη μας εγκυμοσύνη... 

Γύρω από την τοιχογραφία, έφτιαξα μια mini έκθεση των έργων τέχνης του μαιμουδιού! Επειδή δεν είχα να διαθέσω τώρα για κορνίζες, χρησιμοποίησα χαρτόνια και blutack και προς το παρόν ο σκοπός επετεύχθη! Άλλωστε, οι ζωγραφιές θα αλλάζουν κατά καιρούς- αυτός είναι ο σκοπός- άρα μας εξυπηρετεί μια χαρά για τώρα! Ο καναπές/κρεβάτι- χωρίς τα πόδια μόνιμα από όταν τα έβγαλα μόλις άρχισε να μπουσουλάει- είναι ακόμα ένα από τα αγαπημένα μας μέρη για γαργάλημα και παιχνίδι, ενώ γίνεται και ένα τεράστιο στρώμα όταν θέλουμε και άλλα παιχνιδάκια!

Η εικόνα της Μητέρας όλων μας, μαζί με τους Άγιους Δημήτριο και Γεράσιμο, προστατεύουν το ουράνιο τόξο μας- από την μήτρα ακόμα... Το ξέρω πως η εικόνα της Παναγίας είναι δυσανάλογα τεράστια, μα μου την κέντησε και έστειλε δώρο η αδελφή του πατέρα μου όταν έμαθε ότι ήμουν έγκυος στον Δημήτρη Γεράσιμο- και μιας και είναι και αυτή μανούλα ενός αγγέλου και ποτέ δεν κράτησε αγκαλιά ένα ουράνιο τόξο- μας συνδέουν πολλά... Είναι λοιπόν εξαιρετικά σημαντική για μένα- εύχομαι στο μέλλον και για το μαιμούδι. 

Όλα τα λούτρινα στο δωμάτιο- εκτός από κάνα δυο- είναι δικά μου, ενώ στα ράφια της ντουλάπας, είναι και αυτά δικά μου μα τα πιο αγαπημένα μου.(και οι κορνίζες) Στο πορτατίφ βάζω πάντα μια ιδιαίτερη λάμπα- πχ με αστέρια, κύκλους κ.α αυτή την περίοδο έχει μέσα μια λάμπα που φωτίζει με πράσινες και κόκκινες ρίγες... 

Όταν φτιάχναμε αυτό το σπίτι, μπορούσα να επιλέξω να βάλω την κεντρική κρεβατοκάμαρα στην μεριά που είναι τώρα το παιδικό αφού έχει την καλύτερη θέα και το πιο όμορφο πρωινό φως... Όμως όχι. Ήθελα οπωσδήποτε αυτά να τα χαρούν τα παιδιά μου. Και δεν το μετανιώνω... Κάθε πρωί που ανοίγω τα παράθυρα, το φως ξεχύνεται μέσα στο δωμάτιο μεγαλοπρεπές και μαγικό... Και αφού η καθιερωμένη μας πλεόν βραδινή συνήθεια είναι το διάβασμα πολλώωωων παραμυθιών, έβαλα στο δωμάτιο και την καρέκλα "θηλασμού" που ποτέ δεν χρησιμοποίησα, (θήλαζα πάντα στο κρεβάτι και στο σαλόνι!), και ήδη ξεκινήσαμε τα υπέροχα διαβάσματα μας... Το μαξιλάρι, ειδική παραγγελία από την Αθηνούλα μας, για τα δικά μας αστεράκια που θα είναι όμως πάντα και δικά του....

Αγαπημένες του "κρυψώνες"... Να κοιτάει από ψηλά το δωμάτιο... Να κρυφοκοιτάει από τα κάγκελα της σκάλας... Να διαβάζει μόνος παραμύθια στο "σαλόνι" του... (έτσι ονόμασε δυο μαξιλάρια που έβαλα στο κάτω μέρος του κρεβατιού!) Να ζωγραφίζει πάνω στην μεγάλη του ζωγραφιά ξανά και ξανά... Να πετάει μπαλίτσες από την τρύπα στο ταβάνι... Να κοπανάει όλη μέρα με ένα σφυρί το κρεβάτι του παντού... Να σβήνει μόνος τα φώτα και να απολαμβάνει την μαγεία... 

Δεν νομίζω πως θα μπορούσα να κλείσω αυτή την ανάρτηση, αυτή την ανάμνηση, καλύτερα από ότι με αυτή την φωτογραφία... Νομίζω πως τα συναισθήματα ξεχειλίζουν και η εικόνα μιλάει από μόνη της... 

Σε ευχαριστούμε παππού! Σε ευχαριστώ μπαμπά που ποτέ δεν μου χαλάς χατήρι! Σε αγαπάμε μέχρι τον Θεό και πάλι πίσω!Δείτε εδώ όλο το backstage, και μια αλλαγή βασική που έκανε το κρεβατάκι μας ακόμα πιο ξεχωριστό.