Το απόλυτο βρωμουσοκρέβατο! (δώρο χειροποίητο από τον παππού!)

Το περίμενα αυτό το κρεβάτι χρόνια! Αλήθεια! Ο πατέρας μου είχε φτιάξει το δικό μας όταν το μαιμούδι ήταν μόλις δυόμιση χρονών και περίμενα πως περίπου τόσο θα ήταν και η βρωμούσα όταν θα πήγαινε στο δικό της δωμάτιο. (όχι ότι εμάς πήγε, στο κρεβάτι μας σκαρφαλώνει κάθε βράδυ- μια φορά όμως εκεί ξεκινάει τη νύχτα!) Η Σουλτάνα όμως είχε άλλη άποψη, έτσι τόσο εγώ όσο και ο πατέρας μου κάναμε υπομονή μέχρι που έφτασαν σχεδόν τα τέταρτα γενέθλια της μικρής για να πει η μητέρα το πολυπόθητο ναι! (Yees!!)

Η μεγαλύτερη πρόκληση στο κρεβάτι- κουκέτα της Χριστίνας, ήταν πως το δωμάτιο είναι πολύ μικρό. Έτσι περισσότερο χρόνο πήρε τελικά η εύρεση λύσης και ο σχεδιασμός του κρεβατιού, παρά η κατασκευή αυτούσια. Συνέπεια του ελλιπούς χώρου ήταν, περίπου το 1/3 του κρεβατιού να μπει στην ουσία μέσα στην ντουλάπα- κάνοντας το όμως ακόμα πιο κουκλίστικο και παραμυθένιο... Και πριν σας μιλήσω πιο αναλυτικά για όλα, ένα σας λέω. Η βρωμούσα ζήτησε του παππού της, το κρεβάτι της να έχει κούνια και μονόζυγο... Και ο πατέρας μου σπάνια λέει όχι σε μια πρόκληση... (η αλήθεια είναι πως ζήτησε ΚΑΙ τσουλήθρα μα η αδελφή μου αρνήθηκε κατηγορηματικά... Πόσο θα ήθελα όμως να δω το αποτέλεσμα δεν το κρύβω.!) 

Πάμε λοιπόν να σας δείξω το βρωμουσοκρέβατο;;; 

Εάν το κρεβάτι έμπαινε στον αριστερό τοίχο όπως μπαίνεις στο δωμάτιο, ο οποίος ήταν και ο μόνος διαθέσιμος, θα έκλεινε στην ουσία όλη η πόρτα. Τώρα το κρεβάτι βρίσκεται στα δεξιά αφήνοντας σχεδόν το δωμάτιο ακριβώς όπως ήταν- αφού εκεί είχε πάντα ένα στρώμα η Σουλτάνα για παιχνίδι και χουζούρι... 

Στην σκάλα έχει φτιάξει εσοχές ράφια- τα οποία η Σουλτάνα ζήτησε να είναι διπλής όψεως. Να είναι ανοιχτά δηλαδή και από την μέσα πλευρά του κρεβατιού. Δεν ξέρω κατά πόσο θα εξυπηρετεί στην πορεία- μιας και είμαι σίγουρη πως θα αναδιοργανώσει και άλλο το δωμάτιο- ακόμα ψάχνεται- προσωπικά δεν μετανιώνω που τα έκανα κλειστά γιατί σε εκείνη την γωνίτσα εσωτερικά του κρεβατιού έχουμε φτιάξει στην ουσία με μαξιλάρια ένα σαλονάκι που διαβάζουμε παραμύθια ή απλά κουβεντιάζουμε. Μου αρέσει όμως και αυτή η εκδοχή- ιδίως με τα φωτάκια που έχει βάλει για ατμόσφαιρα, όταν καταφέρω να τα φωτογραφίσω βράδυ θα τα προσθέσω! Ένα θετικό που σίγουρα βλέπω είναι πως μπορείς να αξιοποιήσεις τον χώρο πιο αποτελεσματικά αν λόγου χάρη βάλεις βιβλία και στις δυο πλευρές αντίστοιχα- κάτι που εγώ δεν μπορώ φυσικά να κάνω- λόγω των σκαλοπατιών το βάθος είναι παραπάνω από επαρκές. 

Το αγαπημένο μου σημείο στο κρεβάτι- το ίδιο και της βρωμούσας μου- είναι φυσικά η κουκλίστικη κούνια! Εννοείται πως βγαίνει και μάλιστα εύκολα- για τον βραδινό ύπνο και απλά την έχει ξετρελάνει! (και το μαιμούδι φυσικά!) Εν καιρώ θα ανεβάσω και βίντεο ενώ την χρησιμοποιεί!! (αμέ!)

Εδώ στην πρόβα τζενεράλε την μέρα που στήναμε το κρεβάτι! 

Το μονόζυγο που κρύβεται θα αναρωτιέσαι; Μα που αλλού; Στην οροφή του κάτω κρεβατιού. Τόσο απλό! 

Λεπτομέρεια που σκοτώνει τα αστεράκια που έφτιαξε ο πατέρας μου στις τάβλες της οροφής και στα δύο κρεβάτια! Τα κεραμίδια στην σκεπή ήταν επίσης απαίτηση της βρωμούσας. Η ιδιαιτερότητα αυτής της κουκέτας δεν είναι μόνο πως το κεφάλι της κρύβεται μέσα σε μια ντουλάπα- μα και πως το πάνω κρεβάτι είναι πολύ πιο χαμηλό από το κάτω σε ύψος. Η αδελφή μου είναι ψηλή και νταρντάνα- το έχει το σόι, χεχε- και ήταν πολύ σημαντικό για αυτήν να έχει άπλετο χώρο στο κάτω κρεβάτι για να μπορεί να κάθεται ή να σκύβει άνετα. Για αυτόν ακριβώς το λόγο το πάνω κρεβάτι είναι πολύ χαμηλό- εγώ που ανέβηκα δεν χωράω να κάτω καθιστή ούτε στο ελάχιστο, τα παιδιά όμως βολεύονται μια χαρά. Αυτός ήταν και ο λόγος που επέλεξαν τα παράθυρα του πάνω ορόφου να είναι όλο κάγκελα - ώστε να έχει καλή ορατότητα του υπόλοιπου δωματίου- ενώ ανοίγουν ακριβώς σαν παραθυρόφυλλα ώστε να μπορεί να στρώνει εύκολα το πάνω κρεβάτι με μια σκαλίτσα. (κλείνουν με σύρτη και κλείδωμα για την ασφάλεια της μικρής). Και φυσικά απεικονίζουν καρδιές, τι άλλο; Προσωπικά προτιμώ να είχαν το ίδιο ύψος- όπως το δικό μας- μακροπρόσθεσμα θα εξυπηρετούσε περισσότερο...

Θα ακολουθήσει και ανάρτηση με το making of του κρεβατιού, και περισσότερες λεπτομέρειες αφού δεν έχω καταφέρει να βγάλω όσες φωτογραφίες θέλω- τα ζουζούνια με βγάζουν κακή κακώς από το δωμάτιο! Σε όσες φωτογραφίες είναι τα παιδιά, είναι από την μέρα που το στήναμε οπότε ζητάω την κατανόηση σας για άκυρους ώμους, πόδια ή εργαλεία στα κάδρα των φωτογραφιών!! Ένα σας λέω. Ζήλεψε το μαιμούδι και θέλει και αυτός κούνια... Και μονόζυγο... Και σκέφτηκε και μια καταπακτή για πάνω στην σκεπή του... Και ο παππούς έχει αρχίσει ήδη τις εργασίες... Οπότε μείνετε συντονισμένοι και για ανανέωση του μαιμουδοδωματίου αφού είναι στα σκαριά και βάψιμο και γραφείο.... Μην ξεχνάτε. Πάμε πρώτη δημοτικού του χρόνου... 

Αααααα.... Θέλετε να μάθετε το επόμενο project του τρελού κρητίκαρου πατέρα μου;;;; Δεντρόσπιτο... Αληθινό και με τα όλα του.... Ψήνεστε; (εμείς πάαααρα πολύ!) 

Όλο το backstage στην κατασκευή του μαιμουδοκρέβατου!

Λοιπόν! Το μαιμουδοκρέβατο σας το παρουσίασα και ειλικρινά με συγκίνησε βαθιά η τόσο ενθουσιώδης ανταπόκριση. Γέμισα με τόση αγάπη και θετική ενέργεια που το λιγότερο που μπορώ να κάνω για σας είναι να μοιραστώ μαζί σας τα παρασκήνια αυτής της "υπερπαραγωγής", τα tips του μάστορα αλλά και τις εμπνεύσεις και ανησυχίες της μαιμουδομάνας! 

Η έμπνευση, όπως έχω ήδη πει,  μου ήρθε όταν είδα για πρώτη φορά την εκπομπή με αυτόν τον τρελό που φτιάχνει τα πιο μαγικά δεντρόσπιτα, ο οποίος μου θύμισε τον πατέρα μου! Στην αναζήτηση που έκανα στο διαδίκτυο, τα σχέδια που μας κέρδισαν περισσότερο λόγω του μεγέθους και του χώρου μας ήταν τα εξής: ( ωστόσο αν ενδιαφέρεστε,  να κάνετε αναζήτηση στην google search machine  με τις λέξεις treehouse bunkbed  γιατί κυκλοφορούν άπειρα σχέδια το ένα πιο υπέροχο από το άλλο! 

via

via

Με αυτά τα δυο κατά νου και πολλές αλλαγές- σχεδιάζοντας σχεδόν από την αρχή το κρεβάτι- καταλήξαμε στο εξής: 

Με κέρδισε η σκάλα του πρώτου μιας και μας βόλευε αφάνταστα να είναι σε αυτή την μεριά της κουκέτας, και όχι μπροστά. Δεν ήθελα ούτε να πιάνει χώρο αλλά ούτε να αφήνει τόσο εκτεθειμένο το πάνω κρεβάτι ακριβώς στην μέση του, και φυσικά λόγω του άπειρου αποθηκευτικού χώρου από κάτω. Είμαι φανατική της διπλής χρήσης αντικειμένων και ο αποθηκευτικός χώρος σε ένα σπίτι δεν είναι ποτέ αρκετός! 

Σαν σχέδιο με κέρδισε το δεύτερο, μου άρεσε που ήταν εντελώς ανοιχτό κάτω και που άφηνε ένα άνοιγμα στην σκεπή- πολύ πρακτικό για το aircondition που εμάς θα ήταν ακριβώς εκεί- απλά θα βάζαμε δυο παράθυρα μπροστά και το άνοιγμα θα ήταν από την μεριά της σκάλας. 

Μόλις το συζητήσαμε με τον πατέρα μου, αποφασίσαμε να δουλέψει με σουηδικό ξύλο μιας και το έχει δουλέψει πολλάκις αλλά το αγαπάμε και πολύ. Επέλεξε σουηδικό πεύκο για τα πλαίσια των κρεβατιών- το οποίο είναι πιο γερό- και σουηδικό έλατο για όλα τα υπόλοιπα. 

Όταν ξεκίνησε, ο "μπούσουλας" κρεβάτι μας έδειχνε κάπως έτσι... 

Μετά άρχισε να παίρνει μορφή... Σε αυτή την φωτογραφία θα δείτε πόσο "μαθηματικό" μυαλό έχω, αφού σε μια συζήτηση μας που μου έδειχνε ο πατέρας μου το μήκος των σκαλοπατιών, εγώ διαφωνούσα κάθετα και τα ήθελα σχεδόν τα μισά. Επέμενα τόσο πολύ πως έχω δίκιο που μου έφτιαξε την σκάλα με τα δικά μου "μέτρα" όπου μου απέδειξε και περίτρανα πως ΔΕΝ είχα δίκιο! (σκάλα για μακέτα με τα δικά μου μέτρα!!)

Την επόμενη μέρα κιόλας η σκάλα είχε διορθωθεί και το κρεβάτι μας είχε αρχίσει να παίρνει πραγματικά μορφή... 

Και κάθε μέρα είχαμε και από μια βελτίωση... 

Μέχρι που φτάσαμε στο εξής κομβικό σημείο. Το κρεβάτι είχε πλέον πάρει μορφή. Είχε ήδη αποφασιστεί πως ο μόνος τρόπος να μεταφερθεί στο δωμάτιο ήταν εντελώς αποσυναρμολογημένο- εκτός από την σκάλα- συνεπώς όλες οι τάβλες ήταν σημειωμένες και αριθμημένες από το "τυφλό" τους σημείο. Είχα ήδη ζητήσει ένα προσωρινό προστατευτικό για το κάτω κρεβάτι- αφού το μαιμούδι είναι ακόμα μικρό- για να μην πέσει ενώ κοιμάται, το οποίο έκανε "χωτό" ώστε όταν δεν χρειάζεται πια, να το βγάλουμε. 

(αρχικό σχέδιο- μετά λειάναμε τις γωνίες για μεγαλύτερη μαιμουδοασφάλεια!) Και κάπως έτσι βρεθήκαμε απέναντι- ή μάλλον ο πατέρας μου το έθεσε επί τάπητος- στο μεγάλο θέμα πως θα στρώνω το πάνω κρεβάτι! Επειδή είναι ένα ζήτημα που απασχολεί πολύ τις μητέρες στην επιλογή μιας κουκέτας, έτσι και εγώ είχα πάρει απόφαση πως θα το στρώνω τι να κάνω, όπως κάνουν όλες οι μανούλες του κόσμου. Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό για τον τρελό Κρητήκαρο πατέρα μου . Είχε βαλθεί να μου κάνει την ζωή πιο εύκολη! (απαπά!) Εγώ που δεν ήθελα να αρχίσει πάλι τα τρελά του, του έλεγα να πάψει να το σκέφτεται και να προχωρήσει, τι θα μπορούσε να κάνει άλλωστε; 

Την επόμενη μέρα λοιπόν μου προτείνει να κάνει τους τοίχους κάτω από τα παράθυρα "χωτούς" σαν τα κάτω προστατευτικά, ώστε να μπορώ να τους βγάζω και να στρώνω πολύ πιο εύκολα το κρεβάτι από ένα σκαλοπατάκι. "Αποκλείεται!" ωρυόμουν. "Βάσανο να βγάζω να βάζω, θα χαλάσει και η αισθητική του σπιτιού δεν θα μοιάζει με σπίτι, ξέχνα το λέμε, άστο έτσι- εσύ θα το στρώνεις;;"  Νευρίασε, μου είπε να εξαφανιστώ να μην με βλέπει και πως θα βρει την λύση! (έτσι αγαπάμε εμείς, μην ψαρώνετε!) 

Πράγματι, την επόμενη με φωνάζει και πάλι και έχει την λύση στο τσεπάκι. "Θα κόψω" μου λέει "εντελώς κάθετα κάτω από το παράθυρο, δεν θα φαίνεται καν. Θα βάλω μεντεσέδες από κάτω και δυο μικρά συρτάκια από κάθε μεριά. Κάθε φορά που θα θες να στρώνεις απλά θα ανοίγεις τα συρτάκια, θα "ανοίγει" η προσθήκη και όλα καλά!" 

Ορίστε μας! Για μια ακόμα φορά είχε δίκιο. Ακόμα μια φορά με τάπωσε! "Ναι, οκ μου αρέσει πολύ η ιδέα, μα θα προσέξεις τους σύρτες να είναι σφιχτοί να μην μπορεί εύκολα ο Δημήτρης να κάνει καμιά σαχλαμάρα"  είπα έτσι απλά για να πω κάτι μιας και το μαιμουδάκι είναι πολύ προσεκτικό και συνεργάσιμο με τους "κανόνες ασφαλείας". 

Και κάπως έτσι καταλήξαμε εδώ... 

και το τελικό αισθητικό αποτέλεσμα αυτό... 

Ενώ το κάτω κρεβάτι χωρίς τα προστατευτικά κάγκελα δείχνει ακόμα πιο όμορφο...

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο που το κρεβάτι έπρεπε να βαφτεί και να τριφτεί. Αυτή την δουλειά την ανέλαβε ο μαιμουδομπαμπάς. Αρχικά τρίφτηκαν όλα τα ξύλα. Έπειτα περάσαμε ένα χέρι χρώμα. Μετά ξανατρίφτηκαν και περάστηκαν με ένα ακόμα χέρι χρώμα. (εννοείται πως βοήθησε και το μαιμουδάκι- έβαψε την μισή σκάλα στο πίσω μέρος και τις μισές τάβλες από το κρεβάτι του!!) 

Στο τέλος τρίφτηκαν για τελευταία φορά και ήταν πλέον έτοιμα για την συναρμολόγηση! (γιούπι!) Τώρα, για χρώμα εγώ ήθελα άχρωμο βερνίκι ματ- θα είμαι ειλικρινής. Παρότι ξέρω πως το σουηδικό σκουραίνει ούτως ή άλλως με την πάροδο του χρόνου, μου άρεσε πολύ το σχεδόν άσπρο του χρώμα και ήθελα να διατηρηθεί. Όμως βρήκε ο πατέρας μου στα lidl ένα βερνίκι νερού, οικολογικό και άοσμο σε ήπια απόχρωση πεύκου που ήταν μισή τιμή και δεν σκεφτόμουν καν να επιμείνω για αυτό που ήθελα. Ήδη είχε δώσει τόσα πολλά για την κατασκευή. Καθ' όλη την διάρκεια του βαψίματος το χρώμα δεν το χώνεψα- όταν όμως άρχισε να στήνεται το κρεβάτι και είδα πως είχε ακριβώς την ίδια απόχρωση με τα παράθυρα που είχαν βαφτεί πριν από οχτώ χρόνια με άχρωμο βερνίκι, ηρέμησα και κατάλαβα πως εν τέλει δείχνει μια χαρά. 

Όλα καλά λοιπόν! Το κρεβάτι μας συναρμολογήθηκε και ήταν έτοιμο για τα στρώματα και την διακόσμηση από την μαιμουδομαμά! Και το μαιμουδάκι να μην κρατιέται λέμε! (εδώ που τα λέμε, ούτε εγώ!)

Τελειώσαμε λοιπόν, ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε, έπεσα με τα μούτρα στην διακόσμηση, ο μκρός έπεσε με τα μούτρα στο παιχνίδι και αφού ήταν όλα έτοιμα και μιλήσαμε και για τους νέους κανόνες ασφαλείας-για το κρεβάτι καθεαυτό  αλλά και για τις πρίζες μιας και πρώτη φορά θα τοποθετούσα το φως του και την ενδοεπικοινωνία σε προσβάσιμο σημείο- για τις επόμενες δύο μέρες ήμουν διαρκώς μαζί του στο δωμάτιο για να δω στην πράξη πως το χειρίζεται όλο αυτό ο Δημήτρης και πιθανούς κινδύνους που δεν είχαμε σκεφτεί. 

Ακριβώς λοιπόν, επειδή ο μικρός είναι πολύ συνεργάσιμος με τους κανόνες που αφορούν την ασφάλεια του και γενικά πολύ προσεκτικός με συναίσθηση του κινδύνου- για την ηλικία του πάντα- τολμήσαμε να αφήσουμε τα παράθυρα ανοιχτά ώστε να έχουμε και πρόσβαση στο στρώσιμο με την "πατέντα" μας. Ανησυχούσα βέβαια για την μέρα που θα άρχιζε να νιώθει πιο πολύ σιγουριά για τον εαυτό του- όχι τώρα- μιας και τότε πιστεύω γίνονται και τα "λάθη", μα προσπαθούσα να είμαι ψύχραιμη. Την δεύτερη μέρα όμως, την ώρα που παίζαμε μπάλα πετώντας την από την τρύπα στην οροφή, ο Δημήτρης- πλάτη προς το παράθυρο- πήγε απλά να κάτσει στο στρώμα για να πιάσει την μπάλα. Και φυσικά όντας δίπλα στο παράθυρο το μισό του σώμα βγήκε σχεδόν από αυτό. Όπως είπα ο Δημήτρης είναι γενικά προσεκτικός οπότε το συνειδητοποίησε και τραβήχτηκε μόνος του πριν χρειαστεί να "επέμβει" ο Παναγιώτης που ήταν ακριβώς δίπλα- όμως ταραχτήκαμε και πήρα αμέσως τον πατέρα μου τηλέφωνο για να βάλουμε προστατευτικό. 

Δεν μπορούσα να σκεφτώ τρόπο να μπει προστατευτικό χωρίς να επηρεαστεί το άνοιγμα για εύκολο στρώσιμο του κρεβατιού. Ήμουν σίγουρη πως θα έπρεπε να το ξεχάσω. Για ακόμη μια φορά όμως ο μάστορας βρήκε την λύση! Κάγκελο "καρφωτό" στο ξύλο, όχι τέρμα απάνω ώστε να ανοίγει και πάλι η προσθήκη. Συμφωνώ εννοείται- η ασφάλεια προηγείται πάντα και ας μην τρελαίνομαι με την ιδέα του κάγκελου αισθητικά σε παιδικό κρεβάτι. "Άσε με" μου δηλώνει και πάλι ο Κρητικός "κάτι θα σκεφτώ να κάνω". 

Στο μεταξύ οι προσθήκες βγαίνουν τελείως για τα μαστορέματα και το δωμάτιο κλειδώνει μέχρι νεοτέρας! 

Την επομένη κιόλας με παίρνει τηλέφωνο να πάω να διαλέξω χρώμα για να το βάψει. Και τι βλέπω μπροστά μου; Τα δυο ονόματα του μαιμουδιού γραμμένα με ανοξείδωτο ατσάλι! Τρελάθηκα ! Ήταν τόσο πρωτότυπο και έχω δει και αν έχω δει με τον πατέρα μου, μα αυτό με ξετρέλανε! "Πως το έκανες", ρωτάω "βρε μουρλοκομείο, πως το σκέφτηκες;;" "Να μην σε νοιάζει" μου απαντάει "λέγε τι χρώμα το θες- σε βαρέθηκα!" (είπαμε έτσι αγαπιόμαστε εμείς!) Και ενώ είμαι έτοιμη να πω μαύρο- το κοιτάω καλά, καλά και σκέφτομαι... Όχι, το θέλω έτσι. Με τις συγκολλήσεις να φαίνονται και στο χρώμα το ανοξείδωτο. Είναι πιο "αλήτικο", λες και το έφτιαξε ένας έφηβος μόνος για το δωμάτιο του και δεν σκοτίστηκε για βαψίματα! Με κοιτάει απορημένος, με βρίζει που δεν του το είχα πει για να βάλει ανοξείδωτη συγκόλληση, (καλέ τι να πω αφού ήταν top secret το project;;;!!), το βάφει με ένα βερνίκι να μην σκουριάσει, αποφασίζει να συμφωνήσει πως πράγματι είναι πιο ωραίο έτσι  και... κάπως έτσι ολοκληρώθηκε εξ' ολοκλήρου το μοναδικό, υπέροχο, μαγικό, χειροποίητο κρεβάτι- δώρο από τον μαιμουδοπαππού!

Περιττό να πω , πως το μαιμούδι έχει ξετρελαθεί τόσο ξεχωριστός που νιώθει. Πιάνει τα γράμματα ένα- ένα και τα λέει... Και αν σας πω από τι τα έφτιαξε θα τρελαθείτε! Το repurposing και recycling σε όλο του το μεγαλείο... Από σχάρες ψησίματος! Κάγκελα είχε. Και μάλιστα έτοιμα με σχέδια. (αυτός έφτιαξε τα κάγκελα και στα τρία τα σπίτια μας). Ήθελε όμως να είναι ανατρεπτικός, αντισυμβατικός... Και πολύ το λάτρεψα! 

Να λοιπόν ακόμη μια φορά το κρεβάτι μας, στην τελική του μορφή! 

Τώρα. Το κοστολόγιο. Αυτό το κρεβάτι μπορεί να φτιαχτεί με καθαρό κόστος από περίπου 400 ευρώ μέχρι και 1000 ευρώ. (δεδομένου ότι ο εξοπλισμός που χρειάζεται κανείς για να το φτιάξει υπάρχει ήδη φυσικά). Δεν θα είναι όμως το ίδιο κρεβάτι των 400 με των 1000. Το συγκεκριμένο που έφτιαξε ο πατέρας μου του κόστισε σε πρώτες ύλες περίπου 850 ευρώ. Δυσκολεύεται να υπολογίσει ένα 10% περίπου λόγω του ότι κάποια υλικά τα είχε ήδη. Τα στρώματα τα παραγγείλαμε σε ένα τοπικό εργοστάσιο, πήραμε πιο φθηνό για το πάνω κρεβάτι που προς το παρόν δεν χρησιμοποιείται για ύπνο και μας κόστισαν 290 ευρώ. Όσον αφορά τις "εργατοώρες", ο πατέρας μου υπολογίζει περίπου εφτά οχτάωρα. Το βάψιμο- ξύσιμο άλλες δύο μέρες και αυτό επειδή πρέπει να περιμένεις να στεγνώσει το χρώμα, αλλιώς θα ήταν μια μέρα. Και άλλη μια μέρα το στήσιμο όλου του κρεβατιού. 

Κάτι που ήταν πολύ σημαντικό για μένα ήταν να σηκώνει πολλά κιλά και να είναι γερό. Εδώ είναι και η διαφορά στην τιμή που σας είπα παραπάνω. Λόγου χάρη οι κολώνες θα μπορούσαν να γίνουν πολύ πιο λεπτές, μα τότε δεν θα σήκωνε 250 κιλά άνετα στον πάνω κρεβάτι. (που τώρα τα σηκώνει). Επίσης, φτιάχτηκε έτσι με την προοπτική- εάν το θελήσουμε- να φύγει εντελώς το πλαίσιο του κάτω κρεβατιού και να είναι χώρος γραφείου πχ από κάτω. Η σκάλα επίσης είναι σούπερ ενισχυμένη- εδώ ανεβαίνω εγώ που τα έχω τα κιλάκια μου και δεν ακούω κιχ! (από την σκάλα!) Νιώθω απόλυτη σιγουριά και ανεβαίνω με πολύ άνεση- πράγμα πολύ σημαντικό για μένα μιας και τα μυικά μου προβλήματα δεν με βοηθούν καθόλου σε τέτοιου είδους κινήσεις. 

Αυτό που λάτρεψα στην όλη διαδικασία είναι πως ο Δημήτρης Γεράσιμος συμμετείχε σε αυτό από την πρώτη κιόλας στιγμή- όταν κοιτούσαμε φωτογραφίες στο διαδίκτυο. Έπειτα κάθε μα κάθε φορά, ο πατέρας μου θα το έβαζε να "μετρήσουν" κάποια σημεία, να "δοκιμάσει" την αντοχή, την σκάλα, μέχρι και να διαλέξει αυτός τους σύρτες και τους μεντεσέδες! Βοήθησε τον πατέρα του στο βάψιμο όπως ήδη σας είπα και την μέρα της συναρμολόγησης βοηθούσε πηγαίνοντας τους τις βίδες αλλά και "βιδώνοντας" και ο ίδιος μερικές. 

 Και κάπως έτσι καταλήξαμε από αυτό...

Σε αυτό...

Το αγαπάμε τόσο πολύ το νέο μας δωμάτιο, που μας χάνεις , που μας βρίσκεις κάπου εκεί θα είμαστε φτιάχνοντας παραμύθια και περιπέτειες από το τίποτα! Με κακαριστά γέλια και ανελέητα γαργαλητά! Και με μια μαμά να νιώθει και πάλι παιδί! (είμαι η καλύτερη παρέα λέμε αυτές τις μέρες!) 

Η ανάρτηση αυτή δεν είναι διαφημιστική. Δεν δεχόμεθα παραγγελίες, ούτε δηλώνουμε επαγγελματίες!!! (χεχε)  Το αντίθετο. Είναι απλά το μοίρασμα της εμπειρίας μας, με την ελπίδα να σας εμπνεύσουμε να πείσετε κάποιον από την οικογένεια σας που πιάνουν τα χέρια του να σας χαρίσει και εσάς ένα τόσο ξεχωριστό δώρο!! 

Το απόλυτο μαιμουδοκρέβατο! (δώρο χειροποίητο από τον παππού!)

Από χθες το βράδυ το μαιμουδάκι μου, το μικρό αυτό τερατάκι, κοιμάται στο υπέροχο κρεβάτι που του έφτιαξε ο παππούς του ο Χρήστος. Ο δικός μου δηλαδή μπαμπάς. 

Και είναι απλά τέλειο... 

Φτιαγμένο με μεράκι και αγάπη, από όλους μας- μα με αρχιμάστορα τον πατέρα μου φυσικά- το δώρο γενεθλίων του Δημήτρη Γεράσιμου από τον παππού του, έφτασε δυο μήνες νωρίτερα! 

Η αλήθεια είναι πως παρότι ο πατέρας μου ασχολείται φανατικά με την ξυλουργική- και όχι μόνο- σε ερασιτεχνικό πάντα επίπεδο, δεν είχαμε καν σκεφτεί να του ζητήσουμε να φτιάξει κρεβάτι του μικρού. Μάλιστα κοιτούσαμε τις επιλογές που είχαμε στο Ikea και ήταν σχεδόν βέβαιο πως από εκεί θα αγοράζαμε ένα κρεβάτι. Η έμπνευση ήρθε όταν έτυχε να δω μια εκπομπή με έναν τρελό τύπο που φτιάχνει δεντρόσπιτα και ο οποίος μου θύμισε  πολύ τον πατέρα μου! 

Τότε κοίταξα με αυτό το τρελό μου βλέμμα τον Παναγιώτη, ο οποίος ξέρει καλά πως μόνο μπελάδες σημαίνει, του είπα την ιδέα μου και αμέσως αρχίσαμε να ψάχνουμε στο διαδίκτυο. (Λεπτομέρειες σχετικά με τις ιδέες και την κατασκευή θα ακολουθήσουν σε άλλη ανάρτηση!) Αυτό ήταν. Βρήκαμε αυτό που θέλαμε σε λίγες μέρες, και η παραγγελία δόθηκε!

Στην αρχή ο πατέρας μου με κοίταξε σαν τρελός, (το έχουμε το βλέμμα οικογενειακώς!)- παρότι μου έχει ξαναφτιάξει κρεβάτι- όχι όμως κουκέτα και σίγουρα όχι να μοιάζει με σπίτι το πάνω κρεβάτι! Του είπα αυτό που του είχα πει και το '92, όταν μόλις δώδεκα χρονών ήθελα να μου φτιάξει αυτός την ντουλάπα στο δωμάτιο μου πεπεισμένη πως αν θέλει θα τα καταφέρει, και αυτό ήταν! Όπως και τότε, έτσι και τώρα την επόμενη είχε κιόλας αγοράσει τα ξύλα!

Το δωμάτιο αυτό του Δημήτρη έχει αλλάξει τόσες φορές, πριν καν γεννηθεί... Κάθε φορά άλλαζα και κάτι ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε ηλικίας. Τώρα ήθελα να περάσουμε στο "επόμενο" στάδιο, χωρίς όμως να εξαλείψω και την "μωρουδίλα" ή το πιο παιδικό ύφος. Το μόνο σίγουρο είναι πως ευθύς εξαρχής ξέραμε πως θέλαμε το παιδικό δωμάτιο να είναι γεμάτο χρώματα, υφές και ερεθίσματα- ακόμα και αν "θεματικά" δεν έδεναν όλα άψογα μεταξύ τους. 

Με αυτό το σκεπτικό στο μυαλό, το μαιμοδόδωμάτιο αναδιοργανώθηκε και σας  παρουσιάζω τις γωνίτσες του- με πρωταγωνιστή πλέον μέσα σε αυτό- το υπέροχα μοναδικό "ντεντόσπιτο"¨μας- άλλωστε έτσι ακριβώς το λέει ο Δημήτρης Γεράσιμος!

Τις ζωγραφιές που βάλαμε στον τοίχο στο κάτω κρεβάτι, τις επέλεξε ο ίδιος. Είναι ζωγραφιές του αγαπημένες που φυλάω τους τελευταίους μήνες για αυτό τον σκοπό. Μάλιστα η μεγάλη με το όνομα του είναι φυλαγμένη από πέρσι το καλοκαίρι που την ζωγραφίζαμε με χεράκια και πατουσάκια! 

Την πινακίδα με το όνομα του, την είχα κερδίσει σε ένα διαγωνισμό στο fb από το New kid in town και απλά την λατρεύουμε! Τώρα που μπορεί και την φτάνει, όλο και την αγγίζει και μουρμουρίζει τα δικά του μοναδικά λογάκια φαντασίας...Ο δε Μπαζ βρήκε και πάλι την θέση του στο καινούργιο κρεβάτι- και πάλι δια χειρός του μαιμουδιού ώστε να είναι ακοίμητος φύλακας και του καινούργιου μαιμουδοφρούριου! 

Στην πάνω κουκέτα τα άφησα όλα πιο απλά αφού ανεβαίνει για ατελείωτο παιχνίδι! Στο παράθυρο που εφάπτεται στον τοίχο έβαλα μια πολύ όμορφη ζωγραφιά-λαβύρινθο μέχρι να φτιάξουμε μια δική μας ζωγραφιά απευθείας στον τοίχο. Με δυσκολία το βρήκα άδειο για να το φωτογραφίσω, αφού σε κάθε ευκαιρία κάποιο μαιμούδι σκαρφαλώνει με σκοπό να κλέψει τις εντυπώσεις!

Η σκάλα είναι από τα αγαπημένα του επίσης σημεία, όχι μόνο για να σκαρφαλώνει μα και για να κάθεται και φυσικά να διαλέγει παραμύθια ή παιχνίδια από τον άπλετο αποθηκευτικό χώρο που κρύβουν από κάτω. Ακόμα δεν αγόρασα κουτιά για να τοποθετήσω στα δυο τελευταία ράφια- μα είναι στα υπόψιν για να μπουν όλα του τα μικροπαιχνίδια που είναι αδύνατον να συμμαζευτούν αλλιώς!

Δίπλα από την σκάλα, έφτιαξα από τα δικά μου πιο αγαπημένα σημεία του δωματίου με πράγματα και δώρα που σημαίνουν πολλά... Την πράσινη κορνίζα μου την είχε ετοιμάσει η αδελφή μου ήδη μόλις γύρισα από το μαιευτήριο με τον μικρό- σε μόλις πέντε μέρες είχε βγάλει φωτογραφίες, τις είχε εκτυπώσει και μου τις είχε βάλει στο κομοδίνο μου μαζί με ένα ψάθινο καλάθι γεμάτο ρούχα που αγόραζε από την πρώτη φορά που είχαμε μάθει πως ήμουν έγκυος. Επίσης, το καδράκι που έφτιαξα με τα χαρτομάντιλα που περίσσεψαν από την παιδική μου συλλογή. ένα αγαπημένο δωράκι από μια αγαπημένη μανούλα, τα αποτυπώματα από χεράκια και πατουσάκια όταν ήταν δύο χρονών, το ρολόι βατραχάκι από το παιδικό μου δωμάτιο και φυσικά τον καμβά της αδελφής μου... 

Αυτή την ζωγραφιά μου την είχε κάνει δώρο η Σουλτάνα όταν χάσαμε και το δεύτερο αγγελούδι μας. Είναι πολύ σημαντική για μένα- όχι μόνο για το μήνυμα, μα και για το γεγονός πως ξέρω πόσο μισεί η Φωφώ την ζωγραφική και παρόλο που την έκανε  σχεδόν εξολοκλήρου με stencil, ξέρω πως θα την ταλαιπώρησε. Ο πίνακας αυτός, μαζί με το κέντημα της Παναγίας που θα σας δείξω παρακάτω, είναι τα πρώτα πράγματα που μπήκαν στο δωμάτιο το παιδικό μόλις αρχίσαμε να διακοσμούμε για την τρίτη μας εγκυμοσύνη... 

Γύρω από την τοιχογραφία, έφτιαξα μια mini έκθεση των έργων τέχνης του μαιμουδιού! Επειδή δεν είχα να διαθέσω τώρα για κορνίζες, χρησιμοποίησα χαρτόνια και blutack και προς το παρόν ο σκοπός επετεύχθη! Άλλωστε, οι ζωγραφιές θα αλλάζουν κατά καιρούς- αυτός είναι ο σκοπός- άρα μας εξυπηρετεί μια χαρά για τώρα! Ο καναπές/κρεβάτι- χωρίς τα πόδια μόνιμα από όταν τα έβγαλα μόλις άρχισε να μπουσουλάει- είναι ακόμα ένα από τα αγαπημένα μας μέρη για γαργάλημα και παιχνίδι, ενώ γίνεται και ένα τεράστιο στρώμα όταν θέλουμε και άλλα παιχνιδάκια!

Η εικόνα της Μητέρας όλων μας, μαζί με τους Άγιους Δημήτριο και Γεράσιμο, προστατεύουν το ουράνιο τόξο μας- από την μήτρα ακόμα... Το ξέρω πως η εικόνα της Παναγίας είναι δυσανάλογα τεράστια, μα μου την κέντησε και έστειλε δώρο η αδελφή του πατέρα μου όταν έμαθε ότι ήμουν έγκυος στον Δημήτρη Γεράσιμο- και μιας και είναι και αυτή μανούλα ενός αγγέλου και ποτέ δεν κράτησε αγκαλιά ένα ουράνιο τόξο- μας συνδέουν πολλά... Είναι λοιπόν εξαιρετικά σημαντική για μένα- εύχομαι στο μέλλον και για το μαιμούδι. 

Όλα τα λούτρινα στο δωμάτιο- εκτός από κάνα δυο- είναι δικά μου, ενώ στα ράφια της ντουλάπας, είναι και αυτά δικά μου μα τα πιο αγαπημένα μου.(και οι κορνίζες) Στο πορτατίφ βάζω πάντα μια ιδιαίτερη λάμπα- πχ με αστέρια, κύκλους κ.α αυτή την περίοδο έχει μέσα μια λάμπα που φωτίζει με πράσινες και κόκκινες ρίγες... 

Όταν φτιάχναμε αυτό το σπίτι, μπορούσα να επιλέξω να βάλω την κεντρική κρεβατοκάμαρα στην μεριά που είναι τώρα το παιδικό αφού έχει την καλύτερη θέα και το πιο όμορφο πρωινό φως... Όμως όχι. Ήθελα οπωσδήποτε αυτά να τα χαρούν τα παιδιά μου. Και δεν το μετανιώνω... Κάθε πρωί που ανοίγω τα παράθυρα, το φως ξεχύνεται μέσα στο δωμάτιο μεγαλοπρεπές και μαγικό... Και αφού η καθιερωμένη μας πλεόν βραδινή συνήθεια είναι το διάβασμα πολλώωωων παραμυθιών, έβαλα στο δωμάτιο και την καρέκλα "θηλασμού" που ποτέ δεν χρησιμοποίησα, (θήλαζα πάντα στο κρεβάτι και στο σαλόνι!), και ήδη ξεκινήσαμε τα υπέροχα διαβάσματα μας... Το μαξιλάρι, ειδική παραγγελία από την Αθηνούλα μας, για τα δικά μας αστεράκια που θα είναι όμως πάντα και δικά του....

Αγαπημένες του "κρυψώνες"... Να κοιτάει από ψηλά το δωμάτιο... Να κρυφοκοιτάει από τα κάγκελα της σκάλας... Να διαβάζει μόνος παραμύθια στο "σαλόνι" του... (έτσι ονόμασε δυο μαξιλάρια που έβαλα στο κάτω μέρος του κρεβατιού!) Να ζωγραφίζει πάνω στην μεγάλη του ζωγραφιά ξανά και ξανά... Να πετάει μπαλίτσες από την τρύπα στο ταβάνι... Να κοπανάει όλη μέρα με ένα σφυρί το κρεβάτι του παντού... Να σβήνει μόνος τα φώτα και να απολαμβάνει την μαγεία... 

Δεν νομίζω πως θα μπορούσα να κλείσω αυτή την ανάρτηση, αυτή την ανάμνηση, καλύτερα από ότι με αυτή την φωτογραφία... Νομίζω πως τα συναισθήματα ξεχειλίζουν και η εικόνα μιλάει από μόνη της... 

Σε ευχαριστούμε παππού! Σε ευχαριστώ μπαμπά που ποτέ δεν μου χαλάς χατήρι! Σε αγαπάμε μέχρι τον Θεό και πάλι πίσω!Δείτε εδώ όλο το backstage, και μια αλλαγή βασική που έκανε το κρεβατάκι μας ακόμα πιο ξεχωριστό.