Εύκολα και εγγυημένα πασχαλινά τσουρέκια! (Αργυρώ Μπαρμπαρίγου)

Αγαπώ τα τσουρέκια... Πολύ... 

Ίσως επειδή η μητέρα μου τα έφτιαχνε όταν ήμουν παιδί στο επαγγελματικό ζυμωτήρι στο μαγαζί και έβαζε τόσο μεγάλη δόση που γέμιζε τους πάγκους όλους, τα τύλιγε με προσοχή αφού κρύωναν σε μεμβράνη και τα μοίραζε σε όποιον μπορούσα να φανταστώ. Το μαγαζί μοσχομύριζε μαχλέπι και μαστίχα, το ίδιο και το σπίτι μας όπου περίμενα με αγωνία την Κυριακή του Πάσχα για να βουτήξω επιτέλους το πολυπόθητο τσουρέκι στο γάλα μου... 

Ίσως επειδή χρόνια τώρα το τσουρέκι είναι από τα αγαπημένα πρωινά του πατέρα μου... 

Δεν ξέρω. Πάντως τα λατρεύω και από όταν έμεινα μόνη μου ξεκίνησα τις προσπάθειες να φτιάξω τα δικά μου. Άρχισα με την συνταγή της μητέρας μου, που όσο και αν τήρησα τις οδηγίες κατά γράμμα, δεν μου πέτυχαν τόσο αφού δεν βγήκαν αφράτα. Τώρα πια ξέρω πως φταίει που δεν είχα μίξερ και τα ζύμωσα στο χέρι, (πόσο καλά να ζυμώσει μια αρχάρια στο χέρι ζύμη τσουρεκιού;), όμως πληγώθηκα τόσο πολύ που δεν ξαναδοκίμασα τη συνταγή της. 

Έπειτα δοκίμασα κάνα δυο συνταγές ακόμα, τα ίδια. Απελπίστηκα, μου έτυχαν και οι εγκυμοσύνες, τα παράτησα... Πέρσι όμως με το μαιμουδάκι να βιώνει το πρώτο του Πάσχα δεν υπήρχε περίπτωση να μην φτιάξω τσουρέκια. Ρώτησα πολλούς μέχρι που τελικά το γλυκό Κατερινάκι μου έδωσε την συνταγή της Αργυρώς και μου εγγυήθηκε επιτυχία!! Και έτσι και έγινε!! Για πρώτη φορά ζύμωσα τα τσουρεκάκια μου και ήταν απλά τέλεια! Θα τα ξανακάνω και φέτος φυσικά! Προς το παρόν απολαύστε τις φωτογραφίες από πέρσι και αποθηκεύσετε και εσείς τη συνταγή της Μπαρμπαρίγου που θα βρείτε εδώ. 

Tips δεν υπάρχουν. Ακολούθησα τη συνταγή κατά γράμμα και σταύρωνα και κάθε φορά το ζυμάρι μου! (όταν το ζύμωνα, όταν το έπλαθα, όταν το έψηνα!) Όπως πάντα-έφτιαξα διπλή δόση μιας και μου αρέσει να μοιράζω και εγώ όλα αυτά τα καλούδια! Ανυπομονώ να μυρίσει και πάλι το σπίτι Πάσχα. Μμμ... άραγε τι αμπαλάζ να κάνω φέτος;;; 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Ευρώπη μάντεψε... Εγώ είμαι ακόμα πλούσια! #13

Η αλήθεια είναι πως ναι. Ευρώπη είμαι και εγώ ακόμα πλούσια. Και μάντεψε. Πάντα ήμουν, είμαι και θα είμαι. 

Είμαι πλούσια γιατί...

Ζω σε μια χώρα που ο ουρανός είναι ακόμα καταγάλανος και που μπορώ ακόμα να διακρίνω τα αστέρια την νύχτα.  Σε μια χώρα που ο αέρας που αναπνέω μυρίζει γιασεμί, θάλασσα και σπιτικό μαγειρεμένο φαγητό. Σε μια χωρά που το καλοκαίρι από όπου και αν περάσω θα βρεθεί μια γλάστρα βασιλικού στον δρόμο μου να την αγγίξω και να βυθιστώ στο άρωμα του. Σε μια χώρα που το χειμώνα θα δεις οικογένειες να απλώνουν λιόπανα και να μαζεύουν οι ίδιοι τις ελιές τους για να φτιάξουν το δικό τους λάδι που θα μοιράσουν έπειτα απλόχερα σε όλα τα παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα. Σε μια χώρα που μπορώ να πάω βόλτα στην εξοχή και να μαζέψω χορταρικά, μυρωδικά και αν τύχει και σπαράγγια που γυρνώντας σπίτι θα τα κάνω πίτα και ομελέτα. Σε μια χώρα που τα αυγά που θα χρησιμοποιήσω μου τα δίνει ακόμα η γιαγιά μου και είναι πιο πορτοκαλί και από το πορτοκάλι. Σε μια χώρα που το πορτοκάλι θα το κόψω από τον κήπο μου ή τον κήπο του γείτονα. Σε μια χώρα που έχει ακόμα εποχές και που βουνό, πεδιάδα, θάλασσα και νησιά είναι όλα σε απόσταση αναπνοής. 

Σε μια χώρα πανέμορφη, που το πράσινο και το γαλάζιο συνδυάζονται εκπληκτικά- που ο ορίζοντας χάνεται μέσα σε ένα πύρινο ηλιοβασίλεμα και που οι μυρωδιές της φύσης είναι ακόμα μεθυστικές. 

Ζω σε μια χώρα που υπάρχει ακόμα ανθρωπιά. Που το καλημέρα λέγεται με χαμόγελο και που η ειλικρίνεια είναι εκνευριστικά αφοπλιστική αφού την διπλωματία  δεν την γνωρίζουμε σαν έννοια και αν σε συμπαθούμε θα είναι στα αλήθεια, αν σε αντιπαθούμε θα το γνωρίζεις καλά. Σε μια χώρα που μπορεί να βρεις μέχρι και ολόκληρο σφαγμένο αγριογούρουνο έξω από την πόρτα σου να σε περιμένει δώρο από τον γείτονα σου. Σε μια χώρα που τα τραπεζώματα είναι θρυλικά και ατελείωτα, τα γέλια τρανταχτά και οι απόψεις πολλές και πεισματάρικες. Σε μια χώρα που ο θρήνος εκφράζεται κατά πως πρέπει, που τα δάκρυα δεν κρύβονται και ο νεκρός  τιμάτε για πάντα. 

Σε μια χώρα που η οικογένεια είναι θεσμός ιερός και στήριγμα γερό και ακλόνητο για όλη μας την ζωή. Σε μια χώρα που ακόμα και 60 χρονών να είσαι, οι γονείς επικοινωνούν καθημερινά και  φροντίζουν με την παραμικρή ευκαιρία τα παιδιά τους σαν να είναι ακόμα μωρά. 

Ζω σε μια χώρα που την διέπει ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός- πέπλο προστασίας που όμοιο του δεν υπάρχει. Σε μια χώρα που ακούς το όνομα της Παναγίας καθημερινά και που πάντα μέσα από τις σκεπές και τις ταράτσες αχνοφαίνεται ένας σταυρός- σύμβολο της πίστης μας- σφραγίδα που μας θωρακίζει από κάθε τι. Σε μια χώρα που ακούγονται καμπάνες να ηχούν και αν είναι χαρμόσυνες αγαλλιάζει η ψυχή σου, αν είναι πένθιμες βουλιάζει η καρδιά σου...

Και στην τελική ζω στην χώρα που γέννησε τον Σωκράτη, τον Αριστοτέλη, τον Κολοκοτρώνη και τον Μακρυγιάννη, τον Παπαδιαμάντη, τον Ελύτη, τον Σεφέρη, τον Καζαντζάκη, τον Ρίτσο και τον Καβάφη. Στη χώρα που την πολέμησαν με μίσος και παρόλα αυτά στέκει ακόμα ορθή. Στην χώρα που οι άνθρωποι της έχουν γονίδιο πολεμιστή αλλά και μωρού παιδιού, στην χώρα που έχουμε μάθει πως δεν πειράζει να πέφτουμε κάτω αρκεί να ξανασηκωνόμαστε. 

Αυτό και μόνο με κάνει πλούσια. Φαντάσου δηλαδή και σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα....

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στο κίνημα των πλουσίων Ελλήνων το οποίο ξεκίνησε η γλυκιά Αντωνία. Τις υπόλοιπες υπέροχες αναρτήσεις θα τις βρείτε εδώ! Μην ξεχάσετε να συμμετέχετε και στην όμορφη ομάδα μας και γιατί όχι να γράψετε τους δικούς σας λόγους που εσείς αισθάνεστε ακόμα πλούσιοι! 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Τόσες οι λεπτομέρειες που δεν θέλω να ξεχάσω....

20 μήνες μαζί... Σχεδόν 2 χρόνια. Και ξαφνικά πανικοβάλλομαι...

Τόσες οι λεπτομέρειες που δεν θέλω να ξεχάσω... Μα τόσες... 

Πόσες ακόμα αναρωτιέμαι, κάθε μέρα, κάθε λεπτό και μια καινούργια... Χριστέ μου και αν τις ξεχάσω;  Φοβάμαι... Λεπτομέρειες που πολύ απλά λατρεύω...

Η πρώτη σου εικόνα που αντίκρισα... 

Οι ορθάνοιχτες παλάμες σου όταν κοιμάσαι από την στιγμή που γεννήθηκες μέχρι και σήμερα...

Το δαχτυλάκι στο στόμα αντί για πιπίλα μέχρι σχεδόν 4 μηνών... 

Το γεγονός πως γεννήθηκες με κατάμαυρα μαλλιά και κατέληξες με κατάξανθα...  Αυτό το υπέροχο χνούδι... 

Η μαγική αίσθηση όταν κοιμόμαστε αγκαλιά... 

Λαχταριστά, βελούδινα χεράκια... 

Οι διακριτικές μπουκλίτσες στις άκρες των μαλλιών σου... 

Πατουσάκια βρωμερά και λατρεμένα...

Τα ιδρωμένα από τον θηλασμό μαλλάκια σου... 

Μπουτάκια λατρεμένα... (και πάντα δαγκωμένα...!)

Τα μπουτάκια αυτά γεμάτα άμμο... 

Τα μισοβρεγμένα σου μαλλάκια που το θαλασσινό αλάτι τα κατσάρωνε και άλλο...

Την μαγική αυτή μωρουδιακή στάση που ούτε να περιγράψω δεν μπορώ... 

Το ποδαράκι να κρέμεται έξω από το καρότσι...

Το τρελαμένο σου μαλλί όταν ξυπνάς... 

Η εικόνα σου όταν κοιμάσαι... 

Το υπέροχο κενό στα μπροστινά σου δόντια... 

Τα μεγάλα τσαχπινογαργαλιάρικα ματάκια σου... 

Το γεγονός ότι μυρίζεις σαν προζυμάκι από τότε που σε κράτησα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου μέχρι και σήμερα....

Και πόσες, πόσες ακόμα που ξεχνώ ήδη;;; 

(Σαν νερό κυλάει ο χρόνος... σαν νερό....) 

Εσύ με έκανες μητέρα...

Με αφορμή την πέμπτη επέτειο των ουράνιων γενεθλίων του πρώτου μου παιδιού, της κόρης που με έκανε μητέρα και ας μην την γνώρισα ποτέ, νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ κάτι.. 

Είμαι εξαιρετικά ευλογημένη και το γνωρίζω καλά. Έχω ένα παιδί στην ζωή μου, στην αγκαλιά μου.... Ένα εξαιρετικό παιδί- τόσο πράο, ήρεμο και γαλήνιο που δεν με έχει ταλαιπωρήσει καθόλου. Ένα παιδί τόσο χαρούμενο, αγαπησιάρικο και δοτικό που μόνο τεράστιες χαρές μου έχει δώσει και είναι μόλις 20 μηνών. Ένα παιδί σκέτο μαιμουδάκι που για χάρη του ξυπνάω κάθε πρωί με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο μου και για χάρη του κοιμάμαι κάθε βράδυ με την καρδιά γεμάτη ζεστασιά και ευγνωμοσύνη. 

Ευγνωμοσύνη που εκφράζω καθημερινά στην Παναγία που ήταν πάντα δίπλα μου ακόμα και όταν εγώ δεν το συνειδητοποιούσα. Ευγνωμοσύνη που εκφράζω και στην πράξη βλέποντας τις απλές καθημερινές χαρές και ευλογίες. Δεν μιζεριάζω, δεν μεμψιμοιρώ, δεν παραπονιέμαι. Γιατί πολύ απλά δεν χρειάζεται. Απολαμβάνω και 'ρουφάω' κάθε στιγμή της καθημερινότητας μου και νιώθω απόλυτα ευτυχισμένη. 

Ωστόσο, αν είμαι αυτός ο άνθρωπος σήμερα, το χρωστάω κυρίως στα αγγελούδια μου. Διότι μου δίδαξαν τι πάει να πει υπομονή, πείσμα και πίστη. Διότι με δίδαξαν πως η ζωή μας δεν μας ανήκει- είμαστε απλώς περαστικοί και το μόνο που έχει αξία τελικά είναι η αίσθηση που θα αφήσουμε πίσω μας στους ανθρώπους που μας γνώριζαν. Είναι τα παιδιά που θα αφήσουμε κληρονομιά στις επόμενες γενιές. Είναι ο τρόπος που θα αποφασίσουμε ξοδέψουμε αυτό το υπέροχο δώρο του Θεού, την επίγεια ζωή μας. Είναι, αυτός ο τρόπος να είναι αρκετά αξιοπρεπής και ενάρετος ώστε να μας εξασφαλίσει μια θέση δίπλα Του στην ουράνια και αιώνια ζωή. 

Ώστε να μου εξασφαλίσει μια θέση δίπλα στα αγγελούδια μου... Στην κόρη μου και στον γιο μου. 

 Έχασα δυο παιδιά και ούτε μπορώ ούτε σκοπεύω να το 'ξεχάσω'. Ούτε καν θέλω. Δεν θα πάψω να μιλώ για αυτά μόνο και μόνο επειδή η αναφορά της σύντομης ζωής τους μπορεί να προκαλεί αμηχανία σε κάποιους. Ο Δημήτρης θα γνωρίζει πολύ καλά πως έχει δυο αδέλφια, αγγέλους πρεσβευτές και προστάτες του στον ουρανό. Άλλωστε δεν μπορώ παρά να πιστέψω πως η Παναγίτσα πήρε όλα τα καλά των πρώτων μου παιδιών και τα συγχώνευσε στο μαιμουδάκι μου. Κομμάτι τους ζει μέσα του. Κομμάτι μου ζει μέσα τους. Είμαστε όλοι μαζί ενωμένοι. Με ένα τρόπο μοναδικό και σπάνιο που μόνο μια μάνα που έχει ζήσει το ίδιο μπορεί να κατανοήσει. 

Θα κλείσω αυτό το κείμενο με ένα ποίημα του αγαπημένου μου Γιάννη Ρίτσου, εξαιρετικά αφιερωμένο στην κορούλα μου. Σε αγαπώ πολύ να το ξέρεις. Τόσο μα τόσο πολύ. 

Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ' τα σπίτια τους,
τριγυρίζουν εκεί, 
μπλέκονται στα φουστάνια τής μητέρας τους
την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΐ κι ακούει το νερό να κοχλάζει
σα να σπουδάζει τον ατμό και το χρόνο. 
Πάντα εκεί -
Και το σπίτι παίρνει ένα άλλο στένεμα και πλάτεμα
σάμπως να πιάνει σιγαλή βροχή
καταμεσής καλοκαιριού, στα ερημικά χωράφια.
Δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά.
Μένουν στο σπίτι
κι έχουν μια ξέχωρη προτίμηση να παίζουν στον κλεισμένο διάδρομο
και κάθε μέρα μεγαλώνουν μέσα στην καρδιά μας,
τόσο
που ο πόνος κάτω απ' τα πλευρά μας,
δεν είναι πια απ΄τη στέρηση
μα απ' την αύξηση.
Κι αν κάποτε οι γυναίκες βγάζουν μια κραυγή στον ύπνο τους,
είναι που τα κοιλοπονάνε πάλι...

Γιάννης Ρίτσος

Απίθανα λαδοκούλουρα- νηστίσιμα και πανεύκολα!

Δοκίμασα σήμερα αυτή τη συνταγή που βρήκα στο τεύχος "Ζάχαρη και αλεύρι" Απριλίου και πραγματικά ενθουσιάστηκα. 

Είναι πανεύκολη, (δεν χρειάζεται καν μίξερ!), εξαιρετικά οικονομική, (4 ευρώ κόστος) και πολύ πολύ νόστιμη! Επιπλέον είναι και νηστίσιμη! Ποιος έχει όρεξη για απίθανα λαδοκούλουρα; 

Υλικά: (για 30 τμχ) 

• 1 κούπα ζάχαρη
• 1 κούπα ελαιόλαδο
• 1/2 κουταλάκι του γλυκού σόδα μαγειρική
• 1/2 κούπα χυμός πορτοκαλιού
• 1/2 κουταλάκι του γλυκού κανέλα
• 1 σφηνάκι κονιάκ
• 600 γρ αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
• σουσάμι

Εκτέλεση: 

Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατεύω την ζάχαρη και το λάδι. Διαλύω τη σόδα στον χυμό πορτοκαλιού, (πάντα πάνω από το μείγμα γιατί αφρίζει), και την προσθέτω στο μείγμα λαδιού. Συνεχίζω με το κονιάκ, την κανέλα και τέλος το αλεύρι. Ζυμώνω ελαφρά και για πολύ λίγο, ίσα μέχρι να έχω ένα ζυμάρι μαλακό, λίγο κολλώδες και ελαστικό. Προθερμαίνω τον φούρνο στους 180 βαθμούς- στις αντιστάσεις. Πλάθω τη ζύμη σε κουλούρια μεγαλούτσικου μεγέθους. Έχω το σουσάμι σε ένα μπολάκι και βουτάω εκεί κάθε κουλούρι. (κολλάει πανεύκολα!) Στην συνέχεια, τοποθετώ σε λαμαρίνα στρωμένη με λαδόκολλα και ψήνω για 20 περίπου λεπτά. 

Έτοιμα! Απολαύστε τα,  είναι πράγματι μοναδικά! (τώρα που σας γράφω, μασουλάω ένα!) Εάν θέλετε μπορείτε να παραλείψετε το σουσάμι, είναι εξίσου νόστιμα! 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Αυτή είναι η αλήθεια- το παραδέχομαι...

Η αλήθεια είναι πως όσο περνά ο καιρός και δεν μένω έγκυος- εξ ανάγκης προς το παρόν αφού πρέπει να χάσω οπωσδήποτε τα κιλά μου πριν το επιχειρήσουμε- τόσο περισσότερο αρχίζει και φωλιάζει ο φόβος μέσα μου. 

Αυτή είναι η αλήθεια, το παραδέχομαι. 

Τα κιλά πρέπει να φύγουν όχι για λόγους αισθητικούς- για μας είναι ο τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα- μα επειδή έχοντας ήδη αρκετά και σοβαρά παθολογικά, μη αναστρέψιμα προβλήματα που δυσχεραίνουν την κατάσταση, τα κιλά δεν χρειάζεται να είναι ένα από αυτά. 

Είμαι φανατική οπαδός της αισιοδοξίας, είμαι αγωνίστρια που δεν το βάζει κάτω και πάντα επιχειρώ και προσπαθώ να δω την θετική πλευρά των πραγμάτων. Μα η αλήθεια είναι πως καμιά φορά με παίρνει και μένα η κάτω βόλτα. Καμιά φορά αντί να ακούω την Γιάννα και να παραμένω προστατευμένη μέσα στο ροζ συννεφάκι μου, βγαίνω λίγο από αυτό και ακούω αυτά που χρόνια τώρα έχω μάθει να αγνοώ...

Και εκεί που δεν καταλάβαινα τίποτα και οι γιατροί σταυροκοπιούνταν και με έλεγαν τρελή, τώρα πότε πότε ακούω τα λόγια τους... "Δεν πιστεύω να θες να κάνεις και άλλο παιδί;" ή το θεικό, "Να σου δέσω τις σάλπιγγες;' ( Εεεε... ΟΧΙ; ειρωνικά και λίγο τσαμπουκαλίδικα ομολογώ μα με έπιασε εξαπίνης ) 

Το ξέρω πως δεν θα αλλάξω γνώμη. Πως ναι. Θέλω και άλλο/α παιδί/α, (γιατί όχι;). Το ξέρω πως θα το παλέψω ξανά και ξανά πρώτα ο Θεός. Όμως να...

Η αλήθεια είναι πως όσο περνάει ο καιρός, αυτός ο φόβος εκεί που είναι όμορφα και καλά κουλουριασμένος, αρχίζει να τεντώνεται, να απλώνεται- φαίνεται αρχίζει και πιάνεται σε τόσο μικρό χώρο που τον έχω κλείσει... 

Αυτή είναι η αλήθεια. Το παραδέχομαι. 

Μα άκου τι έχω να σου πω. (στον φόβο μου μιλάω) Τεντώσου αν το έχεις ανάγκη, ίσως το έχω λίγο και εγώ, μα ετοιμάσου να κουλουριαστείς και πάλι. 

Τ'ακούς; 

Για μια ακόμη φορά, η ελπίδα πεθαίνει...

Για μια ακόμη φορά η ελπίδα πεθαίνει. Για μια ακόμη φορά μια νεανική ψυχή χάνεται. Άδικα. Για μια ακόμη φορά υπάρχουν υπόνοιες για εκφοβισμό, βασανισμό ψυχολογικό, λεκτικό και σωματικό, υπόνοιες για το λεγόμενο και περιβόητο bullying. 

Το σοκαριστικό είναι πως το bullying συνήθως προέρχεται από παιδιά συνομήλικα. Και αν όχι, σίγουρα πολύ κοντά στην ηλικία. Παιδιά που είναι και αυτά παιδιά. Που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες, τις ίδιες αγωνίες. Παιδιά που ονειρεύονται το μέλλον τους καθώς αυτό ξεχύνεται μπροστά τους, παιδιά που ελπίζουν και αυτά σε κάτι καλύτερο. Παιδιά που είναι και αυτά παιδιά. Θα το ξαναπώ. Γιατί; 

 Διότι έχουν γονείς. Γονείς που πιθανότατα δεν έκανα σωστά τη δουλειά τους. Γονείς που δεν τους δίδαξαν όχι μόνο να σέβονται το διαφορετικό μα να το θαυμάζουν. Γονείς που δεν τους τόνισαν πως από όλους, από τον οποιονδήποτε, κάτι έχεις να μάθεις μιας και οι ίδιοι τα ήξεραν πάντα όλα. Γονείς που δεν τα έμαθαν να αγαπούν τον ίδιο τους τον εαυτό πιθανότατα, γονείς που ρήμαζαν καθημερινά την αυτοπεποίθηση τους, τα όνειρα τους και τις φιλοδοξίες τους με λόγια σκληρά, γονείς που δεν καταλάβαιναν- χαμένοι και οι ίδιοι στην δική τους μιζέρια, στην δική τους ανυπαρξία- γονείς ανίδεους για το κακό που προκαλούν. Γονείς που δεν συνειδητοποιούν πως κάθε τους κίνηση, λέξη, αντίδραση, πράξη, έχει αντίκτυπο. Γονείς που δεν συνειδητοποιούν πως διαμορφώνουν τον αυριανό πολίτη, γονέα, διδάσκαλο, τον αυριανό ουσιαστικά άνθρωπο. 

Ναι, ο άνθρωπος γεννιέται. Θα συμφωνήσω. Γεννιέται να είναι από την φύση του, είτε ευαίσθητος, είτε δυναμικός. Γεννιέται να είναι είτε ήπιων τόνων, είτε πληθωρικός. Όμως δεν γεννιέται να είναι μισάνθρωπος. Δεν γεννιέται να είναι μνησίκακος και μίζερος. Δεν γεννιέται να μην σέβεται, να μην κατανοεί, να μην ακούει. Αυτά τα διδάσκεται. Και η καλύτερη διδασκαλία γίνεται μέσα από τις πράξεις και όχι μέσα από τα λόγια. 

Αν εγώ δεν αγαπώ τον εαυτό μου, δεν θα το μάθω αυτό στο παιδί μου. Αν εγώ χρησιμοποιώ βία, το ίδιο θα κάνει και το παιδί μου. Αν εγώ δεν ακούω, δεν αποδέχομαι τα λάθη μου, δεν συμμερίζομαι, το ίδιο θα κάνει και το παιδί μου. Αν εγώ φωνάζω, δεν σέβομαι, κοιτάω πρώτα από όλα να βολευτώ εγώ το ίδιο θα κάνει και το παιδί μου. Αν εγώ έχω πάντα δίκιο, το ίδιο θα κάνει και το παιδί μου. Και αυτή η λίστα δεν έχει τελειωμό. Πάρτε μόνο μια στιγμή από τον χρόνο σας να σκεφτείτε πως κάθε μικρή τόση δα ενέργεια σας- αντανακλά στην ψυχολογία του παιδιού σας. Τρομάξατε; Εγώ ναι. 

Τα παιδιά αυτά είναι "έργο" κάποιων ανεύθυνων γονιών. Κάποιων που δεν νοιάστηκαν αρκετά, δεν νοιάστηκαν σωστά. Και οι γονείς αυτοί, είναι αποτέλεσμα άλλων γονιών που δεν νοιάστηκαν αρκετά, δεν νοιάστηκαν σωστά και ούτε αυτή η λίστα έχει τελειωμό. 

Ο Βαγγέλης όμως χάθηκε. Πάει. Δεν έχει σημασία αν ήταν αυτοκτονία ή όχι. Το αποτέλεσμα και οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτό το τραγικό τέλος είναι οι ίδιοι. Και το τέλος είναι τέλος. δεν ανατρέπεται. Ο Βαγγέλης ότι και να πούμε δεν θα ξαναγυρίσει. 

Υπάρχει όμως και ένας άλλος 'Βαγγέλης' πιο κάτω, ένας 'Κώστας', μια 'Μαρία'. Ένα ακόμα παιδί που δέχεται επίθεση απλά και μόνο επειδή είναι ο εαυτός του. Απλά και μόνο επειδή ανασαίνει. Και αν εγώ, εσύ και όλοι μας φωνάξουμε δυνατά, αν ενώσουμε τις φωνές μας, αν δεν φοβόμαστε μπροστά στην άσκοπη επίθεση, αν παρατηρούμε "βαθιά" την ζωή των παιδιών μας ακόμα και αν αυτά δείχνουν να δυσανασχετούν, αν μάθουμε να διαβάζουμε πίσω από την σιωπή και τις κλειστές πόρτες, αν μιλάμε στα παιδιά μας ακόμα και αν αυτά δεν απαντούν, ακόμα και αν δείχνουν πως δεν διατίθενται για συζήτηση, αν τα μάθουμε να αγαπούν την διαφορετικότητα, να σέβονται, να ακούν,  τότε μπορεί ο Βαγγέλης και ο κάθε Βαγγέλης πριν από αυτόν να μην χάθηκε άδικα.

Τότε μπορεί ο Βαγγέλης να χάθηκε για κάποιο λόγο.... 

Μια προσευχή για δύναμη ψυχική σε αυτούς τους γονείς. Μια προσευχή για την ανάπαυση αυτής της αθώας ψυχής. Μια προσευχή να μεγαλώσει ο καθένας από εμάς έναν άνθρωπο για να παραδώσει στην αυριανή κοινωνία.