Monkey Talk... Ή αλλιώς τι ακούει μια μάνα από ένα μαιμουδάκι 34 μηνών...

Παίζει μια μέρα ο τροχός της τύχης στην τηλεόραση, την ώρα που παίζουμε. Κάνει την εμφάνιση της η Τζούλια Νόβα. Ο Δημήτρης: 
-Κοίτα μαμά, η κυρία τους!! 

#ΣωστόΣχολείοΟΤροχός #ΚάποιοςΘαΑπογοητευτείΣτοΣχολείο #ΜεΤηνΕισοδοΤηςΔασκαλας #ΤηνΕχειΣυνηθίσειΝαΓίνεταιΜεΧορευτικό 

Κάποια μέρα είχε φάει πολύ. Η κοιλιά του τσίτα! Την κοιτάει καλά, καλά, την χαϊδεύει, και μου λέει: 
-Πω, πω τούμπανο η κοιλιά μου μαμά... 
Σκέφτεται λίγο και ξαναλέει:
-Όχι. όχι τούμπανο. Τούμπανη. 

#έτσι #ΗκοιλιάΕίναι #ΤουμπανηΛοιπόν #τιΔενΚαταλαβαίνετε;;; 

Μας κάλεσε η Σουλτάνα για κόκορα μακαρονάδα για την τρίτη επέτειο τους. Ανήμερα λέω του μικρού: 
-Δήμητρη μου, σήμερα θα πάμε στην νονά, θα μας κάνει το τραπέζι, ναι; 
-Εντάξει μαμά μου... Μα... Πως θα μας κάνει το τραπέζι; Θα μας το φτιάξει;;; 

#ΔενΕξηγώΔενΕξηγώ


Του πήρα την πρώτη του ομπρέλα. (ναι, τώρα!!) Είναι Κυριακή και του έχω βάλει να δει Mickey. Μόλις έρχομαι στο σαλόνι τον βρίσκω έτσι...  (έκτοτε μόνο έτσι βλέπουμε κινούμενα. Είναι κάτι σαν το pop corn!) 

 ‪#‎φυσιολογικάπραγματα‬ ‪#‎lifewithatoddler‬‪#‎notadullmoment‬ ‪#‎cartoonsaturdays

Είμαστε σε μια καφετέρια και πίνω freddo capuccino μα το καλαμάκι είναι πολύ κοντό. Λέω του Παναγιώτη: 
-Αυτό το καλαμάκι είναι τόσο κοντό που πρέπει να φιλήσω το ποτήρι για να πιω. 
Την επόμενη στιγμή το μαιμούδι φιλάει πρώτα το ποτήρι και μετά πίνει από τον χυμό του... 

#ΚαινούργιοSavoirVivre #ΕμείςθαΣαςΤοΜάθουμε 

Ο Δημήτρης-Γεράσιμος: 
-Μαμά εγώ έχω τον δικό μου μάστορα. Ναι. Ο παππούς είναι ο δικός μου μάστορας 

#εσείς; #ΈχετεΔικόΣαςΜάστορα; 

Κάθεται μια μέρα στο μπράτσο του καναπέ. 
- Δημήτρη, πρόσεχε. Εκεί που κάθεσαι δεν έχεις πλάτη, μην ξεχαστείς. 
Με κοιτάει απορημένος. Μετά από λίγο, πιάνει την πλάτη του και μου λέει: 
-Έχω πλάτη. 

#Είπαμε. #ΔενΕξηγώΚαλάΔενΕξηγώΚαλά

Παίζει μαζί του ο Παναγιώτης και του κάνει τρομακτικούς βρυχηθμούς. Πάει κοντά του ο Δημήτρης και του λέει: 
-Σταμάτα μπαμπά. Δεν μου αρέσει αυτό που κάνεις. Ποτέ δεν μου άρεσε. 

#ΠοτέΜωρέΔενΤουΆρεσε #ΨυχήΜουου 


Ξυπνάει ένα πρωί με κέφια πολλά.  Μπουκάρει στο δωμάτιο μας, μου δίνει φιλί σβουριχτό και μου λέει: 
-Ξύπνα μαμά μου, έλα πάμε σαλόνι, ξημέρωσε έξω, βλέπεις;;; (αυτά κάθε πρωί- απλά τα άλλα πρωινά διεκδικώ το φιλί!) Σηκώνομαι αμέσως και του κάνω σφιχτή αγκαλιά! Βάζει τα γέλια και λέει: 
-Μαμά μου, ήταν πολύ καλή η αγκαλιά σου!! 
Και ενώ πάει προς το σαλόνι συνεχίζει: 
-"Όχι απλά καλή, ΤΕΛΕΙΑ ήταν!! 

#ΕλάτεΜαζέψτεΜε #ξανά ‪#‎εσείςεχετεδικοσαςμαστορα‬;




Είμαστε βόλτα στο κέντρο. Παραπονιέται διαρκώς για τον ήλιο. Ξαφνικά: 
-"Μαμά να πάρεις τον γιατρό μου, τον κ. Αλέξανδρο, να τον ρωτήσεις αν μπορώ να φορέσω γυαλιά ηλίου - με ενοχλεί ο ήλιος πολύ!"

‪#‎ΤοΑκουσαΚαιΑυτο‬ ‪#‎ΟιμεΤιΤουΕχωΚανειΤουΠαιδιου‬!

Είμαστε πρωί στο δωμάτιο του. Παίζει και απολαμβάνω τον πρώτο μου καφέ. Έχει ένα αυτοκίνητο playmobil και μονολογεί ανασύροντας μια μνήμη από δυο μήνες πριν νομίζω που μας έσκασε το λάστιχο. Λέει λοιπόν σε μια τέλεια δομημένη αφήγηση: 
- Κάποια μέρα έσκασε το λάστιχο στο αυτοκίνητο μας. Μπααααμ έκανε το λάστιχο. Και πήγαμε στο μαγαζί με τα λάστιχα για να το αλλάξουμε. Μαζί με τον μπαμπά μου, μόνοι μας. Και το αλλάξαμε. Πριν όμως, έβαλε ο μπαμπάς μου άλλο λάστιχο. Την ρεζέρβα. Την είχε στο... πακό του αυτοκινήτου ο μπαμπά μου. Κρυμμένη. 

#πέθανασταγέλια #ΠακόΤοΛέειΑπόΌΤανΆρχισεΝαΜιλάει #ΔενΘαΤοΜάθειΔενΘαΤοΜάθει (θα είναι σαν εμένα που ακόμα λέω τους υαλοκαθαριστήρες, τσιλιμιντίρια- και το "πακό" μπουτ λόγω της ζωής μου στην Αφρική!!!!) 

Όσο και αν επέμενα να του φοράω καλτσάκια όλο τον μήνα, αυτός τα πετούσε αμέσως από τα πόδια του. Μια μέρα τον ρωτάω γιατί το κάνει. 
-Είναι πιο ωραία έτσι μαμά μου. Βλέπω τα δαχτυλάκια μου... 


#IRestMyCase

Βρίσκομαι σε μια φάση όπου προσπαθώ να εμπλουτίσω τα ατελείωτα σνακ που θέλει να μασουλαει το καμάρι μου ανάμεσα στα γεύματα. Το ξέρω, το τυρί δεν το αγαπά -άλλο ένα χαρακτηριστικο που πήρε από τον Παναγιώτη! Αποφασίζω λοιπόν να τον δελεασω the tricky way around. Ναι, υποκύπτω στα έτοιμα σνακ που προορίζονται ακριβώς για αυτό τον λόγο. Έχει πέντε μέρες λοιπόν που μου ζητάει την " λιχουδιτσα" του, τρώει τόσο και το αφήνει. "Το έφαγα μαμά!" λέει. Νομίζω πως πρέπει να πάψω να ελπίζω πως θα φάει παραπάνω. Να το ανοίγει θέλει - το ξέρω. Ναι, σε άλλες δέκα μέρες θα έχουμε φάει ένα ολόκληρο κεφαλάκι, το ξέρω!!

#missionaccomplished #not

Ετοιμάζουμε το γάλα του ένα βράδυ και ως συνήθως είναι πάνω στον πάγκο μαζί μου. με πειράζει συνεχώς και έτσι τον αρπάζω τον ρίχνω πίσω και τον αρχίζω στα γαργαλητά και τις δαγκωματιές. Μόλις σταματάω μου λέει με σοβαρό ύφος:
-Μαμά, δεν είναι ωραίο αυτό που κάνεις. 

#μωρέΕλαΠουΕίναι 

Και τέλος...

Μόλις σήμερα το βράδυ... Ετοιμαζόμαστε για ύπνο... Κάνει σαχλαρίτσες για να καθυστερήσει, γελάει, στριφογυρνάει , ησυχία δεν έχει.. Ξαφνικά με κοιτάει όλο έρωτα και μου λέει: 
-Είσαι πολύ όμορφη μαμά... Τόσο μα τόσο όμορφη... 

Εγώ στα πρόθυρα λιποθυμίας... Και συνεχίζει κοιτώντας το...παγούρι του...
- Παγούρι μου.... και εσύ είσαι τόσο όμορφο... 

#ΠροσγείωσηΣτηνΠραγματικότητα #ΆντρεςΠαιδίΜου 

Οι αναρτήσεις αυτές είναι εμπνευσμένες πρωταρχικά από την υπέροχη Ασπασία και τους ξεκαρδιστικούς δεκάλογους της κόρης της Δάειρας, αλλά και από την αγαπημένη μου Γεωργία και τις πραγματικά μοναδικές ατάκες του γιου της Παύλου.  Κορίτσια σας ευχαριστώ για την έμπνευση! 

Η μέρα που το οχυρό έπεσε...

Πάει καταστράφηκα... 

Να τι έπαθα η δόλια η μάνα. 

Νομίζω πως είναι ευρέως γνωστό πως οι άντρες- στην πλειοψηφία τους- είναι πολύ πιο απλοί και αθώοι στην σκέψη τους από ότι οι γυναίκες. Είναι κρίμα να ξέρεις σαν γυναίκα πως με λίγη πονηράδα ένας άντρας θα σε έκανε ότι ήθελε, αντί να σε ακούει να γκρινιάζεις αδιάκοπα. Λόγου χάρη. Παραπονιέσαι επί 12 μήνες σερί πως εσένα κανείς δεν σε ακούει. Αυτό που εννοείς - και δεν θέλει και πολύ μυαλό για να το καταλάβεις- είναι πως απλά θέλεις να σε ρωτήσει πως ήταν η μέρα σου και ποτέ πότε να γνέφει ή να απαντάει- καταφατικά- σε όσα λες! Δύσκολο; Όχι. Ο άντρας όμως το ξεχνάει, βαριέται, προτιμά βρε αδελφέ να τον τρελάνεις στην γκρίνια για άλλους δώδεκα μήνες μέχρι να φτιάξει για δώδεκα ώρες και πάλι από την αρχή.!

Είναι συγκλονιστικό λοιπόν να μεγαλώνεις αυτούς τους άντρες από μωρά παιδιά διότι διαπιστώνεις περίτρανα πως τελικά έτσι είναι η φύση τους. Δεν είναι ότι δεν νοιάζονται.  Δεν καταλαβαίνουν βρε παιδί μου πως να σε τουμπάρουν, αργούν, και όταν το "πιάσουν", πολύ σύντομα  το ξεχνούν και πάλι από την αρχή! 

Εγώ λοιπόν σαν παιδί, τον πατέρα μου ήξερα πολύ καλά πως να τον τουμπάρω. Μια, δυο φορές ήταν αρκετές για να διαπιστώσω πως με μια αγκαλιά και ένα "σε αγαπώ μπαμπούλι" μου μπορούσα να την γλιτώσω ακόμα και από φόνο. 

Το μαιμούδι πάλι, νιέντε. Τίποτα. Τι να σας λέω. Πέραν του ότι είναι τόσο καλόβολος που δεν ερχόμαστε και συχνά σε αντιπαράθεση, δεν του είχε κόψει τι μπορεί να κάνει για να με τουμπάρει. Λίγες οι διαφωνίες μας. Να του διαβάσω και ένα ακόμα παραμύθι, (δέκα κλείνω κάθε βράδυ, πόσα ακόμη;), να πάρει ένα ακόμα παιχνιδάκι για να αποκοιμηθεί, να φάει ένα ακόμα γλυκάκι, με αποκορύφωμα το να σηκωθώ το πρωί από το κρεβάτι ΤΩΡΑ και όχι σε τρία λεπτά για να μην πέσω κάτω από ίλιγγο η δόλια η μάνα στις 6 τα ξημερώματα... "(Μα, μαμά ξημέρωσε. Να. Βλέπεις;" δείχνοντας μου με καμάρι την γκρίζα άχνα στις γρίλιες...) 

Να βλέπω την τσιχλόφουσκα να έχει αρχίσει ήδη να σέρνει τον πατέρα της από την μύτη με τα νάζια της και να χασκογελάω χαιρέκακα που εγώ γλίτωσα από αυτά... 

Αμ δε... 

Είχα τόση σιγουριά στην ανικανότητα των αντρών να συγκρατούν τέτοιες συναισθηματικά χειριστικές συμπεριφορές που έδινα του μικρού την λύση έτοιμη στο πιάτο. 

Γκρίνιαζε για να του διαβάσω ένα ακόμη παραμύθι; Του εξηγούσα πως με την γκρίνια δεν θα καταφέρει τίποτα, αν μου το ζητήσει ευγενικά ίσως και να το σκεφτώ! Γκρίνιαζε για να πάρει παιχνιδάκι; Τα ίδια. Έπεφτε στα πατώματα για ένα ακόμα γλυκό; Την έκλεβα την αγκαλίτσα μου!  Με τράβαγε από το χέρι κλαψουρίζοντας για να σηκωθώ; Ζητούσα το φιλάκι μου για να "πάρω δύναμη" και πεταγόμουν ευθύς αμέσως από το απαλό κρεβατάκι μου. 

Κάπως έτσι σιγά, σιγά το πήρε το κολάι. Και να τα φιλάκια, και να τα χαμογελάκια, να τα ματάκια. (καλέ, το γλυκό κλείσιμο των βλεφάρων και το λάγνο άνοιγμα τους και πάλι!) Και να παλεύω η μάνα να διατηρήσω το οχυρό! 

Χθες λοιπόν ήταν η ώρα για ύπνο. Θα θυμηθεί οτιδήποτε αυτή την ώρα αρκεί να καθυστερήσει και άλλο τον ύπνο. Ούτε που θυμάμαι τι μου ζήτησε για να του αρνηθώ. Τόσο πολύ σοκαρίστηκα από την αντίδραση. Αρχικά έπεσε στα πατώματα φωνάζοντας- είπαμε γονιδιακά δεν παύει να είναι ένας άντρας που ξεχνάει. Μάζεψα όση ψυχραιμία μου είχε απομείνει από την τόοοση κούραση όλη μέρα non stop από τις έξι τα χαράματα, τον πήρα αγκαλιά και του είπα πως ο μόνος λόγος που αντιδρά έτσι είναι επειδή είναι πολύ κουρασμένος και απλά πρέπει να κοιμηθεί. Και τότε, εντελώς απρόσμενα, έπεσε στον ώμο μου αγκαλιάζοντας με τρυφερά και λέγοντας "Σε παρακαλώ μαμάαααα".

Τα έχασα τόσο πολύ που γέλασα. Αυτός ξεθαρρεμένος από την θετική αντίδραση- αφού πριν είχε νιώσει την δυσφορία και την έλλειψη υπομονής- με έσφιξε ακόμα πιο πολύ και συνέχισε: "Αφού είσαι καλή μαμά εσύ. Δεν φωνάζεις. Σε παρακαλώ μαμά μουουου". Σιωπώ από λόγια μα γελάω πλέον δυνατά, παλεύοντας μέσα μου μεταξύ του "αφού είσαι καλή μαμά" ,(τι; έχετε ακούσει πιο πειστικό επιχείρημα;;), και του να κρατήσω το οχυρό. Με αφήνει, μου κάνει ματάκια και ξαναπέφτει πάνω μου όλο θεατρινισμούς σε μια τόσο μα τόσο χειριστική αγκαλιά! Γελάω λίγο ακόμα και λέω: 

"Μωράκι μου, είσαι τόσο γλυκός και πόσο απόλαυσα την αγκαλίτσα σου, έχω όμως ένα πρόβλημα. Αν υποκύψω τώρα, το έχασα το παιχνίδι, καταλαβαίνεις;" Φυσικά και δεν καταλάβαινε. Όμως είναι άντρας. Και στο μεταξύ με τόσες αγκαλίτσες και γελάκια μέχρι και αυτός ξέχασε τι ήθελε. Μια νύξη από εμένα για να δω πόσο καλά πλένει τα δόντια του και αν μεγάλωσε και άλλο για να δει τον εαυτό του στον καθρέφτη, ήταν αρκετά για να μπούμε σε mode ύπνου. 

Και νόμιζα πως το θέμα έληξε. Το οχυρό έστεκε αγέρωχο. 

Μα σήμερα το πήγε σε άλλο επίπεδο... Σήμερα ο μονόλογος εμπλουτίστηκε από το "Είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου όοοοολου" και "Πόσο μου έλειψες μαμά μου", (όλη μέρα μαζί μην ξεχνιόμαστε), και "Πόοοοοσο σε αγαπάω μαμά μου" και να σου οι αγκαλιές στον λαιμό, να σου τα φιλάκια και να και τα απαλά χάδια στο μάγουλο... 

Ώπα... 

Αυτό ήταν. 

Το οχυρό έπεσε. Ελάτε μαζέψτε με. 

(Αυτό για την Αγγελική που για μια φορά θέλει να μην κλάψει με κείμενο μου!) 

Η μέρα που μπήκαν στην ζωή μας η Γιώτα, ο χορός και το τραγούδι....

Σήμερα είχαμε το τελευταίο μας εργαστήρι μουσικής έκφρασης. Και πολύ συγκινήθηκα. Ενώ δεν το περίμενα. Και δεν ξέρω γιατί δεν το περίμενα, αφού πολλές φορές έχω συγκινηθεί και κατά την διάρκεια των μαθημάτων. 

Σε αυτό το μάθημα λοιπόν, πήγα για πρώτη φορά τον Οκτώβριο. Το μαιμούδι ήταν ηλικιακά οριακά για το συγκεκριμένο group- στο οποίο συμμετέχουν και οι μαμάδες- και δεν έχετε ιδέα πόσο στεναχωριέμαι που δεν είχα μάθει νωρίτερα για αυτό. Θα είχα πάρει το μωρό από το sling ακόμα και ας μην ήμουν στο ηλικιακό πλαίσιο. (12 μηνών- 2.5 ετών) Θα είχα πάει για μένα! Τόσο πολύ απόλαυσα αυτό το μάθημα. 

Μέσα λοιπόν από αυτοσχέδια τραγούδια και μη, μέσα από την χρήση μουσικών οργάνων, του σώματος μας, της φωνής μας μα και της σιωπής μας, έμαθα τόσα, μα τόσα πολλά... 

Έμαθα να συνυπάρχω με το παιδί μου σε μια δραστηριότητα και να μην προσπαθώ να του επιβάλω τον "δικό" μου τρόπο εκτέλεσης της. Έμαθα πως αν εγώ λειτουργώ με αυτοπεποίθηση, θα λειτουργήσει και αυτός με αυτοπεποίθηση. Έμαθα να μην διστάζω να βγάλω προς τα έξω την εσωτερική μου φωνή- όσο "γελοία"¨και αν νομίζω ότι ακούγεται. Έμαθα να επικοινωνώ με το παιδί μου χωρίς λόγια. Έμαθα να έχω εμπιστοσύνη στο παιδί μου και να πιστεύω πως θα κάνει κάτι χωρίς να του το ζητήσω απαραίτητα. Έμαθα να δίνω τον λόγο σε έναν άλλο άνθρωπο όσον αφορά το παιδί μου- να εμπιστεύομαι την κρίση του σε αυτό που θέλει να επιτύχει. Έμαθα να είμαι και πάλι παιδί, κατά συνέπεια έμαθα να παίζω με το παιδί μου χωρίς να φοβάμαι πως αν μιλήσω ακαταλαβίστικα ή απλά τσιρίξω μαζί του στο παιχνίδι θα χάσω έστω και ελάχιστο από τον σεβασμό που καλλιεργείται σιγά σιγά απέναντι μου. Μα το πιο σημαντικό που έμαθα είναι πως έχω κάθε δικαίωμα να διεκδικώ και για μένα. Για αυτά που θέλω εγώ. 

Για μένα- που πέρασα τόσα πολλά για να έχω στην ζωή μου αυτό το παιδί- αυτό δεν ήταν και ούτε είναι αυτονόητο. Εξακολουθώ να βλέπω την ζωή πολύ ροζ και να εστιάζω στα θετικά παρά στα αρνητικά, μιας και έχω ζήσει στο πετσί μου να θες όσο τίποτα στον κόσμο να ζήσεις την μητρότητα full extra και ας μην ξαναξεκουραστείς ποτέ- (το εννοώ!), όμως το να διεκδικώ πχ λίγο χρόνο το πρωί να πιω το καφέ μου βάζοντας σε αναμονή τα θέλω του μικρού- εφόσον δεν επείγουν- για μένα δεν υπήρχε σαν επιλογή πριν από αυτό το μάθημα. Και πόσο καλό έκανε και στους δυο μας αυτή μου η απαίτηση...

Τι έμαθε ο Δημήτρης Γεράσιμος μέσα από όλα αυτά; Έμαθε τα ίδια με μένα μα από την δική του πλευρά. Έμαθε να υπάρχει και να συνυπάρχει μέσα σε μια συγκεκριμένη ομάδα ακολουθώντας τους "κανόνες" της χωρίς αυτοί να επιβάλλονται... Πόσο σπουδαίο είναι αυτό; Παρά μόνο παρατηρώντας και επιλέγοντας να κάνει το ίδιο... Έμαθε να ακολουθεί την μουσική, να δίνει και να παίρνει, να διαλέγει και να επιστρέφει ότι δεν του ανήκει. Έμαθε πως η παρουσία του μπορεί να είναι σημαντική και έξω από την οικογένεια. Έμαθε πως η μαμά μπορεί να είναι πολύ αστεία και πως είναι εκεί για αυτόν χωρίς όμως να επιβάλει την παρουσία της. 

Και όλα αυτά μας τα πρόσφερε ένα πλάσμα αιθέριο και ευγενικό. Αστείο μα και σοβαρό. Ένα πλάσμα ευαίσθητο μα και δυναμικό. Η Γιώτα ήταν η δασκάλα μας και την λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που την είδα με τα πολύχρωμα ρούχα της και το πλατύ και ευγενικό χαμόγελο της. 

Την λάτρεψα γιατί δεν βαρέθηκα ούτε στιγμή στο μάθημα της. Γιατί ένα χρόνο δεν έπαψε να με εκπλήσσει. Γιατί με έκανε να γελάσω πολύ μα και να συγκινηθώ πολύ. Γιατί έπιανε την ψυχολογία του καθενός στον αέρα και δρούσε αναλόγως. Γιατί σε μια άτυχη στιγμή που είχα στο μάθημα της, φέρθηκε άψογα μου είπε τα σωστά λόγια και μου χάρισε την πιο "αγωνιστική" αγκαλιά. Μα πιο πολύ από όλα την λάτρεψα γιατί προσέγγισε το παιδί μου με σεβασμό, διακριτικότητα, ευγένεια και αγνή αγάπη κάνοντας τον με την σειρά του να την λατρέψει και αυτός και να θέλει στο σπίτι να κάνει ότι και η "δική του κυρία". 

Σήμερα λοιπόν, προς τιμήν του τελευταίου εργαστηρίου,  ζωγραφίσαμε δυο μπλούζες. Ακούγοντας την φωνή της Γιώτας σε ένα ακόμα υπέροχο και συγκινητικό αυτοσχέδιο τραγούδι, και αφήνοντας τα παιδιά μας εντελώς ελεύθερα να δημιουργήσουν και να κάνουμε και εμείς το ίδιο σιωπηλά ακριβώς δίπλα τους- είχα κολλήσει τόσο πολύ από την συγκίνηση που μόνο αυτό μπορούσα να σκεφτώ... "Πάντα μετά την καταιγίδα ακολουθεί το ουράνιο τόξο". Και αυτό ζωγράφισα στην δική μου μπλούζα. Και αφού ο Δημήτρης τελείωσε την δική του, ζητώντας μου να του προσθέσω το όνομα του, γύρισε και μου είπε: "Είναι πολύ ωραία η μπλούζα σου μαμά". Για να γίνει λοιπόν ακόμα πιο ωραία του ζήτησα να την ζωγραφίσει και αυτός. Μόνο τότε θα ήταν ολοκληρωμένη. Και πραγματικά... Δεν θα μπορούσε να συμπληρώσει η μια την άλλη καλύτερα... 

Ακόμα και σήμερα όμως η Γιώτα με έβαλε σε σκέψεις... Σε μια μουσική άσκηση μας ζήτησε να πούμε η καθεμία ελεύθερα την πρώτη λέξη που έρχεται στο μυαλό μας όταν σκεφτόμαστε το παιδί μας. Πρώτη από όλες φώναξα: "Ουράνιο τόξο!" Όταν όμως μετά μας ζήτησε να κάνουμε το ίδιο για τον εαυτό μας ως μανούλες, κόλλησα... Γιατί δεν είχα έτοιμη την λέξη; Γιατί άργησα; Γιατί είχα ένα τεράστιο κενό στο μυαλό μου; 

Μια άλλη μανούλα, η γλυκιά μου Τζωρτζίνα, φώναξε- πρώτη νομίζω: "Αγάπη". Και πόσο δίκιο είχε... Αυτό είναι η μάνα. Αγάπη. Καθαρή, παθιασμένη, ανιδιοτελής. Αγάπη που μπορεί να κινήσει βουνά. Αγάπη που μπορεί να αντέξει τα πάντα. Βράχος. Να λοιπόν και η δική μου λέξη. Σε ευχαριστώ Τζωρτζίνα που μου την ενέπνευσες... 

Για όλες αυτές λοιπόν τις μανούλες που γνώρισα αυτόν τον χρόνο και η καθεμία με ενέπνευσε διαφορετικά.... τα ονόματα των οποίων δεν τα γνωρίζω όλα. Γνωρίζω όμως των παιδιών... Και μέσω αυτών θα μιλήσω... (με εντελώς τυχαία σειρά- όχι ότι γνωρίζουν καν την ύπαρξη αυτού του μπλογκ- όμως τα νιώθω και θα τα πω, όπως κάνω πάντα άλλωστε!)

Για την πάντα χαμογελαστή μαμά του Σπύρου. Για τον Σπύρο που είχε πάντα το πιο όμορφο βλέμμα έκπληξης και σου χαμογελούσε τόσο γλυκά και απρόσμενα. 

Για την γλυκιά μαμά της Αλεξάνδρας. Για την Αλεξάνδρα που είχε την πιο διακριτική και φινετσάτη παρουσία. 

Για την μαμά της Δήμητρας, αδελφικής μου φίλης. Για την Δήμητρα που απολάμβανε τόσο πολύ τον χρόνο με την μαμά της. 

Για την γαλήνια και πανέμορφη μαμά του Μάξιμου. Για τον Μάξιμο και τα επικά του κλάματα που επισκίαζαν κάθε τι άλλο, μα και τα μοναδικά του χαμόγελα. 

Για την- ήρεμη δύναμη- μαμά της Ζωής και του Αλέξη. Για την Ζωή που ήταν η χαρά της ζωής πάντα. Για τον Αλέξη, το μπεμπάκι που μπουσουλούσε ανάμεσα στα πόδια μας και χαμογελούσε δίχως δισταγμό. 

Για την μαμά της Χρύσας που έτρεχε μα πάντα προλάβαινε. Για την Χρύσα που πάντα είχε απορίες, που πάντα είχε τις απαντήσεις, που πάντα ήξερε τα πάντα για όλους! 

Για την κούκλα, δυναμική  και πάντα μέσα σε όλα μαμά της Άννας Μαρίας και της μπουμπούς. Για την Άννα Μαρία που πάντα έτρεχε κακαρίζοντας έξω από τον κύκλο. Για την μπουμπού που τόση μυρωδιά Θεού έφερε στην παρέα μας. 

Για την διακριτικά δυναμική και πάντα χαμογελαστή μαμά της Μελίνας. Για την γλυκύτατη Μελίνα που πάντα καθόταν στην μέση του κύκλου. 

Για την χαμογελαστή  μαμά του Ραφαήλ. Για τον τόσο ήρεμο και γλυκό Ραφαήλ. 

Για την γλυκιά μαμά της Μαρίας. Για την ακόμα πιο γλυκιά Μαρία. 

Για το τόσο γλυκό και πανέμορφο εκείνο κοριτσάκι που έριξα κάτω εκείνη την άτυχη για μένα μέρα, που αδυνατώ να θυμηθώ το όνομα της.... Για την μαμά της που ήταν πάντα τόσο γλυκιά και χαμογελαστή. 

Και για μερικές ακόμα που ίσως ήρθαν περιστασιακά και ξέχασα πια... 

Μα πιο πολύ από όλα για την Γιώτα. Που με έκανε ακόμα καλύτερη μαμά. 

Γιώτα μου, το δωράκι μας ήταν πολύ μικρό μπροστά σε όλα όσα μας έκανες δώρο εσύ... 

Τι μας προτείνεις για του χρόνου;

Όλο το backstage στην κατασκευή του μαιμουδοκρέβατου!

Λοιπόν! Το μαιμουδοκρέβατο σας το παρουσίασα και ειλικρινά με συγκίνησε βαθιά η τόσο ενθουσιώδης ανταπόκριση. Γέμισα με τόση αγάπη και θετική ενέργεια που το λιγότερο που μπορώ να κάνω για σας είναι να μοιραστώ μαζί σας τα παρασκήνια αυτής της "υπερπαραγωγής", τα tips του μάστορα αλλά και τις εμπνεύσεις και ανησυχίες της μαιμουδομάνας! 

Η έμπνευση, όπως έχω ήδη πει,  μου ήρθε όταν είδα για πρώτη φορά την εκπομπή με αυτόν τον τρελό που φτιάχνει τα πιο μαγικά δεντρόσπιτα, ο οποίος μου θύμισε τον πατέρα μου! Στην αναζήτηση που έκανα στο διαδίκτυο, τα σχέδια που μας κέρδισαν περισσότερο λόγω του μεγέθους και του χώρου μας ήταν τα εξής: ( ωστόσο αν ενδιαφέρεστε,  να κάνετε αναζήτηση στην google search machine  με τις λέξεις treehouse bunkbed  γιατί κυκλοφορούν άπειρα σχέδια το ένα πιο υπέροχο από το άλλο! 

via

via

Με αυτά τα δυο κατά νου και πολλές αλλαγές- σχεδιάζοντας σχεδόν από την αρχή το κρεβάτι- καταλήξαμε στο εξής: 

Με κέρδισε η σκάλα του πρώτου μιας και μας βόλευε αφάνταστα να είναι σε αυτή την μεριά της κουκέτας, και όχι μπροστά. Δεν ήθελα ούτε να πιάνει χώρο αλλά ούτε να αφήνει τόσο εκτεθειμένο το πάνω κρεβάτι ακριβώς στην μέση του, και φυσικά λόγω του άπειρου αποθηκευτικού χώρου από κάτω. Είμαι φανατική της διπλής χρήσης αντικειμένων και ο αποθηκευτικός χώρος σε ένα σπίτι δεν είναι ποτέ αρκετός! 

Σαν σχέδιο με κέρδισε το δεύτερο, μου άρεσε που ήταν εντελώς ανοιχτό κάτω και που άφηνε ένα άνοιγμα στην σκεπή- πολύ πρακτικό για το aircondition που εμάς θα ήταν ακριβώς εκεί- απλά θα βάζαμε δυο παράθυρα μπροστά και το άνοιγμα θα ήταν από την μεριά της σκάλας. 

Μόλις το συζητήσαμε με τον πατέρα μου, αποφασίσαμε να δουλέψει με σουηδικό ξύλο μιας και το έχει δουλέψει πολλάκις αλλά το αγαπάμε και πολύ. Επέλεξε σουηδικό πεύκο για τα πλαίσια των κρεβατιών- το οποίο είναι πιο γερό- και σουηδικό έλατο για όλα τα υπόλοιπα. 

Όταν ξεκίνησε, ο "μπούσουλας" κρεβάτι μας έδειχνε κάπως έτσι... 

Μετά άρχισε να παίρνει μορφή... Σε αυτή την φωτογραφία θα δείτε πόσο "μαθηματικό" μυαλό έχω, αφού σε μια συζήτηση μας που μου έδειχνε ο πατέρας μου το μήκος των σκαλοπατιών, εγώ διαφωνούσα κάθετα και τα ήθελα σχεδόν τα μισά. Επέμενα τόσο πολύ πως έχω δίκιο που μου έφτιαξε την σκάλα με τα δικά μου "μέτρα" όπου μου απέδειξε και περίτρανα πως ΔΕΝ είχα δίκιο! (σκάλα για μακέτα με τα δικά μου μέτρα!!)

Την επόμενη μέρα κιόλας η σκάλα είχε διορθωθεί και το κρεβάτι μας είχε αρχίσει να παίρνει πραγματικά μορφή... 

Και κάθε μέρα είχαμε και από μια βελτίωση... 

Μέχρι που φτάσαμε στο εξής κομβικό σημείο. Το κρεβάτι είχε πλέον πάρει μορφή. Είχε ήδη αποφασιστεί πως ο μόνος τρόπος να μεταφερθεί στο δωμάτιο ήταν εντελώς αποσυναρμολογημένο- εκτός από την σκάλα- συνεπώς όλες οι τάβλες ήταν σημειωμένες και αριθμημένες από το "τυφλό" τους σημείο. Είχα ήδη ζητήσει ένα προσωρινό προστατευτικό για το κάτω κρεβάτι- αφού το μαιμούδι είναι ακόμα μικρό- για να μην πέσει ενώ κοιμάται, το οποίο έκανε "χωτό" ώστε όταν δεν χρειάζεται πια, να το βγάλουμε. 

(αρχικό σχέδιο- μετά λειάναμε τις γωνίες για μεγαλύτερη μαιμουδοασφάλεια!) Και κάπως έτσι βρεθήκαμε απέναντι- ή μάλλον ο πατέρας μου το έθεσε επί τάπητος- στο μεγάλο θέμα πως θα στρώνω το πάνω κρεβάτι! Επειδή είναι ένα ζήτημα που απασχολεί πολύ τις μητέρες στην επιλογή μιας κουκέτας, έτσι και εγώ είχα πάρει απόφαση πως θα το στρώνω τι να κάνω, όπως κάνουν όλες οι μανούλες του κόσμου. Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό για τον τρελό Κρητήκαρο πατέρα μου . Είχε βαλθεί να μου κάνει την ζωή πιο εύκολη! (απαπά!) Εγώ που δεν ήθελα να αρχίσει πάλι τα τρελά του, του έλεγα να πάψει να το σκέφτεται και να προχωρήσει, τι θα μπορούσε να κάνει άλλωστε; 

Την επόμενη μέρα λοιπόν μου προτείνει να κάνει τους τοίχους κάτω από τα παράθυρα "χωτούς" σαν τα κάτω προστατευτικά, ώστε να μπορώ να τους βγάζω και να στρώνω πολύ πιο εύκολα το κρεβάτι από ένα σκαλοπατάκι. "Αποκλείεται!" ωρυόμουν. "Βάσανο να βγάζω να βάζω, θα χαλάσει και η αισθητική του σπιτιού δεν θα μοιάζει με σπίτι, ξέχνα το λέμε, άστο έτσι- εσύ θα το στρώνεις;;"  Νευρίασε, μου είπε να εξαφανιστώ να μην με βλέπει και πως θα βρει την λύση! (έτσι αγαπάμε εμείς, μην ψαρώνετε!) 

Πράγματι, την επόμενη με φωνάζει και πάλι και έχει την λύση στο τσεπάκι. "Θα κόψω" μου λέει "εντελώς κάθετα κάτω από το παράθυρο, δεν θα φαίνεται καν. Θα βάλω μεντεσέδες από κάτω και δυο μικρά συρτάκια από κάθε μεριά. Κάθε φορά που θα θες να στρώνεις απλά θα ανοίγεις τα συρτάκια, θα "ανοίγει" η προσθήκη και όλα καλά!" 

Ορίστε μας! Για μια ακόμα φορά είχε δίκιο. Ακόμα μια φορά με τάπωσε! "Ναι, οκ μου αρέσει πολύ η ιδέα, μα θα προσέξεις τους σύρτες να είναι σφιχτοί να μην μπορεί εύκολα ο Δημήτρης να κάνει καμιά σαχλαμάρα"  είπα έτσι απλά για να πω κάτι μιας και το μαιμουδάκι είναι πολύ προσεκτικό και συνεργάσιμο με τους "κανόνες ασφαλείας". 

Και κάπως έτσι καταλήξαμε εδώ... 

και το τελικό αισθητικό αποτέλεσμα αυτό... 

Ενώ το κάτω κρεβάτι χωρίς τα προστατευτικά κάγκελα δείχνει ακόμα πιο όμορφο...

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο που το κρεβάτι έπρεπε να βαφτεί και να τριφτεί. Αυτή την δουλειά την ανέλαβε ο μαιμουδομπαμπάς. Αρχικά τρίφτηκαν όλα τα ξύλα. Έπειτα περάσαμε ένα χέρι χρώμα. Μετά ξανατρίφτηκαν και περάστηκαν με ένα ακόμα χέρι χρώμα. (εννοείται πως βοήθησε και το μαιμουδάκι- έβαψε την μισή σκάλα στο πίσω μέρος και τις μισές τάβλες από το κρεβάτι του!!) 

Στο τέλος τρίφτηκαν για τελευταία φορά και ήταν πλέον έτοιμα για την συναρμολόγηση! (γιούπι!) Τώρα, για χρώμα εγώ ήθελα άχρωμο βερνίκι ματ- θα είμαι ειλικρινής. Παρότι ξέρω πως το σουηδικό σκουραίνει ούτως ή άλλως με την πάροδο του χρόνου, μου άρεσε πολύ το σχεδόν άσπρο του χρώμα και ήθελα να διατηρηθεί. Όμως βρήκε ο πατέρας μου στα lidl ένα βερνίκι νερού, οικολογικό και άοσμο σε ήπια απόχρωση πεύκου που ήταν μισή τιμή και δεν σκεφτόμουν καν να επιμείνω για αυτό που ήθελα. Ήδη είχε δώσει τόσα πολλά για την κατασκευή. Καθ' όλη την διάρκεια του βαψίματος το χρώμα δεν το χώνεψα- όταν όμως άρχισε να στήνεται το κρεβάτι και είδα πως είχε ακριβώς την ίδια απόχρωση με τα παράθυρα που είχαν βαφτεί πριν από οχτώ χρόνια με άχρωμο βερνίκι, ηρέμησα και κατάλαβα πως εν τέλει δείχνει μια χαρά. 

Όλα καλά λοιπόν! Το κρεβάτι μας συναρμολογήθηκε και ήταν έτοιμο για τα στρώματα και την διακόσμηση από την μαιμουδομαμά! Και το μαιμουδάκι να μην κρατιέται λέμε! (εδώ που τα λέμε, ούτε εγώ!)

Τελειώσαμε λοιπόν, ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε, έπεσα με τα μούτρα στην διακόσμηση, ο μκρός έπεσε με τα μούτρα στο παιχνίδι και αφού ήταν όλα έτοιμα και μιλήσαμε και για τους νέους κανόνες ασφαλείας-για το κρεβάτι καθεαυτό  αλλά και για τις πρίζες μιας και πρώτη φορά θα τοποθετούσα το φως του και την ενδοεπικοινωνία σε προσβάσιμο σημείο- για τις επόμενες δύο μέρες ήμουν διαρκώς μαζί του στο δωμάτιο για να δω στην πράξη πως το χειρίζεται όλο αυτό ο Δημήτρης και πιθανούς κινδύνους που δεν είχαμε σκεφτεί. 

Ακριβώς λοιπόν, επειδή ο μικρός είναι πολύ συνεργάσιμος με τους κανόνες που αφορούν την ασφάλεια του και γενικά πολύ προσεκτικός με συναίσθηση του κινδύνου- για την ηλικία του πάντα- τολμήσαμε να αφήσουμε τα παράθυρα ανοιχτά ώστε να έχουμε και πρόσβαση στο στρώσιμο με την "πατέντα" μας. Ανησυχούσα βέβαια για την μέρα που θα άρχιζε να νιώθει πιο πολύ σιγουριά για τον εαυτό του- όχι τώρα- μιας και τότε πιστεύω γίνονται και τα "λάθη", μα προσπαθούσα να είμαι ψύχραιμη. Την δεύτερη μέρα όμως, την ώρα που παίζαμε μπάλα πετώντας την από την τρύπα στην οροφή, ο Δημήτρης- πλάτη προς το παράθυρο- πήγε απλά να κάτσει στο στρώμα για να πιάσει την μπάλα. Και φυσικά όντας δίπλα στο παράθυρο το μισό του σώμα βγήκε σχεδόν από αυτό. Όπως είπα ο Δημήτρης είναι γενικά προσεκτικός οπότε το συνειδητοποίησε και τραβήχτηκε μόνος του πριν χρειαστεί να "επέμβει" ο Παναγιώτης που ήταν ακριβώς δίπλα- όμως ταραχτήκαμε και πήρα αμέσως τον πατέρα μου τηλέφωνο για να βάλουμε προστατευτικό. 

Δεν μπορούσα να σκεφτώ τρόπο να μπει προστατευτικό χωρίς να επηρεαστεί το άνοιγμα για εύκολο στρώσιμο του κρεβατιού. Ήμουν σίγουρη πως θα έπρεπε να το ξεχάσω. Για ακόμη μια φορά όμως ο μάστορας βρήκε την λύση! Κάγκελο "καρφωτό" στο ξύλο, όχι τέρμα απάνω ώστε να ανοίγει και πάλι η προσθήκη. Συμφωνώ εννοείται- η ασφάλεια προηγείται πάντα και ας μην τρελαίνομαι με την ιδέα του κάγκελου αισθητικά σε παιδικό κρεβάτι. "Άσε με" μου δηλώνει και πάλι ο Κρητικός "κάτι θα σκεφτώ να κάνω". 

Στο μεταξύ οι προσθήκες βγαίνουν τελείως για τα μαστορέματα και το δωμάτιο κλειδώνει μέχρι νεοτέρας! 

Την επομένη κιόλας με παίρνει τηλέφωνο να πάω να διαλέξω χρώμα για να το βάψει. Και τι βλέπω μπροστά μου; Τα δυο ονόματα του μαιμουδιού γραμμένα με ανοξείδωτο ατσάλι! Τρελάθηκα ! Ήταν τόσο πρωτότυπο και έχω δει και αν έχω δει με τον πατέρα μου, μα αυτό με ξετρέλανε! "Πως το έκανες", ρωτάω "βρε μουρλοκομείο, πως το σκέφτηκες;;" "Να μην σε νοιάζει" μου απαντάει "λέγε τι χρώμα το θες- σε βαρέθηκα!" (είπαμε έτσι αγαπιόμαστε εμείς!) Και ενώ είμαι έτοιμη να πω μαύρο- το κοιτάω καλά, καλά και σκέφτομαι... Όχι, το θέλω έτσι. Με τις συγκολλήσεις να φαίνονται και στο χρώμα το ανοξείδωτο. Είναι πιο "αλήτικο", λες και το έφτιαξε ένας έφηβος μόνος για το δωμάτιο του και δεν σκοτίστηκε για βαψίματα! Με κοιτάει απορημένος, με βρίζει που δεν του το είχα πει για να βάλει ανοξείδωτη συγκόλληση, (καλέ τι να πω αφού ήταν top secret το project;;;!!), το βάφει με ένα βερνίκι να μην σκουριάσει, αποφασίζει να συμφωνήσει πως πράγματι είναι πιο ωραίο έτσι  και... κάπως έτσι ολοκληρώθηκε εξ' ολοκλήρου το μοναδικό, υπέροχο, μαγικό, χειροποίητο κρεβάτι- δώρο από τον μαιμουδοπαππού!

Περιττό να πω , πως το μαιμούδι έχει ξετρελαθεί τόσο ξεχωριστός που νιώθει. Πιάνει τα γράμματα ένα- ένα και τα λέει... Και αν σας πω από τι τα έφτιαξε θα τρελαθείτε! Το repurposing και recycling σε όλο του το μεγαλείο... Από σχάρες ψησίματος! Κάγκελα είχε. Και μάλιστα έτοιμα με σχέδια. (αυτός έφτιαξε τα κάγκελα και στα τρία τα σπίτια μας). Ήθελε όμως να είναι ανατρεπτικός, αντισυμβατικός... Και πολύ το λάτρεψα! 

Να λοιπόν ακόμη μια φορά το κρεβάτι μας, στην τελική του μορφή! 

Τώρα. Το κοστολόγιο. Αυτό το κρεβάτι μπορεί να φτιαχτεί με καθαρό κόστος από περίπου 400 ευρώ μέχρι και 1000 ευρώ. (δεδομένου ότι ο εξοπλισμός που χρειάζεται κανείς για να το φτιάξει υπάρχει ήδη φυσικά). Δεν θα είναι όμως το ίδιο κρεβάτι των 400 με των 1000. Το συγκεκριμένο που έφτιαξε ο πατέρας μου του κόστισε σε πρώτες ύλες περίπου 850 ευρώ. Δυσκολεύεται να υπολογίσει ένα 10% περίπου λόγω του ότι κάποια υλικά τα είχε ήδη. Τα στρώματα τα παραγγείλαμε σε ένα τοπικό εργοστάσιο, πήραμε πιο φθηνό για το πάνω κρεβάτι που προς το παρόν δεν χρησιμοποιείται για ύπνο και μας κόστισαν 290 ευρώ. Όσον αφορά τις "εργατοώρες", ο πατέρας μου υπολογίζει περίπου εφτά οχτάωρα. Το βάψιμο- ξύσιμο άλλες δύο μέρες και αυτό επειδή πρέπει να περιμένεις να στεγνώσει το χρώμα, αλλιώς θα ήταν μια μέρα. Και άλλη μια μέρα το στήσιμο όλου του κρεβατιού. 

Κάτι που ήταν πολύ σημαντικό για μένα ήταν να σηκώνει πολλά κιλά και να είναι γερό. Εδώ είναι και η διαφορά στην τιμή που σας είπα παραπάνω. Λόγου χάρη οι κολώνες θα μπορούσαν να γίνουν πολύ πιο λεπτές, μα τότε δεν θα σήκωνε 250 κιλά άνετα στον πάνω κρεβάτι. (που τώρα τα σηκώνει). Επίσης, φτιάχτηκε έτσι με την προοπτική- εάν το θελήσουμε- να φύγει εντελώς το πλαίσιο του κάτω κρεβατιού και να είναι χώρος γραφείου πχ από κάτω. Η σκάλα επίσης είναι σούπερ ενισχυμένη- εδώ ανεβαίνω εγώ που τα έχω τα κιλάκια μου και δεν ακούω κιχ! (από την σκάλα!) Νιώθω απόλυτη σιγουριά και ανεβαίνω με πολύ άνεση- πράγμα πολύ σημαντικό για μένα μιας και τα μυικά μου προβλήματα δεν με βοηθούν καθόλου σε τέτοιου είδους κινήσεις. 

Αυτό που λάτρεψα στην όλη διαδικασία είναι πως ο Δημήτρης Γεράσιμος συμμετείχε σε αυτό από την πρώτη κιόλας στιγμή- όταν κοιτούσαμε φωτογραφίες στο διαδίκτυο. Έπειτα κάθε μα κάθε φορά, ο πατέρας μου θα το έβαζε να "μετρήσουν" κάποια σημεία, να "δοκιμάσει" την αντοχή, την σκάλα, μέχρι και να διαλέξει αυτός τους σύρτες και τους μεντεσέδες! Βοήθησε τον πατέρα του στο βάψιμο όπως ήδη σας είπα και την μέρα της συναρμολόγησης βοηθούσε πηγαίνοντας τους τις βίδες αλλά και "βιδώνοντας" και ο ίδιος μερικές. 

 Και κάπως έτσι καταλήξαμε από αυτό...

Σε αυτό...

Το αγαπάμε τόσο πολύ το νέο μας δωμάτιο, που μας χάνεις , που μας βρίσκεις κάπου εκεί θα είμαστε φτιάχνοντας παραμύθια και περιπέτειες από το τίποτα! Με κακαριστά γέλια και ανελέητα γαργαλητά! Και με μια μαμά να νιώθει και πάλι παιδί! (είμαι η καλύτερη παρέα λέμε αυτές τις μέρες!) 

Η ανάρτηση αυτή δεν είναι διαφημιστική. Δεν δεχόμεθα παραγγελίες, ούτε δηλώνουμε επαγγελματίες!!! (χεχε)  Το αντίθετο. Είναι απλά το μοίρασμα της εμπειρίας μας, με την ελπίδα να σας εμπνεύσουμε να πείσετε κάποιον από την οικογένεια σας που πιάνουν τα χέρια του να σας χαρίσει και εσάς ένα τόσο ξεχωριστό δώρο!!