5+1 γκάφες που έχω κάνει από την κούραση. (και δεν με νοιάζει κιόλας!)

Η έμπνευση ήρθε από αυτή την ξεκαρδιστική ανάρτηση της Έφης του Νουαζέτα με φουντούκι  όταν σε μια από τις περιγραφές της που τα είχε παίξει έτυχε να κάνει τον σταυρό της την ώρα που έφτανε ο συρμός στον σταθμό της! Ταυτίστηκα τόσο πολύ μιας και πολύ συχνά μου τυχαίνει να κάνω αφηρημένα τον σταυρό μου όταν περνάω απέξω από κάποιο μεγάλο κτίριο το οποίο με κάποιο παρανοϊκό τρόπο μου θυμίζει εκκλησία, ακόμα και αν αυτό είναι απλά ένα... σούπερ μάρκετ!   

Ταυτόχρονα θυμήθηκα μια μαμά που σε παρόμοια συζήτηση στην υπέροχη ομάδα της Χριστίνας και της Λίζας του e-mama παραδέχτηκε πως έχει πάει μόνη της για ψώνια, έχει παρκάρει, έχει τελειώσει τα ψώνια της, τα έχει φορτώσει στο αυτοκίνητο και μετά έχει κάτσει στην θέση του συνοδηγού και περιμένει... Μέχρι που ήρθε ο φύλακας να την ρωτήσει αν όλα είναι καλά. Είχα πραγματικά κλάψει από τα γέλια! 

Κάπως έτσι λοιπόν σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας τις φορές που αυτή η μαιμουδομαμά τα έπαιξε και έκανε κάτι εντελώς τρελό και ταυτόχρονα ξεκαρδιστικό από την κούραση. 

1. Έχω βγει από το σπίτι εντελώς ξυπόλητη. Όχι με παντόφλες. Ούτε με σαγιονάρες. Ούτε καν με κάλτσες. Ξυπόλητη. Δεν το κατάλαβα στο ασανσέρ. Ούτε όταν κατέβηκα τα σκαλιά στην κεντρική είσοδο. Δεν το κατάλαβα ούτε όταν περπάτησα στην άσφαλτο. Το κατάλαβα όταν μπήκα στο αυτοκίνητο και πάτησα το αμπραγιάζ.... 
2. Έχω τηλεφωνήσει στον παιδίατρο με σκοπό να κλείσω ραντεβού για το αντιγριπικό, στο μεταξύ σκέφτομαι πως πρέπει να πάρω την φαρμακοποιό για να μου κρατήσει το εμβόλιο οπότε όταν το σηκώνει η γραμματέας αρχίζω να μιλάω μονοκοπανιά σαν να μιλάω στην φαρμακοποιό μου: "'Ελα Αργυρώ μου η Πάνου είμαι. Θα μου φυλάξεις το αντιγριπικό για τον μικρό και μας; Θα περάσει ο Παναγιώτης να τα πάρει" για να το συνειδητοποιήσω στο καπάκι και να συνεχίσω το ντελίριο "Αχ συγνώμη Μαρία μου, η Πάνου είμαι μπερδεύτηκα να κλείσουμε ραντεβού για τον μικρό"  μόνο για να ακούσω πως τελικά ήταν η Κωνσταντίνα- η νέα γραμματέας που δεν έχω καν γνωρίσει... 
3. Φτιάχνω πορτοκαλόπιτα για την γιορτή του Δημήτρη Γεράσιμου. Σκέφτομαι να φτιάξω διπλή δόση ως συνήθως για να είμαι σίγουρη πως θα με φτάσει. Στο μεταξύ, σκέφτομαι πως μάλλον δεν θα έρθει τόσος κόσμος οπότε καταλήγω να φτιάξω μια δόση. Όλα καλά. Μα έλα που στη μισή προετοιμασία ετοίμαζα για διπλή δόση και στην άλλη μισή για μονή. Το αποτέλεσμα; Το κατάλαβα όταν το γλυκό ήταν πιο πολύ ξινό παρά γλυκό... Ευτυχώς ήρθαν μόνο άτομα που αγαπάνε τα ξινά, ενώ σε άλλους το έσωσα με μπόλικη ζάχαρη άχνη από πάνω... 
4. Απόγευμα. Σκουπίζω το σπίτι με ηλεκτρική. Κάνω γενική και τα έχω παίξει. Σταματάω λίγο για να φέρω κάτι και πάω να ανοίξω πάλι την ηλεκτρική. Πατάω το διακόπτη του φωτός στον διάδρομο. Ανάβει φως. Εγώ αναρωτιέμαι γιατί δεν δουλεύει η ηλεκτρική. Ξαναπατάω τον διακόπτη για το φως. Σβήνει το φως. Ακόμα αναρωτιέμαι γιατί δεν δουλεύει η σκούπα. Ξαναπατάω διακόπτη για φως προσπαθώντας να ανοίξω ηλεκτρική. Ξαναανάβει το φως. Εγώ ακόμα αναρωτιέμαι τι έπαθε η σκούπα. Ξαναπατάω τον διακόπτη. Ξανασβήνει το φως. Και ωωωω! Έγινε το θαύμα. Μόλις κατάλαβα γιατί δεν λειτουργεί η σκούπα... 
5.  Με παίρνει ο ξάδελφος μου τηλέφωνο. Μιλάμε. Πρέπει να φύγω όμως και αρχίζω και μαζεύω τα πράγματα για την τσάντα μου ενώ μιλάμε. Βάζω πορτοφόλι, κλειδιά, νερό, ότι χρειάζομαι και τώρα ψάχνω το κινητό. Ψάχνω, ψάχνω, πουθενά το κινητό. Παθαίνω υστερία. Πάω να πω στον ξάδελφο μου πως έχασα το κινητό μου και πρέπει να κλείσω για να το βρω. Και ωωωω! Να το κινητό μου. Κολλημένο στο αυτί μου ενώ μιλάω.... 
6. Έχω πάει στο ταχυδρομείο να στείλω κάμποσα δέματα. Μπαίνω μέσα, η ουρά μέχρι την πόρτα. Περιμένω υπομονετικά την σειρά μου. Μετά από πολύ ώρα φτάνω στον γκισέ, ακουμπάω τα δέματα και λέω στον υπάλληλο- ο οποίος με κοιτάζει και λίγο απορημένος και εγώ απορώ γιατί απορεί αυτός- πως θέλω να σταλούν. Τότε μου απαντάει: "Το ταχυδρομείο είναι δίπλα. Εδώ είναι τράπεζα"... 

Και αυτά είναι μόλις οι πιο εντυπωσιακές γκάφες! Εννοείται πως έχω βάλει αλάτι στον καφέ, το τηλεκοντρόλ στο ψυγείο, διαφορετικές κάλτσες και ανάποδα τις μπλούζες. Εννοείται πως έχω βγει με τις πυτζάμες από το σπίτι, έχω κόψει και τα μακαρόνια του άντρα μου μικρά ενώ με κοιτάει αποσβολωμένος, έχω κουνήσει το καρότσι χωρίς μωρό μέσα όταν το μαιμούδι ήταν μικρό, έχω κουνήσει το καρότσι του σούπερ μάρκετ λες και έχει μωρό μέσα. Τα έχω κάνει όλα γιατί ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι να δουλεύει 24- 7 είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα τα παίξει. Όπως είμαι σίγουρη πως τα περισσότερα από αυτά τα έχετε κάνει και εσείς! Για πείτε λοιπόν! Ποια είναι η πιο ξεκαρδιστική γκάφα που έχετε κάνει εσείς από την κούραση; 

via

Ψάξε, ψάξε... δεν θα την βρεις!

Δεν μου αρέσει να περιαυτολογώ, ή τουλάχιστον όχι τόσο συχνά, η αλήθεια είναι όμως πως την έμπνευση την έχω εύκολη. Είναι σαν διακόπτης στο μυαλό μου. Μπορεί να μου την πυροδοτήσει μια κουβέντα, ένα βλέμμα, μια εικόνα, ακόμα και η πιο φευγαλέα σκέψη. Πες μου ένα θέμα και εγώ θα στο αναλύσω μέχρι εξαντλήσεως. Δώσε μου εικόνες από ηλιοβασιλέματα και θα στις "ντύσω" πάντα με διαφορετικά λόγια. Δώσε μου μια κάρτα γενεθλίων, γάμου, αποφοίτησης και δεν θα μείνει ούτε μια γωνία λευκή. Μπορεί να μην είναι πάντα τα πιο εμπνευσμένα λόγια- μια φορά όμως κάτι να πω θα έχω! 

Σου λέω. Δώσε μου στυλό ή πληκτρολόγιο και θα πάρουν τα δάχτυλα μου φωτιά! Ή τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα. Διότι από την αρχή του χρόνου ψάχνω την έμπνευση μου και δεν την βρίσκω! Ή μάλλον δεν την έχω μόνιμη κάτοικο στο ταπεινό μυαλουδάκι μου ως συνήθως. Και ξέρεις... έχει αρχίσει και μου λείπει... Και όσο λείπει, τόσο νιώθω πως με περιπαίζει η κακούργα και έχω αρχίσει να της θυμώνω λίγο... 

Μην γελιέσαι. Δεν έπαψα να κοιτάζω ουρανούς, να χάνομαι σε ηλιοβασιλέματα, να μην χορταίνω παιδικά πατουσάκια ή να ψάχνω την μαγεία σε μια σταγόνα βροχής. Όχι. Είναι όμως που το μυαλό σαν να σταμάτησε να λειτουργεί. Ο διακόπτης είναι στο off τον περισσότερο καιρό και δεν υπάρχει ένα χέρι εύκαιρο να τον αλλάξει. Προσφέρεται κάνεις; 

Έχω αρχίσει λοιπόν να σκέφτομαι η μάνα τα εξής: Ή με χτύπησε στο κεφάλι, δυόμιση χρόνια μετά,  η κλεισούρα της stay at home mom- αφού ευχαριστήθηκα στο έπακρον κάθε στιγμή της μέχρι τώρα μετά από 22 σχεδόν χρόνια εργασίας η οποία με είχε κουράσει αφάνταστα- ή πολύ απλά μαζί με το σώμα μου που έχει καταρρεύσει μετά από έναν δύσκολο φθινόπωρο/χειμώνα, απλώς ακολούθησε και το μυαλό- γιατί μην ξεχνιόμαστε αυτά πάνε παρέα. 

Όπως βλέπεις όμως το παλεύω. Και η θεραπεία για τα πάντα βρίσκεται πρώτα στην αποδοχή. Το αποδέχομαι και το παραδέχομαι λοιπόν και επιλέγω να το κάνω τώρα- τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού- γιατί αν κάπου χωρά άφθονη η έμπνευση είναι στο καλοκαίρι. Στις περισσότερες ώρες της μέρας. Στα ηλιοβασιλέματα που βάφουν τον ουρανό κόκκινο. Σε μια φέτα κατακόκκινο καρπούζι. Στο κύμα που "γλύφει" την άμμο και ταυτόχρονα τα αυτιά μας με το γλυκό του ήχο. Σε έναν ατελείωτο πύραυλο παγωτό ή μια γρανίτα φράουλα. Σε ένα ποτήρι κρασί στο μπαλκόνι σου. Στο δροσερό αεράκι που σε τυλίγει γλυκά ενώ θροΐζει τις κουρτίνες σου. Στα κοχύλια που δεν θα πάψεις να μαζεύεις όσο και αν περνάνε τα χρόνια. Στο πιο αλμυρό φιλί από μαιμουδένια χειλάκια στο μάγουλο σου. 

Το αποδέχομαι και το παραδέχομαι και σκοπεύω να περάσω ατελείωτες ώρες στην ακρογιαλιά, αδειάζοντας το άμοιρο το μυαλουδάκι μου από κάθε τι περιττό που το κατάφαγε σαν σαράκι- ξεκουράζοντας ταυτόχρονα το σώμα μου από κάθε τι που ήρθε και το έκανε να επαναστατήσει ξανά, χαζεύοντας άπειρα ηλιοβασιλέματα και κλέβοντας όσα περισσότερα αλμυρά μαιμουδένια και Παναγιωτένια φιλιά μπορώ για να με νταντέψω και εμένα λίγο μπας και μου ξεθυμώσει η έμπνευση, πάψει να με περιπαίζει και γυρίσει πίσω. 

 Είμαι λοιπόν η Γιάννα.  Έχω στερέψει από έμπνευση και είμαι καλά! (γύρνα πίσω με ακούς;;!!! Σου στέλνω καρδούλα βαμμένη στο χρώμα του ήλιου) 

Αυτή η σταγόνα βροχής...

Όταν κάποιος αγαπάει να γράφει, ξεκινάει συνήθως από μια μόνο πρόταση. Η πρόταση αυτή είναι συνήθως στην αρχή του κειμένου ή στο τέλος του. Ή στον τίτλο. Η πρόταση αυτή κρύβει πίσω της μια ολόκληρη έμπνευση που μπορεί να την έχει προκαλέσει το οτιδήποτε. 

Είναι όμως έμπνευση και σκάει σαν μια μικρή βόμβα στο μυαλό. Μου θυμίζει τον γιο μου τα πρωινά. Τα πρωινά που μόλις ανοίξει τα μάτια του ξέρει ακριβώς τι θέλει να μου πει. Λες και όλο το βράδυ το μόνο που σκεφτόταν ήταν αυτό ακριβώς. 

Και πιθανώς το σκεφτόταν. Ακόμα και υποσυνείδητα. Και τι απολαυστικές που είναι αυτές οι πρωινές του κουβέντες.... Ξεκούραστες μα και με μια δόση μαγείας από τον ύπνο ακόμη. Οι κουβέντες του αυτές φανερώνουν με μαεστρία τι από την προηγούμενη μέρα τον εντυπωσίασε, τι τον άγχωσε ή τον φόβισε,  ποια στιγμή της ήταν η πιο ξεχωριστή. 

Αυτό ακριβώς σου φανερώνουν και τα κείμενα των ανθρώπων που αγαπούν να γράφουν. Σου φανερώνουν τις πιο οικείες σκέψεις τους, τους μεγαλύτερους φόβους τους, τα πιο τρελά όνειρα τους. Σου φανερώνουν ακόμα και μια απλή στιγμή μέσα στην μέρα που όχι μόνο δεν προσπέρασαν μα την πήραν και την ξεζούμισαν όσο δεν πάει- βγάζοντας από αυτή και την τελευταία σταγόνα ευτυχίας που μπορεί να έκρυβε. 

Είναι σαν την βροχή. Η βροχή συνήθως ξεκινάει από μια σταγόνα σωστά; Έτσι υποθέτω ακόμα και αν δεν γίνεται αντιληπτό. Είμαι σίγουρη πως κάπου εκεί ψηλά που τα σύννεφα πυκνώνουν και βαραίνουν, υπάρχει πάντα αυτή η μια πιο ανυπόμονη σταγόνα που θα πέσει πρώτη στην γη. Ακολουθούν φυσικά πάντα και άλλες αν όμως παρατηρήσεις προσεκτικά, κάθε σταγόνα μόνη της πορεύεται. Έρχεται και σκάει με δύναμη πάνω στις προηγούμενες δημιουργώντας μια μικρή τόση δα δίνη από νερό... 

Σαν τις σκέψεις... Και αυτή την μια πρόταση. Που η μια φέρνει την άλλη και μετά την άλλη και πριν καλά καλά το καταλάβεις έχεις ήδη σκεφτεί ή γράψει τόσα πολλά. Πλημμυρίζει το μυαλό όπως πλημμυρίζει και το έδαφος μετά την βροχή.  Ή έστω το τραπεζάκι σου εκεί στο μπαλκόνι που με τόση αγάπη στόλισες για καλοκαίρι και έρχεται αυτή η βροχή να στα μουλιάσει όλα. 

Μα δεν σε νοιάζει. Γιατί βλέπεις αυτή την μια σταγόνα. Και μετά την επόμενη. Και την επόμενη. Και μαγεύεσαι από την ομορφιά τους. Και θυμάσαι πως μια καλή βροχή ξεπλένει τα πάντα, δίνει ζωή. Μια καλή βροχή μπορεί να σου χαρίσει ένα πανέμορφο ουράνιο τόξο... 

Σαν ένα βαθύ κλάμα. Θα καθαρίσει όχι μόνο τα μάτια σου μα και την ψυχή σου από ότι την βαραίνει. Θα αποφορτίσει συναισθήματα έντονα που αλλιώς είναι αδύνατον να διαχειριστείς. 

Κάπως έτσι και αυτή η μια πρόταση για όσους αγαπούν να γράφουν. Γίνεται κείμενο που αποφορτίζει όσα συσσωρεύονται σε μυαλό και καρδιά. 

Ωστόσο δεν γνωρίζω αν για αυτό αγαπώ να γράφω ή αν γράφω απλά επειδή το αγαπώ! 

Ξεδιάντροπα....

Χάζευα τις προάλλες στο κινητό μου όταν έπεσα πάνω σε αυτή την φωτογραφία από το γλυκό μου Καρυδοτσουφλάκι... 

Με λεζάντα " Μας προκαλεί ξεδιάντροπα αυτός ο ομορφόκοσμος εκεί έξω!!!!!!" 

Μόνο η Ελένη θα έλεγε τόσα, σε τόσες λίγες λέξεις... Η φωτογραφία μαγική. Ξέρω- η Ελένη έχει ήδη ταξιδέψει σε χίλια μέρη με αυτή. Την προκαλώ. Να γράψει για αυτή την ξεδιάντροπη ομορφιά. Λαχταράω τις σκέψεις της. Την επόμενη μέρα η απάντηση είναι αυτή. Το κείμενο της είναι έτοιμο, μα περιμένει τα δικά μας πρώτα.... 

Δεκτό. Άλλωστε τόση ξεδιάντροπη ομορφιά πως να σε αφήσει αδιάφορο; 

Ξέρετε γιατί αγάπησα τόσο αυτή την φωτογραφία; Την αγάπησα γιατί οι σταγόνες της βροχής προσθέτουν μαγεία στην θολούρα που δημιουργούν, σχεδόν μια αγωνία- όμοια με αυτή που νιώθουμε κάθε που κλαίμε. Τα μάτια μας γεμίζουν δάκρυα- μα πόσο όμορφα δείχνουν τα μάτια όταν κλαίνε, το έχετε προσέξει; 

Κλαίνε, μα δείχνουν πιο καθαρά, πιο λαμπερά. Όπως καθαρίζουν τα δάκρυα την ψυχή μας, αυτό αντανακλάται στα μάτια μας. Και ομορφαίνουμε... Έτσι και εδώ. Στάλα δεν έχασε το τοπίο από την ομορφιά του. Αντίθετα- σχεδόν κρυμμένο στην θολούρα της βροχής στο τζάμι- αν είναι δυνατόν, ομόρφυνε και άλλο... 

Και σχεδόν είμαι εκεί. Μέσα στο αυτοκίνητο. Ακούω τον ήχο της βροχής. Μυρίζω την κανέλα στο καφέ που κρατώ στο χέρι. Κοιτάζω αυτό το σπιτάκι που μοιάζει βγαλμένο από παραμύθι και το μυαλό τρέχει... Και ξαφνικά τα μάτια θολώνουν και αυτά...

Από λύπη, ευτυχία, ευγνωμοσύνη, χαρά- όλα μαζί. Κανένα συναίσθημα δεν μπορεί να σταθεί χωρίς το άλλο δίπλα του, αγκαλιά του. 

Γιατί ο κόσμος είναι ξεδιάντροπα όμορφος. Και οι άνθρωποι- όταν ξεκινούν αυτό το ταξίδι που λέγεται ζωή- ξεδιάντροπα όμορφοι είναι. Όσο για την ίδια την ζωή... δεν το συζητώ. Όμορφη στην ξεδιαντροπιά της όσο δεν πάει... 

Και εμείς εδώ. Να έχουμε ξεχάσει πως από την στιγμή που γεννιόμαστε το κλάμα είναι ένδειξη πως είμαστε ζωντανοί. Πως κάθε ανάσα που παίρνουμε είναι δώρο- τίποτα δεν είναι δεδομένο. Πως καθετί που αποφασίσαμε πως είναι δυσάρεστο, μίζερο ή απλά άβολο, είναι μια ακόμα μοναδική προσθήκη στις ξεδιάντροπες ομορφιές του κόσμου αυτού. 

Ξέρω υπάρχει πολύς πόνος εκεί έξω, πολύ αδικία, πολλά γιατί που θα μείνουν για πάντα αναπάντητα... Όμως...  Αν τον πόνο τον διαχειριστείς σωστά, αν έστω εσύ και μόνο εσύ, στην αδικία απαντήσεις- ξεδιάντροπα- με ευγένεια, αν πάψεις να αναρωτιέσαι γιατί και πως και απλά να κάνεις ότι καλύτερο μπορείς- τότε ήδη αυτός ο κόσμος θα έχει ομορφύνει και άλλο... 

Ξεδιάντροπα.... 

(Ελένη μου, όλο δικό σου...)