Ένα δαγκωμένο μπλε μολύβι...

Στις αρχές της σχολικής χρονιάς, νομίζω τον Οκτώβριο, πήρα το μικράκι μου από το σχολείο πολύ στεναχωρημένο- πράγμα που συνέβαινε πρώτη φορά και δεν έχει ξανασυμβεί έκτοτε. Του έδωσα τον χρόνο να αποφορτιστεί μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο και όταν ήταν ήρεμος μου διηγήθηκε τι είχε γίνει. 

Ετοιμάζοντας την τσάντα του λίγο πριν το σχόλασμα νόμιζε πως έχασε ένα από τα μολύβια του. Ξέσπασε αθόρυβα, όπως κάνει πάντα σαν παιδί, οι συμμαθητές του όμως γεμάτοι από ενδιαφέρον ενημέρωσαν την δασκάλα του, η οποία έτρεξε αμέσως κοντά του. Μόλις της επικοινώνησε το πρόβλημα και αφού βρήκαν και το μολύβι τελικά, η δασκάλα άρπαξε την ευκαιρία- και πολύ καλά έκανε- να του τονίσει, και μαζί με αυτόν και σε όλους τους μαθητές της, πως σημασία έχει να ήμαστε εμείς καλά και οι άνθρωποι γύρω μας  και πως δεν αξίζει να στεναχωριόμαστε τόσο πολύ για υλικά πράγματα. Ένα "μάθημα" που όσες φορές και αν  το έχει ακούσει και από εμάς, από την δασκάλα του είχε άλλη βαρύτητα και τον ακολουθεί μέχρι και σήμερα. (όχι πάντα προς όφελος μου όταν λόγου χάρη θα μου πει "Μαμά, ο εαυτός μας έχει σημασία. Τι είναι πιο σημαντικό; Το παιδί σου ή να μην λερωθεί το χαλί σου;;!!) 

Γυρνώντας σπίτι του ζήτησα να μου δείξει το πολυπόθητο μολύβι. Και σαν μάνα, δάκρυσα. Δάκρυσα γιατί από όλα τα μολύβια στην κασετίνα του ήταν το πιο χρησιμοποιημένο. Το πιο κοντό. Και στο πάνω μέρος του ήταν χιλιοδαγκωμένο. Ποιο; Το μολύβι του γιου μου που ακόμα και σαν βρέφος ένα μασητικό δεν έβαλε στο στόμα του. Και τότε κατάλαβα. Για το παιδί μου, αυτό το πρωτάκι, το μολύβι αυτό ήταν κάτι περισσότερο. Ήταν το φιλαράκι του τις ατελείωτες ώρες τις ορθογραφίας, ο κυματοθραύστης στο άγχος του- μια ακόμα σταθερά σε αυτό το καινούργιο κεφάλαιο της ζωής του. Η δασκάλα του,  είχε μιλήσει ΠΟΛΥ σωστά. Εγώ σαν μάνα του όμως, έβλεπα πέρα από το μολύβι καθεαυτό. Τον αγκάλιασα, του είπα πως καταλαβαίνω απόλυτα γιατί στεναχωρήθηκε και πως είχε κάθε δικαίωμα να νιώσει έτσι. 

Μου χαμογέλασε λοξά και τα μάτια του έλαμψαν...

Λίγο καιρό αργότερα, βλέποντας πως και η αγαπημένη του γόμα είχε υποστεί φθορά από την πολύ χρήση καθώς και λίγη κακοποίηση από το άγχος, (τρυπώντας την διαρκώς με το μολύβι στην μέση μέχρι που έσπασε στα δυο), πήγα και αγόρασα μερικά πανομοιότυπα μολύβια με εκείνο το μολύβι και την ίδια ακριβώς γόμα. Και βρήκα την ευκαιρία για ένα ακόμα "μάθημα". Τα έβαλα όλα  στο γραφείο και τον φώναξα να έρθει. 

Τον ρώτησα ποιο από τα δυο μολύβια ήταν το πιο όμορφο. Μου είπε το καινούργιο. Τον ρώτησα ποια από τις δυο γόμες ήταν η πιο όμορφη. Μου είπε και πάλι, η καινούργια. Λάθος, του απάντησα. Το πιο όμορφο μολύβι είναι το παλιό και η πιο όμορφη γόμα είναι η παλιά. Σοκαρίστηκε. Θες να μάθεις γιατί, τον ρώτησα. Και ήθελε. 

Τον ρώτησα ξανά λοιπόν αν όταν ξεκίνησε το σχολείο-  όταν το μολύβι και η γόμα του ήταν ακόμα καινούργια και όμορφα, ήξερε να γράφει και να διαβάζει. Μου απάντησε πως δεν ήξερε φυσικά. Τον ξαναρώτησα αν τώρα, που και τα δυο δεν είναι τόσο όμορφα, αν αυτός ξέρει να γράφει και να διαβάζει. Μου απάντησε πως φυσικά και ξέρει. Τον ρώτησα λοιπόν ξανά αν νόμιζε πως θα τα είχε καταφέρει χωρίς να γράφει συνεχώς με το μολύβι του ή να σβήνει με την γόμα του. Αν απλά δεν τα χρησιμοποιούσε για να μείνουν πάντα όμορφα. Μου απάντησε φυσικά αρνητικά. Τόνισα λοιπόν πως όλη η ομορφιά τους κρύβεται τώρα στις γνώσεις του. Σε όλες τις μαγκουρίτσες και τα γράμματα που έγραψε ξανά και ξανά, σε όλα τα λάθη που έσβησε για να μάθει ακόμα καλύτερα, σε όλα τα άριστα μα και τα μπράβο που πήρε από την κυρία του, σε όλη αυτή την τόσο σημαντική προσπάθεια που κάνει φέτος στο καινούργιο, "μεγάλο" του σχολείο. 

Μου χαμογέλασε λοξά και τα μάτια του έλαμψαν...

 Και έφυγε τρέχοντας να συνεχίσει το παιχνίδι του, πριν πιάσει ξανά τα μολύβια και τις γόμες προσπαθώντας να κάνει αυτό το τέλειο "η" που τόσο τον δυσκολεύει. Γιατί είναι και τελειομανής αυτό το αγόρι και δουλειά μου είναι να αποβάλλω το περιττό άγχος για πράγματα ανούσια. Και δεν είναι εύκολο γιατί είναι η ύλη από μόνη της τόσο απαιτητική που τρέχεις να προλάβεις, να μπουν οι βάσεις ώστε να είναι όλα πιο εύκολα στην πορεία. Μόνο που ακούω πως δυσκολεύουν περισσότερο και είναι ένας κύκλος που τέλος δεν έχει. 

Ας δίνουμε λοιπόν σημασία σε αυτά, τα μικρά, τα αόρατα. Σε ένα λίγο στραβωμένο μουτράκι χωρίς προφανή, (στα δικά μας μάτια),  λόγο και αιτία.  Στην αναζήτηση της προσοχής μας με τον λάθος τρόπο. Σε αυτό το πεταμένο μπουφάν στο πάτωμα. Στο παράπονο πως κουράζονται. (ναι κουράζονται και αυτά όχι μόνο εμείς). Στο "Θες να παίξεις μαζί μου μαμά;"  Στα δαγκωμένα μολύβια και τις τρύπιες γόμες. 

Είναι πολύ φρέσκα από τον Θεό τα παιδάκια μας για να αντιμετωπίζουν τέτοια άγχη. Αρχική μας μέριμνα ένας υγιής άνθρωπος,  ψυχικά και πνευματικά. Και μολύβια δόξα τον Θεό, γεμάτος ο τόπος. Το ίδιο και γόμες. Τα λάθη είναι για να μαθαίνουμε. 

Σνακ στο σχολείο. Αυτή η πρόκληση.

Γιατί μας δυσκολεύουν τόσο τα σνακ στο σχολείο, απορώ. Βάζω και μένα μέσα μην γελιέστε! Απλώς αναρωτιέμαι. Αφού και στο σπίτι, το μαιμούδι λόγου χάρη, όλο και κάτι έτρωγε για δεκατιανό. Ποτέ δεν με δυσκόλεψε στο σπίτι... Γιατί τότε στο σχολείο; 

Νομίζω πως έχει να κάνει με τον προγραμματισμό, με τον χρόνο που τους δίνεται να φάνε και με το γεγονός πως δεν μπορείς να πακετάρεις όλα τα σνακ με επιτυχία. Εκεί έχω καταλήξει εγώ στην πολύ φρέσκια και πρόσφατη εμπειρία μου. 

Πχ. Παρότι ο Δημήτρης Γεράσιμος τρώει μπανάνα, αυγό και κέικ στο σπίτι- στο σχολείο δεν τα θέλει. Μου τα γυρίζει πίσω... Το ίδιο και με το παστέλι. Επίσης στο σπίτι θα έπινε και ένα σούπερ χυμό φτιαγμένο στον αποχυμωτή, κάτι που είναι αδύνατον να γίνει στο σχολείο. Συνεπώς πίνουμε τον χυμό μας το απόγευμα. Τέλος, υπάρχουν σνακ που- το παραδέχομαι- ακόμα φοβάμαι να του τα βάλω στο  σχολείο όπως μήλο, καρύδια, αμύγδαλα, σταφύλια και οτιδήποτε άλλο πνιγηρό. Και αυτά θα τα φάει σπίτι. 

Πέρα λοιπόν από όλες αυτές τις προτιμήσεις που είναι προσωπικές για τον καθέναν, καλό είναι να ενημερωθούμε πόση ώρα έχουν στην διάθεση τους τα μικρά μας για να φάνε. Στο δικό μας νηπιαγωγείο, είναι δυστυχώς μόνο ένα τέταρτο- θα προτιμούσα λίγο παραπάνω μιας και κάποιες φορές πραγματικά μπουκώνεται για να προλάβει- οπότε υπολογίζω πως είναι μικρή η ποσότητα που μπορεί να φάει ο μικρός. 

Ένα τοστ με γαλοπούλα και τυρί λοιπόν είναι αρκετό. Ή μερικά μουστοκούλουρα με λίγο τυράκι. Ή μερικά κριτσίνια με τυρί και πάλι. Ή τοστ με ταχίνι και μια τσαχπινιά μαζί. Ή σπιτικά μπισκοτάκια. Ή  μικρά pancakes. Πότε πότε συμφωνεί σε ένα κέικ ή σε μια μπανάνα! (και χαρά η μάνα!) Για να μην βαριέται λοιπόν, προσπαθώ να κάνω ενδιαφέρον το σνακ του με άλλους τρόπους. Και πιστέψτε με. Δεν θέλει κόπο. Θέλει τρόπο. 

Μην κολλάτε σε όλες αυτές τις υπέροχες μεν, σχεδόν αδύνατον να αναπαράγεις στην καθημερινότητα σου δε, εικόνες που βλέπετε στα social media με σνακ που σχεδόν μοιάζουν με πίνακα ζωγραφικής! Θαυμάζω πραγματικά τις μητέρες που τα κάνουν, μα εκτός του ότι δεν έχουμε όλες το ταλέντο για κάτι τέτοιο, θέλει και πολύ χρόνο, οργάνωση και ένα παιδί που τρώει τα πάντα. (ώστε να έχεις επιλογές και υλικά να παίξεις) 

Εγώ θα σας μιλήσω για όμορφα μεν, απλά δε σνακ που μπορούμε να κάνουμε πιο τσαχπίνικα ακόμα και αν δεν προετοιμαστούμε καθόλου εκ των προτέρων. (αν και για μένα λειτουργεί πάντα καλύτερα να έχω ετοιμάσει τις εξτρά τσαχπινιές μου την Κυριακή το βράδυ για όλη την εβδομάδα. Λόγου χάρη τις μικρές ζωγραφιστές κάρτες ή τα αυτοκόλλητα που θα χρησιμοποιήσω!) 

Ένα μεγάλο στρογγυλό κουπ πατ, θα σας βγάλει ασπροπρόσωπες στο κόψιμο το τοστ- όπου ουσιαστικά κοβόνται μόνο οι κόρες- και σας δίνει μεγάλο περιθώριο να παίξετε... Τα αστέρια επίσης σε διάφορα μεγέθη με έχουν σώσει, με αυτά κόβω μέχρι και το τυρί ή και το τοστ για μια διαφορετική προσέγγιση. Γενικά όποιο κουπ πατ βοηθάει- εγώ προτιμώ τα ανθρωπάκια και τα αεροπλάνα κυρίως. Μικρές σοκολατένιες μπίλιες βοηθάνε στον να "σχεδιάζω" πάνω στο στο τοστ- ενώ κάποιες φορές θα χρησιμοποιήσω και πολύχρωμα κουφετάκια. Άλλες μέρες απλώς θα ζωγραφίσω μια ζωγραφιά με ένα τρυφερό μήνυμα. Τις μέρες που βαριέμαι θα βάλω όμορφα αυτοκόλλητα στο ταπερ, ή αστεία ματάκια. Ο μικρός περιμένει πάντα με ανυπομονησία τι θα δει μέσα στο ταπεράκι του. Για αυτό διάλεξα σκέτα ταπερ χωρίς σχέδια για να μπορώ να παίξω. 

Και αυτό ήταν! Εννοείται πως επαναλαμβάνονται τόσο τα ίδια τα σνακ, όσο και οι τσαχπινιές. Ωστόσο μπορούμε να διαφοροποιήσουμε πχ το τοστ με τυρί- μια μέρα το κόβουμε κανονικά, την άλλη αστέρια. Το τοστ με ταχίνι, μια φτιάχνουμε φατσούλα, την άλλη ανθρωπάκι! Λίγη φαντασία θέλει. (Δεν φαντάζεστε βέβαια τι ετοιμάζω για τον Δεκέμβριο... Εκεί η φαντασία θα πάρει φωτιά...) 

Όταν πρόκειται να συμβεί κάτι ξεχωριστό στο σχολείο, όπως μια εκδρομή, τότε αναπαράγουμε αυτό το γεγονός στο σνακ- με αυτό τον τρόπο εγώ τουλάχιστον του δείχνω πως είμαι όσο ενθουσιασμένη είναι και ο ίδιος. 

Δεν ξέρω αν βοήθησα έστω και λίγο μιας και το θέμα σνακ έχει υπερκαλυφθεί η αλήθεια είναι, όμως παραθέτω ταυτόχρονα τις αγαπημένες μας συνταγές για λαχταριστά και ταυτόχρονα υγιεινά σνακ, και το κυριότερο; Εύκολα στην παρασκευή τους. (κλικ στον τίτλο για τον σύνδεσμο) Μια ακόμα αγαπημένη μαμά με εύκολα και εντυπωσιακά σνακ είναι η Τάνια από το The Green Mixer! Βρείτε τα εμπνευσμένα σνακ της κάνοντας κλικ εδώ!

Μπισκότα κανέλας και φυστικοβούτυρου. (μαστιχωτά) 

Μπισκότα με κομματάκια σοκολάτας. (μαστιχωτά) 

Αλμυρά μπισκοτάκια τυριού

Pancakes μπανάνας με 3 υλικά

Το αγαπημένο μας κεικ

Λατρεμένη γαλατόπιτα 

Σπανακόπιτα

Λαδοκούλουρα 

Αφράτα τυροψωμάκια 

Κράκερς από ρεβύθια 

Μουστοκούλουρα 

Υπέροχες συνταγές για σνακ θα βρείτε και στην φίλη μου Μαρία και τα Little Men της κάνοντας κλικ εδώ!